Advertentie

Hebban vandaag

Nieuws /

Filmrecensie: Guardians of the Galaxy

Guardians of the Galaxy is de tiende film uit Marvels eigen studio. Maar verwacht deze keer geen nieuwe superheld die zijn persoonlijke tekortkomingen moet overwinnen voordat hij een echte held kan worden, want GOTG is pure Space Opera. En de film slaagt op bijna alle fronten.

Ik bezit meer dan 10.000 comics en graphic novels, het overgrote deel van Marvel. Naast series als ‘The Avengers,’ ‘Iron Man,’ en ‘Captain America,’ lees ik ook regelmatig minder bekende comics zoals X-Factor, New Mutants, Alpha Flight, Fool Killer, The Inhumans etc. Ik ben wat ze een ‘Marvel Zombie’ noemen: als ik het niet lees dan heb ik er toch op z’n minst van gehoord.

Behalve van Guardians of the Galaxy dan. De groep intergalactische helden-tegen-wil-en-dank (bestaande uit dief en aardling Peter ‘Star-Lord’ Quill, gifgroene sluipmoordenares Gamora, brute kracht Drax, pratende/schietende/vloekende wasbeer Rocket en levende boom Groot) waren volledig aan mij voorbijgegaan. En ik was niet de enige. Toen Marvel bekend maakte dat deze strip de basis werd voor hun nieuwe film, reageerde men binnen en buiten de filmindustrie met ongeloof en scepsis. Een pratende wasbeer en een wandelende boom?! WTF?

En dat was nog voordat de regisseur bekend werd gemaakt.

James Gunn komt oorspronkelijk uit de stal van schlock-horrorproducent Troma, waarvoor hij ‘Tromeo and Juliet’ schreef. Na scripts voor beide Scooby Doofilms en de horrorfilm ‘Dawn of the Dead’ (het debuut van regisseur Zack ´Man of Steel´ Snyder,) ging Gunn zijn eigen scenario’s verfilmen. In ‘Slither’ nemen buitenaardse slakmonsters de lichamen van de bewoners van een dorp over, terwijl hij in het verontrustende ´Super´ het verschijnsel superheld op de korrel neemt.

Niet de meest voor de hand liggende keus voor een film over een bunch of a-holes in space.

(Over ‘Dawn of the Dead: De avond dat ons eerste kind geboren werd, was ik alleen thuis - terwijl moeder en zoon uitrustten in het ziekenhuis - en besloot ik 'Dawn of the Dead' te kijken. Het beeld van de zombiebaby raak ik nooit meer kwijt). Zombiebabies zitten er niet in GOTG, wel een balzakkrabbelende wasbeer, muziek uit de jaren zeventig, grappen over Kevin Bacon, Ninja Turtles en John Stamos, de schedel van een buitenaards wezen die zo groot is dat er een complete stad in huist, een verzamelaar (Benicio Del Toro) van bizarre wezens en Glenn Close.

Niet de meest voor de hand liggende elementen van een Marvelfilm.

Peter Quill (Chris Pratt in een carrière-bepalende rol) steelt een bol uit een grot in een scène die meer dan een knipoog is naar ‘Raiders of the Lost Ark’. Er blijken meerdere partijen achter de bol aan te zitten die duidelijk fungeert als de films MacGuffin. (Gunn is zich daar zeer van bewust en laat Quill zelfs zeggen dat de bol een ‘Ark of the Covenant, Maltese Falcon vibe’ heeft.) Wanneer blijkt dat de bol een infinity gem bevat, een steen die hele planeten kan vernietigen, besluiten de premiejagers en sluipmoordenaars samen te werken en zijn de Guardians geboren.

Gunn regisseert met een flair die doet denken aan die van een jonge George Lucas. Hoewel de 170 miljoen dollar kostende blockbuster qua uiterlijk refereert aan de laatste drie Star Warsfilms, is de sfeer en de vaart die van de eerste drie. Peter Quill is een kruising tussen Han Solo en Luke Skywalker, Groot en Rocket zijn R2D2 en C3PO op anabole steroïden en Gamora (een wat houterig acterende Zoe Saldana) is de superheldenversie van prinses Leia. Slechterik Ronan is bijna een kopie van Darth Vader, terwijl Thanos de rol van de keizer vervult.

Dat klinkt misschien negatief, maar dat is het absoluut niet. De film is een ode aan films als Star Wars en Flash Gordon, maar dan wel één met de bizarre humor van Gunn. En dat werkt!

Als er iets aan te merken is op de film, dan is het ’t plot. In principe spelen alle karakters in GOTG het spelletje: ‘wie heeft de bal?’ Zeker nadat de Guardians besloten hebben om samen te werken, is het vooral een kwestie van de bal afpakken en proberen op elkaar terug te veroveren. Dat maakt de film net wat minder goed dan bijvoorbeeld ‘Captain America: The Winter Soldier’.

Marvel gelooft in dit team en kondigde nog voor de première van GOTG het vervolg aan voor 2017. James Gunn is al begonnen aan het script. Ik heb inmiddels wel de oude comics over het team gelezen en daar zit genoeg stof in om het publiek nog jaren te vermaken.

You’re welcome.

Marcel van Driel



Over de auteur

Marcel van Driel

28 volgers
5 boeken
1 favoriet


Reacties op: Filmrecensie: Guardians of the Galaxy