Blogpost: xryanne

Omarm mij.

Proloog

Het station ligt er verlaten bij op dit vroege tijdstip van de ochtend.Kwart voor acht s morgens. Het weer is triest,  mistig,  nog niet helemaal licht en de regen tikt zachtjes op zijn jas.De jongen kijkt om zich heen, hier en daar een scholier die vroeg op school moet zijn ,misschien stage wie weet.Hij trekt de rits van zijn jas helemaal omhoog, het is huiverig maar straks heeft hij daar helemaal geen last meer van denkt hij opgelucht.Het is niet zo dat hij deze beslissing in een opwelling heeft genomen, maar dit leven is moeilijk voor hem, zo godvergeten lastig!.Voor hem was het leven altijd al te rauw, te hard. Tuurlijk had hij Lucas zijn oudere broer met wie hij een hechte band heeft. Er waren hulpverleners,psychologen die hij heeft bezocht. Maar de pijn, het allesoverheersende gevoel dat hem helemaal opslokt, al jaren gaat niet weg.Het zal nooit weggaan bedenkt hij zich vastbesloten. Hij heeft zoveel geprobeerd, zo hard gestreden maar nu is het op. Nu is het klaar.De reden dat hij nu hier staat, dit besluit heeft genomen is een opeenstapeling van alles, de moeizame band met zijn ouders, de eeuwige depressies, zijn geaardheid wetende dat zijn vader dat nooit zal accepteren. De chantage van de innige fotos met Bram.Hij had willen wachten, wachten tot Lucas gesetteld was tot hij hem voor zijn gevoel met een gerust hart achter kon laten.
Maar de pijn is te overheersend en hij is moe. Moe van het gevecht, de strijd om het bestaan. Godsamme wat is hij moe.Hij ziet de trein in de verte aankomen, en hij twijfelt niet. Even kijkt hij omhoog met een traan in zijn ogen en zacht mompelt hij 'Maak er wat van Luuk, je kan het ook zonder mij’.En met zijn zelfgeschreven gedicht nog in zijn linkerhand loopt hij  vastbesloten naar voren, naar de rust.

‘Ik kan niet langer zwemmen, het lukt mij niet langer om mijn adem in te houden.
Ik heb het zo lang geprobeerd. Echt, zo ontzettend lang.
Maar de golven zijn zo langzaam, zo tergend langzaam.
Ze duwen me onder water, en als ik hoestend boven kom.
Duwen ze me nog verder.
 
En ik denk, dat ik ze hun gang maar laat gaan’’.




Reacties op: Omarm mij.

Gesponsorde boeken