HEBBAN FEELGOODZOMER 2019

VERHALEN BUNDEL

Index

Colofon

Voorwoord

Nioma – Stefan Tetelepta

Dus moet je van mij houden - Jeske en Eduard Meinema

Alles is geoorloofd in liefde en taart - Wendy Brokers

Goedemorgen - Aline van Wijnen

De blinddate - Marleen Ziemerink

Geluk bij een ongeluk - Mariëlle Brouwer

Het schilderij - Saskia Schouten

Tessa Treurniet en de reizende imker - Renée Olsthoorn

De eerste kus - Dani van Doorn

Bruidssluier - May Harper

De rockchick en de vuurvogel - Kate Paris

Toeval bestaat niet - Saskia Oudshoorn
Eilandhuisje in Friesland - Ivonne Schouten-Hoek

Een enkeltje Paradise Beach, graag - Marijke Vos

De lezende badmode - Jaimie Pisonier

Colofon

Hebban Feelgood Club Zomerbundel 2019

De copyright van alle verhalen liggen bij de auteurs en mogen niet zonder toestemming verveelvoudigd worden.

Deze e-pub wordt je aangeboden door de Hebban Feelgood Club en de auteurs in deze bundel, en is een exclusief kadootje voor jou. Dat betekent dat je de e-pub niet verder mag verspreiden. Uiteraard vinden we het leuk als je zo enthousiast bent geworden dat je er iemand anders blij mee wil maken, maar dan kun je ze het linkje geven waar jij de zomerbundel hebt gevonden.

Copyright cover: Stefan Tetelepta.

Voorwoord

Een heel groot dankjewel!

De Feelgood Club kijkt terug op een heerlijke feelgood zomer vol mooie verhalen die een aantal Nederlandse en Vlaamse auteurs weer speciaal voor ons en jullie schreef.

Dit is alweer de vierde feelgood verhalenbundel die we dankzij die auteurs kunnen uitbrengen. Alle verhalen zijn gepubliceerd op onze pagina en natuurlijk allang allemaal door jullie gelezen. Maar de verhalen zijn stuk voor stuk pareltjes die je gewoon allemaal in je digitale boekenkast wilt hebben staan!

We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: wat zijn we superblij met al die auteurs die samen met ons het feelgood genre nog meer op de kaart hebben gezet en nog steeds willen zetten. Dank jullie wel voor jullie enthousiaste medewerking.

Misschien is dit wel je eerste kennismaking met een van de auteurs en smaakt het naar meer. Dan vinden ze het helemaal niet erg als je straks naar de boekhandel of de bibliotheek rent om hun boeken te kopen of te lenen. Op Hebban vind je met elke auteur nog een interview in het Meet & Greet Café.

Namens het team van de Hebban Feelgood Club en Aline van Wijnen, Dani van Doorn, Eduard Meinema, Ivonne Schouten-Hoek, Jaimie Pisonier, Jeske Meinema, Kate Paris, Marijke Vos, Mariëlle Brouwer, Marleen Ziemerink, May Harper, Renée Olsthoorn, Saskia Oudshoorn, Saskia Schouten Stefan Tetelepta en Wendy Brokers: heel veel leesplezier!

Nioma

Door Stefan Tetelepta

Stefan Tetelepta schrijft al bijna zijn hele leven. Zijn eerste boek Kismet, dat hij succesvol uitgaf in eigen beheer, bood hij op zijn eigen website gratis aan. Enige voorwaarde was dat je een recensie op Hebban plaatste. Een bijzondere, maar succesvolle aanpak. Inmiddels heeft het boek 172 (positieve) recensies en staat het in elf persoonlijke Top 25’s. Momenteel werkt hij aan zijn tweede roman Unbesmirched.

En wil je daarna nog meer van de hand van Stefan lezen, dan bof je, want Kismet is tijdelijk nog gratis als recensie-exemplaar aan te vragen via www.stefanschrijft.nl.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Stefan de novelle Nioma.
Je kan na het lezen ook een recensie op Hebban achterlaten: https://www.hebban.nl/boek/nioma-stefan-tetelepta

Nioma

Een korte feelgoodthriller geschreven door

Stefan Tetelepta

Laurel

Hij praat met haar!

Ik zit op bed in de slaapkamer.

Achter mij gaat de zon onder, dat zie ik aan de snel veranderende schaduwen over het behang. Ik heb vanuit deze kamer al honderden keren de zon onder zien gaan, dat is een van de voordelen van wonen in een flatgebouw. Hoewel, het woord flat doet dit gebouw eigenlijk geen eer aan. We wonen op de hoogste verdieping van een luxe appartementencomplex, zestien verdiepingen boven de geplaveide entree.

Eigenlijk durfde ik hier niet te wonen, maar Werner was meteen verliefd op deze woning. En ik ben verliefd op Werner. Doe je niet alles voor de liefde?

Ik hou van Werner sinds ik hem zag in het atelier waar hij zijn beelden exposeerde. Ik ben altijd op zoek naar kunst om in te investeren. Als je bulkt van oud geld moet je iets doen om het te laten rollen, en via een kennis kwam ik terecht op Werners vernissage.

Ik smolt van zijn lieve woordjes en aandacht en mijn geestelijke problemen verdwenen als sneeuw voor de zon. Liefde overwint alles, het is echt zo! Mijn psychiater die me helpt in donkere tijden stond versteld van de positieve ontwikkelingen die ik doormaakte.

Liefde. Overwint. Alles!

Ook hoogtevrees.

De eerste zonsondergang vanaf dit magnifieke uitzicht keken Werner en ik samen. We waren naakt, we hadden zojuist gevreeën op de toen nog kale vloer. Wel veilig achter het glas, de deur naar het balkon potdicht vanwege mijn hoogtevrees. Na verloop van tijd mocht de deur op een kier, we wilden de vogels horen fluiten.

Daarna keken we nog zo vaak naar een zonsondergang dat mijn hoogtevrees volledig verdween. Nu staan we soms gewoon op het balkon om de laatste zonnestralen van de dag op onze al dan niet naakte huid te voelen. Zolang Werner me maar stevig vasthoudt.

Op dit moment is mijn blik echter koortsachtig gericht op de deur. Achter die deur is de gang naar de woonkamer. In de woonkamer zit Werner. Hij belt met iemand.

Werner weet dat ik in de slaapkamer ben. Ik ben na het eten even gaan liggen. Dat doe ik op dagen dat ik wat minder lekker in mijn vel zit. Vooral na het eten voel ik me de laatste weken wat raar. Na een uurtje ben ik dan weer opgefrist in mijn hoofd en kijken we samen een film of een serie.

Op dit moment slaap ik niet. Ik zit op bed. Aangekleed. Met een telefoon tegen mijn oor gedrukt.

Werner belt in de woonkamer.

En ik luister mee op mijn telefoon.

‘Laurel slaapt,’ fluistert Werner tegen deze voor mij onbekende persoon. ‘Het moet vandaag gebeuren.’

Mijn telefoon is gekoppeld aan die van Werner en alle gesprekken nemen we op om eventueel later terug te luisteren. Dat hebben we ooit eens laten doen door een bevriende techneut. Ideetje van Werner. Hij monitort me soms om een vinger aan de pols te houden hoe ik me voel. Als ik doorsla in een depressieve trip is dat voor niemand leuk. Hij weet dan hoe te handelen. Zo lief.

Een keer eerder luisterde ik mee met zijn gesprek, dat was vorige week, op ons eenjarig huwelijksjubileum. Hoewel hij niets raars zei, maakte het gesprek me toch onzeker. Natuurlijk, het kon net zo goed een galeriehoudster zijn die zijn kunst wil exposeren, maar het was de toon van het gesprek: Werner fluisterde.

Net als nu.

‘Heb je overal aan gedacht?’ informeert de vrouw aan de andere kant van Werners lijn. ‘Loop het nog eens met me door.’

Werner somt emotieloos op: ‘We zijn meer dan een jaar getrouwd, ik heb de afgelopen maanden vaak met haar psycholoog gesproken en verteld over nieuwe depressies, om een dossier op te bouwen. De antidepressiva zijn placebo’s en ik stop haar valium toe.’

Ik durf bijna niet te ademen, bang dat Werner me hoort.

‘Perfect,’ zegt de vrouw prijzend. Zij fluistert niet. Ik hoor haar stem trillen van opwinding. ‘Eindelijk weer samen,’ vervolgt ze. ‘Ik kan niet wachten om met jou aan het strand te zitten, nippend aan een cocktail terwijl we naar de ondergaande zon kijken.’

‘Dat kunnen we de rest van ons leven elke avond doen,’ zegt Werner. ‘Waar je maar wil, mijn lieve Daphne.’

Daphne? Die heb ik zelfs een keer ontmoet. Ze doet inderdaad iets in de kunsthandel. Mijn keel is droog en ik krijg de onbedwingbare behoefte om te hoesten. Ik verberg de telefoon onder een kussen en hoest even onbedaarlijk. Als mijn longen weer tot rust zijn luister ik verder.

‘Nee, ze hoestte in haar slaap,’ hoor ik Werner nog net zeggen.

‘Het is tijd lieverd,’ zegt de vrouw. ‘We hebben er anderhalf jaar naartoe gewerkt. Nog even en ons leven samen gaat beginnen.’

Ik hoor Werner opstaan. ‘Oké,’ zegt hij vastberaden.

Op dit moment vraag ik me af wat ik moet doen. Kan doen. Hem confronteren met wat ik heb gehoord. Maar wat heb ik gehoord? Moet ik mijn zus bellen? De politie? De deur op slot doen? Net doen of ik slaap? Maar? Wat? Heb? Ik? Gehoord?

Mijn lichaam voelt verlamd. Hij mag niet weten dat ik hem heb afgeluisterd en laat de telefoon los. Hij valt op de grond, net voor mijn voeten en ik schuif hem met mijn hak onder het bed.

Werners voetstappen klinken op de plavuizen in het halletje. Stap. Stap. Stap.

Twee seconden later gaat de deurklink naar beneden en zwaait de deur open.

‘O, je bent al op,’ zegt hij verrast met zijn vertrouwde, warme stem. ‘Ik wou je net wekken.’

Als ik al een verbijsterde blik op mijn gezicht heb, zegt hij daar in ieder geval niets over. Hij veegt een haarlok uit mijn gezicht. ‘Mijn lieve Laurel. Heb je gedroomd?’ vraagt hij teder.

Ik zie de telefoon in zijn andere hand.

‘Met wie bel je?’ vraag ik schor.

‘Met niemand,’ zegt Werner. ‘Ik wil een foto maken van de zonsondergang. Kom, we zijn net op tijd.’

Werner pakt mijn hand stevig vast. Ik sta op en laat me meevoeren naar het balkon. Mijn geest protesteert, maar mijn lichaam niet.

De nacht daalt over de stad en zwermen vogels zoeken een boom om in te slapen. Ik adem diep in en ruik de vertrouwde geur van de zomer. Het brengt me iets tot rust en ik laat mijn achterhoofd rusten tegen Werners borstkas. Morgen ga ik een afspraak maken met de huisarts, ik zie dingen die er niet zijn.

Over niet meer dan twee minuten zal de zon onder zijn, de laatste stralen beroeren mijn gezicht. Werner heeft liefdevol een arm om me heengeslagen. Dan tilt hij me zonder waarschuwing op en gooit me van het balkon.

Nioma

1

In mijn droom lig ik op een bed van rozenblaadjes en kan ik niet overeind komen. Mijn keel is verstrikt in een wirwar van stelen. De doornen steken in mijn huid. Het doet pijn. Ik stik. En ik bloed.

Niet echt natuurlijk. Ik word wakker op de bank, open mijn ogen en een zonnestraal door het raam in de woonkamer schijnt recht in mijn gezicht. Buiten fluiten vogels, ze zijn vrolijk en kwetteren. Waarom ook niet, het een mooie zomerdag. Een dag die ik verdoe met slapen op de bank. De vogels klinken precies het tegenovergestelde van hoe ik me de laatste week voel: zij vrolijk, ik miserabel.

Dit dutje heeft me in ieder geval geen goed gedaan, ik voel me nog steeds moe en mijn lichaam is zwaar, alsof er duizend kilo gewicht aan hangt, maar ik moet echt opstaan.

Bovendien heb ik niets meer gegeten sinds vanochtend en nu ben ik een soort van misselijk. Waarschijnlijk ómdat ik niets heb gegeten.

Zodra ik een cracker met kaas naar binnen heb gewerkt voel ik me iets beter en komt mijn energie ietsjes terug. Opmerkelijk, dat voor iemand die dagelijks bezig is met andermans energie, ik zo slecht zorg voor die van mezelf. Het bekende gegeven van de timmerman die thuis een scheve tafel heeft staan en de glazenwasser met een huis vol vieze ramen. Geldt dat ook voor mij?

Mijn roeping vreet de nodige energie, daar moet ik echt iets op vinden of aan doen. Ik noem het een roeping, maar ik zou het ook moeten zien als werk. Tenslotte ben ik nu zelfs bij de Kamer van Koophandel ingeschreven als zelfstandige. Ik heb alleen behoorlijk onderschat wat het van me vergt, lichamelijk én geestelijk. En misschien doe ik het ook wel helemaal verkeerd.

Mijn nieuwe roeping heeft te maken met readings. Ik zie andermans energie en probeer dat te interpreteren en te vertalen naar begrijpelijke taal. Het lastige is dat ik het zelf lang niet altijd begrijp. Waar ik moeite mee heb is het te visualiseren.

De telefoon gaat en aan de beltoon hoor ik dat het mijn vriendin is. Hoeveel ik ook van haar hou, dit is niet het moment om op te nemen. Niet dat ik haar ghost ofzo, ik ben gewoon moe en kribbig.

Het rinkelen stopt en tien seconden later hoor ik een sms’je binnenkomen. Sam vraagt of we nog gaan afspreken. Het is nu vier uur in de middag en ze stelt voor hamburgers te eten bij Five Guys. Het laatste waar ik nu trek in heb is een hamburger. Ik sms terug dat ik vandaag alleen wil blijven omdat ik me niet lekker voel. Het x-je dat ik onderaan het bericht zet voelt onecht aan maar toch laat ik hem staan.

Even later wenst Sam me beterschap. Ze dringt niet verder aan, dat is fijn. Sam is zo makkelijk in de omgang en zonder verborgen agenda’s, dat ik me meteen schuldig voel. Maar het is even niet anders.

Om kwart over vijf, net als ik een kom instant noedels eet gaat de Chinafoon. Het is een telefoon die ik alleen gebruik om te communiceren met mijn familie in China en die helemaal is afgesteld op de taal. Als ik met familie communiceer moet ik geestelijk altijd even omschakelen, en dat gaat sneller als ik me niet druk hoef te maken over het omzetten van taal en toetsenbord. Aangezien het in China nu kwart over elf in de avond is heeft het geen zin om het verzoek te negeren en later, op een voor mij geschikter moment, terug te bellen, want er is gezien het tijdsverschil zelden een geschikt moment.

Daarom accepteer ik met frisse tegenzin het Skype-verzoek en mijn moeder verschijnt in beeld. Ze ziet er nog opvallend monter uit, zoals altijd. Het kan te maken hebben met de belichting. Of een speciaal filter, al denk ik niet dat mijn moeder weet hoe dat moet. Mijn moeder ziet er waarschijnlijk gewoon altijd tiptop uit.

We praten een half uur over koetjes en kalfjes; over een tante die ziek is en mijn neef in Taiwan die filmpjes maakt op YouTube, de droogte die in de regio heerst en over een nieuw recept voor een vegetarisch gerecht. We praten nooit over politiek of het geloof, niet over de telefoon en niet als we elkaar bezoeken. En ik heb het ook nooit over Sam.

Mijn vader schuifelt op de achtergrond voorbij en werpt een blik op het scherm om te kijken hoe het met zijn dochter is. Ik zwaai even gemaakt vrolijk om hem gerust te stellen. Hij zwaait houterig maar glimlachend terug.

Tussen neus en lippen door vertel ik mijn moeder dat ik de laatste tijd zo moe ben. Ze adviseert me om speciale thee te drinken en een accupunctuurkuur te volgen. Ik beloof er werk van te maken.

De rest van de avond kijk ik wat doelloos televisie. Voor elf uur lig ik in bed.

Het is half tien als ik opsta en ik probeer uit mijn blote hoofd te achterhalen of ik afspraken heb staan. Voor zover ik weet niet.

Sam heeft niet ge-sms’t, ze laat me even met rust. Het rare is dat het me ook weer irriteert. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Zij en ik zijn ook verschillend, al hebben we óók weer veel gemeen. We houden allebei van de lente en ijs en backpacken. Onze verschillen: zij houdt van detectives en thrillers en rockmuziek, ik van romantische films en liedjes. Zij houdt van Chinese thee, ik van Italiaanse koffie, zij van Aziatische vrouwen, ik van blanke westerlingen. In al die verschillen vinden we elkaar.

Ondanks een koude douche voel ik me na het aankleden nog steeds moe. Dit is niet normaal. Ik maak met tegenzin een afspraak met de huisarts, omdat Sam er al dagen over zeurt en nu krijgt ze toch haar zin. Ik mag meteen langskomen. De dokter voelt aan mijn klieren, kijkt in mijn ogen, meet mijn bloeddruk maar vindt zo op het eerste gezicht geen oorzaak. Ik krijg een formulier mee om in het ziekenhuis bloed te laten afnemen. Ik ga meteen door, des te eerder heb ik uitsluitsel over waar mijn vermoeidheid vandaan komt.

2

In het ziekenhuis gebeurt er iets vreemds met mijn lichaam. Zodra ik door de draaideur naar binnen stap valt mijn moeheid compleet weg. Het is alsof ik meteen ben genezen. Bijna wil ik het ziekenhuis onverrichter zake verlaten, maar ik zet toch maar door. Ik ben er nu toch. Bij het bloedlab nemen ze twee kleine buisjes bloed af en tien minuten na binnenkomst sta ik alweer in de gang met een klein gaasje op mijn minuscule wond, vastgemaakt met leukoplast waarop een tekening staat van een eenhoorn met vleugels. Ik mag dan vierentwintig zijn, je bent nooit te oud voor een pleister met een fabeldier erop!

De weggevallen vermoeidheid is weldadig. Ik voel me meteen vrolijker en sms Sam om me te verontschuldigen dat ik zo kortaf ben de laatste tijd. In het restaurant op de eerste verdieping drink ik een kop koffie.

Ik neem me voor om de middag in de stad door te brengen om wat zomerkleren te kopen. Ik heb al een tijdje mijn oog laten vallen op een leuke hotpants die ik wil kopen.

Echter, zodra ik één stap buiten het ziekenhuis zet, overvalt de vermoeidheid me als nooit tevoren. In de bus, als ik van het ziekenhuis wegrij komt daar nog een huilbui bij.

Wat is er in hemelsnaam met me aan de hand?

‘Misschien ben je allergisch,’ zegt Sam terwijl ze mijn voeten masseert. Ik lig met mijn ogen gesloten languit op haar loungebank in de tuin. We hebben salade gegeten, al heb ik de helft laten staan. ‘Heb je iets nieuws gegeten, of gebruik je andere shampoo of parfum?’

‘Nee, ik zou niet weten wat,’ zeg ik.

‘Misschien is het iets in de lucht,’ raadt Sam verder. ‘Pollen? Uitlaatgassen? Chemtrails? Je zou voor de zekerheid ook zo’n mondmasker kunnen dragen.’ Ik open mijn ogen om te kijken of ze serieus is maar gelukkig glimlacht ze er breed bij. ‘Je zou niet eens opvallen,’ voegt ze er plagend aan toe.

Ik prik met mijn teen in haar linkerborst, omdat mijn voet daarop rust. ‘Idiote kaaskop,’ lach ik.

Dan vraagt Sam serieus: ‘Heeft het te maken met ons wellicht? Onze relatie is nog steeds geheim voor jouw familie. Ze hoeven maar een beetje te speuren op Facebook om conclusies te kunnen trekken.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Geen idee, en dan nog zouden ze het er niet met me over hebben en al zeker niet via de telefoon. Ik zit hier, zij daar. Big deal.’

‘Toch vind ik dat het soms moeizaam gaat tussen ons.’

‘Ja,’ beaam ik. ‘Waarschijnlijk ligt het gewoon aan mij en hoe ik me voel. Ik hoop dat dit een zeer korte fase is.’

‘Ik ook,’ zegt Sam en ze kust de bovenkant van mijn voet en bijt daarna zacht in mijn teen.

Het kietelt en ik schiet in een lachreflex. ‘Als ik er een cliché tegenaan mag gooien: “Het ligt aan mij, niet aan jou.” Die readings blijven te lang onder mijn huid zitten en dan die vermoeidheid de afgelopen week. Arrgggg.’ Ik hef mijn handen ten hemel. ‘Waarom!?’

Dan heeft Sam nog een ingeving, een waar ik zeker wat mee kan.

Ze zegt: ‘Je bent nog niet zo lang bezig, wie weet doe je daar iets fout. Wat als je andermans energie absorbeert en meetorst, dat het zich opstapelt en steeds zwaarder wordt. Er is vast iemand met meer ervaring die je daarmee kan helpen.’

‘Maar wie?’ vraag ik retorisch.

‘Halloooo! Wel eens van Google gehoord? Of Facebook?’ Sam houdt haar telefoon omhoog, die is sowieso nooit verder dan handbereik bij haar vandaan.

‘Eerst de uitslag, dan verder zoeken,’ beloof ik.

3

Zodra ik twee dagen later het ziekenhuis binnenstap om de uitslag te bespreken valt meteen de vermoeidheid weer weg. Het is om gek van te worden!

Terwijl ik op mijn beurt wacht google ik naar ervaren readers, gebedsgenezers, helderzienden en sjamanen, kortom, alles wat me maar zou kunnen helpen.

Er is ontzettend veel aanbod en ik realiseer me dat ik als nieuweling ook in deze immens grote vijver vis. Het is een roeping, voor het geld hoef je het niet te doen, hou ik mezelf voor.

Dat het ziekenhuis mijn moeheid neutraliseert doet me besluiten de rest van de dag hier door te brengen. Na een kort gesprekje, en met een mengeling van opluchting en teleurstelling dat er niets geks in mijn bloed is gevonden, installeer ik me in het restaurant met koffie en een tosti. Daarna zet ik mijn zoektocht voort.

Uiteindelijk vind ik een vrouw met de naam Marenka die zichzelf sjamaan noemt en die zich, volgens haar Facebookpagina, inzet om mensen te helpen zichzelf te genezen. Dat ze contact heeft met de geestenwereld spreekt me wel aan. Ik ben opgegroeid in een cultuur waar de dood onderdeel is van het leven, als yin en yang, het is niet eng zoals in de horrorfilms van Sam. Natuurlijk kun je het heel nuchter bijgeloof noemen, maar voor mij is het niet vreemd.

In een kort berichtje leg ik mijn probleem voor en vraag of ze mij kan en wil helpen. Daarna sms ik Sam en vraag of ze naar het ziekenhuis komt om samen met mij hier een hapje te komen eten.

Een uur later eten we een steak en patat uit het ziekenhuisrestaurant en lachen we zoals nooit tevoren. Ik ben weer een beetje de vrouw die Sam zo leuk vindt.

Echter, zodra we buitenstaan, tegen tien uur in de avond, als de zon al onder is, slaat de vermoeidheid weer toe. Maar dit keer negeer ik de kwaal en gaat Sam met mij mee naar mijn huis. Zij is duidelijk niet de oorzaak van mijn vermoeidheid. Ik val gerustgesteld in slaap, opgekruld in haar armen.

4

Weer droom ik dat ik verstrikt geraakt ben in een rozenstruik en als ik me los probeer te wrikken prikken de doornen gaten in mijn arm. Alleen blijkt die struik ineens een wolk te zijn en zodra ik los kom, val ik naar de aarde, diep onder me. Als ik te pletter val op de grond spat ik uiteen in een regen van rozenblaadjes.

Een moment later schrik ik wakker. Het is nog geen negen uur. Sam is al weg naar haar werk. Er ligt een lief briefje voor mij op haar kussen.

Vanochtend komt er een klant voor een reading en ik neem een korte douche. Ondanks dat ik nog steeds moe ben maak ik de kamer in orde waar ik de readings hou. Het is een zolderkamer die ik behangen heb met afbeeldingen van cirkels in zachte pasteltinten. Op de grond liggen louter kussens en in het midden van de kamer hangt een piramidevormige lamp waar warm licht uitkomt. Doorgaans gaat de klant daar zitten, maar ergens anders mag ook. De klant bepaalt aan de hand van zijn gevoel waar en hoe hij het lekkerst zit.

Voor de sessie begint maak ik de kamer vrij van oude energie. Het is essentieel dat er alleen energie van ons tweeën hangt. Ik zie geen geesten, kan niet voorspellen, ik hoef niemand aan te raken, maar ik zie wel hoe iemand in het leven staat aan de hand van energiestromen, oftewel het energetisch lichaam. Ik doe dit nu een jaartje en zit nog steeds in de opstartfase.

In de kamer schud ik de kussens op, daarna steek ik wierrook aan en zet een playlist met Aziatische traditionals op.

Meestal maken de voorbereidingen me rustig, alleen dit keer niet. De klant, een oudere vrouw, wil graag loskomen van haar ex. Niet echt mijn expertise, ik bedoel, daarvoor is een goede haptonoom of therapeut waarschijnlijk beter geschikt. Maar ik probeer zo goed als het kan te helpen en vertel haar wat ze in mijn ogen nodig heeft en geef het advies om dicht bij haarzelf te blijven.

Aan het eind van de ochtend, als ze tevreden afscheid heeft genomen, ben ik uitgeput. Het liefst wil ik naar bed, de dekens over mijn hoofd trekken en slapen. Daar is echter geen tijd voor want als ik mijn telefoon weer aanzet komt er een berichtje van Marenka binnen waarin ze me uitnodigt deze middag nog langs te komen.

5

Marenka ontvangt me letterlijk met open armen. Niet dat ze me vasthoudt en knuffelt, maar ze spreidt haar armen als warm welkom in haar domein. We staan in de woonkamer die volstaat met boekenkasten en boeken.

Ze kijkt me even onderzoekend aan, alsof ze op die manier al een diagnose kan stellen en misschien is dat ook wel zo. Ik ben nog nooit bij een sjamaan geweest.

Dan knikt ze, alsof ze inderdaad heeft ze gezien wat er mis is met mij. Toch zegt ze niets, maar nodigt me met een handgebaar uit in een stoel in de woonkamer te gaan zitten.

‘Je hebt een gave,’ zegt ze. ‘Maar dat wist je al, nietwaar? Maar het zit je ook in de weg, alsof je niet weet hoe je het moet kanaliseren. Jouw gave, bedoel ik.’

‘Klopt,’ zeg ik. ‘Ik probeer het wel, zonder resultaat tot nu toe.’

Ze vraagt of ik in het kort wil vertellen wat ik doe, hoelang al en hoe ik me er bij voel. Ze luistert aandachtig.

‘Ik ben gewoon zo moe,’ zeg ik tot besluit.

Marenka maakt een wegwerpgebaar. ‘Niemand is gewoon moe, dat bestaat niet. Het komt altijd ergens vandaan. Als je hard werkt ben je daardoor moe, als je twee dagen niet slaapt, et cetera. Jouw vermoeidheid heeft ook een oorzaak.’ Ze staat op om thee te maken en vraagt: ‘Klopt het ook dat je moeite hebt met de energetische beelden te visualiseren? Waardoor je het niet goed kunt overbrengen aan anderen?’ Ze wacht niet op antwoord. ‘Daar zijn trucjes voor die het je wat gemakkelijker maken. Je kunt energie bijvoorbeeld zien als voorwerp, een dier of iets anders uit de natuur. Wat je ook kiest, het geeft jou handvatten de dingen die je ziet te vertalen naar woorden. Ik neem aan dat je nu, lang nadat klanten weg zijn gegaan, blijft piekeren of je het wel goed hebt gezien en verteld.’

Ik knik. Marenka komt terug met twee mokken kruidenthee en houdt er een voor mijn neus. Onbewust vraag ik me af hoe goed ze is in wat ze doet omdat ik helemaal niets met thee heb. Waarschijnlijk heb ik het als kind te veel gedronken. Uiteraard pak ik de mok aan en zeg bedankt zonder verder commentaar.

‘Hoe werkt dat visualiseren precies,’ informeer ik.

Marenka neemt plaats in de stoel tegenover me. ‘Als je energie als een oceaan voor je ziet, dan kun je dat vertalen naar situaties met getijden en hoge en lage golven, storm en vissen. Of je neemt een bloem met een steel, wortels en bladeren. Oefen het thuis maar eens, en laat het over je heen komen. Er is vast wel iets dat voor jou werkt.’

‘Komt daar mijn moeheid vandaan? Ik ben als een telefoon waarvan de batterij nog maar 10 procent oplaadt en binnen dertig minuten leeg is. Absorbeer ik andermans energie?’

Marenka kijkt me van over haar mok aan en zegt voor ze een slok neemt: ‘Oh nee lieverd, er is iets heel anders aan de hand. Iemand heeft zich namelijk met zijn volle energetische lichaam aan je vastgeklampt.’

Prompt spring ik op en laat de mok uit mijn handen vallen. Hij valt op de grond en rolt zonder te breken onder de salontafel, een spoor van thee achter zich latend.

Stamelend verontschuldig ik me en voel me... Ja hoe voel ik me? Bezeten?

Marenka negeert de gevallen mok, staat op en raakt mijn schouder aan. ‘Het is niet zo erg als je denkt. Er zit geen geest in je of zo, we hoeven er geen exorcist bij te halen. Ik leg het je uit.’

Ze bukt, pakt de mok en zet hem op tafel. ‘Dat droogt wel weer. Kom ga zitten.’

Marenka schuift haar eigen theekop naar me toe. ‘Ken je dat gevoel dat er iemand in je leven is die alle energie opslurpt, zonder dat die persoon iets zegt of doet. Dat alleen al de aanwezigheid of houding je doodmoe maakt. Misschien heb je ooit zo’n relatie gehad, of een familielid. Je hoeft er niet eens een gave voor te hebben om dat te ervaren, iedereen kent dat gevoel. Bij jou is dat ook het geval maar met een factor honderd vermenigvuldigd omdat jij er wel gevoelig voor bent. Ik zie niet wie het is, en weet ook niet waarom. Het is alleen geen geest, dat weet ik wel.’

Ik kom weer op adem.

‘Sorry,’ zeg ik nogmaals. ‘Ik weet niet wat me overkomt.’

Marenka haalt haar schouders op. ‘In mijn vak maak ik wel gekkere dingen mee, hoor.’ Ik verwacht een voorbeeld, maar die komt niet. ‘I see dead people,’ voegt ze er glimlachend aan toe. ‘Maar nu niet bij jou.’

‘Gelukkig maar,’ zeg ik, enigszins opgelucht. ‘Niet dat ik bang ben voor geesten, maar ik heb dit lichaam liever voor mezelf.’

‘Is er iemand die jouw energie zou kunnen claimen?’ vraagt ze.

‘Niet dat ik weet,’ antwoord ik. ‘Ik heb een partner, maar die is alleen maar begrijpend en hulpvaardig. Mijn familie woont in China, de klanten zijn allemaal lief. Dus geen idee. Maar is die, eh, persoon goed- of kwaadaardig denk je?’

Marenka denkt na. ‘Vooral wanhopig, denk ik.’

Nu ik gerustgesteld ben kan ik nadenken over de volgende te nemen stap. ‘Misschien is het tijd dat ik hem of haar eens ga ontmoeten. Waar zoek ik naar deze persoon?’

‘In het oog van de storm,’ zegt Marenka cryptisch.

‘In het oog van de storm,’ echo ik. ‘Ik denk dat ik weet waar dat is.’

6

Mijn innerlijke rust is op deze plek, ondanks de chaos om me heen, weldadig sereen. Ik sta voor de derde keer in de hal van het ziekenhuis met mijn ogen gesloten en adem diep in. De moeheid is verdwenen, als een zware, natte jas na een regenbui van me af gevallen en ik voel de energie als herboren door mijn lichaam stromen.

Dan voel ik ineens een scherpe steek in mijn hiel en val ik om. Als ik opkijk zie ik dat ik ben aangereden door een vrouw van middelbare leeftijd in een rolstoel. Zij kijkt me boos en verwijtend aan, mompelt dat de jeugd denkt dat ze de wereld bezitten, en rolt verder.

Een langslopende bewaker snelt me tegemoet en helpt me overeind. ‘Wat lomp,’ zegt hij afkeurend. ‘Sommige mensen… Je zou ze toch! Gaat het?’

Ik wrijf over mijn hiel en knik. ‘Dank je, ik geloof het wel,’ zeg ik. Hij kijkt me nog even na als ik stoer verder loop, de pijnscheuten negerend.

Tot zover de serene rust. Feit is dat dit ziekenhuis de plek is waar die onbekende persoon niet aan me hangt, althans niet merkbaar. Wat ik met deze kennis moet weet ik alleen nog niet. Ik kan moeilijk alle kamers langs en op goed geluk elke patiënt aanspreken.

Daarom sms ik Sam of ze me komt helpen. Ze zegt meteen ja en verheugt zich op een speurtocht.

We eten een snelle maaltijd in het restaurant en ik praat Sam bij over wat Marenka aan me heeft verteld en wat ik hoop in het ziekenhuis te vinden. Om met het laatste te beginnen, ik weet niet eens wat ik zoek. Of wie. Is het een arts? Een zuster? Een patiënt? Een schoonmaker? Iemand van de catering?

‘Als we hier blijven mijmeren komen we nooit een stap verder,’ besluit Sam. Ze staat op, stapelt onze borden op elkaar en brengt ze naar de lopende band bij de keuken.

Even later lopen we door de hal naar de lift.

‘Wat voel je,’ vraagt ze, ‘waar moeten we heen. Hebben we een wichelroede nodig?’

‘We zoeken niet naar water, dat weet je best,’ zeg ik, iets te snibbig. Sam weet wat ik doe en wat ik kan, maar komt soms zo typisch uit de hoek dat ik niet weet of ze nu de draak met me steekt of het echt niet weet. Doorgaans lach ik er om, nu irriteert het me een beetje.

‘Oké,’ zegt Sam onverstoord. ‘Geen wichelroede dus. Wat doen we, gewoon wat lopen?’

‘Welja,’ zeg ik, aardiger en liever. Ik pak haar hand. Het is bezoekuur, we kunnen lekker onopgemerkt rondlopen.

Een uur lang kuieren we rond op diverse afdelingen. Soms lopen we een zaal binnen, soms een wachtkamer, allemaal zonder resultaat. Intussen kletsen we wat over andere dingen waar we de laatste tijd niet aan toe zijn gekomen, zoals familie en de zomervakantie die voor de deur staat. We willen een weekendje weg maar hebben nog geen bestemming gevonden.

Een enkele keer maken we een praatje met iemand in een ziekenzaal, met iemand die geen bezoek heeft en die blij is nieuwe gezichten te zien, andere gezichten dan het verplegend personeel. En langzaam stel ik me open voor hun energetische lichaam, zonder oordeel en voorzichtig en voor het eerst kan ik er een beeld aan koppelen. Ik zie hun energie als iets bloemerigs.

Daardoor zie ik ook in welk stadium van hun leven ze zitten, maar ik trek geen conclusies en oordeel niet. Dat is niet aan mij, daar zijn artsen voor. Maar een kort gesprekje met iemand die daar verlegen om zit, dat kan geen kwaad.

Als Sam en ik in een kamer komen waar een man ligt met een boek in zijn handen, kijkt hij verrast en blij op. ‘Zijn jullie verdwaald?’ vraagt hij vriendelijk. Ik zie dat zijn bloem bijna is uitgebloeid en weet even niet wat ik zeggen moet. Sam gelukkig wel.

‘Zo zou je het kunnen noemen,’ zegt ze ad rem. ‘We zijn op zoek naar iets zonder te weten waarnaar.’

‘Zo te zien zijn jullie nog jong genoeg om de tijd te nemen voor die zoektocht,’ zegt hij glimlachend. ‘In tegenstelling tot mij, mijn tijd is bijna op.’ Hij kijkt mij aan. ‘Dat is oké, ik heb mijn tijd goed benut.’

We lopen verder tot aan het bed. ‘Nergens spijt van?’ vraagt Sam vrijpostig. ‘Ik bedoel, zijn er dingen die je nog had willen doen maar nooit hebt gedurfd.’

De man denkt even na. ‘Nee, dat geloof ik niet. Kijk, je kunt nooit alles doen, maar binnen de mogelijkheden van mijn leven mag ik niet klagen met alles wat ik heb bereikt. Nu ja, wellicht heb ik een hart te veel gebroken, maar die zondes zijn al eeuwen verjaard.’

‘En zijn er geen mensen die op bezoek komen?’ vraagt Sam.

‘O, zeker wel,’ zegt de man. ‘Mijn kinderen bijvoorbeeld, en de kleinkinderen. Oude vrienden soms, de meeste zijn al overleden. En mijn echtgenote komt om de dag. Elke dag is niet nodig, ik ben hier ook voor mijn rust.’ Hij knipoogt en steekt zijn hand uit. ‘Ik ben Sam,’ zegt hij.

Mijn Sam schudt zijn hand. ‘Ik ben ook Sam. En dit is mijn vriendin Nioma.’

‘Hoi Nioma, noem mij dan maar Oude Sam,’ zegt hij en ik beantwoord de groet. ‘Je bent een dromer, he? Heb ik gelijk of niet? Zo zie je er uit.’

‘U bedoelt vast dat ik er slaperig uitzie,’ zeg ik verlegen.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Misschien, al bedoel ik dat niet. Het klinkt vast afgezaagd van zo’n oude vent als ik, maar hier komt ongevraagd advies: verdoe geen tijd met dromen alleen, voer ze ook daadwerkelijk uit. Ook als je jong bent kan het zo over zijn. Wil je een voorbeeld? Verderop in de gang ligt een jonge vrouw die deze week nog zal sterven. Misschien kunnen jullie daar ook nog even verdwalen, ze krijgt zelden bezoek. Heel af en toe van haar zus. Zelden van haar man, twee weken geleden voor het eerst sinds lange tijd. Soms las ik haar iets voor uit een van mijn stoffige boeken. Ik denk niet dat dat heeft geholpen.’

‘O, wat erg,’ zeg ik. ‘Weten dat je gaat sterven is misschien nog wel ondraaglijker dan plotseling overlijden.’

‘Het is maar de vraag of ze het weet,’ zegt Oude Sam. ‘Maar sneu is het wel. Kamer 148, daar vind je haar.’

In kamer 148 is het donker en stil; de gordijnen zijn dichtgeschoven en het enige geluid komt van regelmatige piepjes uit het apparaat waar een vrouw aan is verbonden. Ik voel me een indringer.

Sam en ik schrikken als ze ineens beweegt, maar al snel realiseren we ons dat het door het bed komt. Ze ligt op een speciaal matras dat de druk op haar lichaam automatisch verplaatst.

De vrouw heeft haar ogen gesloten en ademt regelmatig en zelfstandig. Op een litteken op haar voorhoofd na, dat overigens goed is geheeld, ziet ze er niet bijzonder ziek uit. Oké, ze ziet er wat bleek en mager uit. Maar ziek? Nee, dat niet. Toch ligt ze hier niet voor niets lijkt me. Ik doe mijn ogen dicht.

