Blogpost: Lieve van looy

Wandelen in de natuur, een bron van inspiratie

Als kind was ik al een echte hondenliefhebber maar kreeg ik geen hond omdat mijn beide ouders fulltime werkten en geen tijd hadden daarvoor. Ik wilde mijn zoon, die ook veel van honden houdt deze kans wel geven om op te groeien met een hond. Voor zijn vijfde verjaardag kocht ik een cairn terrier puppy. Een levendige, vrolijke, blije en altijd opgewekte hond en fantastisch met kinderen. Door het enthousiasme en leuke vertederende snoetje betrap ik mezelf erop dat het moeilijk is om boos te worden op hem. Scott leerde me opnieuw te ontspannen in de natuur na een dagje werken in het ziekenhuis. Het liefst van al wil ik wandelen in een bos waar ik niet teveel wordt gestoord door andere wandelaars, zodat ik echt tot rust kan komen. De stilte, de wind door de haren, het zonllicht dat door de bomen schijnt, de geur van de aarde, planten en bloemen. Het brengt me helemaal tot rust en ik voelt me helemaal terug tot leven komen. Wanneer ik tot rust kom en alles kan loslaten van die dag, voel ik hoe ideeën, fantasieën,beelden binnenstromen. Maar na verloop van tijd onstond er een ergernis dat ik dit niet kon delen met anderen. Op een dag wandelde ik samen met mijn zoontje en Scott in het bos. Zoals alle kinderen wel eens doen, begon mijn zoon te vragen of ik snoep bij me had wat niet het geval was. Al mopperend zetten we onze wandeling verder. Op een gegeven moment zei mijn zoon "mama,ik wou dat er in de bomen deuren waren en dat ik daar binnen kon stappen. Ik wou dat er in elke boom een wereld was waar je snoep kon eten." Ik vond het heel schattig en glimlachte. Op hetzelfde moment kreeg ik zelf ook beelden in mijn hoofd over hoe zo een snoepland eruit zou kunnen zien. Deze losse beelden werden een verhaal. Ik schreef het neer op papier en werkte het manuscript enkele dagen later af. Ik stuurde het op naar mijn docent van de cursus "korteverhalen schrijven" bij NHA afstandsonderwijs en kreeg een positieve beoordeling. Het was het eerste verhaal dat ik schreef en waar ik zo van genoten had. Ik gaf het verhaal de titel " de vreemde uil". Ik las het boek "het nut van sprookjes" van Bruno Bettelheim, één van de grootste kinderpsychologen in de 20ste eeuw.Hij deed een onthullende studie van sprookjes  en hun universele belang bij het begrijpen van de ontwikkeling van de kinderjaren. In dit boek vind je een analyse van een breed scala aan traditionele verhalen, die we nu sprookjes noemen. Bettelheim laat zien hoe fanatstisch maar ook hoe wreed ze zijn maar dat de diepgaande verhaallijnen van de klassieke kunnen helpen bij het geven van zelfinzicht. Het leerde me dat elk sprookje zijn wijsheid heeft. In het verhaal de vreemde uil probeer ik dat ook te doen. Het is een moderne versie van roodkapje en de wolf, maar dan minder gruwelijk. Er worden geen mensen opgegeten en buiken opengereten. Na een tip van een vriend stuurde ik het manuscript op naar uitgeverij boekscout in Nederland en kreeg ik tot mijn grote verbazing de kans om mijn verhaal te publiceren. Dit was de opening van een nieuw begin in mijn leven.Het boek werd in augustus vorig jaar gepubliceerd. Momenteel geef ik lezingen in bibliotheken waar ik dit verhaal voorlees aan kleuters vanaf 5 jaar. Ik wil de kinderen niet bang maken met dit verhaal, maar hen wel tools meegeven om te leren omgaan met moeilijke situaties in deze wereld.

Lees verder op mijn site

Reacties op: Wandelen in de natuur, een bron van inspiratie

De vreemde uil - Lieve van Looy Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker