Blogpost: HedwigMeesters

Afl. 48 Aap

Soms voel ik me eenzaam. Niet te verwarren met alleen-zijn, dat is een situatie waarin je niemand om je heen hebt en dat hoeft niet per se vervelend te zijn. Eenzaamheid is een gevoel.
Het is vreemd, maar over gevoelens die weinig van doen hebben met geluk praten we liever niet of zo kort mogelijk. Terwijl iedereen ze heeft. Zo van: is dit alles? Of dat je je te midden van horden mensen toch voelt alsof je in je eentje in een roeiboot midden op de oceaan dobbert.
Zouden we onbewust denken dat gevoelens besmettelijk zijn? Want hoor je iemand lachen, dan word je vaak zelf ook vrolijk en nergens wordt gezamenlijk zo veel gesnotterd als op een begrafenis. Of zijn we op onze hoede om afgewezen te worden, of bang om te worden uitgemaakt voor stakker? Waarom anders doen we als we ons rot voelen zo vaak alsof het allemaal wel oké met ons gaat?  
Neem social media. Een en al opgeklopte vrolijkheid. Foto’s van mensen die elkaar eigenlijk niets meer te zeggen hebben, maar die speciaal voor dat kiekje even een dolgelukkig gezicht opzetten. Say cheese. We spelen het allemaal wel eens mee.
Wanneer ik me als klein kind eenzaam voelde, verzamelde ik mijn poppen om me heen. Of ik kroop ’s nachts tegen mijn zus aan in haar bed. Poppen heb ik niet meer en mijn zus en haar man zien me al aankomen. Van mijn kat hoef ik het ook niet te hebben. Karel vraagt en krijgt alle aandacht die hij wil, maar denk vooral niet dat hij tegen mij aan komt liggen wanneer ik eens behoefte aan warme genegenheid heb.
En daarom heb ik Aap. Donkerbruin pluche. Aap kan niet op tegen de troost van een mens, maar hij is warm en zacht. En dat helpt toch ook een beetje, net als destijds mijn poppen.  
 

Wil je de blog wekelijks in je mail ontvangen? Vul op de homepage onder ‘contact’ je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking of vraag kwijt. 



Lees verder op mijn site

Reacties op: Afl. 48 Aap