Sam fluistert: ‘En?’

‘Dit is het oog van de storm, we hebben haar gevonden,’ fluister ik terug, en zie haar energiebanen enigszins tot rust komen.

‘Wie is het?’

‘Geen idee.’

‘En nu?’

‘Geen idee.’

‘Stom zeg.’

Vanuit de gang horen we een verpleger tegen bezoekers zeggen dat het bezoekuur voorbij is en ik open mijn ogen.

‘Wij moeten ook gaan,’ zeg ik, zwaar teleurgesteld.

‘Wacht,’ zegt Sam en ze loopt om het bed heen. Ze vindt een klapbord met gegevens en maakt er foto’s van met haar mobiele telefoon.

‘Dat kun je niet maken,’ zeg ik zacht maar beslist.

‘Natuurlijk wel,’ zegt Sam lachend. ‘Wat een nepdetective ben je ook.’ Vervolgens loopt ze op het bed af en fotografeert de vrouw recht in haar gezicht.

‘Sam!’

Ze negeert me en legt haar hand op de schouder van de vrouw. ‘Sorry, mijn vriendin is wat in de war maar blijkbaar heb je haar ergens bij nodig. Tot snel, Laurel.’

Dan tegen mij: ‘Ga je mee, slome? We hebben nog het een en ander uit te zoeken.’

7

Een uur later zitten we languit op de bank, ieder met de rug tegen de armleuning en met de benen verstrengeld in elkaar. Sam zet muziek op en uit de bluetoothluidspreker komt High Energy van – als ik me niet vergis – een jaren tachtig zangeres.

‘Serieus?’ vraag ik met opgetrokken wenkbrauw.

‘Dit is zo’n moment in een film waar tijdens een muziekmontage de helden binnen één lied het mysterie ontrafelen en dit leek me een toepasselijk nummer,’ zegt Sam lachend.

‘In die slappe televisiethrillers van jou ja,’ zeg ik. ‘Zet liever iets van Eric Chou op.’

‘Niet alwéér Eric Chou,’ klaagt Sam. ‘Jij wil áltijd Eric Chou. Weet je zeker dat je niet op mannen valt?’

Ik steek mijn tong uit naar Sam. ‘Eric Chou is de koning van de zielige muziek. En ik ben op dit moment heel, heel zielig!’

‘Oké,’ gaat Sam overstag en zet een persoonlijke playlist van mij op.

‘Dit blijft mooi,’ zeg ik alsof ik haar wil overtuigen.

‘Als jij het zegt,’ antwoordt Sam. ‘Ik versta toch niet wat hij zingt, jij leert me alleen maar vieze Chinese woorden.’

Zwoele pianomuziek schalt door de kamer en ik laat me tevreden in de kussens zakken. ‘Dank je,’ slijm ik en blaas haar een kusje toe.

‘Ja, ja, het is al goed,’ zegt Sam en we duiken in onze telefoons.

Terwijl ik de ziekenhuisgegevens bestudeer, is Sam druk bezig met het zoeken naar connecties op sociale media. En er is heel wat te vinden want om de paar minuten roept ze ‘Yes!’

Wat ik te weten kom is dat Laurel 31 jaar is, ze een jaar in coma ligt en dat ze gedurende dat jaar geen tekenen van herstel heeft vertoond.

Verder staat de naam van haar echtgenoot vermeld, hij moet als eerste gebeld worden zodra er veranderingen zijn.

Tot slot staat er wat over voeding, bloeddruk, medicatie en ander onbelangrijk ziekenhuisjargon op het document. Ik leg de telefoon weg en knijp in Sams voet. ‘Wat heb jij ontdekt?’

Zonder op te kijken van haar telefoon zegt ze: ‘Het is een bizar verhaal. Luister. Een jaar geleden deed deze Laurel een zelfmoordpoging door van het balkon van een achttien verdiepingen hoge flat te springen. Vreemd, op dat moment had ze alles mee: gelukkig getrouwd, rijk, blond en blank en succesvol.’

‘Wat heeft blond en blank er nou weer mee te maken,’ vraag ik. ‘Jij bent ook blond en blank.’

Sam grijnst: ‘Precies de reden waarom jij me zo aantrekkelijk vindt.’

‘Tssss, en jij bent zeker de enige blanke en blonde vrouw ter wereld? Ga verder, Inspector Gadget. Hoezo weet je trouwens dat ze gelukkig getrouwd was?’

‘Dat maak ik op uit haar Facebookaccount: Vrolijke en romantische selfies, trouw- en vakantiefoto’s, gedichten, hartjes. Superklef allemaal, dan móet je wel gelukkig zijn.’

‘Maar ze sprong blijkbaar toch,’ zeg ik.

‘Dat klopt. Ik heb een interview gevonden met haar zus. Wacht, dat staat hier. Oké: ze vertelt over hun band als kind, dat Laurel al op jonge leeftijd tekenen van depressie vertoonde en hoe behandelingen mislukten. Tegen de tijd dat ze twintig was leek ze eroverheen gegroeid, maar tien jaar later stak het weer de kop op, blijkbaar.’

‘En ze ontmoette de man van haar dromen.’

‘Juist. Dat was toen het begon. En daarna werd het langzaam erger.’

‘Ik heb geen idee hoe depressies werken,’ zeg ik. ‘Maar er zijn medicijnen voor, toch? Of tegen, hoe zeg je dat?’      

‘Daar vertelt die zus ook iets over: “Ze was blijkbaar overgestapt op andere medicijnen, al weet ik niet of die aansloegen. Kan ook iets met valium zijn. Na haar huwelijk werd ze afstandelijker. Het was alsof ze een ander persoon was geworden. Haar man beschermde haar. Misschien wel te goed.” Dat klinkt als een verkapte beschuldiging.’

Ik druk mijn handpalmen tegen elkaar en hou ze tegen mijn lippen, de duimen onder mijn kin. Mijn peinshouding.

‘Maar...?’’ begin ik.

‘Hoe overleefde ze de val?’ maakt Sam af. ‘Dat is een verhaal op zich. De buurman twee verdiepingen lager had een hangende rozentuin aan zijn balustrade bevestigd waar ze zich in een reflex aan vastgreep. Ze raakte verstrikt in de stelen, die ook haar val afremden. Vervolgens veranderde ze van richting, werd tegen de gevel aan gesmakt en belandde met haar hoofd op het eerstvolgende balkon eronder. Ze viel geen achttien verdiepingen naar beneden, maar slechts drie.’ Sam kijkt er triomfantelijk bij alsof ze eigenhandig de zaak heeft opgelost. ‘Vandaar de wond,’ concludeert ze. ‘En de coma.’
En mijn dromen, denk ik er stil achteraan. En hardop: ‘Geen opzet, dus?’

Sam schudt haar hoofd. ‘Die verkapte beschuldiging waar ik het over had wordt ontkracht in een krantenartikel. De recherche concludeerde na een uitvoerig onderzoek dat het echt een zelfmoordpoging was. Alles wees daarop.’ Sam scrolt wat verder op haar telefoon. ‘Hier heb ik het Facebookaccount van Laurels zus Monica.’ Sams gezicht kijkt verbaasd. ‘Dat is gek. Haar profielfoto heeft ze vorige week veranderd in een brandend kaarsje. Als bijschrift staat er: ‘We zullen je voor altijd missen.’

Sam houdt de pagina voor mijn neus. Ik pak de telefoon over en kijk wat verder in de tijdlijn terug. ‘Ze was twee weken geleden nog in het ziekenhuis.’

‘Wanneer precies?’

‘Op een dinsdag. Wanneer werd je moe?’

‘Twee weken geleden. Ik weet niet meer exact het moment. Het kan dinsdag of woensdag zijn.’

‘Als Laurel jou rond die tijd,’ en Sam maakt met haar vrije hand een tussenhaakjesgebaar, ‘vond, dan is er die dinsdag vast iets bijzonders gebeurd.’

Ditmaal ben ik niet meer suf. Ik doe een vriendschapsverzoek dat een minuut later al door Laurels zus wordt bevestigd. Voor ik een bericht kan versturen, stuurt Monica er zelf een.

‘Hoi Sam, heb je een nieuw account met een foto van je kleindochter? Heb je nieuws over mijn zus?’

Even snap ik niet wat ze bedoelt, tot ik me realiseer dat ik nog steeds Sams telefoon vasthou. Ik typ terug dat ik niet Sam ben, niet Oude Sam en niet Mijn Sam en dat ik haar even wil spreken in verband met haar zus.

‘Werk je in het ziekenhuis?’ vraagt ze zodra we telefonisch contact hebben. ‘Is het gebeurd?’ Ik hoor haar huilen. ‘Die gore klootzak!’ voegt ze er aan toe.

‘Wie is er een klootzak?’ vraag ik enigszins naar de bekende weg.

‘Werner natuurlijk, haar man. Die iedereen al een jaar bij mijn zus weghoudt en haar nu laat inslapen. Terwijl wij Laurel naar huis willen halen, om te verzorgen, wat ze ook maar nodig heeft. Die idioot geeft alleen geen gehoor aan de wensen van de familie en de rechter staat achter hem. Nou, dan ben je een gore klootzak, toch?’       

Sam, die meeluistert omdat ik het gesprek via de luidspreker voer, knikt instemmend.

‘Zijn die officiële papieren toevallig twee weken geleden op een dinsdag of woensdag getekend?’ vraag ik.

‘Ja,’ zegt Monica. ‘Dinsdag. Ik was overgekomen voor een bezoekje en toen liep ik die klootzak tegen het lijf. Hij had net zijn handtekening gezet, hij kwam er helemaal voor terug uit Bali.’

Sam buigt zich naar de microfoon: ‘Hoi, ik ben Sam, de vriendin van Nioma. Is die man überhaupt ooit verdacht geweest?’

‘Van wat? Poging tot moord? Nee. Alles wees op een depressie. Hij was op het moment dat het gebeurde thuis maar had blijkbaar niets in de gaten. Hij belde met iemand die zijn kunst wilde kopen of zo. Dat is allemaal onderzocht. En pure bullshit.’

‘Je hebt je twijfels?’ vraagt Sam.

‘Enorm! Hij is een kunstenaar van niks, hij maakt regelrechte rotzooi. Niemand wil dat in zijn huis hebben. Behalve Laurel dan, ze was zijn grootste fan. Niets ten nadele van mijn zus, maar of het nou om kleding, mannen of kunst ging, haar smaak daarin was ronduit slecht.’

‘Slechte smaak hebben is zelden een reden om iemand te willen vermoorden,’ zegt Sam.

Monica begint aan een zin maar bedenkt zich. ‘Het is beter dat ik er niet al te veel meer over zeg, ik heb er al problemen genoeg door gekregen en ik ken jullie verder niet. Laten we het er op houden dat er wel een paar miljoen redenen zijn. Hoe het echt zit, daar kan ik alleen naar raden. Ik ben helaas ben ik geen helderziende.

‘Helaas, ik ook niet, zegt Sam. ‘Was er dan helemaal geen bewijs?’

‘De politie heeft Laurels telefoon onder het bed gevonden, alleen kunnen ze hem niet uitlezen omdat Apple de pincode niet aan derden geeft.’

‘En de telefoon ontgrendelen via vingerafdruk of gezichtsherkenning?’ vraagt Sam, terwijl ik bewonderend luister naar haar scherpzinnigheid.

‘Werkte niet,’ zegt Monica. ‘De politie heeft alles geprobeerd. Ik heb alles al geprobeerd, tot aan het inschakelen van helderzienden toe. Niets heeft geholpen.’

Even blijft het stil. Dan zegt ze: ‘Je hebt nog niet verteld hoe laat Laurel is gestorven.’

‘We waren vanavond bij haar,’ antwoordt Sam. ‘Ze is nog niet gestorven.’

De laatste zin echoot na in mijn hoofd.

Nog. Niet!

8

Sam en ik gaan tegelijk de deur uit. Zij naar haar werk, ik naar het ziekenhuis. Het is nog niet eens acht uur als ik de enorme hal binnenkom, en toch is het al een en al bedrijvigheid. Omdat niemand op me let en ik doelbewust naar de goede verdieping ga val ik totaal niet op. Daarbij, het is een ziekenhuis, geen gevangenis.

Op de valreep, net als ik de deurklink van de kamer vastheb, spreekt een verpleger me aan en vraagt of ik familie ben. Ik vertel dat ik een vriendin ben die afscheid komt nemen.

‘Precies op tijd,’ zegt hij vriendelijk, alsof mijn timing een prestatie is. ‘Je kunt er wel even blijven, maar niet langer dan tien uur. Dan gaan we de procedure inzetten.’

‘Dank u,’ antwoord ik, maar inwendig is er paniek. Over minder dan twee uur is Laurel dood.

Ik ga de kamer binnen en sluit de deur. Er is niets veranderd sinds gisteravond. De machine piept zacht, de gordijnen zijn nog steeds gesloten. Ik open ze een beetje waarna er een streepje zonlicht op Laurels gezicht valt. Ze reageert niet. Uiteraard niet.

‘Dit is wel erg op het laatste nippertje,’ zeg ik hardop. ‘Had je me niet iets eerder kunnen waarschuwen? Overigens, mocht je na tien uur iemand zoeken die je kan helpen, ik ken een sjamaan die geesten kan zien. Dus kom niet bij mij spoken, oké?’

Natuurlijk hoort Laurel het niet, maar ik giechel. ‘Goed, serieus nu. Ik neem aan dat je mij nodig hebt voor een sessie. Of ik de juiste persoon ben weet ik niet, ik begin nog maar net. Maar jij vroeg me, en ik ben er.’

Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en zeg hardop haar naam. Doorgaans doen mijn klanten dat zelf, maar nu gaat dat uiteraard niet. Het duurt een paar seconden, dan verdwijnt het gepiep van de machine naast het bed en heb ik contact. De energiestroom is helder, levendig zelfs en tegelijkertijd verwarrend, omdat dit komt van een persoon die al een jaar min of meer hersendood is verklaard.

De kleuren schieten alle kanten op, het is een prachtig schouwspel, als een harmonieuze dans. Daarna voegen de banen zich ineens samen en veranderen in een bloem. Voor het eerst weet ik hoe ik een energetisch lichaam kan zien: als een roos.

‘Ik zie je Laurel,’ zeg ik hardop. ‘Als jij me hoort, dan wil ik dat je jezelf ook ziet als een roos. Niet een hele bos, slechts één enkele roos. Je staat in een perkje, omringd met gras, vers gemaaid gras. Je wortels staan stevig verankerd in de aarde. Niets brengt je uit balans op dit moment. Jouw steel is sterk, bijna onbuigzaam, je bent vastberaden. De steel is niet altijd zo sterk geweest, dat weet jij als geen ander, maar nu staat ie stevig verankerd. De doornen op de steel staan wel vervaarlijk vooruit. Je wil niet dat iemand je aanraakt, ben je bang om aangeraakt te worden?’

Hier denk ik even over na.

‘Natuurlijk,’ zeg ik dan. ‘Je wilt niet geplukt worden. Want dat gaat er gebeuren, nietwaar? Ondanks de doornen kun je het niet voorkomen. Maar nu moet je mij toelaten. Weg met die doornen.

En natuurlijk is er de bloem zelf. De roos. Die is gesloten, niet dat dat je zal verbazen. Strak in de knop, alsof je nog niet klaar bent om te bloeien. Durf jij de bladeren uit te spreiden om er mee te pronken, te leven? Waarom blijft de knop gesloten?’

Het zonlicht door het raam kriebelt in mijn nek. Ik vraag me af of Laurel de knop bewust gesloten houdt of dat ze niet weet hoe die open moet.

‘Jouw energiebaan gaat nergens specifiek heen,’ ga ik verder. ‘Alsof je de weg kwijt bent. Meestal zie ik ergens een horizon, maar niet bij jou. Alsof je bang bent om een pad in te slaan. Als je gesloten blijft zie je sowieso de horizon niet, er is nogal een letterlijke deadline. Misschien voel je mijn energiebanen. Volg die eens, want alleen-’

Een pijnscheut haalt me abrupt uit de reading. Iemand rukt met geweld aan mijn haar en ik val met stoel en al achterover. Mijn achterhoofd stuitert op het linoleum.

Het duurt zeker tien seconden voor ik in de gaten heb wat er is gebeurd. Ik lig op de grond en een man buigt zich met een woeste blik over me heen. ‘Wat denk je dat je aan het doen bent?’ zegt hij. In zijn woede vallen er druppels spuug op mijn gezicht. ‘Zit Monica hier weer achter? Je bent de zoveelste zogenaamde gebedsgenezeres die een poging mag doen tot mijn vrouw door te dringen. Gaat niet gebeuren. Nope. Nooit. Maar ik heb haar gewaarschuwd, de eerstvolgende sla ik letterlijk de kamer uit.’

Maar de man slaat me niet. In plaats daarvan zet hij zijn hak op mijn keel. ‘Wie ben jij eigenlijk?’

Door de druk op mijn strottenhoofd kan ik niet antwoorden. Ik krijg een hoestreflex wat voor hem een teken is nog wat extra druk te zetten.

Dan haalt hij zijn voet weg, gaat op me zitten en knijpt met een hand mijn keel dicht. Maar niet helemaal, ik kan nog een heel klein beetje ademen.

‘Ik weet wat je denkt,’ zegt hij, ‘je denkt dat je zo een stem kunt opzetten en om hulp kan schreeuwen. Echter, jij bent een ongenode gast en ik ben een man in rouw omdat zijn echtgenote zo gaat sterven. Ik ben mezelf niet, door het verdriet en zo. En nee, ik ga jou echt niet wurgen, waarom zou ik alles op het spel zetten voor een kwakzalver. We hebben een half uur alleen tot de artsen de stekker eruit trekken, daarna zien we wel weer verder. Dus wat doe ik in de tussentijd met jou?

Met zijn vrije hand graait hij in mijn broekzak, eerst voor, te lang, te vies. Dan in mijn achterzak waar hij mijn telefoon vindt.

‘Pincode?’ Hij laat even de greep verslappen zodat ik antwoord kan geven. Met een zwak stemmetje roep ik om hulp. Meteen knijpt hij mijn keel weer dicht.

‘Misschien was ik niet duidelijk genoeg. De komende dertig minuten komt er niemand binnen.’

Maar dat is niet zo. Net als ik denk te gaan stikken vliegt de deur open en verdringen twee verplegers en een arts zich door de deur.

‘Wat nou weer?’ schreeuwt de man kwaad. ‘Jullie zouden me een half uur de tijd ge-’

Hij maakt zijn zin niet af.

De verplegers en de arts kijken in eerste instantie niet eens naar ons, maar naar het bed. Ik volg hun blikken en zie Laurel, ze heeft zich opgericht en ze kijkt naar mij, met open ogen. In haar hand heeft ze de stille alarmknop vast, die ze maar blijft indrukken.

De man schat de situatie in, springt van me af en rent zonder wat te zeggen de kamer uit. Als ook ik wil opstaan duwt een van de verplegers me zacht terug omdat hij me eerst wil onderzoeken. Laurel drukt nog steeds op het alarm, tot de arts het apparaatje uit haar hand haalt. Daarna schijnt hij met zaklampje in haar ogen.

De verpleger doet hetzelfde bij mij. Als hij daarna een kussen onder mijn hoofd schuift sluit ik mijn ogen en zie ik Laurels energie: haar roos is open en bloeit naar de zon.

9

Sam komt mijn kamer binnen met een enorme ballon in de vorm van Mickey Mouse. De gordijnen zijn gesloten om ergere hoofdpijn te voorkomen. Het is de tweede dag dat ik ter observatie in het ziekenhuis lig.

‘Voor mijn favoriete patiënt,’ zegt ze zangerig. Ze knoopt de ballon aan mijn voeteneind en kust me op de mond. ‘Hebben ze hier geen tandenborstels,’ klaagt ze met een glimlach.

‘Liever een gaatje in mijn tand dan in mijn hoofd,’ zeg ik. ‘Waar bleef je eigenlijk al die tijd, het bezoekuur is al bijna voorbij.’

‘Tssss, mevrouw krijgt praatjes,’ zegt Sam. ‘Alsof je de enige patiënt bent. Ik ken wel drie mensen hier en ik ga ze af op volgorde van aantrekkelijkheid. Bovendien mag jij morgen weer naar huis.’

‘Hoe is het met de rest?’ vraag ik.

‘Je krijgt de groeten van Oude Sam,’ antwoordt ze. ‘Hij wil je opnemen in zijn testament geloof ik. Of met je trouwen, het was een van die twee.’

‘Trouwen!’ zeg ik beslist. ‘Ik ben niet blank en blond, dus ik moet het maar doen met wat er op mijn pad komt.’

‘Slim!’ vindt Sam. ‘Anyway. Naar omstandigheden gaat het prima met Laurel. Want daar ben je uiteraard razend benieuwd naar. Ze moet natuurlijk revalideren, opnieuw leren praten en lopen, dat soort dingen, maar ze blijft wakker en kan communiceren. Haar man is nog voortvluchtig en er is een arrestatiebevel uitgevaardigd. Het is maar goed dat hij mij niet eerst is tegengekomen, de klootzak. Er schijnt genoeg bewijs te zijn voor poging tot moord.’

‘Motief?’ vraag ik.

Sam trekt aan haar shirt en zegt plagend: ‘Flamingo’s, vind je het wat?’

Als ik met mijn ogen rol vervolgt ze. ‘Weet ik het, dat kan van alles zijn. Geld, een andere vrouw óf andere man, of misschien hoorde hij stemmen en deed hij het in opdracht van de paashaas. Wat maakt het uit, in mijn ogen is hij een psychopaat en het is al erg genoeg wat hij jou heeft aangedaan.’

Sam kruipt op bed en gaat naast me liggen. Ze streelt voorzichtig door mijn haar.
‘We zijn best een goed team, hè?’ zeg ik. ‘Ze zouden een tv-serie moeten maken over twee detectives waarvan eentje een speciale gave heeft. Die bestaat vast nog niet.’

‘Je bedoelt zoals de tv-serie Medium,’ zeg Sam. ‘Of The Mentalist. Of Monk.’

‘Euh,’ stamel ik.

‘Luister eens Nioma,’ begint ze serieus, ‘in een team opereren betekent dus niét op eigen houtje op pad gaan. Je hebt enorm veel geluk gehad, dat weet je zelf ook wel, hè? Beloof je me dat we in het vervolg alles samen doen?’

‘Al-les?’ plaag ik terug.

‘Alles wat te maken heeft met detective spelen, wijsneus,’ zegt Sam streng. ‘Ik meen het hoor!’

‘Erewoord,’ beloof ik. ‘Er is trouwens nóg wel iets dat we samen kunnen doen.’ Ik buig naar haar toe en blaas in haar neus. ‘Zelfs met ongepoetste tanden.’

Sam en ik zoenen een halve minuut lang, tot mijn hoofd te erg bonst.

‘Als ik zo stink,’ zeg ik, ‘dan moet je me thuis maar mee in bad nemen en me grondig wassen.’

‘Uhuh,’ mompelt Sam. ‘Heel grondig. Strak plan.’

‘Als we nu in slaap vallen is het net als het einde in The Notebook,’ vervolg ik.

‘Dat is toch een van die vele zwijmelfilms die je me eindeloos laat kijken?’ vraagt Sam. ‘Ik herinner me niet zo’n scène.’

‘Dat kan kloppen, jij valt altijd halverwege in slaap als er geen moord in voorkomt.’

‘Vind je het gek. Ze vallen samen in slaap in een ziekenhuisbed? Saaaaai.’

‘Ze gaan daar anders wel tegelijkertijd dood.’

‘Echt? Cool! Kijk, dat zijn nog eens eindes!’

‘Maar wij niet. Vandaag gaat er niemand dood.’

‘Nee, morgen gaan we eerst in bad.’

Na het late bezoekuur verlaat ik mijn kamer om Laurel op te zoeken. Ik weet niet of ze wakker is en ook niet of ze is verplaatst, maar de korte wandeling doet me goed.

Als ik door de gangen schuifel spreken enkele verplegers me aan en vragen of ik ‘die dappere vrouw’ ben. Ik heb geen idee welke verhalen er over mij rondgaan. Ik knik voor de zekerheid beleefd. Voorzichtig, dat wel.

Laurel ligt nog in haar eigen kamer. Het is er druk binnen hoor ik, ondanks dat de deur gesloten is. Ik neem plaats op een stoel tegenover de kamer.

Na een paar minuten komt er een fotografe naar buiten met de camera nog in haar hand. Ze ziet me zitten, kijkt me even inschattend aan en stelt zich voor als Emma.

‘Ben jij Naomi?’ vraagt ze.

‘Nee,’ zeg ik naar waarheid. ‘Wat is er met Naomi?’

‘Zij was betrokken bij het ontwaken van Laurel.’ Emma knikt met haar hoofd naar de kamer. ‘Ik zou dolgraag een foto van haar willen maken. Voor de krant. Ik kreeg helaas geen toestemming daarbinnen dus ik heb nog een plaatje nodig voor bij het verhaal. Naomi moet hier ook ergens liggen.’ Ze maakt er een gebaar bij waarmee ze het hele ziekenhuis bedoelt.

‘Misschien vind je die Naomi nog,’ zeg ik. ‘Als ze hier is opgenomen kan ze vast niet ver weg zijn. Al vraag ik me af of ze wel in de krant wil. Ze schijnt erg verlegen te zijn.’

Emma knikt vriendelijk en loopt weg. Na een paar stappen draait ze zich om, haalt een visitekaartje uit haar broekzak en geeft het aan me. ‘Mocht je haar tegenkomen, wil je dan vragen of ze me een keer belt, voor een foto? Niet per se voor in de krant, voor een andere keer wellicht. Ik ben bezig met een eigen project. Iets met pure portretten van helden, mensen met een mooi verhaal. Ze zou er perfect voor zijn.’

‘Ik voel me verre van een held,’ verspreek ik me.

Ze laat echter niet blijken dat ze het heeft gehoord. ‘Dat zijn de beste helden,’ zegt ze. ‘Puur, snap je?’

Ze steekt haar vrije hand op en verdwijnt.

De stilte keert terug tot de deur weer opengaat. Een arts stuurt een rechercheur weg en zegt dat hij later in de week maar moet terugkomen. Als hij mij ziet klaart zijn gezicht op en zegt dat ik zo wel even naar binnen mag nadat ze de lakens hebben verschoond.

Om de tijd te doden pak ik mijn mobiele telefoon uit mijn zak, stop het visitekaartje in het hoesje, en haal de vliegtuigstand eraf. Het felle scherm is niet erg bevorderlijk voor mijn hersenschudding, maar ik wil wel even kijken wat er allemaal over mij is geschreven.

Er zijn inderdaad veel gemiste oproepen en ontvangen berichten. Ik lees er een paar vluchtig door en blijf hangen bij een berichtje van Marenka.

‘Je hebt het oog van de storm gevonden en overleefd,’ schrijft ze met een paar vrolijke emoji’s erbij. Ik besluit haar even kort te bellen.

‘Wat schrijven ze over me?’ informeer ik.

‘Wie? De kranten? Over jou niet veel. Het gaat vooral over het wonder dat Laurel wakker werd en speculaties waarom Werner op de vlucht is geslagen. O ja, één krant schrijft dat ene Naomi met een serie karatetrappen de verdachte heeft overmeesterd op het moment dat hij stekkers uit de apparatuur aan het trekken was. That’s it.’

‘Naomi? Karate? Wát een sukkels!’

‘Journalisten, wat moet je er mee,’ lacht Marenka mee.

‘Zag je dat allemaal in een glazen bol?’

‘Helaas, ik moet je teleurstellen. Het is dat ik jouw vriendin even heb gesproken, anders wist ik niet eens dat het om jou ging. Er staat ook niets in over jouw gave, of wat jij echt hebt gedaan. Wat men niet kan verklaren, daar schrijft men niet over. Dan verzinnen ze liever een spannende actiescène. Spiritualiteit is blijkbaar te ingewikkeld voor de gemiddelde lezer.’

‘Jammer,’ zeg ik. ‘Het bestaat en het werkt, dat blijkt maar weer. Hoe mooi zou het zijn als je over je gave kunt vertellen aan mensen die er nog nooit over hebben gehoord.’

‘Grappig dat je dat zegt,’ zegt Marenka. ‘Er is een evenement waarmee ik al een tijdje door het land trek. Het heet de Gelukshoek en de mensen die hieraan meewerken doen dat vrijwillig en geven gratis een stukje van hun talent weg. Zodat mensen hiermee kennis kunnen maken. En om anderen te helpen. Ik noem deze vrijwilligers geluksbrengers. Binnenkort staat de Gelukshoek op een picknickfestival, wellicht wil je je bij ons aansluiten.’

‘Klinkt goed,’ zeg ik opgetogen. ‘Dat is precies wat ik wil zijn, een geluksbrenger.’

Laurel

Er is veel wat ik me niet herinner. Wat ik me wél herinner is meer een gevoel. Wat ik weet is dat ik niet meer bang ben. Ik ben zo lang bang geweest. En wat heeft het me gebracht?

Ik laat me gewillig omrollen naar mijn zijkant zodat de verplegers mijn bed kunnen afhalen. Het is een raar gevoel dat mijn geest mijn lichaam aanstuurt, maar mijn lichaam niet of onvoldoende zelfstandig reageert. Dat heeft tijd nodig.

Wat er is gebeurd na die laatste zonsondergang weet ik niet meer. Wat er vlak daarvoor is gebeurd ook niet. Maar ik begrijp nu wel dat Werner me heeft proberen te vermoorden. Dat is niet te bevatten, zover ik me herinner hadden we het goed samen. Wat ik echter óók weet is dat ik geen zelfmoord zou plegen, zo zit ik helemaal niet in elkaar.

De politie heeft bewijsmateriaal bewaard zoals mijn telefoon, waarvan ik de pincode uit mijn geheugen heb opgevist. Wie weet wat ze daar allemaal in vinden.

Alles is een grote, wazige mistbank, tevens de plek waar ik al die tijd in ronddwaalde. Tot er iemand kwam die me aan de hand nam.

Ergens heb ik het gevoel dat ik haar eerst vond, in mijn dromen. Mijn onderbewuste weet waarschijnlijk meer dan ik nu, maar wat maakt het onderbewuste nog uit, ik ben wakker, het bewuste is alles wat telt. En de artsen houden me goed in de gaten, ook als ik een dutje doe. Ik val niet meer terug. Nu slaap ik echt, compleet met dromen. De angst om te slapen slijt vanzelf, zei de arts.

De arts vraagt iets aan me en ik wil in dezelfde volzinnen praten zoals ik denk, maar ik brabbel als een baby. Toch schijnt hij het te begrijpen want hij knikt.

Er is iemand die me wil ontmoeten. Wéér iemand, het is een komen en gaan van nieuwe gezichten en een overvloed aan informatie. Communiceren is vermoeiend. Maar zolang die persoon geen foto’s wil maken en ook niet verwacht dat ik lange gesprekken voer is het prima.

De verpleger trekt mijn frisse lakens nog even recht, pakt een kam om mijn haar te fatsoeneren en nodigt dan de bezoeker uit.

Het is het meisje van gisteren. Ik ken haar niet, maar herken haar wel, er is gelukkig niets mis met mijn kortetermijngeheugen. Ze voelt vertrouwd aan.

Ze zegt, terwijl ze er een stoel bij pakt, dat ze helaas geen cadeau voor me heeft en ik begrijp uit haar excuus dat ze ook in het ziekenhuis ligt. Ik weet niet of ze al voor gisterochtend een patiënt was en wat ze hier in de kamer deed toen ik wakker werd. Maar blijkbaar zitten we in hetzelfde schuitje.

Ze vraagt of ze de gordijnen open mag doen. Ik knik en meteen valt er zonlicht binnen. De zon gaat onder. Dit beeld komt me bekend voor.

Het meisje zegt dat ze niet veel en lang kan praten vanwege een hersenschudding. Dat is oké, ik kan ook niet veel praten.

Dan zegt ze: ‘Ik heb me nog helemaal niet voorgesteld. Ik ben Nioma.’

Met de grootste inspanning zeg ik mijn naam: ‘Laurel.’ En ineens weet ik het. Ik fluister: ‘Ik ken je van de rozen.’

Dankwoord

Ten eerste wil ik Anita, Gerlinde, Linda, Mandy en Marieke bedanken voor het proeflezen en het geven van waardevolle correcties en suggesties.

Wie Kismet heeft gelezen, of nog gaat lezen, zal Nioma herkennen van haar readings op het Picknickfestival. Nioma en Kismet spelen zich dus af in hetzelfde universum, evenals Unbesmirched, de roman waar ik nu aan werk en die in 2020 uitkomt. Je kunt mijn verhalen echter zelfstandig, door elkaar en zonder voorkennis lezen.

De Gelukshoek bestaat echt als de Geluksroute. Wil je zelf een geluksbrenger ontmoeten (of zijn) kijk dan eens op www.geluksroute.nu.
Ik bedank ook Hebban voor het podium dat ze mij al meer dan een jaar geven.

Overigens kun je Nioma op je Hebban-boekenplank zetten of er een waardering en recensie achterlaten. Je vindt de pagina via mijn naam of deze link: www.hebban.nl/boek/nioma-stefan-tetelepta

Benieuwd naar Kismet? Het is nog tijdelijk gratis beschikbaar als e-book in ruil voor een recensie. Je kunt hem aanvragen op www.stefanschrijft.nl

                                    Stefan Tetelepta, augustus 2019

Dus moet jij van mij houden
Door Jeske & Eduard Meinema

Voor het grote publiek misschien geen bekende namen maar vader en dochter Meinema hebben al verschillende boeken op hun naam staan. Ze schrijven samen, maar timmeren inmiddels ook solo aardig aan de weg. Jeske kennen we van de feelgoodromans:
 Vroemvrouw, Vruchtvrouw en Sprookjes bestaan niet. Eduard van de thrillers Gatorway en Verborgen. Samen schreven ze de Young Adult serie Aquifer: Twee werelden apart en Over de grens.

 Dus moet je van mij houden verscheen als wekelijks feuilleton op Hebban.

1

Het strand is leeg. Verlaten. Precies zoals ik me voel. Hoewel, dat is eigenlijk niet helemaal waar. Eigenlijk ligt het strand nog vol met rommel. De trieste sporen van een groots, drie dagen durend concert aan zee. Meeuwen doen zich te goed aan de lekkernijen in de overvolle prullenbakken. Lopen brutaal krijsend tussen lege bekers, etensresten en de laatste concertgangers door. Inspecteren de afgetrapte rotzooi, achtergelaten door mensen die me zo vriendelijk leken. En zo begaan met het milieu. Maar dit is de ranzige waarheid. Als ik het zo bekijk, is mijn hart er beter aan toe. Ook al is mijn leven op dit moment ook een puinhoop.

‘Chanice?’ hoor ik achter me. De stem met het overduidelijke Spaanse accent vervolgt: ‘Ben je zo ver?’

Ik draai me om. Waarom doe ik dit? Waarom heb ik me om laten praten door… Door wie eigenlijk? Waarom heb ik ja gezegd? Ja gezegd op een onzinnig voorstel om met deze band mee te reizen? Xerrac. Een band waar ik tot op vandaag nog nooit van had gehoord. Een band waarvan ik de naam nauwelijks kan uitspreken. Vernoemd naar een percussie instrument. Of een streek in Catalonië. Dat is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Maar ja, ik was vanochtend rond vier uur ook niet meer zo helder toen iemand verklaarde waar de naam van de band naar verwijst. En mijn Spaans beperkt zich helaas tot het noodzakelijke handen en voetenwerk waarmee je op een willekeurig terras aan de Costa´s hooguit een biertje en een broodje kunt bestellen. Of tapas natuurlijk.

Zijn ogen staren mij vragend aan. God, ik zou je dolgraag vertellen dat ik me heb laten verleiden door de jongere broer van Enrique Iglesias. Maar, hoe lief en leuk hij ook naar me lacht, hij lijkt er in de verste verte niet op.

‘Ik kom, eh…’

Flarden van het concert schieten door mijn gedachten. Optredens, lachen, drinken, drie dagen lol trappen. Mijn optreden. Natuurlijk. Daar kwam ik voor, om zelf op te treden. Hoe ik mijn best ook doe, zijn naam schiet me niet te binnen. Het enige wat ik nog weet, is dat hij vroeg of ik mee wilde reizen met de band. Als gast; om op te treden in het voorprogramma van Xerrac.

Vanmorgen om vier uur, met een wazige blik op de opkomende zon leek het me gé-wél-díg.

Lauw man!

God wat was ik dronken…

‘Even mijn spullen pakken,’ zeg ik en wijs op de twee, uitbundig met graffiti versierde koffers naast de bühne. Eén met, te veel, kleding en één met mijn gitaar. Toch? Ja joh. Zeker weten dat ik hem in de koffer heb gedaan. Ik hoop dat, eh... hij, No-es-Enrique, die koffers voor me wil dragen. Maar hij is al verdwenen. Op weg naar de tourbus; de oude VW-bus. Oh ja! Dat was de reden dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering en openbare dronkenschap ‘ja’ zei. Wie kan er nou ‘nee’ zeggen tegen een reis door Europa in zo’n prachtige vintage bus? Ik bedoel, oud roze en geel; of misschien verbleekt rood en wit, wie zal het zeggen? En dan ook nog fraai bestickerd. Alleen de verplichte surfplank ontbreekt.

De leden van de band staan geduldig naast de bus te wachten. Ik kijk nog een keer om. Een grote ploeg vrijwilligers staat klaar om het strand schoon te vegen. Het zijn de mensen die zo vriendelijk leken en zo begaan waren met het milieu. Dezelfde mensen die ik er net nog van verdacht alles zo achter te laten, blijken toch het hart op de goede plek te hebben. Heb ik me wèèr vergist. Misschien kunnen ze mijn hart ook eens onder handen nemen…

Ik zucht al mijn spijt eruit. Beloofd is beloofd. Ik ga er voor. Trouwens, wat moet ik anders? Nog langer hier blijven treuren om een man die het niet waard is? Ik pak mijn koffers, of, nou ja… Ik sleep mijn koffers door het mulle zand naar ‘onze’ tourbus. Mijn bagage wordt door eh - verdomme, hoe heet die gup nou toch - als surrogaat surfplank op het dak gebonden. Zo blijft er binnen nog net genoeg ruimte voor mij over. Ik schuif mijn maatje 40 bescheiden op de achterbank. Kijk tevreden rond. Zie de ogen van eh, dinges, via de achteruitkijkspiegel contact zoeken met de mijne. Wat is dit leuk! Ineens heb ik geen spijt meer van mijn beslissing. Tot de bus in beweging komt. Spontaan verdampen al mijn romantische gedachten over VW-busjes in de prille zomerzon. De authentieke smalle achterbank blijkt onverwacht hard en stug. Dankzij het hobbelige zandweggetje dat ons van het festivalterrein op het strand naar de provinciale weg tussen de Zeeuwse duinen moet brengen, stuiter ik als een skippybal op en neer. Mijn, alweer, bescheiden lengte van 1 meter 80 brengt me in no time in contact met het metalen plafond van de VW-bus. Binnen een mum van tijd heb ik blauwe billen en een kamelenbult op mijn hoofd. In het achteruitkijkspiegeltje, dat met DUCT-tape scheef op de voorruit is geplakt, zie ik de ogen van de chauffeur stiekem lachen.

