Blogpost: RoosHanemaaijer

Ik ben een millenial, maar geen pamperkind!

32% van de mensen die bij de huisarts komen krijgen de diagnose depressie. Een ziekte die vaak toegeschreven wordt aan millenials en hun kwetsbare ego’s. De pampergeneratie die bij elke tegenslag huilend bij hun pappie en mammie staat voor hulp. Die nooit geleerd hebben om te incasseren en porseleinen poppetjes zijn geworden. Ik, als millenial, schrijf het eerder toe aan een dwangmatige vorm van perfectionisme, aangeleerd door dezelfde maatschappij die ons nu afschrijft.

Op een dwangmatige manier perfect willen zijn is iets wat bij mij ontstond, omdat ik als kind continue het gevoel had niet te voldoen. Wat los staat van de intenties van mijn omgeving, want dit was mijn gevoel toentertijd. Ik kwam niets te kort. Mijn ouders hadden voldoende financiële middelen. Ik had kleren, eten en een dak boven mijn hoofd. Nooit een oorlog meegemaakt en had geen idee wat een crisis inhield. Ik kreeg dus alles op een presenteerblaadje aangeboden en hoefde alleen maar te kiezen en daarna succesvol te zijn.

Dit staat in groot contrast met de voorgaande generaties. Deze deden zwaar lichamelijk werk en werden vaak opgevoed om in de voetsporen van hun ouders te treden. Zij bouwden de economie met eigen handen op, waar wij nu allemaal van profiteren. Hun toekomst stond al helemaal vast, geen keuzevrijheid, laat staan ruimte voor zelfontplooiing. Iets wat hun nageslacht nooit te kort zou komen. Of het nageslacht hier nou op zat te wachten of niet.

De uitkomst van bovenstaande opvattingen is vaak, dat je als millenial zwak bent zodra je lijdt aan een burn-out of depressie. Want alles was voor jou geregeld. Je kreeg alle mogelijke kansen en kwam niets te kort. Je was blijkbaar teveel gepamperd en verwend. Want waar zouden wij nou ongelukkig over moeten zijn? Wij kregen alles en kwamen niets te kort!

6022e87aee170b5d0105721529e201a7.png

Maar ook een generatie zonder een oorlog of een crisis kent pijn en verdriet. Er gaan tenslotte regelmatig mensen dood, huizen branden af of er worden werknemers ontslagen. Daarnaast kan iedereen ziek worden of een verkeerde inschatting maken, waardoor je leven er ineens heel anders uit kan zien. Samengevat gebeuren er dagelijks dingen die volledig buiten jouw macht liggen, maar die wel een hele grote invloed kunnen hebben op jouw toekomst.

Ik denk dan ook niet dat het probleem is, dat wij zo breekbaar zijn dat wij deze tegenslagen niet kunnen incasseren. Ik denk dat wij teveel gekeken hebben naar onze (groot)ouders en hoe zij omgaan met tegenslag. Namelijk door er niet over te praten, gewoon door te gaan en niet aan te stellen. Mijn generatie doet niet veel anders. Alleen hebben wij daar nog een vleugje schuldgevoel aan toegevoegd. Aangezien wij ons eigen lot mogen bepalen, dus ook ons eigen falen.

Want psychische ziektes zijn niet uniek voor onze generatie. Ook bij de andere generaties komen ze voor. Omdat andere generaties ook niet op een gezonde manier hebben leren incasseren. Niet alleen onze generatie probeert de schijn hoog te houden, dat doet de hele samenleving. Maar zowel dingen wegstoppen en negeren, alsook jezelf overal de schuld van geven, zijn beiden niet effectief voor op de langere termijn. Zoals ik persoonlijk heb mogen ervaren.

Om mijzelf beter te maken heb ik juist moeten leren om mijzelf dingen toe te staan, vooral mijn emoties. Ik mag best klagen over hoe lang ik al ziek bent en ik er eigenlijk wel klaar mee ben. Ik mag best boos en gefrustreerd zijn als ik heel hard gewerkt heb en mijn best doe, maar het eindresultaat er weer niet is. Ik mag bang zijn voor spinnen en jaloers zijn op de buren en hun groene gras. Want emoties zijn normaal en nuttig. In tegenstelling tot het wegstoppen ervan.

Ik heb dus geen psychisch problemen omdat ik als millenial gepamperd ben. Ik heb problemen omdat er nog geen generatie is geweest die van jongs af aan geleerd heeft om op een gezonde manier met emoties om te gaan. Die emoties toe kan laten en duidelijk kan uiten. Wat vervolgens niet betekent dat iedereen rekening moet houden met deze emoties. Maar meer daarover in mijn volgende blog ;).




Lees verder op mijn site

Reacties op: Ik ben een millenial, maar geen pamperkind!

Geen weg meer terug - Roos Hanemaaijer Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners