Advertentie

Hebban vandaag

Interview /

Interview Marianne en Theo Hoogstraaten

Diepgang. Altijd meer diepgang. Dat is wat Marianne en Theo Hoogstraaten zoeken in hun spannende boeken. Zo maar een moord, een eigenzinnige speurder, dat is niets voor het Nederlandse schrijversechtpaar: bij hen geen ingeslagen schedels, bloedspatten op de muren. “Wij schrijven niet als Patricia Cornwell,” zegt zij. “Literaire thrillers is het genre dat ons ligt. Wij willen dat mensen als zij ons boek uit hebben er nog over nadenken. Wij willen boeken schrijven die mensen niet loslaten,” vult hij aan.

Ze zitten in een hoek van het Van der Valk restaurant van motel Sassenheim. Ze blijven er maar slapen, omdat terugrijden naar hun huis in Friesland toch echt te ver is. Theo en Marianne zijn in de Randstad voor lezingen, maar een koerier heeft net hun tweede boek gebracht. Vers van de pers. “Het is er eerder dan we hadden gepland, maar het schreef zo prettig weg,” vertelt Theo Hoogstraaten. Feit is dat Middag aan zee krap een jaar geleden uit is gekomen. Dat was hun eerste thriller en dan nu al de tweede. “We waren er al mee bezig voordat het eerste boek uitkwam,” zegt Theo Hoogstraaten vergoelijkend.
“We hebben aan de eerste versie nauwelijks iets hoeven veranderen. De tweede versie was binnen een week klaar,” vult Marianne aan.
Theo weer: “We voelen ons vereerd door de uitgever. We staan nu met twee boeken in hun aanbiedingsfolder. Dat is voor een debuterende schrijver heel wat, hoor.”
Debuterend schrijver? Dat is niet vol te houden als Theo Hoogstraaten al twintig jeugdboeken op zijn naam heeft staan. “Ik was uitgekeken op de beperkingen van schrijven voor de jeugd. Het moeten simpele complotten zijn, niet te moeilijke taal en heel uitgewogen. Tegenover een slechterik moet een goede staan. En je moet oppassen voor de tere kinderzieltjes. Ook al schrijf je voor tieners in de hogere klassen van de middelbare school,” legt Theo – oud-leraar en tot voor kort decaan op een middelbare school in Alkmaar – uit.
“Ik heb hem een tijd tegengehouden,” vertelt Marianne op haar beurt. “De wereld van volwassenen is zo veel harder. Maar na twintig boeken heb ik ook gezegd: nu moet het maar gebeuren. We hadden er behoefte aan om als schrijvers de diepte in te gaan. Spelen met de taal. Bewust de zinnen verfraaien.”
Dat Theo en Marianne Hoogstraaten zich op de spannende boeken zouden storten, was volgens Theo logisch. Als jeugdboekenschrijver had hij al een voorkeur voor ‘krimi’s’. Daar kwam de ontdekking van het genre ‘literaire thriller’ bij.
Theo: “Dat trok ons aan. We voelden er ons meteen bij thuis. Doordringen in de menselijke geest. De krochten van de geest ontdekken. Te weten komen hoe slecht je zelf eigenlijk bent. Net als bij jeugdboeken, willen wij diepgang in onze verhalen brengen. Wij zijn op zoek naar de tweede laag die verstopt ligt onder de eerste.”
Marianne: “We laten veel over aan de fantasie van de lezer. We hoeven de gruwelijke details niet te beschrijven.”
Het doel van het echtpaar is meer te maken dan een misdaadverhaal. Het plot moet de mensen boeien, de spanning is belangrijk, maar het is voor Theo en Marianne Hoogstraaten niet genoeg. “Het moet maatschappelijke elementen hebben. Het moet de psychologie van de mensen raken,” zegt Theo.
Ook in Kruisgang snijden de auteurs thema’s van menselijk gedrag aan. Een jongen uit een streng-christelijk gezin die helemaal los gaat. Een super-lelijke jongen die met plastische chirurgie tot een plaatje wordt verbouwd. “Daarover verschijnen veel verhalen, tv-uitzendingen. Maar er is niemand die zich bezig houdt met het innerlijk van de mensen die plastische chirurgie ondergaan.”
Marianne: “Hoe gaan mensen om met het gegeven dat ze een heel nieuw uiterlijk krijgen?”