Oohh, waar ben ik aan begonnen?

Gaat het?’ vraagt Núria. De enthousiaste zangeres zit, naar mij gedraaid, op de stoel achter de chauffeur en kijkt me bezorgd aan. We zijn al even onderweg, hebben de Nederlandse grens gepasseerd, en ik heb nog geen woord met iemand gewisseld. Iedereen is moe van het optreden. Ik ben moe van het piekeren. Ik kijk naar Núria. De rugleuning van haar stoel is gescheurd. De schuimrubberen vulling wappert vrolijk in de wind die door het openstaande raam naar binnen komt.

Ik laat haar vraag op me inwerken. Gaat het?

Nou ja, je weet dat ik overhaast ben vertrokken; op reis met een stelletje Spanjaarden waarmee ik amper kan communiceren, en dat alleen maar vanwege een man. Dus ik zou zeggen: nee. Het gaat niet. Mijn reden van vertrek is een man. Of eigenlijk twee mannen. Tja. Het begon ooit zo mooi. En toen kwam die ander. En ik was ervan overtuigd dat een gebroken hart niet door tijd wordt geheeld maar door een nieuwe liefde.

Dat dacht ik.

2

Milan en ik kenden elkaar van jongs af aan. Hij was het buurjongetje dat me uitdaagde hoog in de lucht van de schommel te springen. Het jeugdvriendje waarmee ik samen naar school liep, samen buiten speelde, samen huiswerk maakte. Er was geen ontkomen aan: we werden een setje. Alsof het in de Nederlandse grondwet was vastgelegd. En, weet je, hij en ik, dat ging eigenlijk best goed.

Totdat ik meedeed aan een talentenjacht op tv.

En won.

Milan kon niet zo goed met mijn bekendheid omgaan, net zomin als mijn beste vriendin dat kon. Wat een geluk dat ze daar met elkaar erg goed over konden praten. Was het maar bij praten gebleven...

En wat een geluk dat daar Chris Ashton was om me over mijn liefdesverdriet heen te helpen. Chris Ashton: dé rock-and-roll-god van de Nederlandse muziekscene. Zanger, maar vooral sex on legs. En hugs with drugs. Dus eigenlijk ook foute boel, en dat wist ik heus wel, maar het was zo makkelijk en bijna vanzelfsprekend om in zijn helderblauwe ogen te verdrinken en Milan te vergeten. God, wat was Chris sexy. En ongrijpbaar. Ik weet niet eens of ik überhaupt echt verliefd op hem ben geweest, maar het zijn weken geweest van knetterende spanning (en drank en drugs, ik geef het toe). En dat kwam tot een abrupt eind omdat er een andere vrouw in beeld kwam. Niet mijn voormalige beste vriendin dit keer.

En nu zit ik dus hier.

In een Volkswagenbusje vol muzikanten zielig eenzaam te zijn. Het enige wat ik rijker ben geworden van mijn relatie met Chris zijn roddelbladen vol slechte foto’s en sappige artikelen. En een paar wallen onder mijn ogen die reiken tot aan mijn sleutelbeen. Al die drank heeft me niet bepaald goed gedaan. En nu heeft het me ook nog eens hier gebracht. Maar alles is beter dan me thuis, in mijn appartement in Amsterdam, te verstoppen voor de paparazzi die zich op hun beurt achter mijn vuilnisbak hebben verstopt in de hoop iets van mijn liefdesverdriet vast te kunnen leggen. Toegegeven: ik heb ook dagenlang stiekem die roddelbladen zitten lezen. Ik kon al die artikelen over mezelf en over Chris en zijn nieuwe vlam gewoonweg niet weerstaan. Niets menselijks is mij vreemd.

Núria kijkt me nog steeds vragend aan en dan besef ik dat ik haar vraag - ‘gaat het?’ - nog steeds niet heb beantwoord. ‘Een man,’ zeg ik dan en besluit het daar, als een soort ultrakorte samenvatting, bij te laten.

Núria knikt begrijpend. Het lijkt erop dat ze ook geen verdere uitleg nodig heeft. Of wil. De mannen voorin de bus houden zich verdacht stil. De mannen die ik overigens nog steeds niet bij naam ken. Mijn telefoon begint ongenadig te trillen in mijn broekzak. Ik durf bijna niet te kijken. Het zal ongetwijfeld mijn manager zijn die zich afvraagt waar ik ben. En hij zal me ongetwijfeld heel graag willen vertellen dat ik me nu echt eens moet leren gedragen omdat ik niet geboekt word als mensen me alleen maar zien als het meisje dat ze denken te kennen uit de roddelbladen: bloeddoorlopen ogen, wallen, soms een beetje aangeschoten zoals gisteravond en vooral heel erg ongelukkig. Aan de andere kant: het kan nooit zo slecht zijn, anders had Xerrac me niet in hun voorprogramma willen hebben. Zie je? Ik heb geen manager nodig. Ik regel mijn eigen optredens.

Het VW-busje stuitert over de Belgische wegen. Ik wil niet eens weten hoe dat dadelijk op de provinciale wegen in Zuid-Frankrijk moet gaan. Ik denk dat ik aan het einde van deze Europatour kale plekken op mijn hoofd heb van het schuren tegen het lage plafond. Waarschijnlijk krijg ik daar wel een paar bulten ter grootte van struisvogeleieren in ruil voor terug. Ik probeer een andere houding waarbij ik gebogen voorover hang. Als ik me ooit uit dit busje mag worstelen, zie ik er vast uit als het zusje van Quasimodo. Mijn blik kruist opnieuw die van No-es-Enrique en ik weet me even geen houding te geven. Ik ken iedereen in de bus en toch weet ik van niemand de naam. Oké Chanice, zeg ik tegen mezelf, even socializen. ‘Hoe heet je eigenlijk?’

‘Louis Enrique,’ antwoordt hij met een mysterieuze grijns.

Ik staar hem perplex aan. ‘Enrique?’

‘Enrique is mijn achternaam,’ antwoordt hij met een zucht, waarschijnlijk omdat het niet voor het eerst is dat mensen vreemd opkijken bij het horen van de naam ‘Enrique’.

‘Iglesias?’ vraag ik toch maar voor de zekerheid.

‘Zie ik er zo uit?’

Tja, daar kan ik wel iets op zeggen, maar ik hou wijselijk mijn mond over dit onderwerp.

De man naast hem, zanger van de band, proest zacht. Hij is de enige die nog geen woord met me heeft gewisseld en het ook niet bepaald onder stoelen of banken heeft gestoken dat hij niet zo enthousiast was over mijn aanwezigheid. ‘Alvaro Navas,’ zegt hij dan.

‘Ja, feliz navidad.’ Ik rol met mijn ogen.

‘Alvaro Navas,’ herhaalt hij alsof ik niet begreep dat het zijn naam is. Ja, en ik ben niet zo dom om mijn grapje uit te leggen… Hij draait zich half naar me om en wijst iedereen aan: ‘Núria Pajas, Carlos Oliveira en José Porta. Niet de voetballer,’ verduidelijkt hij. ‘De drummer.’

‘Oké dan. Nou ja, weet je, de enige Spaanse voetballer die ik ken is Ronaldo.’

José kijkt me aan of ik zojuist in de kerk heb gevloekt.

‘Wat?’

‘Ronaldo is een Portugees,’ legt Alvaro uit. De andere bandleden kijken me nu allemaal zo verwachtingsvol aan dat ik me min of meer verplicht voel me niet alleen voor te stellen, maar ze ook mijn geboorteakte voor te leggen. ‘Chanice ‘t Hart. Beter bekend als, gewoon, Chanice.’

‘Gewoon Chanice,’ herhaalt Alvaro.

De blik in zijn ogen ontgaat me niet.

3

‘Chanice ‘t Hart bekt niet zo lekker,’ leg ik uit.

Núria legt een hand op mijn been. ‘Daar kun je niets aan doen, jullie noorderlingen missen…’ Ze probeert op het woord te komen en humt. ‘Jullie missen ritme.’

Ik mis inmiddels ook alle gevoel in mijn billen en benen, maar daar zal ik nu maar niet over beginnen. Het enige wat ik voel zijn tintelingen die tot in mijn tenen toe doorgaan. Ik probeer het te negeren. ‘En, eh, wie doet wat?’

‘Alvaro en ik zingen,’ legt Núria uit. ‘Ik speel ook viool. José is de drummer, Carlos de gitarist. En Louis…’ Ze zucht. ‘Ja. Wat doet Louis niet?’

Ik moet even nadenken voordat ik besef dat ze het over Enrique heeft.

‘Louis is onze chauffeur, tourmanager, roadie en soms doet hij met ons mee. Dan doet hij iets met de tamboerijn…’

Ik neem Núria bevreemd op. Hoe kan jij zo rustig zijn in deze beperkte, bijna claustrofobische ruimte? En wat bedoel je voor dubieuze bezigheden met een tamboerijn? Na een uur in dit krappe busje denk ik Núria te kennen als de lijnen van mijn hand. Núria met haar donkere, warrige halflange haar en haar felrode lippenstift die getuigen van Spaans temperament, hoewel haar relaxte gedrag dat tegenspreekt. Núria lijkt over elke zin die ze uitspreekt even na te moeten denken. Ze lijkt elk woord even te moeten herkauwen. Behalve als ze zingt. Dan is het zonder gestotter of gehaper een volumineuze dosis aan Spaanse agressie. Of misschien is het eerder passie. Mijn maag krimpt ineen als ik denk aan de passievolle optredens en passievolle nachten tussen Núria en Alvaro. Ik snap niet goed waarom. Maar ik gok dat dat iets is waar je gewoon niet graag aan denkt als je als sardientjes in een rijdend blik zit opgevouwen. Mijn ogen dwalen even af naar Alvaro; zijn strakke kaaklijn is bedekt met donkere stoppels. Hij ziet dat ik naar hem kijk. ‘En welk instrument bespeel jij?’

Ik kijk hem sceptisch aan. Heeft hij niet gezien dat mijn gitaar met ons meereist? ‘Piano,’ antwoord ik geestig.

‘Piano,’ herhaalt hij. ‘Dat kan ik me niet herinneren.’

‘Ik had mijn vleugel graag mee willen nemen, maar gezien de beperkte ruimte leek dat me geen goed idee,’ zeg ik onbedoeld snauwerig.

Alvaro snuift. ‘Piano,’ zegt hij dan nog eens. ‘Je hebt onze muziek gehoord. Percussie en snaarinstrumenten zijn meer ons ding.’

Een vleugel heeft ook snaren denk ik. Ik weet me gelukkig in te houden. Zeg het niet, maar denk het wel. Oh, oh. Ik moet echt mijn lulleveduh even op een zijspoor zetten, anders wordt deze roadtrip een onaangenaam lange reis. Of ik sta binnen een vloek en een zucht ergens langs de kant van de snelweg met mijn duim omhoog. ‘Ja, nou. Ik heb het gezien. En gehoord. Gezien ook vooral.’

Ik zie Alvaro’s gedachten als een video over zijn netvlies voorbij trekken. Jazeker, ‘ogen zijn de spiegel van je ziel’ zei mijn oma. Of was het opa? ‘Man, wat zijn jullie enthousiast op het podium,’ zeg ik iets te gretig.

Nu moet Alvaro lachen. ‘Ja, we maken muziek waarbij je niet stil kan blijven staan.’ Zijn chocoladebruine ogen gaan dwars door me heen. Wat wil hij van me? ‘Ik wil me er niet mee bemoeien,’ zegt hij met zijn warme stem. ‘Maar eh, zou je je telefoon niet eens opnemen?’

Betrapt! Ik haal onverschillig mijn schouders op. ‘Mijn ex,’ snuif ik. ‘Geen behoefte aan. Niet nu.’ En als het mijn ex niet is, dan is het mijn manager en daar heb ik nu al helemaal geen behoefte aan. Ik probeer Alvaro’s blik te ontwijken en staar uit het raam. Moet stiekem lachen als ik het bord met de dubbele tekst zie. Lille en Rijsel. Frans en Nederlands. Toevallig weet ik dat die namen verwijzen naar de oorsprong van de stad. Ooit op een eiland gebouwd, noemden de Fransen het ‘L’isle’; de Nederlandse variant was ‘ter ijsel’. In modern Frans en Nederlands kom je dan op Lille en Rijsel. Geleerd in een quizprogramma waar ik met Chris aan meedeed. Fuck! Zit ik toch weer aan die klojo te denken...

Lille. Een prachtige stad. Heb ik gehoord... Ik ben er nog nooit geweest en ook nu rijd ik met een bescheiden 120 kilometer per uur langs de middeleeuwse stad.

‘Francia,’ roept Louis opgewonden achter het stuur. Geweldig toch. De borden zijn in Nederlands en Frans terwijl ik hier in deze oude Duitse vintage bus in gebroken Engels en Spaans met een paar Catalanen probeer te communiceren. Een jaar of twee geleden heb ik met Chris - shit! - een maand door Amerika getrokken. Dan blijkt het toch wel handig als iedereen dezelfde taal spreekt. Nou ja, we hebben hier in Europa gelukkig wel één en dezelfde munt. Ik herinner me verhalen van mijn vader dat hij met zijn ouders - allemachtig dit klinkt als een verhaal uit de prehistorie - terugkwam van vakantie uit Spanje. Een portemonnee vol Spaanse peseta’s, Franse en Belgische francs. Maar ja, de benzine was het goedkoopst in Luxemburg. Dus… Dat werd het betere handen en voetenwerk om bij de benzinepomphouder al dit exotische geld in te wisselen voor Luxemburgse francs.

Het landschap wisselt, de borden schieten langs het raampje van de VW-bus voorbij: Reims, Troyes, Dijon. En, jawel, daar is-tie dan: L’autoroute du Soleil. Of ik wil of niet Michel Fugain komt met zijn hele Big Bazar de gedachte aan Chris oprakelen. Une belle histoire? Geen idee. Une romance d’aujourd’hui? Nou, voorlopig even niet.

4

Ik ga rechtop zitten. Nog rechterop zitten. De bus is zo vol gestouwd dat niemand veel zitruimte heeft. Ik moet toegeven dat Lowietje wel ruimtelijk inzicht heeft. Alles heeft een plekje gevonden. Als het aan mij had gelegen hadden alle spullen nog op het strand gestaan. Of alle bandleden. Hoe dan ook. Iedereen heeft een bescheiden plekje op de versleten stoelen gevonden en het lijkt erop dat de volledige band door het monotone gezoem van de motor in sluimertoestand is geraakt. Ik hoor een orkest van snurk klanken. Hmm. De Bee Gees hebben een hitsong geschreven, gebaseerd op het geluid van een brug waar ze overheen reden. J-J-J-Jive talkin… Met dit gesnurk kan ik niet veel. Hoewel, misschien een carnavalslied? S-S-S-Snoa-ring.

Ben ik de enige die wakker is? Behalve Louis dan.

Even vragen waar we eigenlijk naartoe gaan. Ik wil niemand wakker maken, dus worstel ik mezelf met moeite over de rugleuning van de stoel voor me zodat ik dichter bij Louis kan komen. Mijn borsten bengelen onbedoeld uitdagend over het hoofd van Jose. Louis moet onverwacht uitwijken voor iemand die ineens boven op zijn remmen staat. Ik gil. We zwenken uit. Naar rechts, de vluchtstrook op. Net niet de berm in. Ik zak bovenop de niet voetballende drummer. Jose’s ogen zijn wijd opengesperd van mijn gegil. Ziet niets. Voelt van alles. Mij met name… Hij gilt het uit. En bedankt Jose. Chris vond het geweldig als ik over hem heen… Oké. Ander onderwerp.

Met slingerende bewegingen weet Louis de bus weer in het gareel te krijgen. Iedereen is abrupt uit zijn, of haar, schoonheidsslaapje wakker geschud.

‘Wat doe je?’ piept Jose angstig.

Ik trek me terug op mijn stugge zitplaats. ‘Sorry,’ mompel ik beledigd. ‘Waar gaan we eigenlijk naartoe?’ roep ik naar Louis.

‘Beaune,’ roept roadie-tourmanager-tamboerijnist èn wegpiraat Louis opgelucht nu hij de bus na al dat geslinger weer recht op koers heeft gekregen. ‘We hebben een optreden in dé stad van wijn en cultuur.’

‘Hoe ver nog?’ Ik bedoel natuurlijk hoe lang nog, want kilometers zeggen me niets. Rekenen en ik zullen nooit vrienden worden.

Gelukkig antwoordt Louis in voor mij begrijpelijke taal: ‘Nog een half uurtje.’

Het werd tijd. Mijn kont is zo langzamerhand stugger dan de bank waar ik op zit. Dat wordt erger zodra de bus onverwacht begint te hakkelen op de weg. ‘Niks aan de hand,’ zegt Louis lacherig en verraadt daarmee zijn zenuwen. ‘We moeten gewoon even tanken.’ Hij stuurt de bus hortend en stotend de snelweg af. Ik hoop dat het zijn zenuwen zijn. Anders is er iets goed mis. De bus zwenkt opnieuw van links naar rechts, maar Louis weet de bus, zonder iets of iemand te raken, naar het tankstation te sturen. Hij parkeert de VW-bus bij de dichtstbijzijnde pomp om er vervolgens achter te komen dat de tankdop aan de andere kant zit. Na minutenlang gestuntel, waarin hij probeert de slang naar de andere kant van de bus te trekken, besluit Louis zijn plan op te geven, in te stappen en bij een andere pomp te parkeren. Hij kijkt mij beledigd aan omdat ik totaal nul komma nul moeite heb gedaan om hem te helpen. ‘Je had me even mogen helpen,’ zegt hij beledigd.

‘Ja en dan? Dan zou ik er net zo gebruind uitgezien als jij en ook nog naar benzine stinken, maar de tank zou nog steeds leeg zijn.’

Louis lacht. ‘Mijn teint is naturel.’

‘Ja, en ik heb zelfbruiner die niet naar benzine ruikt, dus we staan quitte.’

Louis haalt zijn schouders op. ‘Ik weet niet of er nog iemand naar het toilet moet of de benen wil strekken, maar dit zou daar een uitstekende gelegenheid voor zijn.’

Jose ontwaakt bij het woord ‘toilet’. Kijkt nog even voorzichtig achterom om te zien of hij niet belaagd wordt door een Nederlandse cup C en verdwijnt dan stilletjes, stiller dan dat hij was toen hij sliep, naar de slecht onderhouden toiletten van het tankstation. Ik trek mijn neus op. Ik moet ook even, maar ik ben bang dat ik al meteen een blaasontsteking - of iets erger - oploop alleen al door naar die toiletten te kijken. Ik denk niet eens dat ‘toilet’ de juiste benaming is. Daarbij: er is iets waar ik nog een grotere behoefte aan heb dan een bezoekje aan het toilet en dat is een sigaret. Ik laat mezelf de bus uitglijden. Mijn benen weigeren een andere houding aan te nemen en blijven in dezelfde houding staan waarin ik de afgelopen uren heb gezeten. Ik strompel de bus uit als een yoga cursist bij wie de les fout is afgelopen. Een brancard zou eigenlijk wel van pas komen. Ik hoor botten kraken waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, en hoop dat ze blijven waar ze horen te zitten; strek mijn pijnlijke benen en kijk even rond. Er hangt wat sluierbewolking waardoor de broeierige warmte blijft hangen. Mijn shirt plakt vast aan mijn rug. Ook bij de vrachtwagenchauffeurs zijn overduidelijk fysieke kenmerken van de Franse hitte te herkennen; en dan met name onder de oksels. Ik rimpel mijn neus en wend mijn blik af. Rommel in mijn tas, steek een sigaret aan en inhaleer de droge nicotine tot diep in mijn longen. Ik schrik op als mijn mobiel weer zoemt en trilt. Roland. Mijn manager. Ik zucht. Neem uiteindelijk toch maar op, omdat hij waarschijnlijk de veiligheidsdiensten inschakelt als ik langer dan vierentwintig uur niet reageer. ‘Roland,’ begroet ik hem.

‘Bel de krant. Het leeft,’ zegt hij overdreven vrolijk. Om me direct daarna een uitbrander te geven: ‘Waar the fuck zit je?’

‘Ik ben, eh…’

‘Maakt niet uit,’ kapt Roland me af. ‘Belangrijker is dat je zo snel mogelijk terugkomt. Het was een goede publiciteitsstunt, Chanice, maar nu is het over met die geintjes. Tenminste, als je ooit nog geboekt wil worden voor een optreden…’

‘Ik kom heus wel terug. Ik heb gewoon even een break. Dat heb ik nodig,’ verduidelijk ik.

‘Ja, boehoe, je hebt een gebroken hart. Ik weet het. Welkom in de grote mensenwereld Chanice. De kranten staan er bol van. Jij en Chris, jouw stiekeme, onverwachte vertrek. Je moet deze aandacht omzetten in iets positiefs.’

‘En hoe doe ik dat precies?’ Ik kijk naar mijn nagels. Er is een stukje rode nagellak afgebrokkeld. Ook dat nog.

‘Dit is hét moment om een nieuw nummer uit te brengen, natuurlijk.’ Ronald zegt het alsof één plus één twee is. Ik hoor hem zuchten en zichzelf afvragen of ik mijn school wel ooit heb afgemaakt. Het antwoord is trouwens ‘ja’. Na de middelbare school heb ik echter nooit meer in de schoolbanken gezeten. ‘Een powersong. Feminisme. Schuif die mannen maar aan de kant, behalve mij natuurlijk. En dan gooien we er nog even een lekkere beat in.’

‘Roland, ik weet niet of ik wel…’

‘Chanice,’ onderbreekt Roland me, ‘het interesseert me niet of je nu brak bent of ziek, zwak en misselijk van verdriet. We hebben autotune. En ik verwacht je om vier uur in de studio.’

‘Ben je klaar?’ klinkt het dan achter me.

Ik draai me om naar Alvaro en gebaar dat ik eraan kom.

‘Je weet dat je niet mag bellen op een tankstation?’ informeert Alvaro. Hij vist mijn telefoon uit mijn handen en klikt zonder genade op het rode telefoontje. ‘En je weet dat je hier ook niet mag roken?’

‘Pardon,’ zeg ik verontwaardigd, ‘ik was in gesprek met mijn manager.’

‘Heb je een vuurtje voor me?’ onderbreekt een of andere grimmige, niet geheel okselfrisse, vrachtwagenchauffeur ons. Alvaro en ik scheuren onze blikken van elkaar los en kijken hem aan. ‘Ze rookt niet,’ zegt Alvaro doodleuk. De chauffeur kijkt hem verward aan. Die sigaret in mijn handen zit niet voor de sier tussen mijn vingers geklemd. En die sigaret heb ik niet op, wat zal ik zeggen, padvinderachtige manier aangestoken. Alvaro grist vliegensvlug mijn sigaret uit mijn handen en trapt hem uit.

‘Hé!’ protesteer ik verontwaardigd.

‘Roken is dodelijk; ook voor passieve rokers,’ zegt hij ernstig. ‘Zeker als je er een aansteekt op een tankstation. Dan krijg ik als passieve roker niet eens meer een kans mee te roken… Trouwens: het is funest voor je stem.’

‘Wat een geluk dan dat je geen duet met mij hoeft te doen.’

Alvaro grijnst zelfvoldaan. ‘Geen duet. Maar ik had gedacht dat je misschien wel iets voor mij wilde zingen. Morgenavond in Beaune?’

5

Nog voor we Beaune bereiken, zie ik de grote, met druiven en wijnranken beschilderde hallen in het landschap. Dit gebied ademt wijn. Ik krijg er dorst van.

Na een half uur hebben we de overvolle pèage verlaten. Na de eindeloze tolweg is de provinciale weg een verademing. We passeren de oude stadskern en melden ons op een festivalterrein net buiten Beaune.

‘We kunnen hier onze tenten opzetten,’ kraait Louis enthousiast. Of misschien is hij gewoon blij dat hij van de snelweg af is en zijn vracht veilig op de plaats van bestemming heeft gekregen.

‘Leuk, hè?’ zegt Núria. Ze staat, nou zeg maar gerust hangt, zo’n beetje tegen Alvaro aan.

‘Nou…,’ pruttel ik. ‘Heel leuk. Ik ben gek op kamperen.’ Not, denk ik. ‘Fijn ook dat Louis dat vooraf heeft gezegd.’

Het in elkaar gestrengelde zangkoppel kijkt me vragend aan.

‘Ja. Waar haal ik zo snel een tent vandaan? Of dacht je dat ik die in mijn gitaarkoffer had verstopt?’

‘Maar meissie,’ lacht Núria. ‘Dat regelt Louis toch allemaal?’

‘Wat regel ik nu weer?’ vraagt Louis die net terugkomt van zijn gesprek met de organisatie van het festival.

‘Een tent voor onze vedette,’ zegt Alvaro.

‘Nou, niet zo sarcastisch,’ zeg ik verontwaardigd.

‘Oh, neem me niet kwalijk hoor,’ verontschuldigt hij zich snel. ‘Maar die paparazzi daar komt echt niet voor ons.’

Ik draai iets te snel mijn hoofd om. Hoor de camera klikken. De vuile rat! Hij heeft zijn plaatje al geschoten. Shit. Die foto is niet alleen bewogen, mijn gezicht is ook nog gekreukeld van de reis. Ik zie de koppen in de roddelbladen al voor me. ‘Chanice verdrinkt haar verdriet in wijnstreek. - Chanice kapot nu Chris haar heeft verlaten - Chanice…’. Ach fuck it. Ik grijp mijn Birkenstock en smijt mijn elegante teenslipper naar de fotograaf.

‘Wauw. Indrukwekkend,’ lacht Alvaro. ‘Dat zal hem echt afschrikken.’

‘Nou ja,’ zucht ik. ‘Het maakt ook niet uit wat ze over me schrijven. Als ze maar iets schrijven.’

‘That’s the spirit,’ zegt Louis tevreden. Ik weet niet zeker of hij bedoelt dat ik gelijk heb, of dat hij hoopt dat mijn breuk met Chris de band ook extra aandacht oplevert. ‘En over dat andere ‘probleem’. Loop maar even mee.’

Ik volg hem naar de voorkant van de VW-bus. Op de motorkap is de reserveband bevestigd. Louis trekt de hoes van de reserveband los. ‘Wat?’ zeg ik. ‘Ga je er een hangmat van maken?’

‘Nog beter,’ gniffelt hij terwijl hij tot mijn verbazing een complete tent tevoorschijn tovert. Jemig. You´re a wizard, Louis. Ik denk dat we dit concert afsluiten met een potje zwerkbal.

‘Maar… maar... ’ stamel ik.

Louis wuift mijn bezwaar weg met zijn hand. ‘Geen zorgen. Ik zet de tent voor je op.’

‘Nou eh, dat is heel fijn. Heel nobel van je.’ Lieve help. ‘Nobel’. Gebruikt iemand dat woord nog? ‘Maar, eh, waar is de reserveband dan?’ vraag ik terwijl ik naar de lege plek staar.

‘Oh, die heb ik onderin de bus gelegd,’ zegt hij geruststellend. ‘Geniet jij nou maar van je rust. Morgenavond mag je hier op het podium schitteren.’

‘Nou, oké dan.’ Ik kijk aarzelend toe hoe Louis de tenten opzet. Vraag me af of ik ergens mee kan helpen, maar ken mezelf als geen ander. Het antwoord is nee. Dus doe ik waar ik goed in ben. Laat mezelf in het gras zakken, steek tegen beter weten in nog een sigaret op en stort me daarna vol overgave op het checken van mijn social media. Het eerste wat ik tegenkom zijn links naar artikelen over mijn verdwijning. ‘Chanice spoorloos na breuk met Chris Ashton’. Maar ook: ‘Dronken van liefdesverdriet, Chanice geeft beschamend optreden op Zeeuwse dam’. Auw! Dan vind ik de foto die daarnet is gemaakt. Nu al! ‘Chanice huilt uit op Franse camping’ staat erboven. Maar ook: ‘Fotograaf gemolesteerd door zangeres’. Ja, duh, bekogeld met mijn teenslipper goochemerd. Dan valt mijn oog op een ander artikel. Een artikel dat niet over mij gaat. ‘Chris en nieuwe vlam alweer uit elkaar’.

Mijn hart staat stil.

Chris is bijgekomen uit zijn vlaag van verstandsverbijstering. De eerste gedachte die in me opkomt is: misschien wil hij me terug. En ik weet heus wel dat dat wanhopig overkomt, maar that’s me. Ik vergroot de foto en kijk verliefd naar zijn vertrouwde gezicht. Zijn volle, donkere wenkbrauwen accentueren zijn blauwe ogen. Zijn donkere haar contrasteert mooi met zijn witte huid. Zijn volle lippen. De stoppels op zijn kin. Ik streel liefkozend over het beeldscherm van mijn mobiel. ‘Oh, Chris…,’ verzucht ik alsof hij me zou kunnen horen.

‘Is dat hem?’ luidt het onverwachte antwoord. Núria komt naast me zitten en kijkt nieuwsgierig mee over mijn schouder. Ze fluit tussen haar tanden. ‘Knappe man.’

Ik knik. ‘Helaas ook een onbetrouwbare man.’

Núria klopt op mijn been en zucht. ‘Mijn moeder zei altijd dat je een knappe man nooit voor jezelf alleen hebt.’

‘Nee,’ brom ik. ‘Dat blijkt.’

‘Laat los,’ zegt Núria streng. ‘Jij bent hier. Hij is daar.’

Mijn mobiel begint te trillen en Núria legt haar hand op de mijne. ‘Niet opnemen.’

Ik lach spijtig. ‘Denk maar niet dat dit Chris is, hoor. Dit zal Roland wel zijn, mijn manager. Boos omdat Alvaro halverwege ons gesprek de verbinding heeft verbroken. Maar dat weet Roland niet. Hij denkt dat ik het gesprek heb beëindigd.’

Núria lacht. ‘Oh Alvaro…’

Ik kijk haar aan, weet niet goed wat ik van haar moet denken. ‘Ja, Alvaro. En nu is mijn manager boos en geeft hij zijn nieuwe hitsingle vast aan een andere zangeres die wel naar hem luistert.’

Núria, die voornamelijk bij de naam ‘Alvaro’ was blijven steken, kijkt nu op. ‘Schrijf je je nummers niet zelf?’

‘Nee. Of… ja. Alleen de teksten, de muziek wordt door anderen gedaan. En jullie?’

‘Tuurlijk,’ zegt ze opgewekt. ‘De meeste schrijven Alvaro en ik samen.’

‘De meesten.’ Ik ben even stil. ‘En die paar andere dan?’

Núria kijkt me vragend aan: kan je dat zelf niet raden? Ik begin een vermoeden te krijgen dat wordt bevestigd als Núria, alsof het vanzelfsprekend is dat je naast tenten opzetten, tamboerijn spelen en jezelf uitleven als amateur vrachtwagenchauffeur - oké buschauffeur - ook nog een songs schrijft, zegt: ‘Louis, natuurlijk.’

Mijn mobiel gaat nog een keer over. In de veronderstelling dat het Roland is, haalt Núria haar hand weg. Ik kijk naar het oplichtende beeldscherm. Er komt een appje binnen. Ik schrik als ik zie dat het niet van Roland is. Het is Chris.

6

Als ik een adamsappel had, had Núria hem nu van ellende bij mij op en neer zien schieten. Als een balletje in een verticale tenniswedstrijd. Nu merkt ze alleen dat ik moeite heb met slikken. Ze neemt me mijn telefoon uit handen en swiped het scherm soepeltjes uit. ‘Zo. We laten die Chris van jou even bij Louis,’ zegt ze. Geeft mijn telefoon aan het multitalent Louis Enrique en trekt me daarna mee. ‘We gaan jou eens lekker meenemen. Beaune is zo geweldig!’

De speciale pendelbus bracht ons binnen tien minuten van het festivalterrein naar het oude stadje. En Núria had gelijk: Beaune is geweldig. De oude straatjes met de kinderhoofdjes zorgen voor een ontspannen en romantische sfeer. Aanzienlijk minder romantisch als je zoals ik regelmatig je nek breekt over een van die scheef liggende stenen. Maar de zomeravond is zacht. Het zonnetje legt een goudachtige gloed over Beaune. De klimop tegen de muren wiegt ritselend mee met de zomerbries. Louis is achtergebleven. Arme Louis, staat nu weer in zijn eentje het podium voor ons op te bouwen. Niet de knapste jongen die ik ken, niet eens een gevalletje vakantieliefde, maar te goed voor deze wereld.

De ober brengt ons twee flessen wijn. Eén glas is voor mij al genoeg om de wereld op zijn kop te zetten. Dus doe ik rustig aan met mijn glas. Op één of andere manier stijgt de gezelligheid op het terras zonder dat de inhoud van mijn glas daalt. Het niveau van onze gesprekken daalt naar een bedenkelijk niveau. Maar, dat is bekend: stemming stijgt, niveau daalt. Binnen de korte tijd hebben we met ons vijven de grootste lol. En mijn glas… Hé, daar is de ober weer. Met twee nieuwe flessen.

‘Ik moet even naar het toilet,’ blèrt Núria. Ja dat geloof ik. Volgens mij heeft ze een hele fles soldaat gemaakt.

Carlos Oliveira houdt een fles witte wijn omhoog; kijkt me vragend aan.

‘Nee, dank je. Niet voor mij. Ik ben nog met mijn eerste glas bezig.’

Hij schiet in de lach. Iedereen schiet in de lach.

‘Wat?’ protesteer ik.

‘Chanice. Je hebt in je eentje zo’n beetje een hele fles op,’ bevestigt Alvaro. Hij kijkt me doordringend aan.

Ik kan het bijna niet geloven. Heb ik? Ik dacht dat Núria...

‘Nog steeds met die jongen bezig?’

Ik knik, bijna huilend. Ik weet niet of Chris de oorzaak is van mijn tranen of dat de wijn mijn emoties aan het wankelen brengt. Waarschijnlijk een combinatie van beiden. Ik zucht. Ik moet mijn gedachten verzetten. Of beter gezegd Chris uit mijn gedachten verbannen.

‘Er is maar één manier om van hem af te komen,’ zegt Alvaro. ‘Je hebt het beste wapen zelf in handen.’

Ik kijk hem geschrokken aan. ‘Hoe… hoe bedoel je? Hij hoeft niet dood!

Alvaro’s ogen worden groot. ‘Huh? Nee, oh nee! Dat bedoel ik niet. Ik bedoel met muziek. Je gitaar en je muziek zijn het beste wapen.’

‘Medicijn bedoel je…’

Alvaro haalt zijn schouders op. ‘Nee. Muziek. Schrijf het van je af. Maak er een lied van. De beste liefdesliedjes zijn geschreven door gekwelde mensen. Een gebroken hart doet wonderen voor muziek.’

‘Hoe gaat het hier?’ vraagt Núria. Haar hand ligt al op Alvaro’s schouder.

Ik voel me ongemakkelijk. Als het derde been aan de wagen. Of, wacht. Derde wiel? Vijfde wiel? Aarrrg… rekenen…

‘Ik zeg net tegen Chanice dat ze het van zich af moet schrijven. Weg met die knul. Geniet van de zomer.’

‘Heb ik ook al gezegd,’ zegt Núria. ‘Ik heb net Louis gebeld. Hij komt ons zo oppikken. Als we hier te lang blijven hangen, kunnen morgen niet optreden.’ Ik voel hun ogen prikken. Oh god. Weer een avond doorgezakt. Ik lijk niet alleen een verliefde puber. Ik gedraag me ook echt zo.

‘Jij moet op.’ Louis kijkt me zenuwachtig aan. ‘Zeker weten dat het gaat?’

‘Lieverd, Madonna kan nog een puntje aan me zuigen.’

‘Hmm. Ja, wat Madonna allemaal kan en wil, hoef ik eigenlijk niet te weten. Ik wil alleen weten of jij in staat bent om op te treden.’

Nu ik weer enigszins nuchter ben, ben ik in staat nog veel meer dingen te doen op dat podium. Dit zit in mijn bloed. Ik adem diep in en ga op. Geniet van de schijnwerpers die op mij gericht staan. Ik loop naar de microfoon en ga los; mijn eerste noten weergalmen helder en zuiver over het festivalterrein. Ik weet het publiek in vijftien minuten aan het janken te krijgen. Weet mijn verdriet in hun hart te leggen. Opgelucht loop ik het podium af. Opgelucht dat ik niet zo vals klonk als de kater die ik gisteren had opgedaan.

‘Wow, dat was geweldig,’ zegt Louis. ‘Ik wist wel dat ik het goed had gezien in Zeeland.’

‘Ja?’ vraag ik hongerend naar meer complimenten.

‘Oké jongens. Nu wij!’ roept Louis.

Jammer. Eén veer was blijkbaar genoeg.

Na mijn tranentrekkende opwarmer had ik verwacht dat de band even zijn draai zou moeten vinden. Maar al bij de eerste klanken van Núria’s viool wordt het publiek gegrepen. De opzwepende, vrolijke muziek spoort het publiek aan. Laat de mensen dansen; meezingen en vooral genieten. Zelfs hier, in de coulissen, kan ik niet stil blijven staan.

‘Nog één nummer!’ roept Núria na een klein uur. Ik zou kapot zijn, maar zij is ongeëvenaard enthousiast en actief. Ze wenkt me het podium op te komen. Daagt me uit om mee te spelen. Wat moet ik doen? Louis zwaait met zijn tamboerijn. Ja, da-hag. Ik ga een beetje voor joker staan met die platte trommel met belletjes eraan. Alvaro sleurt me het podium op, grijpt iets tussen de drumkit van José weg. En voor ik het weet sta ik met een soort van ratel in mijn handen als een bezetene mee te doen. Feest te vieren.

‘Xerrac!’ roept Núria.

Ja, ja. Dat weet ik. Zo heet de band. Ze schudt haar hoofd, gaat verder met haar spel. Brengt het publiek in vervoering. Zweept de menigte op.

Na een uitzinnig optreden staan we uitgeput en bezweet naast het podium. De zomerse hitte en de vrolijke muziek hebben niet alleen ons maar ook het publiek in extase gebracht. De volgende act, de band die na ons optreedt, krijgt het zwaar.

Núria wijst op de ratel in mijn handen. ‘Xerrac!’

‘Oh… Dit?’ zeg ik. ‘Je bedoelt dat Xerrac ratel betekent?’

Ze kijkt de andere bandleden aan. ‘Carrau of Xerrac, is de naam van jouw instrument. Maar ik denk…’ Ze kijkt naar Louis. ‘Ik denk dat jij heel goed in onze band zou passen.’

Die zag ik niet aankomen.

Ik weet ook niet goed hoe ik moet reageren.

De band is gaaf. De muziek vind ik geweldig. Maar de bedoelingen van Louis zijn me niet helemaal duidelijk. En om daarnaast ook nog dag in dag uit tussen ‘klef en bef’ te zitten. Tussen Núria en Alvaro. ‘Eh, dank je. Voor het aanbod. Maar eh…’

Núria pakt mijn arm vast. ‘Je hoeft niet direct te beslissen. Je gaat sowieso mee naar Barcelona. En daarna nog mee op tournee langs de Spaanse Costa’s. Maar, het lijkt mij leuk jou in de band te hebben. Denk er maar over na. Kom, dan gaan we nog wat drinken.’ Ze kijkt me ondeugend aan. ‘Eén drankje!’

7

Harry Potter is een tovenaar. Houdini een ontsnappingskunstenaar. Louis Enrique… inpakker van de eeuw. Met zijn magische handen heeft hij alle materialen weer in de bus gekregen. ‘Mijn’ tent weer op de plek van de reserveband weggemoffeld. Ongelofelijk. Als het aan mij lag, was ik al trots en voldaan als ik alleen mijn gitaarkoffer in die bus kreeg.

We zitten allemaal nog in een roes. Gisteravond was super! De stemming in de bus is uitzinnig. Iedereen praat door elkaar.

‘En nu?’ vraag ik. ‘Hebben we nog een optreden in Frankrijk?’

‘Nee,’ roept Louis. ‘We rijden in één stuk door naar Barcelona.

We hebben net de indrukwekkende afdaling naar Lyon gehad. Tijdens zomervakanties met mijn ouders, op de achterbank van onze stationwagen met ‘oma’s doodskist’, de beruchte skibox, bovenop, al indrukwekkend; nu in de oude VW-bus bijna angstaanjagend. Inmiddels rijden we op de A46, de ringweg rond Lyon. Núria en Alvaro zingen, Jose zit als een bezetene op de rugleuning van Alvaro’s stoel te drummen. Carlos, de meestal stille gitarist, de George Harrison van Xerrac, is verdiept in zijn luchtgitaar spel. Ik klap mee en Louis…

‘Jezus, Louis! Wat doe je?’ gil ik.

De bus slingert en stuitert over de snelweg. Louis roept alleen maar: ‘Geen paniek!’ waardoor iedereen ècht in paniek raakt. Gelukkig weet hij de bus vrij snel onder controle te krijgen. Stuurt de bus behendig de berm in waarna we tot stilstand komen.

‘Sorry. Lekke band,’ zegt Louis kalm. Hoe kan hij zo rustig blijven terwijl wij allemaal met vibrerende hartkleppen zitten?

‘Oké, iedereen eruit,’ zegt onze tourmanager.

‘Waarom?’ vraagt Núria.

‘Omdat de reserveband onder de bankjes ligt...’

Oh ja. Dankzij de extra tent die op de plek van de reserveband hangt, denk ik. We zijn zeker een kwartier met ons allen aan het werk om alle instrumenten en materialen uit de bus te halen. De berm ziet er uit of we midden op een rommelmarkt staan. En Louis ziet er uit of hij dood gaat.

‘Wat is er?’ vraagt Núria bezorgd.

‘Lekke band,’ zegt Louis.

‘Ja, dat weet ik toch,’ zucht de zangeres.

‘Nee, ja, ik bedoel... de reserveband is ook lek!’

De moed zakt ons in de schoenen.

‘En nu?’

‘Kijken hoe we bij de dichtstbijzijnde garage een nieuwe band kunnen krijgen.’

‘Of we bellen de ANWB,’ zeg ik.

‘De wat?’

‘De, eh, ja weet ik veel hoe dat in Spanje heet. Gewoon, die gasten die je onderweg helpen als je pech hebt met je auto.’

‘Ja. Leuk als je lid bent,’ zegt Louis. ‘Maar dat vond Carlos niet nodig.’

‘Hoezo Carlos?’ vraag ik.

‘Omdat het zijn auto is.’

‘Oh ja?’ vraag ik enigszins onder de indruk van Stille Willie. ‘Is deze bus van jou? Een type 1, hè?’ zeg ik overtuigd van mijn kennis over VW-busjes.

Carlos kijkt me vernietigend aan.

‘Niet?’ vraag ik onschuldig. ‘Ik weet dat deze busjes door de jaren heen in verschillende uitvoeringen zijn geproduceerd. Type 1, 2 en 3 en 4, geloof ik?’

‘Type 1 is geen bus,’ zegt Carlos. ‘Dat is een VW kever. Dit is een type 2, T1.’

Oké, too much information, denk ik. En ik noteer in gedachten: nooit meer iets aan Carlos vragen over auto’s.

‘Dus,’ zegt Louis. ‘Wie loopt er mee?’

‘Lopen?’ roep ik en zwaai met mijn lidmaatschapskaart van de wegenwacht. ‘Laat mij de alarmcentrale maar even bellen.’

Een kwartier later blijkt dat de ANWB bijzonder weinig heeft met voorkeursbehandelingen, zelfs niet als het om mij gaat, Chanice ‘t Hart. Ook niet als ik ze kaartjes beloof voor het optreden in Barcelona. ‘Nee, sorry, mevrouw, u zult echt moeten wachten. Het is vakantieperiode. Het is druk. We komen zo snel mogelijk.’

‘Maar hóé snel is snel?’ vroeg ik.

‘Ongeveer een half uur tot een uur,’ zei de telefoonmedewerker bedachtzaam.

Dus staan we hier al anderhalf uur in de brandende zon langs de kant van de A46. Onze spullen staan uitgestald alsof er een vlooienmarkt gaande is. Door de vakantiedrukte rijden de auto’s bijna stapvoets voorbij. Ik zie hoe een paar vrouwelijke passagiers nieuwsgierig onze spullen bekijken en snel scannen of er iets tussen ligt waar ze interesse in hebben. Carlos is gestopt met zijn luchtgitaar-act en heeft zijn eigen gitaar erbij gepakt. Hij is op de vangrail gaan zitten en tokkelt wat op zijn gitaar. Ik kijk toe en probeer de brandende zon in mijn nek te negeren. Zie ook hoe Carlos’ nek met de minuut, ondanks zijn getinte huid, roder en roder wordt. ‘Moet jij je niet insmeren?’ zegt Núria op datzelfde moment.

Ik kijk op. ‘Hoezo?’

Núria gebaart naar mijn voorkomen. ‘Je bent zo… wit. Ik kan het zonnetje wel gebruiken om een lekker kleurtje op te doen.’ Ze kijkt me even aan in afwachting of ik ook nog bruin zal worden en vraagt dan: ‘Of verkleur jij nooit?’

‘Ja,’ schamper ik. ‘Rood.’

‘Carlos heeft wel wat zonnebrandcrème, laat me het even zoeken.’ Het zou geen slecht idee zijn als Carlos zich ook in zou smeren, trouwens. Núria doorzoekt als een soort drugshond alle tassen en ik doe bijzonder weinig moeite om haar te helpen. Vooral omdat ik me er niet zo prettig bij voel om Carlos’ spullen te doorzoeken. Wie weet wat ik daar tegenkom… Ik draai me om en zie dat Alvaro naast Carlos is gaan zitten en zachtjes meezingt. Louis staat er verloren bij en slaat af en toe op zijn tamboerijn. Jose begint te drummen op de platte motorkap van de VW-bus, ik betwijfel of de toch al gammele bus dat lang volhoudt. Langzaam ontstaat er een ritme. Núria, nog steeds op ontdekkingsreis in Carlos spullen, hopend daar zonnebrandcrème te vinden, zingt als vanzelf mee. Daar houdt ze zelfs niet mee op als er een auto achter ons de vluchtstrook op komt rijden. Een auto die bijzonder weinig lijkt te mankeren. Een nieuwsgierig koppel stapt uit. De vrouw kijkt haar man verrukt aan. ‘Wat leuk! Ik wist helemaal niet dat dat hier een ding was. Zo’n hippiemarkt langs de weg.’ Ze hurkt naast Núria en begint ongegeneerd in onze spullen te wroeten, terwijl manlief geniet van het optreden. Het gratis vangrail concert. Núria stopt abrupt met zingen en weet zich geen houding te geven. Ze wisselt een blik met mij en sjort dan voorzichtig aan de arm van de vrouw die als ervaren koopjesfanaat onze kleren uit onze koffers trekt.

‘Eh, sorry, maar dit is niet te koop...’

8

Tot onze verbazing sluiten er steeds meer auto’s aan. De vluchtstrook wordt gebruikt als een soort parkeerplaats. De mensen stappen uit, neuzen nieuwsgierig rond tussen onze spullen en bewonderen het gratis optreden dat Xerrac, minus Núria, nu weggeeft. Núria en ik proberen wanhopig onze spullen te beschermen. De mannen bekommeren zich er niet om, die staan daar gewoon leuk liedjes te zingen.

‘Och, wat enig! Kijk dan Lucas, wat een leuk topje dit is!’

Ik kijk verschrikt op, mijn bloed bevriest in mijn aderen. ‘Pardon!’ roep ik. ‘Dat is mijn topje!’ Ik stap op haar af en probeer haar mijn eigen topje te ontfutselen. De vrouw heeft zich al verlekkerd aan de verdere inhoud van mijn koffer. Plukt zo maar een van mijn BH’s eruit en begint te giechelen. ‘Oh, dit is wel erg pikant!’

Lucas fluit haar toe. ‘Sexy, schat!’

‘Hé!’ roep ik verontwaardigd. ‘Geef terug!’

Nu pas kijkt de vrouw naar me op. ‘Sorry, maar ik zag het eerst.’

‘Dit is geen markt!’ gil ik nu en begin aan de BH te trekken. ‘Geef terug!’

‘Nee!’ jammert de vrouw.

‘Het is mijn BH!’ schreeuw ik. ‘We hebben autopech, dit is geen marktkraam!’

Ik verstar als er geflitst wordt, bevangen als een hert door de koplampen van een auto, ben ik gevangen door het flitslicht van de camera. Het lijkt dezelfde journalist als op het festival en het lijkt er ook op dat hij me zojuist heeft gefotografeerd terwijl ik ruzie sta te maken om een, inderdaad ietwat pikante, BH. (Een cadeautje van Chris by the way). Net als ik op het punt sta om haar haar zin te geven (Got it? Een cadeautje van Chris… Ik moet hem loslaten; op dit moment wel heel letterlijk) bedenk ik me dat ik niet bijster veel ondergoed heb meegenomen voor deze onverwachte roadtrip en dat ik deze BH harder nodig heb dan zij. ‘Sodemieter op met die camera!’ roep ik naar de fotograaf.

‘Wat wilde je doen, schat? Als je me weer gaat bekogelen, dan geef ik de voorkeur aan die pikante lingerie. Komt minder hard aan. Ook een stuk aantrekkelijker dan die afzichtelijke Birkenstock,’ voegt hij daar luchtig aan toe. Hij schiet nog een paar foto’s en verdwijnt dan. Verdomme, ik wil niet weten wat dit nu weer voor mijn ‘toch-al-niet-zo-goede-’ reputatie heeft te betekenen. Het telefoontje van Roland ga ik niet afwachten. Ik besluit mijn telefoon op stil te zetten. De mensen beginnen nu langzamerhand door te krijgen dat dit geen hippiemarkt is en dat ze hier niet zo veilig staan, langs de snelweg. Op één busje na. Ik herken het logo direct. Ben in dit geval erg opgelucht als er iemand uitstapt; iemand die eveneens niet weet wat hij ziet.

‘Eh, wie had hier precies autopech?’

‘Wij!’ roep ik. ‘Wij!’

De automonteur kijkt verbaasd naar onze kleedjesmarkt. ‘Je hoeft mij niet contant te betalen, dat weet je toch he?’

‘Nee, nee,’ haast ik me te zeggen, ‘we verkopen niks.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Oké. Wat is het probleem?’

‘Lekke band,’ leg ik uit en dan neemt Louis, manager dat hij is, het van me over. Daar ben ik blij om, want mijn kennis van auto’s reikt niet zover. Núria komt bezweet overeind, opgelucht dat de mensenmassa is verdwenen. ‘Wat was dat?’

‘Geen idee. Heb je die zonnebrandcrème nog gevonden?’

Núria kleurt rood. ‘Ik, eh, denk dat die door iemand mee is genomen. Iemand die vergeten is te betalen.’

Ik zucht. ‘Ook dat nog.’

Na een uurtje waren we weer op de weg met nog bijna evenveel bagage als toen we uit Nederland vertrokken. Dat weet ik omdat er nog steeds even weinig ruimte is in de bus. We zijn inmiddels de Franse-Spaanse grens gepasseerd en rijden nu in de natuurlijke habitat van mijn gezelschap. Spanje. Hoewel we nog steeds op de snelweg rijden is de sfeer hier toch anders. De lucht is droger. De hemel kleurt meer pastel. De snelweg maakt plaats voor een landelijke omgeving: weilanden langs de weg, gebergte om ons heen. Aan de horizon zie ik de zee. De oude vertrouwde Middellandse Zee. Ik voel me bijna zorgeloos. Bijna, want er zijn toch een paar dingen die aan me blijven knagen. Ten eerste heb ik geen extra BH meer. Ten tweede zie ik dat de foto’s waarop ik om mijn eigen BH sta te vechten het internet overgaan. Ik kreun getergd.

‘Wat is er?’ vraagt Núria.

Ik laat haar de foto’s zien. ‘Dit is wat er is.’

Núria doet haar best om haar gezicht in de plooi te houden, maar ze slaagt er amper in. ‘Oh jee.’

‘Wat?’ wil Louis nu weten. ‘Mag ik ook lachen?’

‘Nee, jij moet je ogen op de weg houden en zeker niet op de lingerie van Chanice,’ zegt Núria streng. Ik zie dat Alvaro met opgetrokken wenkbrauwen opkijkt, maar hij vraagt niets.

‘Lingerie?’ papegaait Jose.

‘Ondergoed,’ bevestig ik. ‘Mijn gestolen ondergoed.’

Carlos grinnikt. ‘Moeten we nu geloven dat je niets onder dat jurkje aan hebt?’

‘Je mag wel een boxershort van mij lenen,’ oppert Louis nobel.

‘Bedankt, maar niet nodig. Tenzij je ook nog een BH te leen hebt.’

Louis grinnikt. ‘Misschien moet je dat aan Carlos vragen. Die heeft er vast nog wel een over; van een van zijn overhaast vertrokken liefjes. Als je elk gaatje van deze bus uitkamt, vind je er vast nog wel een.’

‘Gadverdamme.’

Carlos grinnikt. ‘Ze zeggen altijd dat de zanger de meeste vrouwtjes scoort, maar de gitarist doet het ook niet slecht.’

‘Bespaar me de details.’ Ik rol met mijn ogen.

‘Als je geluk hebt,’ begint Alvaro dan, ‘dan zijn er in Barcelona misschien nog wel een paar vrouwelijke fans die lingerie naar zijn hoofd gooien. Kan jij dat mooi gebruiken.’

‘Bedankt voor deze bruikbare tips, maar ik denk dat ik dat aanbod af sla.’ In gedachten zie ik mezelf al over het podium strompelen om snel de juiste cupmaat uit de toegeworpen BH’s te vissen.

Alvaro haalt zijn schouders op. ‘Het is anders wel een goedkope oplossing.’

Ik ril. ‘Ik moet er niet aan denken wat er met dat ondergoed is gebeurd voordat het op het podium belandt.’

Alvaro lacht. ‘Je kunt het wassen.’

‘We kunnen ook gewoon even winkelen in Barcelona,’ oppert Núria. ‘Ik gok dat ze daar ook wel ondergoed verkopen... Oh, kijk! Barcelona staat al op de borden! Red je het nog een half uurtje zonder BH?’ vraagt ze mij dan.

Ik wel. Maar voor de mannen in deze bus kan ik niet instaan.

9

Barcelona. Ik denk aan Freddie Mercury. En Ed Sheeran. Spontaan besluit ik geen song over deze stad te schrijven. Ook niet over BH’s trouwens.

Mijn telefoon trilt. Zoemt. Vibreert. Ik wil niet kijken. Niet opnemen; niet antwoorden. Alvaro heeft zich omgedraaid en hangt nu over de rugleuning. Kijkt me aan. ‘Hij weer?’

Ik pak mijn telefoon op die ondersteboven naast me ligt, draai hem om. ‘Yep,’ is mijn ultrakorte commentaar.

‘En? Ben je er al uit?’

Ik kijk recht in Alvaro’s donkerbruine ogen. Schrik van mezelf. Eigenlijk zijn die roestbruine ogen van hem… Ho, ho. No way José, spreek ik mezelf vermanend toe. ‘Waaruit?’ vraag ik onschuldig.

‘Ja, hallo. Over die hartenbreker van je.’

‘Ik heb het lied nog niet af, als je dat bedoelt.’

‘Hmm. Weet je wel wat het wordt? Een liefdesliedje of een break-up song?’

‘Dat is voor jou een vraag en voor mij... ook.’

Hij pakt mijn hand. Kijkt me zo doordringend aan dat ik spontaan vergeet dat hij al een vriendin heeft. Sorry Núria, denk ik. ‘Volg je hart,’ zegt hij.

‘Ja. Makkelijk gezegd. Maar daar heb je er wel twee voor nodig.’

‘Sorry?’

‘Wat moet ik doen? Zeggen: ik hou van jou, dus moet jij ook van mij houden?’

Ik zie de vertwijfeling op Alvaro’s gezicht. Hij laat zich terugzakken. ‘Ik… ik begrijp niet helemaal…’

‘Nou stel dat ik de telefoon oppak en hem te woord sta. Wat moet ik dan zeggen?’

‘Oh, je bedoelt wat je hèm moet zeggen? Chris? Ik dacht even... Nee, sorry. Mijn fout.’

We staren elkaar zwijgend aan. Wat was dit?

‘We zijn er bijna!’ roept Louis. ‘Hebben we er allemaal zin in?’

Onze ogen laten elkaar nog steeds niet los.

Willen niet loslaten.

‘Lukt het daar achterin?’ vraagt Núria.

Bám. De betovering is verbroken.

‘Ja. Ik heb er zin in,’ zegt Alvaro. Zijn rug nog altijd naar de voorkant van de bus gedraaid zodat hij de vragende blik van Núria niet ziet. Ik wel. En ik begrijp dat zij hem niet begrijpt. Ik begrijp mezelf niet eens meer.

We rijden het festivalterrein op. De oude VW-bus hobbelt over het uitgestrekte zanderige terrein. Wow, dit is bijna twee keer zo groot als het concert aan zee in Nederland. Mijn hart klopte al heftig, maar begint nu helemaal snel te slaan. ‘Dit wordt geweldig, jongens!’ roep ik enthousiast. En heel even vergeet ik wat er zojuist is gebeurd. Niet dat er iets is gebeurd. Maar even verdwijnen de donkerbruine ogen van Alvaro van mijn netvlies. Het terrein is zo groot, immens, adembenemend: ik laat mijn gedachten even los. Mijn zenuwen des te minder. Mijn hart klopt in mijn keel.

‘Geweldig wordt het zeker,’ zegt Núria met een speelse twinkeling in haar ogen. Ook zij lijkt niet meer te denken aan wat er zojuist niet is gebeurd tussen mij en Alvaro.

‘Ehm, hoe bedoel je?’ vraag ik.

Ze wijst naar buiten. Naar een knappe jongen omringd door fotografen. Ik kan het niet goed zien. Weet niet waar ze op doelt. ‘Zo, die is populair,’ zeg ik waarna Núria begint te lachen.

‘En hij is van jou!’

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes om tegen de zon in te kijken. ‘Verrek! Dat is… Chris!’

Mijn hart staat stil.

Ik hoor Alvaro diep zuchten.

Is Chris van mij? Chris is een beetje van iedereen.

En iedereen een beetje van hem.

Vindt hij.

We minderen snelheid en rijden langs Chris. Hij is nog precies zoals ik me hem herinner, misschien wel knapper. Zijn donkere haar zit warrig, zijn blauwe ogen staan helder; zijn ongeschoren stoppels maken hem woest aantrekkelijk. Ik moet mezelf bedwingen niet de bus uit te springen en me in zijn armen te storten. Waarom is hij hier? Is hij hier voor mij? Of is hij hier vanwege de leegte in zijn hart nu zijn relatie voorbij is? Zoals ik hier ben vanwege de leegte in mijn hart die hij veroorzaakt heeft.

Als ik de bus uitstap, komt Chris al op mij aflopen. Camera’s klikken. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Hoe ik me moet gedragen. Vanuit de bus hoor ik nog net Alvaro zeggen: ‘Als ik zeg dat ik van jou hou, moet jij…’

Shit.

Het is pas over als de muziek stopt...

© Jeske en Eduard Meinema

Alles is geoorloofd in liefde en taart

Door Wendy Brokers

Wendy Brokers timmert inmiddels aardig aan de weg als auteur. Na haar debuut Geluk bij een ongeluk, dat evenals de novelle Liefde op het menu werd uitgegeven bij Tinteling Romance, is ze opgemerkt in de grotere uitgeverswereld. Ze tekende een contract met De Boekerij voor de feelgoodroman Baguette met jam voor twee en haar gloednieuwe boek Leven met een leugen dat donderdag 18 juli het licht ziet tijdens de boekpresentatie in de bibliotheek Lek & IJssel in IJsselstein. Dus als je Wendy niet alleen hier maar ook in levende lijve wilt omtmoeten is dit je kans. Wendy beperkt zich niet tot een genre, want ook haar YA-thriller De laatste halte,  uitgegeven bij Van Goor, is met maar liefst 47 vijfsterren waarderingen enthousiast ontvangen.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Wendy het korte verhaal Alles is geoorloofd in liefde en taart.

Ze zeggen dat het alles met de tijd beter wordt, maar degene die dat ooit heeft bedacht had geen wraakzuchtige ex. En ja, dat citaat mag je gebruiken. Ik ben niet zo moeilijk.

Ook niet wraakzuchtig. Nou ja, niet heel erg. Zeker niet in het bijzijn van Amy en Nina. Een scheiding is al pijnlijk genoeg en het laatste wat kinderen nodig hebben is een vader en een moeder die elkaar verbaal te lijf gaan als beiden zich binnen de magische cirkel van tien meter afstand begeven. Of die een stoeptegel onder andermans voeten vandaan rukken om de ander op zijn bek te laten gaan. En je er het liefst, terwijl je het niet verwacht, nog even een onverwachte lel mee om de oren verkopen. Dat zie ik in. Barbara, ‘zeg maar Babs’, mijn ex, denkt daar helaas anders over. Hoe ik ooit zo blind heb kunnen zijn om in haar val te lopen, blijft het allergrootste mysterie op aarde. Ik had haar tikkende biologische klok, die inmiddels zijn wijzer op ‘wanhopig’ had staan en een handje werd geholpen door de medische wetenschap, gewoon kunnen horen. Maar zoals bij zoveel mannen overstemde die makker achter mijn rits mijn gehoor. En dat was niet het enige zintuig dat me in de steek liet. Zodra die ene aangeschoten zaadcel van mij tijdens een potje verhitte, maar niet echt heel gedenkwaardige, seks op de keukentafel haar overgestimuleerde eicel bereikte, had hij geen schijn van kans. Dat haar desperate klok zijn kans waarnam en er gelijk naast de celdeling nog een embryodeling tegenaan gooide, was niet mijn verdienste. Al moet ik zeggen dat ik me, naast de eerste schrik, best even een geweldenaar voelde toen ze tijdens de vroege echo tegen me gilde: ‘Ik wilde één kind, jij lul, niet twee!’ De moraal van dit verhaal is natuurlijk dat Durex en consorten niet voor niets bestaan. Je moet er alleen vóór het ‘moment suprême’ aan denken.

En hoewel ik ‘Babs’ wel altijd dankbaar zal blijven voor het op de wereld zetten van de twee prachtigste en meest unieke meisjes die er bestaan, had ik die avond in de kroeg dus gewoon moeten luisteren naar die tikkende tijdbom en rechtsomkeert moeten maken. Citeer het begin van die zin overigens maar niet. Of misschien ook wel. Dan vul ik het aan met het bijbehorende beeldmateriaal van week zevenendertig van een tweelingzwangerschap hartje zomer. Die van het flatteuze lichtblauwe operatiejasje maat XL en Barbara’s onopgemaakte gezicht tijdens de sectio – de geen make up, nagellak en sieraden-voorschriften van een ziekenhuis –. Of die van vier dagen later, Barbara zwetend van de hitte die niet uit de slaapkamer te krijgen was en met een borstomvang waar zelfs Dolly Parton rugpijn van zou krijgen. Godzijdank heb ik niet naar haar geluisterd toen ze zei: ‘Ik zweer je dat ik je vermoord, Sietse, als ik ook maar één foto aantref op dat klote-fototoestel van je waarop iets anders te zien is dan mijn kinderen.’

Mijn kinderen. Oké, mijn inbreng in het grote geheel was misschien wat karig, maar de helft van die spectaculaire driejarige genenpakketjes komt toch nog steeds van mij. Ook al wil Barbara dat zo snel mogelijk vergeten. Met behoud van alimentatie graag. Emancipatie geldt natuurlijk maar tot op zekere hoogte.

Oké, ik geef het toe: ik ben cynisch. Ik doe lullig. Maar ik heb het smoorheet in mijn auto waarvan de airco kapot is en ik ben chagrijnig nu ik de twee liefste moppies op aarde bij mijn ex heb afgezet voor de rest van het weekend.

Barbara is namelijk jarig. Veertig op de teller. Dat was blijkbaar al reden genoeg om tegen me te gaan schreeuwen voordat ik zelfs ‘goedemorgen’ had kunnen zeggen toen ik keurig op tijd op de stoep stond met onze meiden. Ze griste Amy en Nina zowat uit mijn handen en trok ze de hal in onder een ‘máhám, zet die meiden in bad, want die klootzak heeft ze vanmorgen gewoon nog mee naar het strand genomen!’ Na een laatste furieuze blik op mij knalde ze de voordeur dicht zodat mijn ‘dag schatjes, pappa ziet jullie dinsdagochtend weer!’ ergens in de dreun verloren ging.

En dus komt de stoom nu uit deze klootzak zijn oren en ventileer ik dat naar de Zwitserse herdershond die ik na mijn scheiding in huis heb genomen om de stilte te verdrijven. Boris kijkt me vanaf de passagiersstoel met een schrandere blik aan en blaft een keer kort. Helaas doet die tong uit zijn bek zijn blijk van intelligentie dan weer enigszins teniet, maar die niet zo fris ruikende lap vlees zal zijn omdat hij het ongetwijfeld nog warmer heeft dan ik.

‘Makker, jij hebt mooi praten met je…’ De rest gaat verloren in het verschrikt weer voor me kijken, het veel te late geknars van remmen en de oorverdovende klap die erop volgt. De stroom met vloeken die uit mijn mond komt behoeft geen verdere uitleg. Er is dus inderdaad een heel goede reden om je ogen te allen tijde op de weg te houden.

Verslagen omklem ik het stuur en bonk er twee keer hard op met mijn voorhoofd. Dan maak ik met een diepe zucht mijn gordel los, zet de motor af, doe mijn alarmlichten aan, stap uit en sla het portier veel harder dan nodig is achter me dicht.

De witte Classic Mini Estate voor me is versierd met sierlijke en gekleurde letters en een taartlogo op de twee achterruitjes. Het geheel daaronder oogt echter nogal treurig. Mijn SUV heeft maar weinig heel gelaten van de besteldeuren en de achterlichten. Zo op het eerste gezicht komt mijn auto als duidelijke overwinnaar uit de bus. Meer dan wat lakschade en mogelijk een gebogen nummerplaat lijk ik niet te hebben.

Pas bij het horen van een piepgeluidje heb ik in de gaten dat de bestuurder ook is uitgestapt. Bestuurster blijkbaar, aan de roze gelakte teennagels in een paar open sandaaltjes te zien. Mijn ogen dwalen omhoog langs een paar gebruinde blote benen in een kort gebloemd zomerjurkje. Bij het volgende piepgeluid dat uit haar keel ontsnapt, vliegen ze direct door naar haar gezicht.

Haar ogen zijn bruin, groot en rond. Haar mond vormt half schuilgaand achter haar hand een ‘o’. Twee kastanjebruine vlechtjes reiken tot haar sleutelbeenderen. Aan de uiteinden te zien krullen haar haren als ze het los draagt. Ze heeft een neus vol sproeten, is klein van stuk, echt klein, maar oogt toch allesbehalve breekbaar.

De blik in haar ogen verandert naar paniekerig en voor ik het in de gaten heb, hoor ik mezelf al sussende geluiden maken en gebaar ik met mijn handen om haar gerust te stellen terwijl ik naar haar toe loop.

Voor ik echter bij haar ben stormt ze naar de achterkant van haar auto, mij daarbij best ruw opzij duwend. Een paar tellen kijkt ze in shock naar de voorkant van mijn SUV die nog steeds innig contact met haar Mini maakt, maar dan draait ze zich naar me om met een woedende blik in haar ogen.

‘Weg! Weg met je auto!’

De tweede vrouw vanmorgen al die tegen me gilt. Oké, vandaag is duidelijk niet de beste dag uit mijn bestaan.

Mijn handen gaan opnieuw in een bezwerend gebaar omhoog. ‘Hé, kalm aan. Het was mijn fout en ik zorg ervoor dat je schade wordt vergoed.’ Ik probeer mijn stem rustig te houden, maar volgens mij slaag ik daar maar half in.

Ze zet haar handen op de motorkap van mijn auto en probeert het gevaarte op die manier naar achteren te duwen. Bijna schiet ik in de lach, tot ik me bedenk dat er helemaal niets te lachen valt. Ik steek mijn hand uit om deze op haar arm te leggen, maar ze slaat hem met kracht weg. Wauw, wat een pit voor zo’n klein vrouwtje. ‘Rustig, oké?’ Ik hef mijn handen om haar te laten zien dat ze niets te vrezen heeft. ‘Mijn schuld, maak je niet druk.’

‘Niet druk? Niet druk?!’ Haar borsten lijken op te zwellen als haar borstkas uitzet door een diepe inademing. Oké Siets, wat mankeert je, man? Ik dwing mijn ogen uit haar decolleté en naar haar gezicht, maar allemachtig, dat kost me een moeite! ‘Ga opzij, jij… jij…’ Ze hapt een keer bijna hysterisch naar adem. Haar gezicht is rood geworden en haar neusvleugels zijn opengesperd. Wow, echt mijn dag niet. ‘Jij grote lummel!’

Lummel? Wie gebruikt tegenwoordig nog het woord ‘lummel’? Ik proef het woord even op mijn tong tot ik zie dat ze met meer snelheid dan ik had verwacht naar het portier van mijn auto sprint.

‘Ho even!’ Met vier grote stappen ben ik bij haar. ‘Ik haal ‘m zélf weg. Kalmeer. Alles komt goed.’ Ik leg mijn hand op die van haar die de deurgreep al vast heeft. Haar hand is klein en zacht en het bezorgt me een schokje waardoor ik mijn vingers terugtrek alsof ik me heb gebrand. Een zuchtje wind zorgt ervoor dat haar geur mijn neus binnenwaait. Ik ruik vanille, karamel en chocola gecombineerd met iets nootachtigs. Allemachtig…

Ze doet een stap opzij, buiten mijn bereik, waardoor ik kan instappen. Als ik mijn auto start en naar achteren rijd hoor ik wederom geknars en het rinkelende geluid van metaal op asfalt. Ik vrees dat de achterbumper van haar auto geen partij is voor het sleepoog aan de voorzijde van die van mij. Als ik weer uitstap zie ik dat de vrouw een verwoede poging doet een van de zwaar beschadigde achterdeuren van haar bestelautootje te openen.

‘Ho!’ zeg ik veel scherper dan mijn bedoeling is, maar mijn Mini-hart komt tot leven en ik kan niet toelaten dat het zwaarder wordt beschadigd dan haar klassieker nu al is toegetakeld. En de aanblik van de verwrongen achterdeurtjes en de totaal aan barrels gereden achterlichten is al voldoende voor maagzuur. ‘Zo sloop je hem helemaal.’ Ik haal, met het risico dat de schok van daarnet zich herhaalt, toch haar hand van het deurgreepje. De verwachte schok blijft uit, maar in plaats daarvan voel ik een aangename tinteling langs mijn rug gaan.

‘Ik moet erin,’ jammert ze. De woede heeft weer plaatsgemaakt voor de paniek die ze bij het uitstappen liet zien. ‘Mijn taart!’

Pas dan leg ik de link tussen het logo op de achterruitjes en haar pogingen te redden wat er te redden valt. Mijn oog valt op de krulletters. Taarten van Cato.

‘Cato?’

Haar bruine ogen kijken naar me op en ik vergeet op slag wat ik wil zeggen. Verdorie, ik ben negenendertig, heb jarenlang als SEH-verpleegkundige gewerkt en mag dus aannemen dat ik behoorlijk koelbloedig ben en snel kan handelen in onverwachte situaties. Inmiddels ben ik teamleider op een short stay-afdeling en vader van een tweeling. En toch moet ik een moment nadenken over mijn eigen naam nu ze me op deze manier aanstaart.

Ik schraap mijn keel en knipper met mijn ogen. Dat is godzijdank voldoende om de trance te doorbreken en mijn gezonde verstand weer in werking te stellen. Ik verplaats mijn handen naar haar schouders en buig flink door mijn knieën zodat onze ogen enigszins op ooghoogte zijn. ‘Heb je niks? Geen pijn in je nek door de klap of pijn op de borst door de gordel? Je droeg hopelijk een gordel?’ dring ik aan als ze niet direct reageert.

Ze knikt. ‘Hoe weet je mijn naam?’

Ik wijs naar de zijkant van haar auto. ‘Ik neem aan dat jij de eigenaresse van dit bedrijfje bent?’

Cato knikt opnieuw. De paniek komt terug. ‘Hoe laat is het?’ Ze grijpt mijn pols en kijkt op mijn horloge. Daar is die tinteling weer, ook al verdwijnt hij gelijk als ik haar tegen haar Mini zie zakken met haar gezicht in haar handen. Het moment van zwakte duurt amper een seconde, want ze draait zich om en gluurt door een van de achterruitjes naar binnen. ‘Kunnen we die schade later afhandelen? Ik móét weg.’

Ik kijk waarschijnlijk net zo verbluft als ik me voel. ‘Ik rijd je auto kort en jij wilt dit later afhandelen? Ik kan je wel belazeren en dan kun je naar je centen fluiten!’

‘Ik heb geen keus! Die taart, of wat er van over is, moet ik nog opbouwen op locatie.’ Haar handen gaan nu in een wanhopig gebaar omhoog. ‘En ik heb elke seconde nodig die me daar nog voor rest.’

‘Die mensen zullen vast begrip hebben voor…’ begin ik sussend, maar slik de rest in bij het zien van haar blik. ‘Geen begrip?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Bruiloft. De meest strak geplande ooit. Militaire precisie.’

Ik snap haar wanhoop nu wat beter, maar als ik mijn blik naar de volledig kapot gereden achterlichten laat gaan weet ik dat ik haar niet zo de weg op kan sturen. ‘We hevelen die taart over in mijn auto en parkeren jouw auto hier.’

Haar hoofd gaat opnieuw ontkennend heen en weer. ‘Het zijn zoveel dozen en spullen. Om die allemaal via de voorstoelen eruit te tillen kost me tijd die ik niet heb.’

Mijn brein schakelt over naar zijn normale denkmodus. ‘Oké, dan rijd ik achter je aan en help je. Je hebt geen werkende achterlichten en bent dus een gevaar op de weg.’ Ik moet er niet aan denken dat de zwaar toegetakelde Mini nog meer te verduren krijgt. ‘Dat is wel het minste wat ik kan doen. En als je daar klaar bent handelen we de schade af, goed?’ En dan hoop ik maar dat geen overijverige politieagent ons van de weg plukt voor we ter plaatse zijn. ‘Waar moet je zijn?’

‘Kasteel de Wittenburg in Wassenaar.’

Ik laat een zachte fluittoon horen omdat ik serieus onder de indruk ben. ‘Heb je een adres?’

Cato verbreekt het oogcontact en duikt op de voorstoel van haar auto. Ze zoekt het adres op in haar navigatie en nadat ik ook die van mij heb ingesteld en ik de afgebroken bumper in mijn achterklep heb gegooid, gaan we op weg.

Ik heb, zoals zoveel mensen of familieleden van die betreffende mensen, een Mini gehad. Het was mijn eerste auto. Hij had jarenlang bij oom Jan in de schuur gestaan, verschoten, vervuild en zonder APK. Het was misschien niet de stoerste en coolste auto of op rechte stukken de snelste, maar hip en out of the box was hij zeker wel. Ik maakte er een sport van om als eerste weg te zijn bij een verkeerslicht en om rotondes over de tweede baan in zijn drie te nemen. Classic Mini’s zijn niet voor niets fameus om hun stabiele wegligging. Dat konden veel eigenaren van opgevoerde Golfjes beamen. Om mij vervolgens op het rechte stuk dan weer snoeihard in te halen en af te snijden. Motherfuckers zonder gevoel voor humor.

Helaas zijn Mini’s ook fameus vanwege hun neiging tot sneller roesten dan je met je ogen kunt knipperen en het je in de steek laten op de meest ongelukkige momenten. Een Mini is de Harley Davidson onder de auto’s: je blijft eraan sleutelen. Een flinke regenbui en je staat langs de kant van de weg nadat je met het zweet tussen je bilnaad en een hoop gevloek een haperende motor hebt teruggeschakeld tot er niets meer terug te schakelen valt. Of hij start niet en je hebt accuhulp of een duwtje nodig. Om nog maar te zwijgen over het zitcomfort. Rijcomfort. Of enig ander comfort als je een vriendinnetje hebt en je allebei hitsig en nog thuiswonend bent. Na een jaar rolde ik mijn Mini dan ook met pijn in mijn hart de schuur bij oom Jan weer in waar hij tot op de dag van vandaag steeds verder staat te verstoffen. Maar goed, ik kom er nu dus achter dat mijn hart nog steeds een zwak heeft voor dat autootje met dwarsgeplaatste motor vanwege ruimtegebrek onder de motorkap.

Het is goed opletten wanneer Cato remt. Ik moet mijn ogen nergens naar laten afdwalen. Niet alleen omdat ik er anders weer zo bovenop zit, maar ook omdat ik andere weggebruikers niet de kans wil geven zich tussen mijn en haar auto te persen. En dat valt op deze zomerse weekenddag waarop veel mensen een dagje strand voor ogen hebben nog niet mee.

Voor Cato en haar Estate overigens geen rotondes in de derde versnelling. Ze rijdt eigenlijk uitermate truttig en beheerst, maar ik realiseer me dat ze ook niet anders kan met een paar taarten in de achterbak. Ik slaak dan ook een diepe zucht als we bij het kasteel aankomen en rij achter haar aan naar de zijingang van het imposante bouwwerk.

Van buiten is alles versierd met ballonnen, sierlantaarns en slingers. Witter dan wit zover het oog reikt. Symmetrisch, dat ook. Zes ballonnen aan de ene kant van de openslaande deuren, zes aan de andere kant. De guirlandes hangen op de millimeter gespiegeld van elkaar. Zelfs de draaiingen in de delicate versiering zijn links en rechts identiek. Ik begin in te zien waarom Cato zo in paniek was. Allemachtig, dit moet de strakst geregisseerde bruiloft ooit zijn.