Theo: “Hoe reageert een introverte jongen die nooit een meisje kon krijgen na zo’n operatie? Hij kan nu alle meisjes krijgen die hij wil, maar nog steeds niet diegene die hij wil. En het pesten op school gaat gewoon door. Wij zullen niet snel een boek over een speurder schrijven. De politie is wel aanwezig in Kruisgang, er worden misdaden gepleegd, maar het is ondergeschikt aan de psychologie van het verhaal. Daarmee proberen we ons te onderscheiden van anderen.”
Het ‘duo-schrijven’ is in de mode. Nicci French heeft de toon gezet en velen proberen van dat succes te profiteren. Toch hebben Theo en Marianne Hoogstraaten hun eerste manuscript alleen onder de naam Theo Hoogstraaten naar vijf uitgeverijen gestuurd. “Anders hadden ze bij de uitgeverij gedacht: daar heb je weer zo’n schrijvend echtpaar. Dat wilden we niet,” herinnert Theo zich. “We stelden ons terughoudend op. Zou het wat worden? We hebben de eerste hoofdstukken gestuurd en kregen van drie uitgevers brieven met aanwijzingen hoe we verder moesten. Toen wisten we: we moeten verder gaan.”
Uiteindelijk wilden drie uitgevers met het echtpaar in zee gaan. “We hebben toen een keuze gemaakt en de andere twee afgebeld. Eén stuurde een mailtje en wenste ons succes. De andere belde heel boos op. Die bleek al bezig te zijn met het redigeren van het boek,” vertelt Marianne. Ze moet nog glimlachen als ze zich die tijd weer voor de geest haalt. “Maar toen ze eenmaal wisten dat Theo Hoogstraaten een echtpaar was, waren ze daar niet ongelukkig mee,” vult Theo met gevoel voor understatement aan.
Samen schrijven zoals het schrijversechtpaar Nicci French doet of om de beurt, zoals Jan en Sanne Terlouw, doen Marianne en Theo Hoogstraaten niet. Ze gaan uit van een idee en ‘met z’n tweeën heb je meer ideeën’. Daarna gaan ze uitgebreid ‘brainstormen’ over de plot, de karakters, de dader, de slachtoffers. Vervolgens trekt Theo zich op zijn zolderkamer terug waar hij met pen en papier aan de slag gaat. Van computers wil hij niets weten. “Ik háát werken met een computer. Ik kan niet geconcentreerd denken, als ik ook moet opletten welke toetsen ik in moet drukken. Dat gaat niet. Ik schrijf mijn stukken op papier met de koptelefoon op. Ik heb wel vijf keer de Matheus Passion gedraaid tijdens het schrijven van Kruisgang. Heel toepasselijk,” zegt Theo. “Hij mag van mij niet eens bij de computer komen. Ik typ mijn stukken in de PC en zet gelijk die van Theo er in,” vult zij aan. Marianne verzorgt dan gelijk de eindredactie. Bovendien werkt zij de karakters uit op grote vellen papier, die op allebei de bureaus komen te liggen. Die van Theo boven op zolder, die van haar beneden. Zij bewaakt de voortgang en kijkt of Theo binnen de kaders blijft die ze samen hebben vastgesteld.
“Bij Kruisgang hadden we twee ideeën voor het einde van het boek. Dat was bij het eerste boek ook zo, maar toen moesten we echt een keuze maken. Nu konden we de twee ideeën samensmelten waardoor het einde veel beter is geworden,” weet Theo Hoogstraaten zich te herinneren.
“Het is het eindresultaat dat telt. Maar we moeten wel tegen elkaars kritiek kunnen.” Marianne kijkt vragend naar haar man. “We zijn allebei redelijke mensen,” vult hij aan. “We geven toe als we zien dat de wijzigingen het boek beter maken. Waar ik te mooi wil schrijven of te moeilijk, corrigeert zij mij. Alleen in de laatste fase zitten we bij elkaar. Dan zitten we te schaven, te schrappen, te verfraaien. Als we onderling ruzie zouden krijgen, dan gaat het niet meer. Maar we staan elkaar niet naar het leven.”



Over de auteur

Gijs Korevaar

1 volger
0 boeken
0 favorieten
Specialist


Reacties op: Interview Marianne en Theo Hoogstraaten

 

Over

Marianne en Theo Hoogstraaten

Marianne en Theo Hoogstraaten

Theo en Marianne Hoogstraaten vormen een Nederlands schrijversechtpaar.  Theo begon zijn carrière als schrijver van lesmethodes en schreef in de jaren ’80 zijn eerste jeugdboek. De r...