Ik parkeer mijn auto naast die van haar en laat Boris eruit. Hoewel hij me met zijn aller zieligste blik aankijkt, ken ik geen genade en leg hem in de schaduw vast aan een hek. De volgende tien minuten verlopen als een geoliede machine. Cato tilt over de voorstoelen met de grootst mogelijke voorzichtigheid wel twaalf in afmeting verschillende dozen uit haar auto die ik al net zo voorzichtig een voor een naar de keuken draag. Daarna volgen plateaus, gereedschapskoffertjes, tasjes en een paar open doosjes met werkelijk niet van echt te onderscheiden eetbare bloemen van fondant, zo laat ik me vertellen als ik vraag of ze niet met enige spoed in het water moeten. Uiteindelijk doet Cato de buitendeur achter ons dicht en legt haar handtas en sleutels op een tafel.

‘Wat kan ik voor je doen?’

Een van haar wenkbrauwen gaat omhoog. ‘Op dit moment? Niks.’

Ik kijk een paar minuten toe hoe geconcentreerd ze aan het werk gaat en hoe er een allerschattigste frons boven haar neusbrug verschijnt. Goeie genade, ben ik al zo lang zonder vrouw dat zelfs dat een warm gevoel in me losmaakt?

‘Blijf je naar me staren?’ Zonder haar blik los te maken van de grootste taart die ze nauwkeurig uitmeet op het plateau, spreekt ze me voor het eerst sinds we binnen zijn weer aan.

Ik grinnik, ik kan er niets aan doen. Ondanks de aanrijding en de volkomen onverwachte invulling van mijn vrije zaterdag amuseer ik me uitstekend. ‘Heb je er last van?’

‘Een beetje.’ Nu kijkt ze wel op en veegt een aan de vlechten ontsnapte lok haar uit haar gezicht. ‘Ik weet trouwens nog steeds niet hoe je heet.’

Mijn glimlach wordt breder. ‘Sietse. Sietse Elferink.’

‘Had je geen plannen voor vandaag, Sietse?’

De manier waarop ze mijn naam uitspreekt bevalt me. Heel goed, eigenlijk. Ik schud mijn hoofd.

‘Vrouw? Kinderen?’

‘Gescheiden. Twee dochters van drie.’

‘Een tweeling?’ Er breekt ook een glimlach door op haar gezicht terwijl ze haar hoofd afwendt en haar handen alweer aan het werk zet. ‘Ik ben de helft van een tweeling. Eeneiig.’

‘Mijn dochters ook,’ zeg ik verrast. ‘Voor de buitenwereld niet uit elkaar te houden. Ik vrees het ergste straks op de basisschool. Arme leerkracht.’

Ze schiet in de lach. ‘Zo waren mijn zus en ik ook. Nog sterker; ik heb een keer een herkansing van een wiskundeproefwerk voor haar gemaakt zodat ze ook overging.’

‘Valsheid in geschrifte? Toe maar.’ Ik grijns. ‘Ik hoop niet dat mijn meiden later zulke stunts gaan uithalen.’ Ik laat mijn ogen nog eens over haar gestalte glijden. Gewoon omdat het kan en omdat ze niet naar mij kijkt. Van haar kastanjebruine kruin tot aan haar roze gelakte teennagels. Naar dat watertandende decolleté, haar smalle middel en die ronde heupen met een verrukkelijke kont. Een lichaam gemaakt om te baren zou mijn wijlen oma zeggen.

Ik knipper verschrikt een paar keer. Baren? ‘Heb jij kinderen?’ flap ik eruit voor ik het besef.

Ze richt haar bruine ogen een moment op mij. Een moment waarin ze snel over mijn lichaam schieten voor ze weer in mijn ogen kijkt. Lijkt het nu zo of bloost ze een beetje? Ik hoop eigenlijk van wel.

‘Eén. Een zoon van bijna vier.’

Ik waag de gok. ‘Man? Vriend?’ De woorden vallen me niet lekker op mijn maag.

Ze schudt haar hoofd en keert het terug naar haar werk, maar niet voor ik er een glimp van pijn en woede in haar ogen heb gezien.

‘Is je zoon nu bij je ex?’ dring ik aan, ook al begrijp ik de reden waarom ik dit wil weten nog niet. Het is niet zo dat ik mijn leven zo leeg vind dat ik heel hard op zoek ben naar een vrouw. Al ben ik er net zomin voor op de loop. Maar als ik al iets wil, dan graag voor de lange termijn. Harmonie, kameraadschap en hartstocht. Alles waar het tot op heden in mijn relaties aan heeft ontbroken.

Cato schudt opnieuw van nee. ‘Bij mijn ouders. Zijn vader…’ Ze haalt een keer haar schouders op.

‘Weet je niet wie zijn vader is?’ Ik probeer mijn verbazing te verbergen. Natuurlijk kan het dat Cato bewust voor een kind heeft gekozen zonder partner of het kan een onenightstand zijn geweest met levensveranderende gevolgen.

Ze lacht kort, maar het klinkt pijnlijk schel en onecht. ‘O jawel. Hij heeft zich alleen met zijn sorry ass uit de voeten gemaakt zodra hij…’ Ze bijt op haar lip.

‘Zodra hij wat?’ vraag ik nieuwsgierig.

‘Niets,’ zegt ze en wijdt zich weer aan de taart.

Elke vorm van communicatie die ik daarna probeer te onderhouden strandt. Alsof ze vindt dat ze te veel heeft gezegd of zo. Alsof ze de klik die we hadden probeert te vermijden. Ik dood mijn tijd met het bekijken van de schade aan haar Mini, door foto’s te maken die ik met bijbehorende tekst naar mijn neef stuur die een garagebedrijf heeft en door een lange wandeling te maken met Boris.

Om vier uur staat de taart, zes indrukwekkende lagen hoog, spierwit en met een waterval aan eveneens witte eetbare bloemen. De enige kleur komt van de groene blaadjes en steeltjes. Het is een prachtig staaltje kunst en vakmanschap en een huzarenstukje na alle stress voorafgaande aan de opbouw.

‘Moet het plateau niet mee?’ vraag ik als we de laatste materialen van Cato achterin haar auto leggen. Vanaf de voorstoel, waar ze op haar knieën zit met haar rug naar de voorruit, schudt ze haar hoofd. ‘Dat wordt maandag teruggebracht door de ceremoniemeester. Er is borg voor betaald, dus het is goed zo.’

Ik schraap mijn keel. ‘Heb je al een garage op het oog om de schade te laten herstellen?’

Cato haalt haar schouders op en komt zo ongeveer uit de auto gekropen. ‘Dat weet ik nog niet. De garage waar ik normaal gesproken kom bevalt me niet. De eigenaar is een slijmbal die altijd toespelingen maakt en hij rekent volgens mij veel te veel voor onderhoud en reparaties. Dus deze gun ik hem eigenlijk niet zo.’ Ze loopt om haar auto heen en bekijkt de schade zelf nog eens. Met het volle zonlicht van de late middag erop ziet het er nog beroerder uit en ik grimas.

‘Mijn neef heeft een garagebedrijf. Ik hoop dat je het niet verkeerd opvat, maar ik heb je gegoogeld en gezien dat je maar een half uurtje bij me vandaan woont.’ Lucky me. ‘De garage van mijn neef bevindt zich precies halverwege onze woonadressen. Harm is dol op restauratieprojecten en Engelse auto’s. Voor de duur van de reparatie krijg je zelfs een caddy ter vervanging van hem te leen.’ Met mijn hand wrijf ik in mijn nek. Het laatste wat ik wil is dat Cato de dupe wordt van mijn onoplettendheid. Dit moet gewoon goed geregeld worden en Harm is een jongen met het hart op de juiste plaats. Hij bedondert geen mensen met onterechte reparaties en torenhoge kosten. ‘Lijkt dat je wat? We kunnen je auto zo gelijk brengen. Maandag heeft hij de leenauto beschikbaar en kan de schade-expert langskomen. Ik ben prima verzekerd en niks gaat onder de tafel. Ik kan je garanderen dat je niet wordt opgelicht.’

Ze bijt op haar lip op de meest aandoenlijke manier die ik ooit heb gezien. Ik zie tranen in haar ogen glinsteren. ‘Waarom doe je dit, Sietse? Waarom heb je vanmorgen niet gewoon een schadeformulier ingevuld en me aan mijn lot overgelaten? Dat had je kunnen doen, weet je?’ Haar stem klinkt zacht en breekbaar. ‘Je kent me niet eens.’

Ik slik als ik die warme bruine ogen zie met onvergoten tranen. Binnenin me trekt er iets samen. Iets wat ik lange tijd niet meer heb gevoeld. Ik schraap mijn keel en nog een keer voor ik wat durf te zeggen. ‘Omdat ik niet zo ben opgevoed en ik… en ik…’ Ik schraap ‘m voor de derde keer. ‘Barst… omdat ik je leuk vind, Cato, en er gigantisch van baal dat ik je dit heb aangedaan al was het dan niet met opzet. En omdat ik je opnieuw wil zien.’

Het duurt lang voor ze wat zegt. In de tussentijd kauwt ze op haar onderlip. ‘Je vindt me leuk,’ zegt ze uiteindelijk.

Ik knik en om me een houding te geven sla ik mijn armen over elkaar. Ik zie dat Cato’s ogen naar mijn aanspannende bicepsen wordt getrokken. Eureka. Een-nul voor de sportschool. Ik ga nog wat rechterop staan en trek mijn niet bestaande buikje in.

‘En je wilt me nog een keer zien.’

Mijn hoofd gaat wederom in een bevestigend gebaar op en neer.

Ze kauwt verder op haar lip. ‘Als in een date?’

‘Alleen als jij dat ook ziet zitten. Ik wil je leren kennen en hopelijk jij mij ook.’

Blijkbaar zijn mijn woorden goed voor nog dieper nadenken. Ik zie de twijfel in haar ogen over wat ze met me aanmoet. Of ik wel eerlijk ben. Of ze me kan vertrouwen. Hopelijk heeft het feit dat ik haar naar de trouwlocatie heb gebracht en er de hele dag ben bijgebleven haar alvast een antwoord op die laatste vraag gegeven.

‘Cato?’ Ik houd mijn hoofd schuin en glimlach bemoedigend. Niet alleen om haar het gevoel te geven dat ik serieus ben, maar ook om de steken in mijn maag te negeren omdat ze niet direct over lijkt te lopen van enthousiasme. En dat is een behoorlijke deuk voor mijn ego. Ik ben toch niet de enige die deze connectie voelt? ‘Heb je bedenktijd nodig?’

Ze knikt langzaam. ‘Ik denk het.’

‘Omdat je bang bent dat ik dit doe vanwege het in de prak rijden van je auto?’

‘Nee, omdat ik geen relatie meer heb gehad nadat mijn ex bij me is weggegaan,’ zegt ze.

‘En dat is hoe lang geleden?’

‘Bijna drie jaar.’ Haar lip moet er opnieuw aan geloven. ‘En daardoor heb ik nogal wat issues met vertrouwen enzo.’

Ik doe een stap naar haar toe en leg in een opwelling mijn hand tegen haar wang. Het gevoel dat het me geeft en de zachtheid onder mijn handpalm zorgen opnieuw voor een fijn schokje. ‘Denk erover na, oké?’

Ze trilt een beetje, maar knikt. Dan doet ze een stap naar achteren en is de magie verbroken, niet in de laatste plaats omdat Boris het behoorlijk zat is geworden om aan de riem te liggen en blaft om me dat te laten weten.

We rijden achter elkaar weer terug, al is het deze keer in een vlotter tempo zonder de taarten in de achterbak. Bij de garage aangekomen komt Harm al naar buiten om de schade op te nemen. Hij noteert Cato’s gegevens en het lijkt alsof ze is gerustgesteld na zijn woorden. Zonder iets tegen me te zeggen stapt ze op de passagiersstoel van mijn auto. Boris mokt in de achterbak omdat hij zijn plek voorin heeft moeten afstaan en krap zit tussen alle tassen en de koffertjes met taartgereedschap. Zo af en toe vang ik zijn ronduit verwijtend staande snoet op in mijn achteruitkijkspiegel.

‘Naar jouw huis?’

Cato schudt haar hoofd. ‘Die van mijn ouders. Ik moet Levi nog ophalen bij mijn ouders.’

‘Je zoon?’ Ik start de auto en blijf haar aankijken. ‘Wat is het adres?’

‘Ik navigeer wel.’ Ze legt haar handen zedig in haar schoot. ‘De meeste navigatiesystemen sturen je namelijk verkeerd. Je moet bij de eerste rotonde verderop in de straat rechtsaf.’

Navigatie is ook het enige wat ik uit haar krijg tot we een minuut of twintig later bij het vrijstaande bungalowtje van haar ouders parkeren. Alle pogingen die ik doe tot een gesprek kapt ze af. Cato is terughoudend op een manier die ik niet goed begrijp. Ze zei dan wel dat haar laatste relatie zowat van drie jaar geleden is, maar zo onwelwillend stond ze toch niet tegenover mijn voorstel?

‘Dank je wel voor de hulp vandaag en voor de lift. Mijn vader kan me wel naar huis brengen,’ zegt ze als ze uitstapt.

Ik zet de motor af en stap eveneens uit. Stomverbaasd eerlijk gezegd, want ze is al halverwege haar ouders oprit. ‘Cato?’ roep ik en loop zelf ook op een drafje om de auto heen. Ik laat mijn portier open omdat Boris nog in de warme auto zit.

Als ik dichterbij haar kom zie ik haar ogen lichtelijk paniekerig van mij naar de voordeur van de woning schieten. Een voordeur die opengaat en waar een oudere dame met een haarkleur die een mengeling is van kastanjebruin en grijs in de deuropening verschijnt. Dezelfde deur waardoor een soort wervelwind naar buiten vliegt en zich met een vrijwel onverstaanbare kreet in Cato’s armen werpt. Ze tilt een knulletje op dat niet heel veel groter is dan mijn meiden. Hij heeft donkerbruin haar waar het zonlicht een rossige gloed aan geeft en sproeten op zijn neus. Er is geen twijfel over mogelijk dat dit haar zoon is. Zijn gelaatsuitdrukkingen zijn identiek aan die van Cato. Hij neemt zijn moeders gezicht tussen zijn handjes en geeft haar een dikke smakkerd op haar mond. Hé buddy, dat wil ik ook wel.

Het is pas als hij haar gezicht loslaat, begint te gebaren met zijn handen tussen hun lichamen in en klanken begint te uiten dat het kwartje valt. Doof. Levi is doof.

Cato knikt en geeft hem duidelijk en langzaam antwoord. Omdat ze haar handen vol heeft nu ze hem heeft opgetild, is gebarentaal geen optie. Ik ga er tenminste vanuit dat ze dat normaal gesproken als communicatiemiddel gebruikt.

Alsof ze zich ineens bewust is van mijn aanwezigheid draait ze zich met haar zoon tegen zich aan een halve slag om. Haar blik heeft iets vastberadens, iets uitdagends. Bijna alsof ze zich wapent dat ik er iets negatiefs over zal zeggen of er spoorslags vandoor zal gaan. Het voelt als het moment van de waarheid, áls dit al een soort test was. Ik merk dat mijn mondhoeken omhoog kruipen in een glimlach die steeds breder wordt en doe een stap naar voren, gevolgd door nog een stap.

Zowel moeder als zoon bekijken me afwachtend. Terughoudend bijna.

‘Hallo Levi,’ zeg ik duidelijk en mime wat ik hardop zeg met mijn handen. ‘Ik ben Sietse.’

Ik zie de verwarring in hun beider ogen. Verwarring die bij Levi heel wat eerder is geweken dan bij Cato. Het enthousiasme dat zich over zijn gezicht verspreid en de gloed die in zijn ogen aanwakkert werken zo aanstekelijk dat ik grijns.

‘Ben jij mijn papa?’ vraagt hij me met zowel zijn mond als zijn handen.

Ik schud mijn hoofd en negeer Cato’s verschrikte snuif. Het mannetje op haar arm heeft mijn volledige aandacht, ook al doet zijn vraag wel wat met me. ‘Ik ben Sietse, een… vriend van je mama.’ Mijn handen bewegen automatisch en synchroon met wat ik zeg nu ik weet dat dit de taal is die Levi spreekt. ‘Wat leuk om je te leren kennen.’

De verwarring is bij Cato omgeslagen in een mengeling van verdriet en dankbaarheid. Ze probeert het te verbergen door haar gezicht af te wenden en het tegen Levi’s bovenarm te drukken. Haar ouders staan halverwege het tuinpad en kijken ons vragend aan. Omdat hun dochter zo te zien nog even tijd nodig heeft zichzelf bij elkaar te rapen, loop ik op hen af en stel me voor als de man die die ochtend achterop de auto van hun dochter reed. Terwijl ik met haar vader kort over de afhandeling van de schade spreek, pakt Cato’s moeder uit de hal een kinderrugzakje.

Het afscheid van Levi en zijn opa en oma verloopt hartelijk, maar kort, en ik merk direct dat zijn grootouders geen gebarentaal kennen. Het jongetje zwaait naar ze als Cato hem naar mijn auto draagt, maar hij wil niet naar ze terugrennen en hij geeft ook geen kushandjes zoals mijn dochters bij mijn ouders doen. Hij is ze ook direct vergeten op het moment dat we alle drie in de auto zitten. Met een beetje aanpassing van de gordels past hij prima in Amy’s autostoeltje en hij is dolenthousiast als hij Boris achterin ontdekt.

Als we de straat uitrijden en Cato een haast onmerkbare zucht slaakt, kan ik me niet langer inhouden. ‘Hoe lang is Levi al doof?’

Ze kijkt een moment naar haar handen die in haar schoot op het gebloemde jurkje liggen voor ze haar hoofd heft. ‘Bijna drie jaar. Hij werd ziek op zijn eerste verjaardag. We dachten dat het te veel voor hem was, de aandacht en de drukte, maar ’s avonds zaten we met hem op de spoedeisende hulp en binnen een uur lag hij op de kinder-IC aan de beademing.’ Ze wringt haar handen in elkaar. ‘Hersenvliesontsteking. Het is kantje boord geweest en na de opluchting en blijdschap dat hij aan de beterende hand was merkte ik…’ Ze bijt op haar lip.

‘Merkte je wat?’ Ik steek een hand naar haar uit, zonder mijn ogen van de weg te halen. Ik heb inmiddels mijn lesje geleerd. Wat me verrast, is dat ze mijn hand vastgrijpt.

‘Dat hij niet meer hoorde. Vanaf zijn geboorte was er één liedje en als ik dat zong werd hij altijd rustig als hij aan het huilen was. Het werkte zelfs de dag dat hij ziek werd. Maar toen niet meer.’ Ze knijpt in mijn vingers. Ik vouw ze om haar hand heen en streel met mijn duim over haar handrug. ‘Mijn ex, Levi’s vader, hij… hij kon het niet aan. Hij wilde geen gehandicapt kind, dat paste niet in het plaatje.’ In haar stem hoor ik de bitterheid en de teleurstelling, maar ook de woede. ‘Voor hem was het onmogelijk daarmee te dealen en al helemaal wat de buitenwereld daarvan zou vinden.’ Ze schudt even haar hoofd. ‘Levi kwam thuis uit het ziekenhuis en Roy pakte de volgende dag zijn koffers. Hij heeft Levi al zeker twee jaar niet meer gezien.’

Ik snak naar adem. Automatisch flitsen mijn ogen naar mijn binnenspiegel waar Levi nog steeds verrukt Boris aanhaalt die met zijn kop over de achterbank hangt. Cato ziet mijn blik en draait zich half om. De lach die ze laat horen is breekbaar, maar echt als ze naar haar zoontje kijkt.

‘Roy heeft een nieuwe vriendin,’ zegt ze dan zacht terwijl ze weer naar me kijkt. ‘En een nieuwe zoon. Eentje die niet kapot is, zoals hij het zelf zegt.’

De vloek ontsnapt me spontaan en de woede die in me opborrelt overvalt me. Het laat het maagzuur in mijn keel branden. Ik knijp met mijn ene hand het stuur bijna fijn en knel Cato’s hand in mijn andere. ‘Wat een afgrijselijke klootzak.’ Het is mijn beurt om mijn hoofd te schudden. Ik begrijp nu waarom ze zo terughoudend en huiverig was om op mijn toespelingen in te gaan. ‘Misschien wil je het niet horen, maar zo’n man is jou niet waard en een zoon als Levi al helemaal niet.’ Ik kijk opnieuw in mijn spiegel naar het knulletje dat zoveel plezier heeft met een wildvreemde hond en voel een steek van pijn en toch ook warmte in mijn hart.

‘Dank je,’ zegt ze met een duidelijke brok in haar keel. Ze werpt een vluchtige blik op de achterbank en glimlacht. Het is een glimlach die ik zo vaak van mijn moeder heb gezien als ze dacht dat ik het niet zag. Zo’n glimlach vol moederlijke trots en onvoorwaardelijke liefde. Eentje die ik bij Barbara nog nooit op haar gezicht heb zien verschijnen.

‘Hoe komt het dat jij zo goed bent in gebarentaal?’

Ik geef nog een kneepje in haar hand voor ik hem jammer genoeg moet weghalen om te schakelen. ‘Mijn moeder is doof geboren en mijn vader is slechthorend. Mijn zus en ik, wij zijn allebei horend, zijn ermee opgegroeid. Ik weet niet beter.’

Cato glimlacht nog steeds, al is het een beetje melancholisch. ‘Vanzelfsprekend heeft Roy het nooit willen leren, maar mijn ouders ook niet. Ze vinden het te veel gedoe en te ingewikkeld. Ze houden van Levi en zien hem ook niet als een last als ik moet werken, maar de communicatie verloopt stroef en hij…’ Ze bijt opnieuw op haar lip, maar kan niet voorkomen dat er een verdwaalde traan langs haar wang loopt.

Ik steek mijn hand weer uit en pak die van haar stevig vast. ‘Hij wat?’

‘Vorige week was hij verdrietig toen hij terugkwam,’ zegt ze en veegt met haar vrije hand langs haar wang. ‘Hij voelt zich alleen daar. In zijn eigen wereld. Alleen in de stilte. Een buitenstaander. Hij ziet mijn ouders tegen elkaar praten en nauwelijks tegen hem. Ik hou van mijn ouders, maar ik vind het vreselijk om hem daar achter te laten.’ Ze veegt de laatste restanten van het traanvocht weg. ‘Ik heb echter geen keus. Roy betaalt alleen het minimum aan maandelijkse alimentatie voor hem, maar niet voor mij. En dat hoeft ook niet, maar…’ Ze maakt haar zin niet af.

‘De rekeningen moeten ook worden betaald en jij moet ook eten,’ vul ik voor haar aan terwijl ik de straat indraai waar ze woont volgens mijn GPS. Ik houd stil voor een kleine arbeiderswoning met een kleurrijke en goed onderhouden tuin. ‘Luister…’

‘Sietse…’ onderbreekt ze me.

‘Nee.’ Ik leg mijn duim tegen haar mond. ‘Ik wil heel graag morgen met Levi en jou naar het strand. Ik heb vroeger fanatiek gevliegerd en het wordt er morgen het weer bij uitstek voor. Ik haal mijn oude vlieger van zolder en ik weet zeker dat Levi het geweldig zal vinden als ik hem dat laat zien en leer.’ Ik werp een blik op de achterbank waar Cato’s zoontje met grote ogen volgt wat er tussen zijn moeder en mij gebeurt. Zijn handje ligt nog op Boris’ kop. Boris, die vol adoratie naar Levi kijkt. Ze zien eruit alsof ze nu al dikke vrienden zijn. ‘Maar alleen als jij dat ook ziet zitten. En niet alleen omdat ik toevallig goed met je zoon kan communiceren.’

Cato’s mond gaat open in een oprechte lach. Hij beperkt zich niet alleen tot haar gezicht, maar straalt ook door in haar ogen. Haar lippen wijken en ze bijt heel zacht in mijn duim. Het zorgt voor een heerlijke rilling langs mijn ruggengraat. ‘Sietse?’

‘Hm?’ Ik ben een beetje afgeleid door haar mond. Verdorie, ik wil haar echt heel graag kussen, maar de eerste keer zonder pottenkijkers graag. Hoe schattig die pottenkijkers dan ook zijn.

‘Dat je met Levi kan praten is een fantastische pre, maar ik was al om door je behulpzaamheid, je hond en je liefde voor mijn Mini.’

Mijn mondhoeken trillen en ik buig naar voren tot mijn mond bijna die van haar raakt. Dan maar met publiek. ‘Ik ga je ooit vragen naar de volgorde.’

Haar bruine ogen sprankelen. ‘Ooit?’

Mijn onderlip raakt de hare en ik voel haar warme adem tegen mijn mond. ‘Ooit, maar niet nu.’

© Wendy Brokers

Goedemorgen

Door Aline van Wijnen

Nadat ze unaniem was uitgeroepen tot winnares van de schrijfwedstrijd van uitgeverij Zomer & Keuning en het tijdschrift Vriendin, debuteerde Aline van Wijnen in 2016 met haar roman Halsoverkop. Een heerlijke feelgood die in 2017 gevolgd werd door Liefde met gebruiksaanwijzing en dit jaar verschijnt haar nieuwste boek Bestemming geluk. Hoewel haar verhalen luchtig van opzet zijn, zijn ze zeker niet oppervlakkig. Tijd om eens nader kennis te maken met Aline en haar uit te nodigen aan de stamtafel.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Aline het korte verhaal Goedemorgen.

'Goedemorgen!' groette het blonde meisje in het voorbijgaan. In het voorbijrijden om precies te zijn: ze zat in een rolstoel met een bedieningspaneel en een vlaggetje dat hoog boven haar hoofd uitstak. Een grote witte labradoodle week niet van haar zijde af.

'Hallo,' bromde Linda terug. Iedere ochtend onderweg naar de bus zag ze dit meisje. En iedere ochtend werd ze glimlachend begroet: weer of geen weer, welk seizoen het ook was, de vrouw glimlachte vrolijk alsof ze aan de beste dag van haar leven begon.

Zij kon wel glimlachen, dacht Linda. Zij hoefde niet te hangen in een volgepropte bus tussen mensen die nog nooit van een douche hadden gehoord om vervolgens acht uur achter elkaar onder een airco te zitten achter haar bureau. Die gedachte flitste voorbij en Linda schaamde zich er meteen voor. De vrouw miste beide benen en hoewel Linda liever ook haar dag buiten in de zon doorbracht, met haar ruilen was nou ook niet bepaald een optie. Linda keek omlaag, naar haar voeten die gehoorzaam de laatste meters naar de bushalte aflegden. Bij de bushalte kwam ze net op tijd voor de bus. Ze haalde diep adem en wrong zich tussen de mensenmassa door de deur. De vrouw in de rolstoel vergat ze zoals ze haar iedere dag vergat.

Als de nieuwe ochtend al zo begon, was het geen goed teken voor de rest van de dag. Linda brak haar nagel af toen ze een keukenkastje nijdig dicht smeet nadat ze de muesli had opgeveegd dat uit een blik over de hele vloer viel. Nadat ze een appje van Inge, haar beste vriendin, kreeg die hun etentje voor vanavond afzegde. En nu sleepte ze zich naar de bushalte met de laatste restjes van haar wil en gezond verstand.

'Goedemorgen!' zei het meisje glimlachend. Precies om vijf voor acht, zoals altijd op de hoek bij de verzorgingsflat.

'Hi,' zei Linda, en ze liep snel door. Het was nu eenmaal geen goede morgen, voor haar in elk geval niet.

Het viel haar op hoe knap de gehandicapte vrouw was. Een ovaalvormig gezicht met grote blauwe ogen, hoog opgestoken glanzend blond haar en ondanks een zittend bestaan nog steeds slank. Nog steeds? Voor het eerst vroeg Linda zich af of de goedlachse jonge vrouw haar benen bij een ongeluk verloor of bij haar geboorte al. En wat eigenlijk het ergste was. Ze kon zich beide situaties nauwelijks voorstellen. Of eigenlijk juist heel goed, ze deed dat alleen liever niet.

Op het werk kroop de tijd langzaam voort. Zo langzaam dat Linda drie keer een blik op het klokje op haar scherm wierp voordat de tijd met maar één minuut versprong. Vijf dagen in de week zat ze voor twee schermen de cijfers van de kolommen in het linker scherm over te brengen in de grafieken in het rechter scherm. Ze haatte haar werk. Het was een diep gewortelde haat die aan wanhoop grensde en haar tot tranen dreef als ze het kantoor binnenstapte, een nieuwe eindeloze dag tegemoet.

Het was niet zo dat Linda geen moeite nam om een andere baan te vinden, het was haar alleen nog niet gelukt. Jaar in jaar uit struinde ze de vacaturesites af en stuurde sollicitatiemails waar nooit een antwoord op kwam. De enkele reacties leken op elkaar alsof ze uit een bestand met kant-en-klaar zinnen waren geknipt en in een afwijzingsbrief geplakt. De machthebbers van HR medewerkers kozen steevast voor iemand die ‘beter in het team paste’, 'meer ervaring in dezelfde functie had' of 'intern doorgroeide en al de kneepjes van het vak verstond.' En dus hypnotiseerde Linda acht uur per dag het digitale klokje rechtsonder in haar scherm terwijl ze het gevoel had dat haar leven stilstond en dat van anderen in een sneltreinvaart vooruit raasde.

'Cheryl, laat het beeldje los. Nee, niet loslaten! Zet het neer,' verbeterde Inge zich, maar het was al te laat: haar tweejarige dochter liet het voorwerp gehoorzaam uit haar handen vallen voordat de tweede instructie tot haar doordrong. De Swarovski ballerina eindigde in tientallen kristallen stukjes op de grond. 'Kinderen...' zei Linda’s beste vriendin hoofdschuddend. 'Bij ons thuis is ook geen vaas of beeldje meer te vinden.'

'Het geeft niet,' zei Linda. 'Ik hou toch niet van beeldjes.' Het gaf wel. Ze hield dan niet van kristallen beeldjes, de ballerina was haar oma's cadeau en een aandenken. Het had alleen geen zin om dat nu aan Inge te vertellen. Dus pakte Linda een stoffer en een blik en veegde de scherven zwijgend op.

'Gelukkig maar.' Inge pakte haar dochter op en zette haar op schoot. 'Heb jij al een vakantie geboekt?'

'Nee. Ik ga dit jaar niet op vakantie.' Net als vorig jaar en het jaar daarvoor – zo ongeveer vanaf de tijd dat haar vriendinnen stuk voor stuk een relatie kregen en met hun geliefden op vakantie gingen in plaats van hun vriendinnengroep.

'Staycation. Helemaal van deze tijd. Ik zou het zelf ook niet erg vinden. Lekker in je eigen bed slapen en zo. Maar ja, met zo'n kleintje ben je min of meer verplicht om de stad in deze hitte te ontvluchten.'

Linda knikte. Ze snapte het helemaal. Het was het leven dat haar vriendin tegenwoordig leidde en een staycation hoorde daar niet bij. Net als zij daar steeds minder bij hoorde, maar ook daar had ze alle begrip voor. Meestal dan, op de momenten dat ze zich niet al te eenzaam voelde om dingen te kunnen relativeren.

'Een camping in Frankrijk is ook leuk,' zei ze. 'Vooral met zo'n kleintje.'

Dat was een zetje dat Inge nodig had om de rest van haar bezoek over haar dochter en die camping in Frankrijk te vertellen.

'Linda toch. Wanneer word je nou een keer volwassen?' Linda's moeder schudde haar hoofd terwijl ze groene thee in de flinterdunne witte kopjes schonk. Haar gezichtsuitdrukking maakte duidelijk dat ze de hoop kwijt was om Linda ooit volwassen te zien. In elk geval niet zo volwassen als Linda's zus die met haar echtgenoot bij de Europese bank het ideaal van volwassenheid had geclaimd. En het voorrecht om niet te hoeven werken. 'Vera en Ronald gaan volgende week op vakantie naar Zuid-Afrika,' informeerde haar moeder. 'En als ze terug zijn, gaan ze ervoor.'

Linda knikte. Dat vermoeden had ze al: haar zus was geordend genoeg om na drie jaar huwelijk 'ervoor te gaan'. Na een safari in Zuid-Afrika uiteraard.

'Luister, je kunt ook met papa en mij op vakantie gaan. Ik bel het reisbureau wel.' Haar moeder reikte naar de telefoon alsof ze het plan meteen wilde uitvoeren.

'Nee, bedankt. Ik vind het niet erg om thuis te blijven. Staycation, helemaal van deze tijd.'

En of Linda het erg vond. Net als ze zo veel andere dingen erg vond. Haar saaie baan waarvan ze zich niet los kon rukken. Haar vriendinnen die verder met hun levens gingen terwijl dat van haar al jaren stilstond. Haar zus die altijd in alles uitblonk.

De deuren van de bus schoven met een pneumatische zucht open en Linda zette een voet op de stoep. De hitte die van het asfalt omhoog dampte slokte haar op, wikkelde haar in een verstikkende deken, zoog haar in een sauna van de straat. Ineens kon ze geen stap meer zetten. Ze leek vastgeplakt aan het smeltende wegdek, verdwaald in haar gedachten, verloren in de eenzaamheid van deze zomer. Opeens was er geen weg meer verder, geen weg terug.

Linda liet zich zakken op het bankje in het bushokje. De zon brandde zijn weg door de glazen wand naar binnen, liet een heet spoor achter op haar huid, net als haar eenzaamheid een wond in haar ziel achterliet.

'Gaat het? Kan ik je ergens mee helpen?'

Pas toen Linda omhoog keek, merkte ze dat haar blik troebel was en haar wangen vochtig. Door de tranen heen zag ze een open, meelevend gezicht.

'Nee, dank je. Het is gewoon...' Linda keek weg, staarde naar twee stompen van bovenbenen in een korte broek, verplaatste haar blik snel naar de rolstoel en dan naar de labradoodle voordat ze het meisje durfde aan te kijken. 'Het valt allemaal even niet mee.'

Het meisje knikte, haalde een pakje Kleenex uit een vak in de stoel. 'Er zijn dagen dat het allemaal even niet meevalt. Dat alles nutteloos en zinloos lijkt. Maar als je om je heen kijkt, naar de zon, blauwe lucht, de papavers tegen die schutting, dan ben je blij dat je het allemaal ziet. Blij dat je er middenin bent.' Ze gaf de zakdoekjes aan Linda, aaide de hond over zijn kop en reed weg, Linda in het bushokje achterlatend met haar gedachten en een pakje Kleenex.

Een bus stopte bij de halte. En later een volgende bus en nog een. De hitte van de zomerdag werd vervangen door de verkoeling van de avond. Linda wist niet hoelang ze in het bushokje zat. Ze zat na te denken, maar ook weer niet: ze liet haar gedachten gaan en bleef niet stilstaan bij een in het bijzonder. Af en toe wierp ze een blik op de blauwe lucht en de papaver bij de schutting. Soms keek ze naar haar gloednieuwe sneakers. Nu de zon langzamerhand achter de horizon verdween, was de lucht niet meer benauwend maar verfrissend. Uit een flat achter de bushalte klonk een zomerliedje. Een nieuwe bus minderde vaart, maar reed zonder te stoppen door.

Linda stond op, gooide een gebruikte zakdoek in de vuilnisbak en liep de straat op. Het veldje langs de weg leek wel een Impressionistische schilderij met witte, rode en blauwe bloemen als penseelstreken op het groene doek. Ze had het gevoel alsof de mist in haar hoofd langzaam oploste en alle geuren en kleuren extra scherp waren en geluiden duidelijker dan ooit.

De zomer was net begonnen − een van de vele zomers die nog zouden volgen, daar ging Linda maar vanuit. Net als ze er voor het gemak vanuit ging dat het tij zou keren en haar eenzaamheid zou worden vervangen door gezelligheid en romantiek. Niet deze zomer en misschien zelfs niet de volgende − een keer zal alles anders zijn en Linda nam zich voor om er geduldig op te wachten. Net als ze zich voornam om morgen een goedemorgen te wensen aan de goedlachse jonge vrouw, luid en duidelijk, vol overtuiging van een goede dag.

© Aline van Wijnen

De blinddate

Door Marleen Ziemerink

Marleen Ziemerink is lid van de Feelgood Club en heeft eerder al korte verhalen voor ons geschreven. Hoewel ze zelf nog geen boek heeft uitgegeven, zit het schrijven haar wel in het bloed. Ze timmert als boekblogger met haar eigen blog Favoritez aardig aan de weg en ook vooor de Feelgood Club schreef ze menig artikel. 

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Marleen het korte verhaal Blinddate.

Ik was zenuwachtig. Het kwam zelden voor dat ik zenuwachtig was voor een date, maar dit was dan ook mijn eerste blinddate ooit. Floris, mijn beste vriend, had iemand geregeld, nadat mijn liefdesleven afgelopen jaar een nieuw dieptepunt bereikte. Niet dat ik ooit wel een liefdesleven heb gehad om over naar huis te schrijven, maar dit jaar gaat slechter de boeken in dan ooit tevoren. Zo kwam ik er vlak voor de kerst achter dat mijn toenmalige vriendje al maandenlang achter mijn rug om zijn collega neukte. Niet dat het de liefde van mijn leven was, maar erachter komen dat je wordt bedrogen is nooit een pretje, neem dan maar van mij aan.

De jongen die ik daarna leerde kennen leek bijna uit een van mijn favoriete romans gestapt. Knap, lief en geen arrogante eikel. Uiteraard bleek hij te mooi om waard te zijn. Hij ging niet vreemd, zoals zijn voorganger, maar hij stal wel wekenlang al mijn geld uit mijn portemonnee. Tja, mijn keuze in mannen is - zoals gezegd – niet iets waar je trots op hoeft te zijn.

Dus ja, ik was zenuwachtig voor deze date. Nadat ik de dief die ik een tijdje mijn vriendje had genoemd mijn huis uit had gezet, had ik mannen afgezworen. Samen met vriendinnen en mijn beste vriend maakte ik van het leven een feestje en leefden we langzaam richting de zomer. Totdat afgelopen week Floris plotseling voorstelde om weer te gaan daten. Hij kende wel iemand. Een leuke gast van zijn voetbalteam die al een tijdje een oogje op me had. Hij had geen naam willen noemen, aangezien het echt een blind date moest zijn.

Uiteraard heb ik een tijdje tegengestribbeld, want een blinddate paste niet echt binnen mijn plan om mannen compleet links te laten liggen, maar Floris wist nou eenmaal hoe hij mij moest overhalen. Mocht ook wel na bijna veertien jaar vriendschap. Aan de ene kant voelde ik me raar bij het idee dat mijn beste vriend, de jongen die ik al sinds de basisschool stiekem een beetje leuk vond, nu een date voor mij had geregeld.

En nu liep ik hier al tien minuten voor het restaurant te ijsberen en moed te verzamelen om naar binnen te gaan. Het was maar goed dat ik op stenen liep, want ik had een grasmat de afgelopen minuten compleet naar de Filistijnen geholpen, zelfs op mijn hakken van ruim tien centimeter. Het was een warme zomeravond en ik droeg een van mijn favoriete zomerjurkjes. Ondanks dat het absoluut niet koud was had ik mijn armen om mezelf heen geslagen.

Even twijfelde ik of ik gewoon niet weg zou gaan. Ik kende de jongen die op me zat te wachten toch niet. Maar dat kon ik Floris niet aandoen. Ik zuchtte diep en stak de straat over. Ik had geen idee wie ik zo tegenover me zou treffen, maar een goede smaak qua restaurant had hij in ieder geval wel. Hij had een van de leukste plekjes van de stad uitgekozen: een restaurant met een uitgebreide menukaart en tafeltjes waar je rustig met elkaar kon praten, maar waar ook een fijne sfeer hing.

Ik ademde diep in en uit voordat ik uiteindelijk de deur openduwde. Ik had veel slechte eigenschappen, maar te laat komen was er niet een van. Met een schuin oog op mijn horloge zag ik dat ik precies op tijd was en ik keek gelijk om me heen toen ik binnen kwam.

In mijn ooghoek zag ik een ober aankomen, maar toen viel mijn blik op een tafeltje in de hoek. Ik had heel veel mensen verwacht, maar niet de persoon die daar met een halve glimlach op me zat te wachten. Ik zag hoe zijn ogen goedkeurend over mijn lichaam gingen. Mijn hart maakte een klein sprongetje, maar ik duwde het hoopvolle gevoel gelijk diep weg.

‘Heeft u gereserveerd?’ hoorde ik naast me en ik trok met moeite mijn blik los.

‘Eh, ja, maar ik zie mijn afspraak al,’ antwoordde ik en wees met een half gebaar richting de hoek.

De ober knikte even vriendelijk en draaide zich toen om, mij achterlatend. Ik was nog steeds een beetje verbaasd, maar zigzagde langs de tafeltjes en eindigde uiteindelijk in de hoek.

‘Wat doe je hier? Heeft je teamgenoot afgebeld?’ Ik plofte tegenover Floris neer en haalde mijn wenkbrauw op. Ja, ik was inderdaad zo’n persoon die die handeling geperfectioneerd had.

Ik zag hoe Floris slikte, mijn jurkje bekeek en voor de eerste keer in al die jaren dat ik hem zag leek hij zenuwachtig.

‘Ben jij nu hier omdat mijn blinddate me heeft laten zitten? Je had me ook gewoon af kunnen bellen, hoor. Ik kan heus wel tegen een stootje.’ Ik stak mijn tong uit.

Floris leek zich met de seconde ongemakkelijker te voelen en hij schoof heen en weer in zijn stoel. Zijn blik landde even op mij waarna hij gelijk weer wegkeek.

Ik begon medelijden met hem te krijgen en ik boog naar voren. Troostend legde ik een hand op zijn onderarm. ‘Hé, joh, het maakt niet uit, joh. Laten we weggaan en een filmpje kijken.’

Uiteindelijk keek hij op en hij staarde me aan. ‘Er was geen blinddate,’ mompelde hij en ik moest moeite doen om hem te verstaan.

‘Hè? Wat bedoel je?’ Ik keek hem verward aan en leunde achterover op mijn stoel.

‘Je had wel een blinddate, alleen niet met een van mijn teamgenoten.’ Hij stootte een lachje uit, die allesbehalve grappig klonk. ‘Ik wil je absoluut niet in de buurt van die varkens hebben.’

Hij slikte, schraapte zijn keel en boog voorover. ‘Ik ben je blinddate.’

Ik snapte er niets van en had geen idee wat ik moest zeggen. Ik zag er waarschijnlijk als een of andere idioot uit, want mijn mond hing half open. ‘Wat bedoel je, dat jij mijn blinddate bent?’

Floris beet even op zijn lip en zuchtte. ‘Fuck, dit is moeilijker dan ik had gedacht.’ Hij krabde aan zijn nek en keek even langs me heen. ‘Ik vind je leuk, leuker dan leuk zelfs. Ik heb me afgelopen jaar op zitten eten toen je al die losers om je heen had, maar ik had geen idee hoe ik je dit moest vertellen. Ik wist niet eens of ik zoveel jaar vriendschap op het spel wilde zetten. Maar ik kan er niet meer tegen, Robin. Ik ben verliefd op je.’

Mijn mond viel open en klapte gelijk weer dicht. Floris was verliefd op me. Het was niet dat ik nooit op die manier aan Floris had gedacht, in tegendeel zelfs, want zelfs een blinde kon zien hoe knap, lief en eigenlijk perfect hij was. Ik vond hem al leuk sinds de dag dat hij in groep vier mijn knutselwerk redde van de ondergang. Ik had alleen nooit gedacht dat hij op die manier bij mij kon zijn. Ik had geen idee dat hij dat wilde.

‘Je bent verliefd op me?’ fluisterde ik zachtjes.

Hij knikte en keek me nauwlettend aan. ‘Ik ben verliefd op je,’ antwoordde hij net zo zacht. Het leek alsof hij nog iets wilde zeggen, maar we werden onderbroken door een serveerster.

‘Kan ik iets te drinken voor jullie inschenken?’

Ik was nog steeds compleet verbaasd door de bekentenis van Floris dat ik geen antwoord gaf. Floris leek te beseffen dat ik niets ging zeggen en ik hoorde hem voor ons allebei bestellen. Ik glimlachte even kort toen ik hoorde dat hij mijn lievelingscocktail bestelde. De serveerster noteerde onze bestelling en liep daarna weer weg.

‘Wil je iets zeggen?’ vroeg Floris zacht en hij boog voorover. Ik zag hoe hij twijfelde, maar uiteindelijk legde hij zijn hand op mijn arm.

‘Ik heb geen idee wat ik moet zeggen.’

Hij knikte en liet zich achterovervallen. Zijn hand gleed tussen ons in op tafel en ik miste zijn aanraking op mijn huid. Hij keek me teleurgesteld aan, maar probeerde zijn emoties te verbergen. ‘Luister, ik wil niet onze vriendschap verpesten en ik snap volkomen dat dit een schok voor je is. Ik begrijp ook als je op die manier niet naar mij kijkt. Ik kom daar heus wel overheen.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Het is een schok, dat klopt. Maar ik kijk wel op die manier naar je. Ik heb alleen geprobeerd om er nooit bij stil te staan, want ik dacht dat jij mij niet zo zag.’ Het was de eerste keer sinds de serveerster ons alleen had gelaten dat ik hem echt aankeek. In zijn ogen zag ik zoveel emoties, emoties die me nog nooit eerder waren opgevallen. Ik zag hoop en verwondering, en er flikkerde nog iets tussendoor, iets wat ik niet goed kon thuisbrengen. Zijn blik zakte af naar mijn lippen en ik voelde hoe mijn lichaam tot leven kwam. Opeens herkende ik de andere emotie in zijn blik. Het was opwinding, vermengd met lust.

Ik was me opeens heel erg bewust van mezelf. Ik liet mijn hand naar zijn arm glijden en boog iets voorover. ‘Waarom nu?’ vroeg ik.

Ik zag zijn adamsappel op en neer gaan toen hij slikte. ‘Ik weet het niet. Het voelde als het juiste moment na het rampzalige jaar dat je hebt gehad.’ Hij knipoogde en daarmee ontdooide de gespannen sfeer tussen ons een beetje.

Ik stootte een lachje uit. ‘Dat is nogal een understatement, vind je niet?’

Floris begon ook te lachen en op dat moment voelde het zoals altijd. Er hing geen rare sfeer en ik voelde me weer compleet op mijn gemak bij hem. Ik wist niet hoe het verder tussen ons zou gaan, maar ons kennende zou het vast goedkomen.

Het etentje was voorbijgevlogen. Floris had een perfecte plek uitgekozen voor onze eerste date, hoewel het nog steeds vreemd voelde om met hem te daten. We hadden verhalen uitgewisseld met voorbeelden op welke momenten we ons aangetrokken voelden tot de ander en het bleek dat we allebei al heel lang onze gevoelens hadden onderdrukt.

Het voelde een beetje onwerkelijk en vooral iets wat enkel in romans voorkwam. Ik was dan ook constant bang dat ik straks gewoon wakker zou worden en dat het gewone leven weer verder ging.

We liepen naar mijn appartement in het centrum van de stad en we hadden sinds we waren vertrokken bij het restaurant geen woord meer gewisseld. Er hing een fijne stilte tussen ons in, zonder dat het ongemakkelijk werd. Ik voelde hoe zijn hand zacht langs de mijne streek en uiteindelijk verstrengelde hij zijn vingers met de mijne. Het voelde zo goed om zijn hand vast te houden, zo normaal, dat ik even in zijn hand kneep.

De knetterende spanning die de hele avond al tussen ons hing bereikte nu een nieuw level en ik wierp een onopvallende blik opzij. Ik zag dat Floris’ ogen compleet gericht op mij waren en we bleven staan, midden op de stoep. Het was inmiddels al laat, dus er was niemand die we in de weg stonden.

We staarden elkaar aan, mijn vingers nog steeds door die van hem gevlochten. Met een klein rukje trok hij me naar zich toe. Ondanks mijn hoge hakken wist ik mijn evenwicht te behouden, maar toch landde mijn andere hand op zijn borstkas. Ik keek naar hem op en voordat ik het wist voelde ik zijn lippen op de mijne.

De kus begon zoekend, voorzichtig, maar al snel voelde ik zijn tong naar binnenglippen en was het alleen nog maar honger en passie en gevoel.

Ik vlocht mijn vingers in zijn haar en mijn andere hand eindigde in zijn nek waarmee ik hem nog dichter naar me toe trok.

‘Laten we naar huis gaan,’ mompelde ik, toen zijn lippen voor een paar tellen van mijn mond waren.

Hij gromde even en trok me nog dichter tegen zich aan. ‘Misschien gaan we te snel,’ antwoordde hij, met zijn lippen op mijn kaak. Zijn adem kietelde mijn huid en ik bloosde.

‘We hebben al zo lang gewacht, ik wil je nu gewoon in mijn bed. Ik wil in ieder geval een fijne nacht beleven, voordat dit morgen allemaal een droom blijkt te zijn.’ Mijn stem was niet harder dan een fluistering en ik keek naar hem op.

‘Dit is allesbehalve een droom, Robin, maar ik ben van plan je de beste nacht van je leven te geven. Daarna probeer ik die elke nacht te overtreffen.’

De blos op mijn wangen werd nog iets dieper en ik trok hem weer tegen me aan. De hete zomer die ons te wachten stond, bleek opeens nog iets heter te worden.

© Marleen Ziemerink

Een geluk bij een ongeluk

Door Mariëlle Brouwer

Bij Mariëlle Brouwer zit het schrijven in haar bloed. Vanaf haar vijtiende schrijft ze verhalen en via fanfiction en YA Fantasy ontwikkelde ze zich tot de New Adult auteur die ze nu is. Mariëlle is getrouwd met Marc en moeder van de eenjarige tweeling Mycah en Lennox. En alsof dat nog niet druk genoeg is combineert ze dit met het zelf uitbrengen van haar boeken en haar werk als juf op de basisschool. Inmiddels hebben al vier delen van de vijfdelige Structure-serie het licht gezien. Haar boeken bevatten steamy scènes en daar schaamt ze zich niet voor. Het is onderdeel van het leven van alledag, dus waarom zou je dat niet gewoon mogen omschrijven? En daar kunnen we het alleen maar mee eens zijn. We heten Mariëlle van harte welkom aan onze stamtafel.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Marëlle het korte verhaal Geluk bij een ongeluk. 

Pinkpop. Het grote festival waar ik al weken naar uitgekeken heb. Eindelijk loop ik naar binnen met mijn beste vriendin Emma. In de tent bij de ingang is een bandje aan het spelen en we slaan meteen af, om eens te gaan kijken. Nadat we een drankje bij de kraam naast de tent hebben gekocht, stappen we de houten latten op. Normaal gezien ben ik niet zo van de rockbands, echter klinkt dit wel aardig. Niet te vergeten, de mannen zien er stuk voor stuk uit om op te vreten. Vooral die bassist. Wat een hottie is dat. Ik zou mijn vingers wel op bepaalde plekken willen laten verdwalen. Uiteindelijk genieten we van de muziek en dansen er flink op los. Als het optreden is afgelopen, gaan we verder om het terrein te verkennen.

Een paar uur later staan we met drankje nummer zoveel voor het grote podium mee te swingen op een nummer dat me vaag bekend voorkomt. Ik geloof dat ik het ooit heb gehoord op de radio, al durf ik het niet met zekerheid te zeggen.

Tot het moment dat Emma voorover klapt, mijn arm vastgrijpt en met de andere hand naar haar buik grijpt.

Met grote ogen buig ik naar haar toe. ‘Wat is er aan de hand?’

Een beetje hulpeloos wrijf ik over haar rug. ‘Em? Misschien moet je even gaan zitten.’

Ze doet wat ik zeg. Als ik haar aankijk, puilen mijn ogen bijna uit. Alle kleur is uit het gezicht van mijn beste vriendin getrokken.

‘Misschien moeten we even naar de EHBO?’ Plots heb ik een idee. Ik steek een vinger op, waarna ik wegsnel. Bij de drankkraam vraag ik een glaasje water, dat ik even later aan Emma geef.

Met een paar flinke slokken heeft ze het bekertje leeg, maar het lijkt er niet beter op te worden.

Meteen hijs ik haar van de grond. ‘Kom op, we gaan naar de EHBO.’

Al strompelend gaan we op weg. Ems arm ligt over mijn schouder gedrapeerd, terwijl ik haar met mijn arm rondom haar middel overeind probeer te houden. Als ze overgeeft, is ze er waarschijnlijk vanaf. Al zal dat geluk er wel niet inzitten.

Ergens midden op het grasveld worden we staande gehouden door een jongen met donkerbruin haar. Zijn even bruine ogen kijken bezorgd naar mijn vriendin. ‘Gaat het wel goed met haar?’

‘Nee, we zijn onderweg naar de EHBO.’ Ruw duw ik hem aan de kant. Eikel.

Twee stappen verder houdt hij me opnieuw staande. Deze keer staat er een jongen - shit, het is de bassist van die band van vanmorgen – naast hem.

‘We helpen wel even.’ De jongen met het bruine haar, die ik nu vaag herken als de gitarist, neemt de andere arm van Emma en daarmee haar gewicht van me over.

Met zijn vieren lopen we verder. De bassist loopt in stilte naast me.

‘Hoe heten jullie?’ De gitarist klinkt niet eens alsof er een gewicht aan hem hangt.

‘Ik ben Sophie, dat is Emma.’ Ik knik naar mijn vriendin, die een waterig lachje laat zien.

‘Ik ben Daan. Dat daar is Sil.’ Een hoofdknik richting de blonde man, die een supergeile glimlach laat zien.

Als ik me niet zo’n zorgen maakte om mijn vriendin, zou ik hier hele verkeerde gedachten bij krijgen. Gelukkig zijn we al snel bij de post en ik bedank ze voor hun hulp. Ik neem Emma over en samen strompelen we het laatste stukje de stand in. Meteen is er een vrouw aan onze zijde die mijn vriendin bekijkt.

‘Waar heb je last van?’

‘Mijn buik,’ kreunt Emma en de vrouw knikt.

‘Kom maar even mee achter het gordijntje, dan onderzoek ik je even.’ Ze pakt haar bij haar arm en neemt haar mee.

Opgelucht dat we er zijn, loop ik terug naar de ingang en leun een beetje tegen de paal van de ingang. Iets verderop zie ik de twee jongens staan. Beiden met een biertje in hun hand. Ze staan toch niet op ons te wachten?

Gelukkig duurt het niet lang voor Emma, die met iets meer kleur op haar gezicht, verschijnt. ‘Ik heb een pilletje gekregen en het advies om even wat te gaan eten.’

‘Oh shit, dat hebben we nog niet eens gedaan.’ We schieten in de lach. Echt weer iets voor ons. Samen lopen we de stand uit in de richting van de eettentjes.

Plots voel ik twee handen in mijn zij en als ik me omdraai kijk ik in de blauwe ogen van de bassist. ‘Hey, hoe is het?’

Zijn stem is een stuk zwaarder dan ik verwacht had en ergens tussen mijn benen begint het te tintelen.

Naast Emma verschijnt de gitarist, die haar onderzoekend in zich opneemt. Ik doe hetzelfde want ik weet niet goed wat ik moet antwoorden. Ik was niet degene die zich niet lekker voelde.

‘Een stuk beter,’ zegt Emma een beetje zwakjes. ‘We moesten wat gaan eten. Dat zijn we vergeten.’ Opnieuw giechelen we. Wat een stel dozen zijn we ook.

‘Oh, ik weet een goede plek.’ De bassist - Sil - grijpt mijn hand en trekt me met zich mee. Mijn blik gaat van onze vingers naar Emma en ik haal mijn schouders op. Het zal wel.

Een paar minuten later staan we voor een standje met iets dat vrij gezond lijkt. Vreemd, op een festival. Met een bedenkelijk gezicht kijk ik ernaar.

Emma’s licht helemaal op. ‘Oh, dat zal mijn buik wel goed vinden.’

Nadat we gegeten hebben, staan de jongens erop dat we meegaan naar hun groepje. Het excuus is dat ze extra goed op Emma moeten letten, want misschien valt het eten wel verkeerd. Alsof ik zelf niet op mijn vriendin kan passen. Toch doen we braaf wat ze vragen, want - eerlijk is eerlijk - deze jongens zien eruit om op te vreten. Dat gaan we niet zomaar afslaan.

Zo gebeurt het dat we even later tussen vier jongens staan te dansen op de muziek van Snow Patrol en het is perfect. Emma wordt in de gaten gehouden door Daan, en Sil heeft zijn handen inmiddels op mijn heupen gelegd. Eerlijk gezegd vind ik dat totaal geen probleem. Zelfs niet als zijn vingers tijdens het optreden steeds verder over mijn lichaam dwalen.

Hoe later het wordt, hoe meer drank we drinken, hoe verder zijn bewegingen gaan. Tegen de tijd dat de avond is gevallen en het laatste nummer klinkt, voelt mijn huid snikheet onder zijn aanrakingen. Tintelingen schieten door mijn lijf en ik weerhoud mezelf er nog net van om ter plekke de kleren van zijn lijf te rukken.

Zijn lippen strelen plekjes op mijn schouderbladen, in mijn nek en tenslotte mompelt hij in mijn oorschelp: ‘Ga je mee?’

Onzeker laat ik mijn blik naar Emma gaan. Ik ben tenslotte met haar hier en ik vind het niet kunnen om haar nu alleen te laten.

‘Volgens mij kan één van jullie mij wel even bij onze tent afzetten, toch?’ vraagt ze met een knipoog in mijn richting.

God, wat houd ik van die meid.

Er wordt wat geknikt en gemompeld, maar eerlijk gezegd krijg ik al niet meer mee wat er wordt gezegd. Gezamenlijk lopen we richting de camping, terwijl Sil mijn zijde geen moment verlaat. De hele weg steelt hij hete kussen of raakt hij me op plekken aan waarvan ik niet eens wist dat het zo goed kan voelen. Het is echt een opluchting dat ik me niet druk hoef te maken over Emma.

Bij zijn tent aangekomen, trekt hij me naar binnen. Zodra het doek dichtvalt, is zijn tong in mijn mond en zijn zijn vingers onder de zoom van mijn shirt doorgegleden. Zacht kreun ik tegen zijn lippen, wanneer zijn tong de mijne raakt. Deze man is veel te goed met zijn handen en zijn tong.

Mijn shirt wordt steeds verder opgestroopt en ik strek mijn armen boven mijn hoofd. Als hij het mijne over mijn hoofd heeft getrokken, trekt hij dat van zichzelf ook uit. Jezus, die spieren van hem zijn verrukkelijk. Voor ik er erg in heb, laat ik mijn vingers de lijnen traceren. Een siddering trekt over zijn middenrif.

Voorzichtig buig ik voorover, lik over zijn borst en kijk naar hem op om zijn reactie te pijlen. Toen hij vanmorgen op het podium stond, was dit waar ik over fantaseerde. Zijn hoofd zakt achterover, waarna er een luide grom door de tent klinkt. Het moedigt me aan om steeds lager te gaan, tot ik zijn broeksband bereik. Zijn vingers duiken in zijn zak en vissen daar een klein pakketje uit. Voor mij het teken om zijn erectie uit een behoorlijk benarde positie te bevrijden. Dit is wat ik bedoel. Ik glimlach en zoen hem.

Plotseling trekt hij me tegen zich aan. Zijn handen sluiten zich rond mijn borsten, die hij zacht kneedt, en als zijn warme mond zich rond mijn tepel sluit, versnelt mijn ademhaling zich. Met gesloten ogen duw ik mijn vingers in zijn haar en trek hem nog dichter tegen me aan. Zijn tong is echt een wonderlijke spier. Het duurt gelukkig niet lang voordat hij me uit mijn jeans bevrijdt en het pakketje in zijn hand openscheurt. Wanneer hij het condoom heeft afgerold, laat ik me langzaam over hem heen zakken. Zijn stijve zorgt voor een vol gevoel, dat me laat sidderen. Met een rustig ritme begin ik mijn bekken te bewegen. ‘Dit voelt echt goed,’ mompel ik tegen zijn schouder.

Sil veegt een pluk haar weg, draait mijn gezicht en drukt zijn lippen opnieuw tegen mijn lippen. ‘Zeker. Hou vast.’

Ik doe wat hij vraagt en als zijn handen op mijn heupen landen, neemt hij het ritme over.

Alles lijkt te kloppen. Zijn tong doet geweldige dingen met die van mij, zijn vingers oefenen precies de juiste druk uit op mijn dijen en hij raakt de goede plekjes in me. Langzaam maar zeker voel ik de warmte stijgen.

‘Ga door.’ Mijn stem is hees, maar het kan me niks schelen.

Na een paar stoten stromen de tintelingen door me heen en mijn hele lijf begint te trillen.

‘Kom maar, schatje.’ Zijn stem is slechts een hijgende fluistering in mijn oor.

Terwijl zijn ritme versnelt, laat ik mijn hoofd achterover zakken. Dan schokt hij onder mijn vingers en laat zich langzaam op zijn luchtbed vallen.

Een kwartiertje later sluip ik als een dief in de nacht over de camping. Er is geen mogelijkheid dat ik bij hem blijf. Dit is een weekendje voor mij en mijn vriendin, waarin we superveel lol gaan hebben. Volgens mij is dag één in ieder geval geslaagd, ondanks het feit dat we naar de EHBO moesten. Met een tevreden zucht, val ik even later met mijn gezicht op mijn luchtbed en wurm me in mijn slaapzak. Perfect.

© Mariëlle Brouwer

Het schilderij

Door Saskia Schouten

De Harderwijkse Saskia Schouten heeft al een behoorlijk aantal (feelgood) romans afgeleverd. Ze begon al met schrijven in haar tienertijd en is inmiddels al 12,5 jaar actief als auteur. Haar eerste roman, Liefde op de Wadden, kwam uit in 2006. Dit debuut werd enthousiast ontvangen en kreeg mooie recensies. Daarna volgden nog meer romans. Saskia laat zich inspireren door gebeurtenissen uit haar eigen leven en mixt die met een fikse dosis fantasie en romantiek. In de bibliotheken worden haar romans veelvuldig uitgeleend. Ze vierde haar auteursjubileum met een spannende novelle, waarmee ze een iets ander pad insloeg dan we van haar kennen. Wegens haar bijzondere verdiensten voor de samenleving is Saskia benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. We heten Saskia van harte welkom aan onze stamtafel.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Saskia het korte verhaal Het schilderij. 

Eindelijk vakantie! Opgewekt loop ik naar de lift om beneden mijn koffer te halen. Ik verheug me ontzettend op de vakantie en ben in een opperbeste stemming. Heerlijk naar Portugal met een groep dertigplussers. Zon, zomer en zee, wat wil een mens nog meer? Ja, romantiek, natuurlijk en meteen komt buurvrouw Dianthe in mijn gedachten. Hoewel ik haar leuk vind, ben ik nog steeds terughoudend tegenover haar.

Als ik beneden ben, loop ik naar de berging. Ik open de deur en ga naar binnen. Dan hoor ik een geluid en voor ik weet wat er gebeurt, voel ik een klap op mijn hoofd en sla ik tegen de grond.

Kreunend word ik wakker. Ik voel pijn in mijn hoofd en in mijn zij. Dit is toch niet mijn bed waar ik in lig? Ik probeer overeind te komen en merk dat ik me in de berging bevind. Wat doe ik hier?

Als ik – wat ongemakkelijk - tegen de muur aan ga zitten, kreun ik van de pijn in mijn zij. Er zit toch geen kogel in?? Meteen verwerp ik die gedachte; ik heb te veel thrillers gelezen.

Ik betast mijn zij en voel niets wat er niet hoort. Waarschijnlijk heb ik een klap op mijn hoofd gehad en ben ik met mijn zij ergens tegenaan gekomen, voor ik viel. Wat is er toch gebeurd? Hoe heeft iemand mijn schuur binnen kunnen dringen? Ach, natuurlijk, ik heb de deur immers zelf opengedaan? Toen moet er iemand achter mij naar binnen zijn gegaan en me een klap op mijn hoofd hebben gegeven. Maar waarom? Wat voor belang heeft iemand erbij om mij een hersenschudding te bezorgen? Want dat ik die heb opgelopen, daarvan ben ik overtuigd. Onwillekeurig kijk ik rond en dan ontdek ik ineens iets…

Verschrikt val ik bijna weer in zwijm. Het kan toch niet waar zijn? Maar het staat scherp op mijn netvlies gebrand, de lege plek achter in de schuur. Het schilderij is verdwenen! Ik blijf naar de lege plek staren. Dat kán toch niet waar zijn?! Wie kan er belang hebben bij dit bijzonder bezit dat bovendien een erfstuk is. Ik had het zorgvuldig ingepakt in de berging gezet. Maar nu het weg is, dringt het gevoel van de totale ramp zich aan mij op.

Tranen dringen mij naar de ogen. Ik, de stoere Vincent die nooit een traan laat, die zich jaren geleden heeft gepantserd. Af en toe breekt buurvrouw Dianthe door mijn muren heen als ze me met een stralende lach vraagt of ik bij haar koffie kom drinken. Gewoontegetrouw sla ik dat af. Toch hunker ik vanbinnen wel naar contact, vandaar die vakantie in groepsverband. Dan hang ik de vlotte jongen uit.

Ik slaak een diepe zucht. Ik zal geen plezier meer hebben in de vakantie. Het schilderij is weg… De omgeving draait plotseling om me heen en ik zak weg.

Weer word ik wakker. Hoelang zit ik hier nu al? Ik heb geen besef meer van tijd. Mijn zij doet zeer en het bonkt in mijn hoofd. En o… die lege plek! Het schilderij. Wie is zo laf geweest om mij neer te slaan en het te stelen? Het schilderij is zó belangrijk voor mij en toch kan ik er niet tegen dat het in mijn woning aan de muur hangt. Dan moet ik steeds aan haar denken… Aan mijn moeder – ook al was ze anders dan andere vrouwen – ik voel me met al mijn vezels aan haar verbonden, maar ik voel ook afkeer. Ik heb geen broers en zussen. Soms denk ik: Had ik ze maar wel gehad, dan was ik niet zo eenzaam geweest. En toch koester ik die eenzaamheid. Lekker veilig achter mijn muur…

Ja, een mens kan raar in elkaar zitten. Ongetwijfeld heb ik wat van mijn moeder geërfd. Zij was excentriek, ik in zekere mate ook. Maar ze heeft me té veel beschermd; ik mocht nergens heen als kind. Ze zei dat ik het nergens zo goed had als thuis, bij haar. Klasgenootjes durfde ik niet mee te nemen, ik was bang dat ze mijn moeder raar zouden vinden. Ik zat vaak naar het schilderij te kijken. Mijn moeder heeft me verteld dat mijn grootvader het geschilderd heeft. Hij droomde ervan om ooit in Frankrijk te gaan wonen. Hij verslond boeken over dat land en schilderde verschillende Franse gebouwen. Het schilderij dat ik geërfd heb is getiteld: Le pavillion blue. Het is een romantisch, blauw geschilderd gebouwtje dat in 1880 gebouwd is.

Ik zucht en kijk weer naar de lege plek. Zal ik dit schilderij missen? Wat vind ik erger, dat iemand mijn privacy heeft geschonden of toch het stelen van het schilderij? Had ik het nu maar verkocht, dan had ik er nog geld voor gevangen. Hoewel je je af kunt vragen of iemand belang heeft bij een schilderij van een Frans huis. Bovendien is de lijst hopeloos ouderwets, hoewel er altijd wel mensen zijn die dat mooi vinden. Maar ach, wat zit ik te piekeren, het schilderij is verdwenen, foetsie, weg! Als mijn moeder dat wist, zou ze zich omdraaien in haar graf.

Ik begin weer weg te doezelen, ondanks dat ik het koud begin te krijgen. Ik schrik wakker van een geluid van mensen die in de gang voorbij lopen. Dan realiseer ik me weer waar ik ben en wat er gebeurd is. Het schilderij…. het schilderij… Had ik het toch maar opgehangen thuis. Want ondanks mijn gedachten over verkopen, weet ik zeker dat ik dat nooit gedaan zou hebben. Ik zit er met al mijn vezels aan verbonden. Toch? Of denk ik dat alleen maar? Is dat alleen in mijn beleving zo? Waaróm zou ik aan een schilderij vastzitten? Omdat het een erfstuk is? Omdat mijn voorvader het geschilderd heeft? Omdat er een Frans huis op staat?

Ik slaak een diepe zucht. Ik kom er niet uit. Ik hoor weer een geluid in de gang en begrijp dat ik om hulp moet roepen. Als ik het wil proberen, komt er een schor gefluister uit mijn keel. Wat is dát nu weer? Laat mijn stem me in de steek? Ik probeer nog eens te roepen, een vreemd geluid ontsnapt aan mijn lippen. Ach ja, dat is waar ook, ik ben verkouden. Zo gauw ik ook maar een koutje te pakken heb, slaat het op mijn stem. Dat overkomt me zelfs in de zomer weleens. Ik slaak een diepe zucht. Hoe kom ik hieruit? De vreselijke pijn belet me om overeind te komen. Wat een ellende. Waaróm is dat schilderij gestolen? En door wie? Volgens mij weet niemand iets van dat ding af. Wie verwacht er nou een schilderij bij iemand in de schuur? Diegene moet ervan geweten hebben, dat kan niet anders. Hij heeft me opgewacht, want hij zag natuurlijk geen andere mogelijkheid om in de schuur te komen. Ik peins me suf maar kan niemand bedenken.

Hoelang zit ik hier al? Voor mijn gevoel toch wel een paar uur. Mijn koffer had al gepakt kunnen zijn! Ineens bedenk ik iets, mijn mobiel zit in mijn broekzak! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb! Ik kan de politie toch bellen? Ik toets de cijfers in en zie dan dat de energie langzaam uit het toestel verdwijnt… Ook dát nog! Als ik eerder had gebeld, was dat ding nog niet leeg geweest. Gefrustreerd smijt ik het toestel van me af en zucht diep. Weer probeer ik overeind te komen. Ik kreun van de hevige pijn die dat veroorzaakt.

Het gezicht van Dianthe verschijnt in mijn gedachten. Ze is toch wel een érg mooie vrouw en lief ook, want ze geeft geen blijk van teleurstelling als ik weiger om bij haar op de koffie te gaan. Waarom heb ik dat eigenlijk altijd geweigerd? Om mijn imago als einzelgänger hoog te houden? Ik haal mijn schouders op. Ik bedenk dat ik eigenlijk best wel graag contact met haar zou willen hebben. Een gekke gedachte komt in me op: Een buurvrouw in plaats van een schilderij van een Frans huis… Ik kan toch beter aan háár denken dan aan dat allesoverheersende schilderij?

Ik moet aangifte doen. Ik ben tenslotte in elkaar geslagen en er is iets kostbaars gestolen. Iets kostbaars? Iets dat symbool staat voor knellende banden en diepe eenzaamheid! Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik tot het besef kom dat het bevrijdend is om het schilderij niet meer in bezit te hebben. Ik voel me verlost van iets dat veel erger is dan het opgesloten zitten in je eigen berging en neem een besluit: mocht ik hier ooit uitkomen, dan begin ik een nieuw leven. Een leven zonder moeder, een leven zonder schilderij.

Weer hoor ik een geluid. De deur zwaait open. “Vincent!” roept Dianthe ontdaan. “Wat doe jij hier?”

“Dianthe! Wat heerlijk dat je er bent!” roep ik blij en verrast. “Ik… ik…” Dan verlies ik voor de zoveelste keer mijn bewustzijn en hoor nog vaag dat ze zegt: “Ik neem je mee naar mijn huis, dan gaan we gezellig koffiedrinken!”

© Saskia Schouten

Tessa Treurniet en de reizende imker

Door Renée Olsthoorn

Renée Olsthoorn heeft met haar twee romans, De Franse Slag en Josefiens Zevende Hemel, die ze in eigen beheer heeft uitgegeven inmiddels al een groot aantal feelgood fans die met smart op haar derde roman wachten. Renée woont samen met haar man in Den Haag en het is dan ook niet zo gek dat haar romans zich in deze stad afspelen. Behalve zelf schrijven is ze ook actief als vertaalster van Frans- en Engelstalige boeken van onder andere Kristan Higgins en Robyn Carr. Haar lievelingsauteurs zijn bijna allemaal negentiende-eeuwse schrijvers waarvan met stip op nummer een Jane Austen. We heten Renée van harte welkom aan onze stamtafel.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Renée het korte verhaal Tessa Treurniet en de reizende imker.

`Wat een pietenweer,' verzuchtte Tessa, chagrijnig door een spleet van haar eenpersoonstentje glurend. `Hoe krijg ik straks alles droog mijn rugzak in?'

Studente psychologie Tessa Treurniet, eenentwintig jaar, reisde liftend door Frankrijk voor haar veldonderzoek naar de argumenten van chauffeurs om lifters mee te nemen en tegelijk ook hun ervaringen op te tekenen.

Tessa was altijd dol op Frankrijk geweest, kende de taal redelijk goed, en toen haar moeder zich - ongewild - had laten ontvallen ooit door Frankrijk te hebben gelift was Tessa niet meer te houden geweest. Ze moest en zou in haar moeders voetsporen treden. Bovendien had ze zich suf gepiekerd over een onderzoeksthema, en nu had ze er een.

Een cool staaltje van het nuttige met het aangename verenigen, van messen die aan twee kanten snijden, van twee vliegen in één klap, et cetera.

Ouders zouden echter geen liefhebbende ouders zijn als ze niet hevig geprotesteerd hadden. Hun enige dochter, een mooie meid bovendien, in haar eentje op die manier op reis? Dat was toch zeker de goden verzoeken?

`Had ik het maar nooit gezegd!' had haar moeder vertwijfeld uitgeroepen, haar handen theatraal in de lucht geheven.

`Daar komt niets van in,' had haar vader kortaf gezegd, heftig zijn wijsvinger voor Tessa's neus zwaaiend. `Ik wil niet dat mijn dochter door een of andere griezel... Nou ja, ik durf niet eens te denken aan de gruwelijkheden die mijn meisje zouden kunnen overkomen.'

Na een stief kwartiertje brommen, tegenpruttelen, knorren, tieren, waarschuwen en zuchten had haar vader zijn hoofd en schouders moedeloos laten hangen, en was haar moeder hoofdschuddend op een stoel neergeploft.

Niet zonder ontroering had Tessa het tafereel gadegeslagen. Ze was immers oud genoeg om te beseffen dat ze het alleen maar goed met haar voorhadden. `Paps, mams, vertel. Hoe oud ben ik ook alweer?'

Daarvan hadden haar ouders even niet terug gehad.

`Heb jij enge dingen meegemaakt, mama?' vroeg ze vervolgens. `Zo ja, dan heb je ze in ieder geval overleefd,' besloot Tessa grinnikend.

`Nee, klopt. Maar ja, de tijden zijn veranderd! Bovendien reisde ik samen met je tante Janneke, en met zijn tweeën sta je sterker. Het is gevaarlijk. Je hoort zulke nare dingen.'

`Ook in jouw tijd liepen er gekken rond, mamsie, maar je vindt ze niet op iedere hoek van de straat en ook niet achter ieder stuur van een auto of vrachtwagen.'

Toen Tessa liet weten de reis van haar moeder te willen volgen, dus haar onderzoek in Frankrijk te willen doen, kreeg haar vader het helemaal Spaans benauwd. `Waarom niet gewoon je onderzoek beperken tot ons kikkerlandje?' vroeg hij hoofdschuddend. `Ken je dat boek van Tim Krabbé? Het gouden ei? Dat verhaal over die ontvoering bij een benzinestation langs de autoroute in Frankrijk?'

`Ja, pap, ken ik. Een horrorstory. Brr. Nachtmerries van gehad! Maar dat is fictie. Verkeerd voorbeeld dus.' Tessa bleef rustig maar voelde het ongeduld in zich opborrelen. Zo gaat dat nu eenmaal: wil je iets dolgraag, dan word je blind en doof voor de negatieve kanten ervan.

`Mocht zich een probleem voordoen, dan zal de bewuste persoon erachter komen dat er met mijn B-niveau kickboksen niet te spotten valt,' besloot ze een tikkeltje feller dan ze bedoelde.

Uiteraard had ze fanatiek gegoogeld naar voor haar nuttige informatie en tips. Uit menig onderzoek was echter gebleken dat liften voor weinig ernstige problemen zorgde, en ze had diverse verslagen van enthousiaste lifters verslonden. Vooral die van in hun eentje liftende vrouwen.

Enfin, na veel vijven en zessen raakten haar ouders met het idee verzoend. Sterker nog, haar moeder haalde herinneringen met haar op, gaf haar nuttige tips, en Tessa zag dat het enthousiasme vermengd met nostalgie in haar groeide. Ze hielp haar actief met de voorbereidingen.

Voor haar verjaardag kreeg ze een schitterende lichtgewicht rugzak plus dito eenpersoonstentje dat ze aan haar rugzak kon bevestigen. Ze had zelf een checklist opgesteld: kleding (minimaal), toiletartikelen (het hoogst noodzakelijke), een EHBO-etuitje, haar ID, bank- en zorgverzekeringspasje, twee smartphones met ingeschakelde locatievoorzieningen voor extra veiligheid (daarop hadden haar ouders gestaan), een tablet met de onderzoeksvragen en een draadloze oplader.

Nadat Tessa op de dag van vertrek plechtig had beloofd haar ouders dagelijks haar avonturen te whatsappen, had haar vader haar een creditcard op haar naam toegestopt. `Voor onvoorzien,' had hij gezegd. `Maar probeer het te redden met je tegoed op de bank.'

Met tranen in haar ogen had ze hem omhelsd. `Ik hou van je, papa,' had ze gezegd, de kaart in het portemonneetje stekend dat ze om haar hals droeg.

`Ik ook van jou, schatje. Goede reis en behouden terugkeer, hoor je?'

Nadat ze ook haar moeder stevig had omhelsd, die haar voor de zoveelste keer op het hart had gedrukt nooit langs de weg haar tentje op te slaan maar altijd op een camping en vooral met vrachtwagenchauffeurs mee te reizen, de betrouwbaarste, was Tessa op pad gegaan, daarbij uitgezwaaid door de hele straat.

`Houd je tempeltje rein, Tess!' had haar moeder haar nog nageroepen. Wat een homerisch gelach in de straat tot gevolg had en - begrijpelijk - een gevoel van grenzeloze gêne bij Tessa.

Enigszins ontgoocheld vanuit haar tentje naar het troosteloze weer glurend liet Tessa de gebeurtenissen van haar eerste liftdag de revue passeren.

Gisteravond was ze neergestreken op een camping municipal aan de rand van Soissons, Picardië. Ze had toch mooi vanaf het Haagse Malieveld in twee liften Noord-Frankrijk bereikt. Echt chill.

Toen ze voor het eerst haar duim had opgestoken hadden de zenuwen haar door de keel gegierd, en ze was eerlijk gezegd ook wel bang geweest. Ze had echter al gauw aan zelfvertrouwen gewonnen, dankzij de eerste lift van een oudere vrachtwagenchauffeur. Een vaderlijk type. Hij vertelde dat hij ook zo'n avontuurlijke dochter had en iedere keer blij was een jonge dame veilig een stuk mee te kunnen nemen. Daarnaast vond hij zo nu en dan wat gezelschap op zijn lange ritten best gezellig. Argumenten die ze voor haar onderzoek kon gebruiken.

Ze had zich geen moment onveilig bij hem gevoeld. Een paar uur later had hij haar afgezet op een voor lifters gunstige plek in Antwerpen, waar ze veilig opnieuw haar duim kon opsteken. De schat!

De tweede lift was in een personenauto geweest. Niet in een gewone personenauto maar in een klassieke Jaguar. Een hobbyist die zijn auto verzorgde als een kind en onderweg was naar een oldtimer evenement in Noord-Frankrijk. Hij raakte niet uitgepraat over zijn `baby', zoals hij zijn auto noemde.

Tessa, die weinig interesse voor het onderwerp kon opbrengen, had hem vriendelijk aangehoord, `ja' en `amen' gezegd als het zo te pas kwam, maar veel verder met haar onderzoek was ze niet gekomen. Het leek er in ieder geval op dat hij lifters alleen meenam om over zijn auto te kunnen opscheppen. Hm, bij nader inzien wel een argument, toch?

Heel sympathiek overigens, hij had haar op een pizza getrakteerd en haar daarna bij de camping afgezet.

En nu zat ze dus in haar tentje moed te verzamelen om de regen te trotseren. Dat ze een beetje chagrijnig was, had ook te maken met slaapgebrek. Ze had geen oog dichtgedaan. De spanningen van de dag, het te dunne matrasje voor een verwend meisje uit een welgesteld Haags milieu of de regen die op het tentdoek had gekletterd... Wat het ook geweest mocht zijn wat haar wakker had gehouden, ze begon deze dag doodmoe.

`Niet getreurd, Treurniet,' hield ze zichzelf voor. `Een nieuwe dag, een nieuw avontuur.' Ze pakte haar toilettas en een handdoek uit haar rugzak.

Gatver. Onderweg naar het sanitaire blok krulde de modder via haar slippers op tussen haar tenen, en met een zuigend geluid alsof haar voeten vacuüm getrokken werden in de grond liep ze zo goed en zo kwaad als het ging door, terwijl haar slippers spetters modder tegen haar kuiten zwiepte.

Eerst naar de wc, zo'n hurkplee. Tessa moest altijd iets overwinnen om van zo'n wc gebruik te maken, maar ze moest zó nodig, dat ze oppervlakkig ademhalend braaf hurkte en de natuur zijn gang liet gaan.

Het sanitaire blok rook naar een misselijkmakende mix van ontlasting, urine en zeep. Gelukkig was het nog vroeg, dus was niet al het warme water al opgebruikt.

Schoon en fris, haar lange natte blonde haren in een staart gebonden begaf ze zich weer naar haar tentje, zoveel mogelijk de modderige plekken op het terrein ontwijkend.

Het regende nog steeds. Geen pijpenstelen meer, maar zo'n druilerige miezer waar je toch doornat van kon worden. `Waar ben ik aan begonnen,' verzuchtte ze hoofdschuddend. Eén lichtpuntje: ze had een regenponcho meegenomen.

Op haar smartphone zag ze dat het weer allengs zou opknappen, dus begon ze haar boeltje met frisse moed in te pakken. Het tentje rolde ze nat en wel op, wat kon ze anders?

Op Google Maps bekeek ze waar ze het beste kon gaan staan om haar tocht naar het zuiden voort te zetten. `Hoe deed mama dat vroeger,' mompelde ze voor zich heen. `Papieren wegenkaart in de regen?'

Haar moeder had haar afgeraden om kartonnen bordjes met de bestemming erop te gebruiken. `Je kunt beter aan de chauffeur vragen waar híj naartoe gaat,' had ze gezegd. `Dan kun je altijd nog vriendelijk bedanken. Mensen die kwaad in de zin hebben en al weten waar jíj naartoe gaat, zullen altijd zeggen dat ze daar ook heen moeten.'

Dat advies had ze in haar oren geknoopt.

Ondertussen klaar voor een nieuw liftavontuur ging Tessa met de rugzak om haar schouders op stap richting zuiden. Bij een boulangerie kocht ze een heerlijk verse pain au chocolat, en met in de ene hand haar telefoon en in de andere het broodje vervolgde ze haar weg.

Merde (geen `shit' of `kak' deze keer, ze was tenslotte in Frankrijk), riep ze uit toen ze in een grote plas stapte. Die had ze niet gezien omdat ze op haar telefoon tuurde. Haar sneakers waren nu kletsnat, maar dat niet alleen: plots verscheen er schuim op haar sneakers, en er warrelden luchtbelletjes in het rond. Even later leek het wel of ze op dikke donzige witte wolkjes liep. Hoe kan dat nou, dacht ze tegen wil en dank lachend.

Onder een abri zette ze haar rugzak op het zitbankje en bekeek wat er gebeurd kon zijn. `O nee, ook dat nog!' riep ze vertwijfeld uit. Een flaconnetje shampoo was bij het inpakken opengegaan, en een beetje boel van de inhoud was blijkbaar op haar sneakers terechtgekomen. Door de plas was het spul gaan schuimen! Ze had er bij het aantrekken van het schoeisel niets van gemerkt.

Gelukkig bleek de schade beperkt. Ze sloot de flacon goed af en zette hem nu rechtop in een apart vakje van haar rugzak.

Op dat moment stopte er naast haar een vrachtwagen. De chauffeur draaide zijn raam open. `Op wolkjes lopende schone jonge dame, waarheen gaat u?' vroeg hij grinnikend.

`Eh... Waar gaat ú heen,' antwoordde ze verbouwereerd, de woorden van haar moeder indachtig.

`Ah, een vraag beantwoorden met een wedervraag,' zei hij nog steeds lachend. `Naar Clermont-Ferrand. Als je een lift wilt, dan _'

`Helemaal naar Clermont-Ferrand?' onderbrak Tessa hem, een verraste glimlach op haar gezicht.

`Ja, helemaal naar Clermont-Ferrand, althans in de buurt van. Als je wilt kun je mee, maar stap eerst van je wolkjes af, ik houd mijn cabine graag droog.'

Tessa aarzelde geen moment, deed wat hij had gevraagd en klom in de cabine. Een chauffeur met gevoel voor humor en een oogsnoepje bovendien (ze had haar ogen heus niet in haar zak) kon domweg geen slechterik zijn.

Toen ze zat en haar rugzak bij haar voeten had neergezet, stak hij zijn hand naar haar uit. `Enchanté, Nicolas Nectaire.'

`Tessa Treurniet.'

Ze schudden elkaar glimlachend de hand. Vervolgens rommelde hij achter zich en reikte haar een handdoek aan.

Haar haren en gezicht drogend bestudeerde Tessa hem heimelijk van opzij. Ze kon niet anders dan concluderen dat Nicolas echt een lekker ding was.

Eenmaal onderweg richting Parijs namen haar heimelijke blikken toe. Hij werkte als een magneet op haar, ze kon haar ogen gewoonweg niet van hem afhouden.

Soms voelde hij dat ze naar hem keek. Dan wierp hij haar glimlachend een veelbetekenende knipoog toe.

Blozend als een biet keek ze dan snel voor zich, om even later weer als vanzelf haar hoofd stiekem zijn kant op te draaien. Hij was zeker een jaar of tien ouder dan zij, maar wat was hij knap. Niet in de zin van mooi, zeker geen adonis. Hij had een vrij forse neus en een gewelfd voorhoofd. Maar zijn helderblauwe ogen onder pikzwarte wenkbrauwen, zijn nonchalante krullende haardos en volle lippen met een kaarsrecht wit gebit en een soort van grappige vampierachtige hoektanden maakten dat hij gewoon een super aantrekkelijke kop had.

Tessa dacht aan de laatste woorden van haar moeder toen ze gisteren afscheid van elkaar hadden genomen: `Houd je tempeltje rein.' Inwendig moest ze lachen. Haar moeder kende haar amoureuze escapades heus wel, maar mocht haar graag plagen.

Ze kon het ook niet laten om zijn lichaam stiekem te bestuderen. Ook niet misselijk. Op zijn gespierde rechter bovenarm had hij een tattoo van een lachend vrouwengezicht. `Votre femme?' vroeg ze, hopende dat ze niet weer zou blozen.

`Nee, ik ben niet getrouwd, maar wel een heel belangrijke vrouw voor me. Mijn moeder.'

`Wat lief.' Hm. Hij is niet getrouwd. Dat opent perspectief. Nou ja, Tessa! Berispte ze zichzelf inwendig, wat is dat voor een idiote gedachte! Er schoot een citaat van Mr Darcy uit Pride and Prejudice, haar favoriete boek door haar hoofd: "A lady's imagination is very rapid; it jumps from admiration to love, from love to matrimony in a moment."1)

`Ze is een paar jaar geleden overleden, ik mis haar vreselijk.'

`Dat spijt me.' Tessa wist even niet wat ze verder moest zeggen, en nu het een tijdje stil was in de cabine, hoorde ze voor het eerst bewust het luide gezoem dat van achteren op haar afkwam.

Aldus Mr Darcy tegen Miss Bingley in Jane Austens Pride and Prejudice, als zij hem zeer tegen haar zin geïnteresseerd ziet kijken naar Elizabeth Bennet, en daar een hatelijke opmerking over maakt.

`Wat is dat voor een gezoem? Het lijkt wel of we achtervolgd worden door een zwerm bijen.'

`Klopt min of meer,' antwoordde hij. Achterin staan mijn bijenkorven.'

`Bijen?' vroeg Tessa geschrokken. Voor haar waren bijen, hoe nuttig ook, beestjes met een gemeen scherpe angel bij wie je maar beter uit de buurt kon blijven. En het idee om met duizenden misschien wel miljoenen bijen op pad te zijn, vond ze best wel eng.

`Ja, bijen. Ik ben imker. Een reizende imker om precies te zijn.'      

`Echt? Ik loop toch geen gevaar, hè?'

`Zeker wel.'

`Huh?'

`Je verkeert in levensgevaar zelfs,' antwoordde hij met een ironisch opgetrokken wenkbrauw. `tenminste, als je je hand in een korf zou steken en de koningin kwaad zou doen,' vervolgde Nicolas lachend. `Bijen steken alleen als ze zich bedreigd voelen. Zolang je ze met rust laat, zijn ze niet alleen de nuttigste beestjes ter wereld maar ook de liefste.'

Niet geheel overtuigd maar wel geïnteresseerd vroeg ze Nicolas honderduit over zijn beroep, haar eigen onderzoek compleet vergetende.

Aangemoedigd door haar oprechte interesse, vertelde Nicolas gretig verder over zijn beroep, dat hij met veel passie uitoefende. Hij legde haar uit dat bijen een cruciale rol spelen in de voedselketen. `Ze zijn goed voor maar liefst twee derde van de gewasbestuiving, maar ze worden ernstig blootgesteld aan gevaren als landbouwgiffen, grootschalige landbouw en een ernstig verminderde biodiversiteit.' Hij schudde zijn hoofd. `Zo langzamerhand begint het door te dringen dat de bedreiging van de bij een ernstig gevaar vormt voor onze voedselvoorziening,' vervolgde hij. `Verschrikkelijk gewoon. Je moest eens weten wat een prachtige gemeenschappen zij vormen, en wat een ongelooflijk knappe architecten het zijn.'

Al pratende had hij niet in de gaten - hij moest immers zijn ogen op de weg houden - dat Tessa's ogen zwaar werden. Pas toen er een zacht geronk en gezucht via haar fijne neusje en fraai gevormde rozerode lippen zijn oren bereikten, wierp hij even een blik opzij om niet zonder ontroering te zien dat haar hoofd richting linkerschouder hing, en haar lippen half geweken waren.

Ze sliep. Diep.

Misschien toch een beetje een saai verhaal opgehangen, dacht hij schokschouderend.

Maar daarin vergiste hij zich, getuige Tessa's gedachten en haar erop volgende droom...

Even daarvoor...

Niet zomaar een oogsnoepje, maar een interessánt oogsnoepje. Ik leer hier vandaag heel veel, vond Tessa. En wat heeft het lekkere ding een heerlijk zangerige stem, zo'n warme bariton die een vrouw op slag doet smelten. Wat zou ik trouwens graag mijn handen begraven in die zwarte krullen. Ze voelen vast zijdezacht aan. Dromerig maakte Tessa het sjaaltje om haar nek wat losser.

Ze kreeg het voor het eerst die dag warm, mogelijk vanwege haar gedachten over de man naast haar, maar misschien ook door de zon die ondertussen achter de wolken tevoorschijn was gekomen en vol in de cabine scheen. Ze knipperde met haar ogen tegen het felle licht.

Nicolas had zijn zonnebril opgezet. Zo'n Ray Ban pilotenmodel, wat hem nog sexyer maakte.

Door haar slaapgebrek van de afgelopen nacht voelde ze haar ogen zwaar worden. Ze vocht ertegen, wilde zijn stem blijven horen, maar ze voelde dat ze het gevecht tegen de slaap ging verliezen...

Vaag op de achtergrond hoorde ze hem zeggen: `Mijn familie houdt al generaties lang de apis mellifera, de ondersoort van de apis mellifera, ofwel honingbij, die in het grootste deel van Europa voorkomt. De bijen leven in kolonies, ook wel bijenvolken genoemd, en elk volk is een soort van op zichzelf staande familie...'

`Wow, wat interessant,' zei ze slaperig.

`Zeker. In een bijenvolk zijn de taken ook heel duidelijk verdeeld. Je kunt gerust stellen dat er kadaverdiscipline heerst.'

`Dat zal mijn vader aanspreken, hij is beroepsmilitair,' merkte ze op, nadat hij had uitgelegd hoe het zat met de taakverdeling tussen koningin, werksters en darren.

`De snelste darren mogen de koningin bevruchten tijdens de zogenaamde ``bruidsvlucht'',' vervolgde hij zijn betoog. `Die paar seconden van genot moeten ze echter wel met de dood bekopen,' besloot hij met een blik van `tant pis'.

`Ah, wat zielig.' Tessa vond de koningin maar een bofferd: hoog in de lucht omringd door haar stoere mannelijke harem, hun sabels in streven gericht en maar één doel voor ogen: haar bevruchten! Maar wat hadden die darren het zelf slecht getroffen. Ook al vierden ze hun lusten rechtmatig bot op de koningin, het betekende wel een gewisse dood. Gelukkig zat de mens anders in elkaar. En met deze geruststellende gedachte viel ze in een diepe slaap.

Getooid in een merkwaardig geelbruin gestreepte outfit en een bontje om haar nek nam Tessa de uitgestoken hand van de onbekende man aan en volgde hem door een van de fraaiste bloementuinen die ze ooit had gezien. De lucht was bezwangerd van de zoetste geuren, en de felle kleuren van de bloemenzee om haar heen deden bijna pijn aan haar ogen.

Het vrolijke melodieuze gekwetter en gespetter van zangvogeltjes in een kletterend fonteintje, het zoemende zangkoor van de bijen en hier en daar een zinnelijke geluiden producerend vrijend naakt paartje maakten het plaatje compleet: ze bevond zich in de tuin der lusten...

Ze keek omlaag naar haar hand in die van hem, en talloze vlindertjes begonnen in haar buik te fladderen.

De onbekende man en zij namen plaats op een donkergroen gelakt gietijzeren bankje en gingen dicht tegen elkaar aan zitten. Hij sloeg een arm om haar heen.

`Wil je iets hemels proeven?' vroeg hij met een zwoel klinkende stem.

Nog voordat ze zijn vraag kon beantwoorden, voelde ze zijn lippen op die van haar, en even later een tong in haar mond die duidelijk eerst in de honing was gedoopt.

`Hmm, c'est bon,' hoorde Nicolas haar tot zijn stomme verbazing zeggen. `Encore!' Ze slaakte een tevreden zucht, licht kreunend gevolgd door smakkende geluidjes?

Hij schoot in de lach. Wat droomt ze in hemelsnaam? Aan haar rode oortjes te zien misschien een stoute droom? Of zit ze te eten? Nou, vanavond eten we gewoon in een routier, dus een viergangendiner in een sterrenrestaurant gaat het niet worden. À la fortune du pot2), daarmee zal ze genoegen moeten nemen.

Ervan uitgaande dat ze zijn aanbod voor een maaltijd niet zou afslaan, verkneukelde Nicolas zich bij voorbaat. Wat zullen de collega's jaloers op me zijn als ze me zien binnenkomen met deze mooie meid. En opgewekt reed hij na de ringweg van Parijs zuidwaarts over de nationale wegen.

De druk van 's mans lichaam, zijn tong in haar mond en een hand onder haar topje bezorgden Tessa een intens warm kloppend gevoel in haar onderbuik.

Toen hij de kus onderbrak en haar op de sensueelst mogelijke manier in het Frans woordjes in haar oor fluisterde, voelde ze de zweetdruppeltjes op haar voorhoofd parelen.

`Ma belle Tessá, ma petite reine d'abeilles3), laat mij je favoriete darsoldaat zijn. Ik wil met jou hoog in de lucht zweven om je aan mijn vurige sabel te spiesen en zo een met je worden.' Daarop stak hij opnieuw zijn honingzoete tong in haar mond.

Vervolgens trok hij haar op schoot, en voelde Tessa zijn mannelijkheid tegen haar heup. Opnieuw ontsnapte er een kreun van genot aan haar keel...

Een kreun die ook voor Nicolas hoorbaar was. Hij kreeg het een beetje moeilijk achter het stuur. Zo langzamerhand vreesde hij voor concentratieverlies, en dat kon hij zich niet permitteren. Hij mocht zijn kostbare lading onder geen beding in de waagschaal stellen. Hij besloot even te pauzeren op een aire de repos, waar hij wat kon afkoelen. En zij wellicht ook. Zou ze zich de droom herinneren als ze wakker werd? Zo ja, hoe zou ze dan reageren? Hoe zou híj reageren?

`Neem me, darsoldaat!'

Haar bevelende stemgeluid deed hem opschrikken. Hij had geen idee wat ze zei, maar haar diepe zuchten en kreunen, en het woeste heen en weer gaan van haar hoofd verrieden een droom die de oudste beweging van de wereld als centraal thema had. De overduidelijke genotvolle klanken die uit haar keel opstegen wonden Nicolas dusdanig op, dat het kruis van zijn toch al strakke spijkerbroek ernstig ongemakkelijk begon aan te voelen.

Bij elke zucht zag hij vanuit zijn ooghoek haar borsten deinen onder haar topje. `Putain!' riep hij uit. `Wat gaat er in het hoofd van die meid om?'

Eh... voor de goede orde: hij maakte haar niet voor hoer uit. `Putain' was in dit geval slechts een uitroep van opperste verbazing.

En onze Tessa? Zij droomde onverstoorbaar verder.

Nee, bijtje zoem zoem, dat gaat zomaar niet. We moeten elkaar eerst een beetje beter leren kennen. Daarop vlijde de man haar neer op een plaid met honingraatmotief, die hij had uitgespreid onder een boom omringd door geurig zacht felgroen mos. Hij noemde haar zijn schone bosnimf, terwijl zij zich gewillig door hem van haar merkwaardige outfit liet ontdoen. Haar kledingstukken wierp hij achteloos weg, even later gevolgd door die van hemzelf.

Vervolgens pakte hij een pot honing van reusachtige afmetingen. Zoiets had Tessa nog nooit gezien. Zulke enorme honingpotten bestaan toch niet, dacht ze.

De man schroefde de dop eraf, ging boven haar staan in al zijn naakte glorie, hield de enorme honingpot boven zijn hoofd en liet de inhoud over haar gezicht, borsten en buik stromen als een zoete in de zon fonkelende gouden waterval.

Met haar tong de verrukkelijke amberkleurige vloeistof opvangend stak ze haar armen naar hem uit, opnieuw hevig verlangend naar zo'n honingzoete kus.

Hij boog over haar heen en begon zich tegoed te doen aan het kleverige goedje op haar gezicht, borsten, buik en aan `de nectar van de orchidee' (zoals hij het noemde) tussen haar benen...

Tessa had het niet meer... `Trek je sabel, darsoldaat en...'

Precies op dat moment schrok Tessa wakker. Waarschijnlijk omdat de cadans van de rit plotseling was weggevallen. Naar buiten kijkend zag ze dat de vrachtwagen tot stilstand was gebracht in een bosrijke omgeving.

`Huh, waar ben ik?' vroeg ze, verdwaasd met haar ogen knipperend. Ze voelde zich plakkerig. Omlaag kijkend zag ze dat haar topje aan haar lichaam kleefde. Ze had kennelijk hevig getranspireerd. Ze besefte dat ze in haar droom zoiets banaals als zweet naar een verrukkelijk zoet goedje als honing had vertaald.

`Je was in dromenland, ma belle au bois dormant.4) We bevinden ons nu op een aire de repos,' antwoordde Nicolas, die ondanks de pijnlijke krapte in zijn kruis zijn lachspieren nauwelijks in bedwang kon houden. `We zijn ondertussen een stuk ten zuiden van Parijs. Je hebt vanaf de périphérique geslapen. Je moet wel heel moe geweest zijn.'

`Het spijt me. Dat komt omdat ik afgelopen nacht nauwelijks een oog heb dichtgedaan.'

`Verontschuldig je vooral niet.'

`Heb ik in mijn slaap gepraat?' vroeg ze bezorgd. `Dat schijn ik namelijk heel vaak te doen.'

`Nee hoor,' zei hij op een ietwat ontwijkende toon.

Met enigszins toegeknepen ogen keek Tessa hem wantrouwend aan. Zijn fraaie blauwe ogen schitterden vrolijk, alsof hij iets grappigs had meegemaakt.

Ze geloofde hem niet. Ze herinnerde zich de bizarre droom tot in de kleinste details en wist dat die haar bijna tot een hoogtepunt had gebracht. Een hoogtepunt dat haar was bezorgd door een onbekende man, maar wel door een die verdacht veel op Nicolas had geleken. Kon het nog gênanter?

`Weet je het zeker?' vroeg ze aarzelend. `Eerlijk zeggen, Nicolas.'

`Nou ja, laat ik het zo stellen: je had het behoorlijk druk. Oh la la!' Zijn lippen getuit maakte hij een veelbetekenend zwaaiend gebaar met zijn hand, waarna hij onbedaarlijk begon te lachen. Hij kon zich niet meer beheersen.

Als door een wesp of, liever gezegd, door een dar gestoken veerde Tessa van de bijrijderszitting op, daarbij bijna haar hoofd stotend aan het plafond van de cabine. Ze sloeg haar handen tegen haar gloeiende wangen. `O, nee! Wat erg, wat erg! Ik schaam me dood!'

`T'inquiète5)’, zei hij schuddebuikend. De lachtranen uit zijn ogen weg poetsend gebaarde hij met de duim van zijn andere hand naar de achterkant van de vrachtwagencabine.

Zo rood als een tomaat keek Tessa om. Daar bevond zich tot haar verrassing een keurig opgemaakt bed.

`Als je wilt, ben ik meer dan bereid te voltooien waar je gebleven was, avec le plus grand plaisir6).'

© Renée Olsthoorn

Vertalingen

1) "De fantasie van een dame werkt razendsnel; in een fractie van een seconde springt ze van bewondering naar liefde, en van liefde naar huwelijk."

2) Eten wat de pot schaft

3) Mijn bijenkoninginnetje

4) Mijn schone slaapster (of mijn Doornroosje)

5) Relax

6) Met het grootst mogelijke genoegen

De eerste kus

Door Dani van Doorn

Dani van Doorn begon pas met schrijven na haar 43e maar was vanaf toen ook niet meer te stoppen. Kinderboeken, feelgood en historische romans: alle verhalen die ze in haar hoofd had moesten gewoon op papier. Met haar nieuwste boek Pippa heeft ze, als eerste Nederlandse auteur, een feelgood roman in Regency stijl geschreven. Haar zomerverhaal, De eerste kus, vertelt een klein stukje uit het leven van Pippa. 

Voor alle bezoekers aan dit café heeft Dani nog een cadeautje: een gratis download van een e-book novelle: de historische feelgood Zomer in Southfield. Dat kan via allerlei verkoopsite’s van epubs zoals Apple Books en Rakuten Kobo. Mocht dat niet werken of voldoen, er is sowieso een pdf van dit verhaal via https://danivandoorn.jouwweb.nl  te downloaden.

Voor Hebban schreef ze De Eerste Kus

Zomer 1816, Londen

Pippa was bezig om zich op haar logeerkamer netjes te maken voor de afspraak met Freddy, toen tantes dienstmeisje kwam vertellen dat er al iemand voor haar was. ‘Een echte lord,’ zei ze met grote ogen.

Pippa haastte zich haar hoed op te zetten zonder haar kapsel te beschadigen. Daarna roffelde ze de trap af en ging de salon binnen. Zoals altijd wanneer ze ineens voor Freddy stond, raakte ze een beetje buiten adem. ‘Goedemiddag, Lord Palmerton,’ zei ze nerveus. Hij was opgestaan en boog voor haar. Ze keek even neer op zijn hoofd vol goud- en honingblonde krullen. Wat kon één man veel verschillende tinten blond in zijn haar hebben, dacht ze bewonderend. Zijn warme glimlach stelde haar weer een beetje op haar gemak.

‘Dag, Miss Wesley, het is een prachtige middag voor een wandeling. Niet te warm en niet te koel.’ ‘Ja,’ zei ze nog steeds een beetje ademloos. ‘Zullen we dan maar gaan?’ Aan tante Dorry’s gezicht te zien was er echter iets niet in orde. ‘O Pippa, ik heb Marie nodig voor de voorbereidingen van vanavond, dus ze kan niet meegaan als chaperonne.’

‘O, wat jammer,’ zei Pippa en keek naar Freddy.

Die reageerde ontstemd. ‘Heel vervelend, juist nu het zulk mooi wandelweer is.’

Pippa beet op haar lip. Ze had zoiets niet eerder meegemaakt en wist niet wat de oplossing was. Thuis in Farnham was het niet nodig om buiten door een dienstmeisje vergezeld te zijn. Zou ze met Freddy in de tuin gaan zitten, of mocht dat ook niet? Ze zag dat Dorry zenuwachtig werd. Haar tante had groot ontzag voor mensen met een belangrijke titel en de vader van Freddy was graaf, had Ruben haar verteld. De zoon van een graaf weigerde ze niet zo gauw iets, al was Freddy zelf nog maar burggraaf, dacht Pippa hoopvol.

Opeens zei tante: ‘Ga dan toch maar. Het is wel niet zoals het hoort, maar je bent geen meisje van zestien meer en de familie Palmerton is me goed bekend. Daarbij kent bijna niemand je hier in Londen. Zolang jullie niet te diep het park ingaan, is het geen probleem.’

Pippa verheugde zich over de vrijheid die haar tante haar gunde. Waarschijnlijk dacht ze dat een meisje van haar leeftijd – twee jaar boven de twintig – alle kansen op een huwelijkskandidaat te baat moest nemen, zeker als er een voorname lord in haar geïnteresseerd was.

Even later liep ze naast Freddy richting het park. Hij wilde haar daar uitgebreid op thee trakteren in een paviljoen. ‘O lekker, ik ben mijn tussendoortje vergeten mee te nemen,’ verzuchtte ze tevreden.

‘Wat wil dat zeggen?’

‘Tante meent dat een dame spaarzaam moet eten, maar omdat ze me te dun vindt, staan er toch tussendoortjes voor me klaar.’ Ze vertelde hoe het eerste theeuurtje verlopen was en hoe ze zich had gedragen als een opstandig kind, omdat er zoveel gedragsregeltjes waren om rekening mee te houden.

Hij schaterde het uit en pakte toen haar hand om die door zijn arm te trekken. ‘O Pippa, zoals jij is er maar een. De man die met jou trouwt, hoeft zich nooit te vervelen.’

‘Nee, maar wel te schamen als ik op het verkeerde moment iets geks zeg,’ zei ze vol zelfspot.

‘Ik denk dat dat wel meevalt. Als puntje bij paaltje komt, weet je heel goed wat wel en niet kan.’

‘Ik hoop het, maar eergisteravond heb ik me schandelijk misdragen.’ Tot haar vermaak schrok hij echt een beetje van haar woorden.

‘Hoezo dan?’

Ze deed uit de doeken hoe klef die vervelende Henry Coxcomb tegen haar had gedaan en wat haar reactie was geweest. ‘Ik vroeg of hij van de natuur hield en vertelde hem toen enthousiast over één worden met de natuur door met je blote voeten door de modder lopen en in het bos de takken van de bomen tegen je armen te laten striemen.’

Freddy lachte weer smakelijk. ‘Ondeugd! Maar ik neem het je niet kwalijk, elke concurrent is een bedreiging.’

‘Ik was hem zo zat, weet je. Weer zo’n rare man die denkt dat ik wel blij zal zijn met zijn attenties omdat…’ Ze zweeg abrupt en eindigde in gedachten met: omdat mijn moeder mijn vader heeft verlaten. Toen mompelde ze: ‘Nou ja, waarom weet ik eigenlijk niet. Misschien denkt hij dat ik erf van tante Dorry.’

‘En is dat niet zo? Je bent toch haar enige nichtje?’

Pippa knipperde met haar ogen. ‘Hoe weet je dat?’ vroeg ze achterdochtig.

‘Dat heeft je lieve tante me net verteld.’ Hij kneep even in haar hand. ‘Kijk maar niet alsof ik op een rijke erfgename uit ben. Dat heb ik niet nodig en ik weet van Ruben al dat je een leuk zakcentje meekrijgt van je vader, maar niet genoeg om van te leven.’

‘Klopt,’ zei Pippa maar half gerustgesteld. ‘En dan is Fanny er nog, het aangenomen kind van tante Dorry. Ze is bij hen in huis gekomen toen ze wees werd. Mijn tante dweept met Fanny en alles en iedereen die met haar te maken heeft, en zíj is haar erfgename. Daarbij vermoed ik dat tante Dorry heel oud gaat worden,’ eindigde ze ineens geamuseerd. ‘Een leven van matigheid en regelmaat moet toch zijn vruchten afwerpen.’

‘Laten we het hopen voor haar. Ik hoop in elk geval dat mijn vader nog lang zal leven. Mijn landgoed in Surrey is genoeg om van te leven en daarbovenop krijg ik nog een toelage uit het familievermogen.’

Waarom vertelde hij haar dat? Pippa keek opzij. Plotseling zag ze weer hoe knap hij was, en hoe innemend. Om niet te zeggen: imponerend. Poeh, dit was geen gewone man, maar een man die wist wat hij wilde.

‘Zullen we even gaan zitten? Ik moet mijn sandaalveter opnieuw om mijn been vlechten,’ zei ze, toen ze in het park waren.

Hij trok veelbetekenend zijn wenkbrauwen op. ‘Interessant.’

Ze stak haar tong uit. ‘Een gentleman kijkt dan de andere kant op.’ Toen ze zat, veilig met haar rug naar de andere wandelaars, wikkelde ze de leren veters van haar Griekse sandaal opnieuw om haar onderbeen en ze knoopte ze vast. Daarna liet ze haar rok weer zakken. ‘Zo, dat heeft niemand gezien.’

‘Je bent niet te dun, hoor,’ zei Freddy met een blik die haar de vlammen uit liet slaan. ‘Je tante heeft er geen kijk op.’

‘Werkelijk, Lord Palmerton, ik had toch verwacht dat u meer heer zou zijn!’

Hij lachte hardop. ‘Ik heb niet gekeken, of misschien heel even, maar ik vind het leuk om je te plagen. Je reageert vaak zo onverwacht.’

Pippa snoof. ‘Trakteer me dan nu maar op thee met veel lekkers erbij om het goed te maken.’ Toen ze tegenover elkaar in het paviljoen zaten, begon Pippa over wat haar op het hart lag. ‘Weet je, Freddy, eigenlijk wilde ik je wat vragen. Iets vertrouwelijks.’

Hij was meteen serieus. ‘Zeg het maar.’

Ze dacht even na. ‘Ik heb familie in Londen, maar ik weet niet waar. We zijn gebrouilleerd vanwege een… schandaal. Maar ik wil zo graag weer contact hebben met… hen,’ maakte ze ervan. ‘Ruben zei dat jij de meeste adellijke families wel kende.’

‘Klopt. Om wie gaat het?’

‘Dat is het punt, ik ken alleen de naam van de vrouw. Ze zou met een Engelse edelman getrouwd zijn. Hoewel ik niet zeker weet of ze echt getrouwd zijn,’ zei ze, terwijl ze naar het tafeltje keek. Ze had er niet aan gedacht dat ze dit allemaal moest vertellen. Waar was ze aan begonnen? Straks zou Freddy ook niets meer met haar te maken willen hebben. En als tante Dorry erachter kwam dat ze haar moeder zocht, werd ze misschien wel naar Farnham teruggestuurd! Maak niet uit, hield ze zichzelf voor. Als ze mama erdoor terugkreeg, had ze het ervoor over.

‘En wat is de naam van de vrouw?’ vroeg Lord Palmerton voorzichtig.

Hoopvol keek ze op. Zijn blik was heel zacht en er viel een steen van haar hart. ‘Paulette de Salignac-de la Mothe.’

Hij floot langzaam. ‘Dat is een zeer adellijk huis.’

‘Ja,’ antwoordde ze kort. ‘Ken je die naam?’

Hij dacht na. ‘Ik heb ervan gehoord en ik denk dat ik er wel achter kan komen.’

Meer zei hij niet en ze was blij dat hij niet verder vroeg. Freddy was werkelijk een gentleman, dat was geruststellend. Nu ze het moeilijkste deel achter de rug had, kon ze zich meer ontspannen.

Hij merkte het en begon met haar te flirten. ‘Je ogen zijn zo groot en donker als die van een hertenkalfje,’ zei hij met een glimlach waarin hij al zijn charme op haar losliet. ‘Het spijt me als ik niet origineel ben, maar daar doen ze me steeds aan denken.’

Ze glimlachte schuchter terug. ‘Ik geloof niet dat iemand dat ooit tegen me heeft gezegd.’ Meteen dacht ze aan Ruben, met zijn liefkozende Kitten. Hoewel, soms was het ook verwijtend. Wanneer zei hij eigenlijk Kitten en wanneer Pip of Pippa?

‘Volgens mij denk je nu aan Ruben,’ zei Freddy, die niet veel ontging.

‘Ja, dat klopt.’ Ze zag aan zijn gezicht dat hij het geen prettige mededeling vond en verlegde het gesprek daarom naar hem. ‘Hoeveel jongedames heb jij eigenlijk al het hof gemaakt of ten huwelijk gevraagd?’

‘Ten huwelijk gevraagd?’ herhaalde hij quasi ontdaan. ‘Niet een! Het hof gemaakt is een andere kwestie,’ voegde hij er plagerig aan toe. ‘Ben je jaloers van aanleg, lieve Pippa?’

‘Ik weet het niet… Ik heb nog nooit een geliefde gehad.’

‘Ach, meiske, toch. Dan kan ik beter voorzichtig met je zijn en je niet meteen kussen tot je ademloos bent. Ik zal je eerst laten zweven.’

‘Wat fijn dat je zo bescheiden bent.’ Ze knikte hem hartelijk toe. ‘Een goede eigenschap voor een edelman.’

Freddy grijnsde breed. ‘Die opmerking zet ik je betaald.’

‘Met een luchtballon zeker, om mee weg te zweven. Ik verheug me er nu al op!’

Zijn lichte ogen flikkerden dreigend. ‘Pas op, Philipa! Iedere brutaliteit wordt afgestraft.’

‘Ik bibber van angst.’ Inmiddels liepen de rillingen daadwerkelijk over haar rug vanwege de ondeugende manier waarop hij naar haar keek. O, wat was het heerlijk om te flirten met zo’n adembenemende man. Op dat moment voelde ze hoe zijn duim de rug van haar hand streelde. Binnenin haar begon iets te trillen en het leek of ze nu al een beetje zweverig werd.

‘Drink je thee op, ik wil je zoenen,’ prevelde hij enigszins hees.

‘Waar, hier?’ vroeg ze met verschrikte ogen.

Hij lachte. ‘Nee, lief onschuldig meisje, er zijn hier in het park allerlei plekjes waar je als stelletje redelijk ongezien kunt staan.’

‘Maar we zijn geen stelletje.’ Kon ze zich zomaar laten zoenen door een man met wie ze niet verloofd was? ‘Stel dat iemand me ziet…’

‘Met die diep gerande hoeden die jullie meisjes tegenwoordig dragen is je gezicht bijna niet herkenbaar, maar ik zal zorgen dat niemand het ziet.’

Plotseling werd Pippa zenuwachtig. ‘Ik wilde dat je me niet verteld had. Ik weet niet of ik het wel prettig vind.’

Hij keek verward. ‘Om door mij gezoend te worden, bedoel je? Tjonge, dat is ook niet erg vleiend voor mij, zeg.’

‘Goed,’ lachte ze, terwijl ze opgelaten naar haar bord keek. ‘Dan zijn we allebei onzeker.’

Hij zuchtte en toen ze opkeek, zag ze een licht gekwelde blik in zijn ogen. ‘Je weet wel hoe je een man zijn zelfvertrouwen moet ontnemen, Pippa.’

‘Ach, voor jou is dat toch allemaal gesneden koek. Meisjes, zoenen,’ gebaarde ze met haar hand. De hand die hij eigenlijk aan het strelen was. Waar moest ze hem nu neerleggen? Ze hield hem in haar schoot.

‘Pip, stop alsjeblieft met praten en drink je thee op. Ik doe niets wat je niet wilt.’

Zo langzaam mogelijk dronk ze haar kopje leeg, schonk zich nog een derde kopje in en pakte het laatste stuk boterkoek.

‘Philipa…’ Lord Palmerton klonk nu echt dreigend. ‘Zit je me uit te proberen?’

Ze keek op, recht in zijn ogen. ‘Zit jij me te bevelen?

Verrast leunde hij naar achteren. ‘Zo, zo. Jij bent toch wel een pittig dametje.’

Ze kauwde nadenkend op de boterkoek. ‘Soms wel, soms niet.’ Meteen realiseerde ze zich dat dit te maken had met haar moeilijke tijd in Farnham, toen mama hen net had verlaten. Bah, nare tijd was dat geweest.

‘Leg eens uit,’ zei Freddy, zijn ogen stonden weer zachter.

‘Misschien ooit,’ antwoordde ze zo neutraal mogelijk. Iedere keer kwamen ze weer uit bij Ruben of de geschiedenis met haar moeder. Eigenlijk wel logisch, het waren de twee belangrijkste mensen in haar leven. Het woord ‘waren’ maakte haar weer melancholiek en impulsief schoof ze haar bord en kopje weg. ‘Ik ben klaar.’

‘Goed, betaald heb ik al, dus we kunnen vertrekken.’ Hij stond op en bood haar zijn arm. Samen wandelden ze het paviljoen uit en hij nam de weg naar het labyrint. ‘Ik wilde vragen of ik je een aantal bezienswaardigheden van Londen mag tonen,’ begon Freddy. ‘Zou je dat leuk vinden?’

‘Ik zou het geweldig vinden om de opera te kunnen bezoeken. En misschien ook wel om een bal bij Almack’s bij te wonen, als mijn tante dat tenminste goed vindt. Ik vrees wel dat er dan een vrouwelijk chaperonne mee moet gaan,’ eindigde ze met een frons.

‘Mijn zussen zijn nog niet in de stad, anders was dat misschien een oplossing geweest. Ik zal je Vauxhall Gardens tonen, maar dan overdag en de opera, maar dan moet er ook een chaperonne mee. Wat denk je van die Fanny?’

‘O, dat is een goed idee! Volgens mij komt ze zelden ergens. Het is net zo’n huismus als ik.’

‘Nou, ik kan jou geen huismus noemen, je bent veel te graag buiten.’

‘Maar in Farnham ben ik wel graag in huis bezig.’

‘Ja, je bent een eersteklas huisvrouw. Het huishouden waar jij leiding aan gaat geven zal op rolletjes lopen, omdat je precies weet wat er nodig is.’

‘Pff, dat zal me een groot huishouden worden als ik ooit zelfstandig word. Ik en een dienstmeisje in een cottage,’ spotte Pippa. ‘Door die eeuwige oorlogen zijn er in Engeland meer vrouwen dan mannen overgebleven, met als gevolg dat alle vrouwen met een titel of een fortuin als eerste getrouwd zijn. Ik bungel onderaan of ik moet met zo’n type trouwen als de oude Mr. Weller van de tweedehands winkel.’

‘Pip!’ protesteerde Freddy lachend. ‘Dat gaat echt te ver.’

‘Nee, werkelijk, ik heb geweldige huwelijksaanzoeken gehad in Farnham. Zal ik je er eens over vertellen?’

‘Graag!’

Tot Freddy's vermaak stak ze van wal over de hofmakerij van de begrafenisondernemer en de eigenaar van de uitdragerij en eindigde met: ‘En dan waren er nog een vader en zoon met een landhuis net buiten Farnham. Over de veertig en over de zestig waren ze, daar heb ik ook voor bedankt.’

‘Je zult dus niet om financiële redenen trouwen,’ concludeerde Freddy tevreden.

‘Nee, dat vind ik geen goede reden. Als je je hele leven in harmonie met elkaar wilt samenwonen, moet je zeker weten dat je bij elkaar past.’ Ze pakte voorzichtig een zalmkleurige pioenroos vast en rook eraan.

Freddy knikte. ‘Mijn ouders hebben een heel goed huwelijk, en dat maakt mij wel wat kieskeuriger moet ik toegeven. Die roos kleurt trouwens mooi bij je huid en ogen.’ Hij sneed de bloem af met een zakmesje en boog zich naar haar toe om hem tussen haar haren en hoed te steken. ‘Zo, kleine schoonheid met je mooie hertenogen,’ zei hij teder en pas toen zijn hand haar kin omvatte, begreep ze dat hij haar ging kussen.

Zodra ze zijn lippen op die van haar voelde, sloot ze automatisch haar ogen. Zijn kus was zacht en liefdevol en een zweverig gevoel nam bezit van haar. Juist toen ze dacht dat hij haar zou loslaten, verlengde hij zijn zoen en ze gaf zich er opnieuw aan over. Daarna liet hij haar voorzichtig gaan. ‘En, viel het mee, of vond je het inderdaad niet prettig?’ vroeg hij onderzoekend.

Ze opende langzaam haar ogen. ‘Nee, ik vond het heerlijk,’ zei ze een beetje schor. Toen Freddy ietwat opgelucht keek, glimlachte ze naar hem. ‘Je bent goedgekeurd als zoener.’

Zijn ogen flikkerden meteen dreigend. ‘Pas op, jij nest, of ik zal je op een heel andere manier kussen.’

Haastig deed ze een stap naar achteren. ‘Nee, dat wil ik niet.’ Ze had genoeg smoorverliefde stelletjes gezien om te weten hoe dat eraan toeging. ‘We zijn niet verloofd.’

Hij trok waarderend zijn wenkbrauwen op. ‘Kom, schone dame, laten we dan verder lopen, er is nog veel moois te zien.’ Hij nam haar mee langs bloeiende planten en waterpartijen voordat ze naar Upper Berkeley Street terugwandelden.

‘Als tante Dorry wist wat we gedaan hadden, zou ze misschien wel flauwvallen,’ zei Pippa.

Freddy grinnikte even. ‘O, die oude dame vermoedt wel wat we doen, hoor. Ze is zelf ook jong geweest.’

Pippa lachte ineens. ‘Ja, dat zei ze laatst wel. Dat ze een paar huwelijksaanzoeken had gehad in de tuin. Maar ze snapt niet dat ik Henry niet zie zitten.’

‘Komt die vervelende kwast vanavond ook weer?’ vroeg Freddy. ‘Om zich aan je op te dringen?’ ‘Als hij dat durft, begin ik te praten over de details van mijn insectenverzameling of zoiets.’

‘Heb je die dan?’ vroeg hij een beetje gealarmeerd.

‘Nee, ik laat ze liever in de natuur. Maar we zochten er wel naar, Ruben en ik. De dode exemplaren nam hij mee.’

‘Ruben blijft terugkomen in onze gesprekken, ik zal me erbij neer moeten leggen,’ verzuchtte Freddy. Ze waren intussen bij tante Dorry’s huis aangekomen.

Pippa beet op haar lip. ‘Ik ook. Wanneer wil je naar Vauxhall Gardens, Freddy?’

‘Woensdagmiddag?’

‘Ja, graag!’ Ze verheugde zich er nu al op. ‘Ik denk wel dat tante Dorry dat goed vindt. Tot morgen, Freddy en bedankt voor de zalige middag.’ Ze reikte hem haar hand.

Hij nam afscheid met een handkus. ‘Doe je tante de groeten en tot over twee dagen, mooi Hertje.’

© Dani van Doorn

Dit was een fragment uit de Regency Romance Pippa.

Bruidssluier

Door May Harper

May Harper, pseudoniem van Annette Rijsdam, komt als auteur nog maar net kijken. Nadat ze dit jaar met haar korte verhaal Mr. Pink een eervolle vermelding kreeg bij de schrijfwedstrijd van Het Valentijngenootschap probeert ze haar plekje als auteur te veroveren in het feelgoodgenre. Met haar korte verhaal Bruidssluier dat ze speciaal schreef voor de Feelgood Club zet ze daarmee al een goede stap in de richting. Van een echt uitgegeven boek is het nog niet gekomen, maar dat zal, hopen wij, niet al te lang op zich laten wachten.

Voor Hebban schreef ze het korte verhaal Bruidsluier.

1

‘Allemachtig, wat is er mis met jou?’ Lydia kijkt me aan met een gezicht dat in combinatie met haar vraag geen verder uitleg meer behoeft. Geen van de bewoners op de dagopvang reageert. Ik trek mijn mouwen nog iets verder over mijn polsen.

‘Gewoon, een vestje. Voor het geval…’

‘Voor het geval dat het gaat vriezen? Kind, de mussen vallen dood van het dak.’ Met de map vol zorgdossiers wuift ze zichzelf koelte toe. ‘Misschien moet je wat meer spek op je botten kweken, dan heb je het niet constant koud.’

Een tegenreactie lonkt. Iets met minder spek en opvliegers. In plaats daarvan kruip ik nog wat dieper in mijn vest en kijk verontschuldigend de woonkamer rond. Iedereen die er hoort te zitten, zit er. Op één iemand na. De kou trekt acuut uit mijn botten en maakt plaats voor iets anders. Hij hoort hier toch niet? Al voldoet hij wel aan het ‘standaard’ plaatje. Hij zit apathisch in een rolstoel, zijn armen hangen lusteloos langs zijn bovenlijf en over zijn grote grijs/blauwe ogen ligt een waas van onherkenbaarheid. Zijn donkere haar zit in ‘coupe bejaard’ en hij draagt een joggingpak waarin je niet dood gevonden wil worden, maar wat de meesten hier wel gaat overkomen.      

Lydia, de zaalcoördinator, schuift hem aan bij meneer Zeilstra en mevrouw Dalmsen, en slaat hem hartelijk op zijn schouder. ‘Zo meneer Bono, welkom op de Duinpolder. Dit zijn Gijs en Mary. Gijs vertelt altijd stoute verhalen, maar ik denk dat u er zelf ook wel een paar kent.’

‘Donder op,’ zegt Mary en begint te lachen. Lydia glimlacht met haar mee.

Bono reageert nergens op. Hij staart nog steeds met dezelfde lege blik voor zich uit. Zijn lijf is hier, zijn geest ergens anders. Dat hij geen kleinkind van één van de bewoners is, is wel duidelijk. Hij hóórt hier. De vraag waarom ligt op mijn lippen.

‘Wie is dat?’ vraag ik al als ik mijn vest heb opgehangen. Lydia’s afkeurende blik naar mijn blouse met lange mouwen negeer ik.

‘Wie bedoel je?’ vraagt ze alsof er net niet iemand is binnengebracht die de gemiddelde leeftijd aanzienlijk naar beneden heeft gehaald. We staan bij het keukenblok. Ik gebaar met mijn hoofd naar de tafel achter ons waar meneer Zeilstra, mevrouw Dalmsen en de nieuwe jongen, want een jongen is het vergeleken bij al die grijze koppen, samen naar de lege koffiekopjes staren.

‘Dat is Gideon, onze rockster.’ Lydia verdeelt de pillen van de dag over de potjes waar ieders naam op staat. Sommige zet ze apart, die moeten gemalen worden. Ik wil wel helpen, maar ik ben slechts een vrijwilliger, met een ‘rugzakje’, dus geen pillen voor mij.

‘Ik dacht dat je hem net Bono noemde.’

‘Dat was een grapje.’

In mijn hoofd zoek ik naar de naam Bono, ergens komt het mij bekend voor. Aan haar gezicht te zien ben ik warm, maar veel te traag.

‘Oh kom op, Miriam, ben je na de tweede wereldoorlog nog buiten geweest? Bono? U2? Jullie hadden zeker geen televisie thuis.’

‘Dat wist ik heus wel,’ fluister ik en hoop dat zij mijn rode wangen net zo hard negeert als dat ik het doe. ‘Ik zie alleen de link niet tussen hem en die zanger.’

‘Hij is van die bekende rockgroep. Mijn dochter heeft ze onlangs nog gezien op een festival. Rebels, of Rebellion of zoiets heten ze. Seks, drugs en rock ’n roll is voor hem voorlopig niet van toepassing, als het ooit nog van toepassing gaat zijn.’ Ze praat met haar normale volume, wat ik ook gênant vind. Gideon zit vlak achter ons, hij zou ons moeten kunnen horen.

‘Wat is er met hem gebeurd?’ fluister ik, deels om haar een hint te geven zachter te praten en deels omdat ik niet wil dat hij weet dat we over hem roddelen.

‘Drank, drugs en achter het stuur. Laat het voorbeeld voor je zijn.’ Ze draait zich om en klapt in haar handen. Bij een tafeltje bij het raam zit Rosa te puzzelen, in de leeshoek Bertold Jansen met een knuffelbeer. Hij zingt zachtjes Gezangen. Niemand kijkt op als Lydia de dag opent met een inspirerende quote en aankondigt dat we koffie gaan schenken.

‘Zijn er beperkingen waar ik rekening mee moet houden?’

‘Die zijn er genoeg,’ zucht ze. ‘Bono is van zijn middel af verlamd. Vermoedelijk heeft hij ook nog een beroerte of hersenbloeding gehad, want hij kan zijn armen nauwelijks bewegen en praten doet hij ook niet. Hij reageert in feite nergens op.’

‘En revalidatie? Krijgt hij dat?’ Onbedoeld voel ik de tranen opkomen. Hij is nog zo jong, dan kan dit toch niet zijn toekomst zijn?’

‘Sommige dingen die kapot zijn, blijven kapot. Hoe graag je ook anders zou willen.’

‘Wat oneerlijk,’ fluister ik, meer tegen mezelf dan tegen Lydia. Haar opmerking raakt me, niet alleen voor Gideon. Iedereen kan beter worden, toch? Anders is het leven hopeloos. Direct hoor ik weer in mijn achterhoofd dat stemmetje dat me uitscheldt voor dom naïef kind. Niet iedereen wordt beter, hij niet en ikzelf misschien ook niet. Wat kapot is, blijft gebroken.

‘Als je wilt, kun je wel met hem gaan wandelen. Voor die oudjes is deze temperatuur niets, maar hij kan het wel hebben. Bovendien…’ Lydia buigt zich naar me toe, maar dempt haar stem niet, ‘Hij is hier om het leven te laten afvloeien, dus alles wat het proces versnelt, is mooi meegenomen.’

‘Dus jij heet Gideon,’ zegt ik terwijl ik zijn rolstoel voor me uit duw de tuinkamer in. De openslaande deuren nodigen uit naar het terras. Twee enorme trompetbomen zorgen voor een fijne schaduw. Dat is wel een mooi plekje om te gaan zitten. Met een naderende hittegolf door een park te zwoegen met een rolstoel, stond niet op mijn wenslijst voor vandaag. ‘Mooie naam,’ ga ik verder. ‘Bijbels volgens mij. Mijn naam staat daar ook in. Miriam. Ster van de zee, of schoonheid. Slaat nergens op die betekenis.’ Om hem nu te gaan vertellen waarom ik niet in de buurt van de zee mag komen, lijkt me niet geschikt voor een kennismakingsgesprek. Wat wel geschikt is weet ik eigenlijk ook niet. Gideon kijkt halfslachtig opzij. Hij maakt geen contact. Ik schat hem een jaar of dertig, sportief en iemand die best wel waarde aan zijn uiterlijk schonk. Iemand die midden in het leven staat, of beter gezegd stond. In een klap alles voorbij.

‘Geloof jij in God?’ Het lijkt me onmogelijk. Tegelijkertijd schrik ik van mijn gedachten. Je mag nooit twijfelen. Aan de andere kant, is het niet beter om te twijfelen, dan rotsvast te geloven dat onrecht goed is omdat het een reden schijnt te hebben? ‘Als kind was ik boos op God omdat ik niet zo knap was zoals die meiden uit mijn klas.’

Ik hoor het mezelf zeggen. Waar ben ik mee bezig? Hij zit in een rolstoel, gevangen in een kapot lijf en ik ga zitten zagen over mijn kapotte hoofdje. Dat schiet niet op. Er moet iets vrolijkers besproken worden. Een feestje, dat doet het altijd goed.

‘Ik ga trouwen, over twee weken. Mijn schoonmoeder is serieus de engste Bridezilla die je ooit bent tegengekomen. Ze heeft alles tot in de puntjes georganiseerd. Het patroon van mijn bruidssluier, en ze is hysterisch over die sluier want het is een erfstuk, komt terug in de taartdecoratie, de kaart en de bruidssuikers die iedereen na afloop krijgt. De plek waar iedereen hoort te staan, te zitten en te lopen staat in het draaiboek met rood omcirkeld en ik verdenk mijn schoonmoeder ervan dat ze zelfs borden heeft laten drukken met ‘aaaah’ en ‘nu huilen’ erop. Het is een lieverd hoor, en ik ben blij dat ze alles regelt, want zelf ben ik daar gewoon niet goed in, maar af en toe....’

Gideon trekt een grimas. Was dat een lachje of een spasme? Hij heeft zijn gezicht iets opgericht en kijkt niet meer naar de grond. Het lijkt wel alsof zijn ogen wat helderder staan.

‘Gideon?’ Ik kniel voor hem op de grond. Mijn hand leg ik op de zijne om even contact te maken. Het werkt en ik schrik. Ziet hij me? Voor mijn gevoel kijkt hij recht mijn ziel in, wat onzin is, maar andersom voelt het ook zo. ‘Ik zie je,’ fluister ik. Daar achter een muur van gebroken botten en doorgesneden kabels zit een jonge man. ‘Ik ga je helpen,’ zeg ik vastberaden. ‘Het komt goed.’ Totaal geen idee wat ik daarmee bedoel, maar het voelt, voor het eerst in mijn leven alsof ik een doel heb.

2

Op de fiets krijg ik een ingeving hoe ik Gideon kan helpen, en daarmee ook een beetje mezelf. Dat niet iedereen mijn enthousiasme deelt is wel duidelijk zodra ik het mijn verloofde heb verteld. Het idee is infantiel, absurd, en kan alleen ontsproten zijn aan dat naïeve brein van mij. Hij zegt het niet. Hij denkt het. Ik zie het aan de manier waarop hij de doperwt splijt, het met een stukje wortel op zijn vork prikt en het daarna in zijn mond steekt. Hij kauwt langzaam. Met een verveeld gezicht pakt hij het zoutvaatje dat tussen ons in staat

‘Het is zonde van het geld,’ zegt hij na een tijdje.

‘Maar dat is juist het mooie,’ hap ik. ‘Die opleiding is gesubsidieerd. Je krijgt het geld terug, soort van, en ik kan tegelijkertijd mijn vwo-diploma halen in de avonduren.’

‘Mir.’ Hij rekt de klinker uit met een zucht. ‘Je hebt niet voor niets dat diploma niet gehaald. De middelbare school was een hel, vooral voor je ouders en het laatste jaar ook voor mij. Je bent eindelijk weer op de goede weg, dan zou het zonde zijn om alles weg te gooien vanwege een bevlieging.’

Het is geen bevlieging, wil ik zeggen. Stampvoetend en al. Het is meer. Het is mijn mogelijkheid om Gideon, en mensen zoals hem te helpen. ’Ik zat destijds gewoon niet lekker in mijn vel,’ antwoord ik alsof ik weer puber ben. ‘Ik wil graag een opleiding gaan volgen waarmee ik mensen kan helpen.’

‘Miriam, hoe kan jij in vredesnaam mensen gaan helpen? Je bent nog lang niet de oude. Zo’n opleiding geeft alleen maar extra stress en dan zitten we weer. Bovendien, je weet wat je me beloofd hebt en daarvan weten we ook dat het misschien lastig gaat worden, gezien je gestel.’ Over de rand van zijn bril kijkt hij me aan. Hij heeft gelijk. Abraham wil niets liever dan met mij een gezin zijn. Hij is al ietsje ouder, ik ben nog jong en dan is het alleen maar fijn om ouders te worden. Na alles wat hij voor me gedaan heeft, de steun die hij me altijd heeft gegeven, ben ik het hem ook wel verschuldigd. Maar wat als ik daar ook niet goed in ben? Die vraag spookt nu al dagen door mijn hoofd. Wat als het niet meteen gaat lukken? Wat als het nog jaren gaat duren, of misschien nog erger, wat als het helemaal nooit gaat lukken.

‘Eet je je bord niet leeg?’ Hij vraagt het zonder dat het echt een vraag is.

‘Ik heb geen trek meer.’ Direct heb ik spijt van mijn antwoord. Abraham zucht. Hij werpt zijn handen ten hemel alsof hij wil zeggen “ik zei het toch”.

‘Ben je weer gestopt met eten? Je houdt me toch niet voor de gek met valse beloftes?’

‘Natuurlijk niet.’ Snel prak ik mijn eten en begin het naar binnen te werken. Die lange tanden moet ik negeren. Ik heb al dagen geen trek meer. Er zit iets in mijn lijf dat alles lijkt tegen te houden. Alsof er iemand anders inzit die eruit wil. Ik weet alleen niet of dat dezelfde Miriam is die Abraham verdient na al zijn hulp en zorgen toen het met mij niet goed ging. Al die ziekenhuisopnames, bezoeken aan de psycholoog, psychiater, exorcist hebben we achterwege gelaten, hij was erbij. Week geen moment van mijn zijde.

‘Ben je klaar?’ Hij staat op om de borden af te ruimen. Ik knik. ‘Mooi, dan kun je nog even dat jurkje passen voordat mijn vader en moeder thuiskomen.’

‘Is goed.’ Eigenlijk was ik liever zelf naar dorp gegaan om een jurk te kopen voor het feest, maar ik moest vanmiddag vrijwilligerswerk doen in het bejaardentehuis en hij liep er toevallig tegenaan. Superlief van hem. Ik zeg het iedere keer dat hij dat niet hoeft te doen, maar zo is hij.

‘Hij staat je echt goed.’ Vol bewondering loopt hij om me heen. Zijn vinger gaat langs de rits op de rug. De kleur staat me niet zo en het model doet me denken aan het jurkje dat zijn moeder droeg bij de doopdienst van zijn nichtje. Het is ook nog ruim een maat te groot. Ik durf er niets van te zeggen, straks moet ik weer op de weegschaal.

‘Prachtig.’ Hij drukt zijn lippen op mijn hals en ik duw hem weg.

‘Niet doen joh, straks komt je vader binnen.’

‘Dan hadden we heus de voordeur wel gehoord.’ Hij pakt me bij mijn middel en drukt me stevig tegen zich aan. ‘Ik kan niet wachten tot we getrouwd zijn en in één huis wonen.’ Weer die lippen in mijn buurt. Ik moet er gewoon een beetje aan wennen, denk ik. Aan al die handtastelijkheden. Na een tijdje duw ik hem toch weer van me af.

‘Is dit nog steeds vanwege net?’

‘Nee hoor, wat was er net dan?’ veins ik met een glimlach. Natuurlijk zit het me dwars, maar ik weet ook wel dat er genoeg is waar ik dankbaar voor moet zijn. Ik heb een leuke vriend, ietsje ouder, maar wel een toekomstig arts, we hebben een mooi huis kunnen kopen, met een beetje hulp van zijn ouders, en als alles meezit zijn we binnenkort een gelukkig gezinnetje. Niets om je zorgen over te maken, en toch…

‘Kom hier,’ doorbreekt hij mijn gedachten. ‘Wie heeft er nu een vriend die voor zijn aanstaande zo’n mooie jurk koopt? En die zoveel van haar houdt dat hij niet van haar af kan blijven? Dan mag je heus wel wat dankbaarder zijn.’ Ik wil zijn handen afweren, maar weet ook wel dat ik dat niet kan maken. Nu maar hopen dat ik mijn eten binnenhoud. Anders heb ik een dubbel probleem.

3

Volgens de brochure die ik kreeg toen ik me aanmeldde als vrijwilliger zouden mijn taken niet alleen bestaan uit koffie schenken en rolstoelen duwen, maar zou ik gaan voorlezen, spelletjes doen, bloemschikken, haken, breien, sporten, andere activiteiten, het kon zelfs een opstapje zijn naar de werken/ leren-opleiding die ze hier aanbieden. Vooral dat laatste sprak me aan, ik wilde altijd al de verpleging in of misschien zelfs dokter worden, maar vanwege mijn ‘breekbare’ gestel, zoals Abraham dat zo mooi noemt, is dat voor mij geen optie. Vrijwilligerswerk in het verzorgingstehuis was nog net acceptabel. Grotendeels omdat hij hier zelf zijn laatste coschappen loopt bij de huisarts, en me op kan vangen mocht het misgaan.

Hoewel ik niet alle dingen doe die in de brochure stonden, simpelweg omdat de meeste bewoners daar niet op zitten te wachten, is het een stuk leuker geworden sinds Gideon er is. Ik ga nu zelfs iedere dag, en iedere keer lijkt het alsof hij weer een stukje meer Gideon wordt. Volgens Lydia verbeeld ik me dat. Ik weet het nog net zo niet.

‘Hier is het toch wel lekker, hè?’ zeg ik als we bij de eendenvijver zijn. Er staat een koel windje die de temperatuur net onder de dertig graden weet te houden. Gedachteloos rol ik mijn mouwen op en doe bij hem hetzelfde. Hij heeft gespierde onderarmen. Echte mannelijke armen vol met tatoeages. Meestal vind ik die dingen lelijk, bij hem zou ik wel willen kijken hoe de tekening verder loopt.

Ik bekijk hem. Daar word ik mij pas van bewust op het moment dat ik merk dat hij mij ook bekijkt. Mijn onderarmen dan. Snel rol ik mijn mouwen weer naar beneden. Hoe kan ik aan hem uitleggen waarom die littekens daar staan? Zijn leven is hem ontnomen, zonder dat hij gestorven is. Hij mag toekijken, gevangen in zijn lijf. Dit was niet zijn keus. En dan kom ik. Het zielige meisje dat alles had, maar het zelf kapot moest maken. Als ik Abraham niet was tegengekomen, had ik hier nu niet gezeten.

‘Ik heb een feestje morgen,’ zeg ik uiteindelijk. Het brood van mijn lunch gooi ik in stukjes in het water, er komt meteen een leger gekwaak op af. ‘Mijn schoonouders zijn veertig jaar getrouwd. Veertig jaar met mijn schoonloeder, hoe houd je het uit?’ Te laat heb ik door dat ik die laatste zin hardop het uitgesproken. Dat gebeurt me de laatste tijd wel vaker, vooral in de buurt van Gideon. Misschien omdat hij me niet tegen kan spreken, of me erop kan wijzen dat het onbeschoft is dat ik zo praat. Vanuit mijn ooghoek probeer ik zijn reactie te peilen. Die is er niet. Hij staart nog steeds onbestendig voor zich uit.

‘Het is serieus een klucht,’ ga ik verder. Op dreef vanwege de vrijheid die ik ineens voel. Ik kan zeggen wat ik wil. ‘Mijn ‘schoonloeder’ regelt niet, ze bepaalt. Het zou me niets verbazen als ze de poepmomenten van mijn schoonvader inroostert, en hij daar nog om applaudisseert.’ De opmerking is zo flauw dat ik er zelf van in de lach schiet. Naast me klinkt een soort van gegrom. Als ik omkijk, zie ik dat hij zijn gezicht van me heeft afgewend.

‘Gideon?’ Ik weet dat hij spasmes kan hebben waardoor het net lijkt alsof hij lacht, maar het is niet iets wat hij bewust doet. Zegt Lydia. Ik weet niet. Het is te toevallig. Of misschien wil ik dat gewoon graag zien. ‘Gideon?’ Ik probeer hem aan te kijken, maar zijn kin zakt naar zijn borst en hij staart voor zich uit. Zijn lippen zijn opeen geperst. ‘Je lachte.’ Het klinkt bijna als een verwijt. Snel herstel ik me. ‘Je lacht!’ Een euforisch gevoel maakt zich van me meester. Zou het dan toch gaan lukken? ‘Ik ben zo blij, ik zou je wel willen zoenen.’ Ik schrik van mijn eigen gedachten. Dit mag ik niet denken, laat staan zeggen. Snel ga ik zitten en concentreer me op iets minder leuks.

‘De jurk die ik voor morgen had uitgezocht is kapot,’ zeg ik na een tijdje. ‘Er zit een scheur in, precies op de naad. Had ik helemaal niet gezien toen ik het paste. En mijn schoenen zijn ook kapot. Abraham, mijn aanstaande, denkt dat ik ze verkeerd heb aangedaan toen ik ze paste.’ Ik ratel nog een tijdje door, over hoe ik altijd de pech heb dat mijn jurken kapot gaan, dat ik waarschijnlijk onhandig of misschien toch te dik ben en dat mijn aanstaande vanmiddag een nieuwe gaat kopen voor me. Pas als ik het idee heb dat die gedachte, dat verlangen van zojuist, weer uit mijn systeem is, houd ik mijn mond.

‘Zullen we gaan?’ Ik draai me naar hem toe, half in de verwachting dat hij weer naar de eendjes in de vijver staart, maar hij kijkt me aan. Met heldere ogen. Alles wat ik net dacht en wilde is weer terug in mijn lijf en ze hebben versterking meegenomen. Ik wil van hem wegkijken, straks ziet hij wat ik denk, maar het lukt niet. Mijn hart bonst, het zweet druipt voor mijn gevoel van mijn rug, mijn knieën neigen te bezwijken, erg handig als ik die rolstoel nog naar binnen wil duwen en mijn wangen moeten nu zo vuurrood zijn dat ik er duizelig van word.

‘Warm he?’ Om mijn woorden nog eens extra onschuldig te laten lijken, wapper ik driftig met mijn handen. ‘We gaan maar snel uit de zon.’

Hij trekt zijn mondhoeken op. Een lach of grimas, geen idee, maar het werkt niet verkoelend in ieder geval.

‘Gideon?’ Ik buig me dichter naar hem toe. Zijn blik heeft me nog steeds niet los gelaten. ‘Begrijp je me?’ Ik moet me op iets anders concentreren, maar het lijkt wel alsof er iets in mij is aangezet dat zich oplaadt aan iedere vezel van zijn lijf. Hij knippert met zijn ogen en ik zoek afleiding in zijn gezicht, maar ik zie alleen maar hem. Mijn onderbuik doet ‘iets’ wat ik nog niet eerder heb gevoeld, ik voel me mooi worden en het liefst zou ik mijn lippen willen laten rusten op die van hem.

Ik leun met mijn handen op zijn rolstoel en even lijkt het alsof hij de zijne gaat optillen om me aan te raken. Er komt een kleur over zijn wangen. Het kan de hitte zijn. Het is immers net na de middag, hartje zomer en hij zit hier met een zwart shirt en een joggingbroek van honderd procent polyester plastic, maar iets in me wil dat het wat anders is. Ik buig me nog iets dichter naar me toe. Het lijkt net alsof hij hetzelfde doet want onze lippen komen wel heel dicht bij elkaar.

‘Gaat het?’ Die stem ken ik en ik schrik me rot. Alle gevoelens zijn weer weg. Abraham komt het pad aflopen. ‘Is er iets aan de hand?’

‘Nee hoor, Ab. Ik dacht dat hij een toeval kreeg of zo.’

‘Mag jij hier alleen zijn met een cliënt?’

‘Niemand anders wilde mee gaan wandelen,’ leg ik uit. ‘Te heet, en ze slapen allemaal.’ Het schaamrood staat nu op mijn kaken en ik weet niet helemaal precies waarom. Om wat ik had willen doen, of om de manier waarop ik nu word aangesproken.

‘Nou, kom snel naar binnen. Ik vind dit hoogst onverantwoord.’ Hij pakt de rolstoel van me over en duwt hem voor zich uit. Ik volg. Bij de deur draait hij zich om zodat hij achteruit naar binnen kan. ‘O, en Miriam. Ik heb liever dat je me hier aanspreekt met Dokter Plasscheart, we zijn hier immers in functie.’

Ik zou door de grond willen zakken, maar word net op tijd opgevangen door de blik van Gideon. Dit keer kan ik het me niet verbeelden, maar rolt hij met zijn ogen en lijkt te zeggen ‘wat een lul’.

4

Of Abraham er iets mee te maken heeft, durf ik niet te zeggen, maar mijn wandelmomenten met Gideon zijn verleden tijd.

‘Te warm,’ zegt Lydia. ‘De laatste keer dat je was geweest had hij zonne uitslag en de dokter denkt dat het beter is dat hij niet meer in de zon komt. Bovendien er is genoeg ander werk.’ Dat wordt onderstreept door het schoonmaakschema wat ze heeft opgesteld. ‘Misschien kunt je extra aandacht besteden aan de toiletten want er heerst het een en ander, altijd met dit warme weer, en dan kunnen we wel wat extra hygiëne gebruiken.’

Zodra ik de toiletten betreed, snap ik precies wat ze bedoelt. De lucht is niet om te harden en waar het vandaan komt is ook geen geheim. Ik snap dat iedereen zijn of haar taak heeft, maar als je een client op het toilet hebt geholpen, en er weer af hebt gehaald, dan is het toch een kleine moeite om even met een papiertje langs de rand te gaan waar de boodschap aan is blijven hangen? Of zie ik dat verkeerd? Hoe dan ook, dit keer mag de vrijwilliger het wel opknappen. Denkend aan allerlei leuke dingen probeer ik het schoon te maken, het probleem is, na het nieuws van vanochtend is er nog weinig om naar uit te zien. En dat maakt me verdrietig. Om een of andere reden zijn mijn wandelingen met Gideon een lichtpuntje geworden. Abraham heeft gelijk, mijn hoofd is niet helemaal geschikt voor serieuze zaken. Gideon is immers patiënt, daar mag ik niet iets anders voor voelen dan dat. De vraag is alleen of ik iets anders voel. En wat dat ‘iets anders’ dan precies is.

Met de lucht van ontlasting nog in mijn neus ga ik weer terug naar de huiskamer. Mevrouw Dalmsen zit te vloeken op meneer Zeilstra die stug doorgaat met zijn schuine moppen. Gideon zit aan dezelfde tafel wat te suffen. Hij ziet er bleekjes uit. Het is veel te warm binnen. Ik probeer contact met hem te maken, maar na ons laatste wandelmoment is er niets meer gebeurd. Ik zou het me wel verbeeld hebben. Dat is volgens Abraham mijn grootste probleem: ik droom te veel.

‘Getver,’ zegt Lydia met een opgetrokken neus als ik langs haar loop. ‘Heb je je handen niet gewassen of zit er nog iets ergens aan je?’

‘Sorry?’

‘Ik ruik poep. En niet zo’n klein beetje ook.’

Welkom in mijn wereld, wil ik zeggen, maar eerlijk is eerlijk; het ruikt hier ook een beetje. Een beetje erg. Ik controleer mijn handen, mijn kleding en schoenen, maar niets is er blijven plakken. De schoonmaakspullen staan achter in de bijkeuken en de doekjes heb ik weggegooid. Toch wordt de lucht sterker. Lydia stapt rond als een ware drugshond. Ze gaat langs de cliënten en even moet ik denken aan hoe mijn zus ook altijd ‘poep speurt’ bij haar kinderen. Door ze op te tillen en aan de billen te ruiken. Hopelijk gaat Lydia dat straks niet doen. Ik zie haar al gaan op handen en voeten langs die rolstoelen.

‘Heeft u wat laten vliegen?’ Met haar standaard tutteltoontje praat ze tegen meneer Zeilstra die haar een seksistische opmerking teruggeeft. Lydia is alweer bij de volgende. Mijn hart krimpt samen als ze Gideon naar voren duwt en triomfantelijk aha! roept.

‘Hier zit ons stinkdiertje. Ik ga je even bij het raam zetten hoor.’ Ze stuurt zijn rolstoel naar het raam en zet het aan de bovenkant op een kiertje open. ‘Ik bel de afdeling wel, dan komen ze je zo halen.’

‘Ik wil hem ook wel even brengen,’ stel ik voor.

‘Dat valt niet onder onze verantwoordelijkheden. Zijn afdeling haalt hem.’

‘Maar…’ mijn zin mag ik niet afmaken aan haar blik te zien. Ze belt met de afdeling, zet haar vriendelijke gezicht op en hoor haar nog iets op zeggen van ‘we zien jullie wel verschijnen’.

‘Komen ze eraan?’

‘Ja zo dadelijk, ze zaten even met een geval.’

‘Een geval? En Gideon dan?’

‘Lieve schat, heb jij enig idee wat verpleegkundigen hier op hun bord krijgen? We staan zo strak ingepland voor iedere handeling die we moeten doen, dat we binnenkort ook nog reanimaties en overlijdens moeten gaan inplannen in een schema zodat we de tijd die we daar aan kwijt zijn, kunnen verantwoorden.’

‘Maar dan kan ik hem toch brengen?’

‘Daarvoor ben je niet bevoegd. Stel dat er onderweg wat gebeurt, dan hebben we een heel groot probleem.’

Zo te horen is er nu al een probleem. Het gebrek aan menselijkheid. Gideon zit lichtelijk voorover gebogen. Ik wil naar hem toe, mijn hand op zijn schouder leggen. Iets van zijn schaamte wegnemen, maar ik weet niet hoe.

‘Bijna de grote dag toch?’

‘Euh, ja.’ Enigszins verward door deze abrupte overgang geef ik Lydia een antwoord.

‘Mooi hoor, een zomerbruiloft.’

‘Ja.’ Ik zie dat ze er meer over wil weten, maar ik moet mijn aandacht verdelen tussen de klok en Gideon. Wat moet hij zich beroerd voelen. Aan zijn houding is te zien dat hij beseft wat er aan de hand is. Dat is nog het meest schrijnende. Hij weet het, maar kan er niets aan doen. Het is nu al tien minuten geleden dat Lydia gebeld heeft.

‘Gaat het?’ vraag ik zonder dat ik een antwoord verwacht. Mijn hand leg ik voorzichtig op zijn schouder. Hij blijft voor zich uit staren. Om toch iets van herkenning te forceren, kniel ik naast hem neer. De lucht is nog erger dan in de wc. ‘Er komt zo iemand je halen.’ Het verlangen om even mijn hand op zijn wang te leggen is bijna te groot. Het lijkt net of hij zich achter een muur verstopt. Zijn geest is er nog wel, maar iets houdt hem tegen. Het is anders dan bij de andere cliënten. Misschien omdat hij jonger is, of misschien omdat ik dat gewoon graag wil zien.

‘Je mag anders wel nog even met hem naar buiten hoor,’ fluistert Lydia mijn kant op en ze wappert met haar hand voor haar neus.

In plaats van met hem naar buiten te gaan, loop ik naar de afdeling. Desnoods zet ik hem zelf onder de douche, maar dit is belachelijk. Mensonterend. Bij de balie staan twee dames in een roze uniform te kletsen. Dit zijn niet de hoofdverpleegkundige, maar de zogenaamde thuiszorgdames. De hiërarchie is me nog niet duidelijk en op dit moment kan het me niets schelen.

‘Ik heb even hulp nodig, want Gideon heeft een ongelukje gehad.’ Ik schaam me direct dat ik het bij een kinderbenaming houd. Peuters die per ongeluk in hun broek poepen, hebben een ‘ongelukje’ gehad.

‘Heeft ‘ie?’ zegt een van de dames terwijl ze het zweet van haar volle voorhoofd veegt. ‘Ik vroeg me al af wat zo’n knappe vent hier op de afdeling doet in een rolstoel.’

‘Hij moet verschoond worden,’ leg ik uit.

‘Daar is al voor gebeld,’ krijg ik van haar collega terug.

‘Meer dan een half uur geleden. Hij zit in zijn eigen stront.’

‘Dan zet je een raampje open als je last hebt van die lucht. We hadden hier zojuist een reanimatie, dan kunnen we niet op stel en sprong naar jullie toerennen omdat jullie wat ongemak hebben van meneer hier.’

‘Het is geen ongemak,’ die stomme tranen willen naar buiten. Ik slik ze weg. ‘Ik kan toch ook helpen?’

Een van de dames veegt wat zweet van haar voorhoofd af. Ze kijkt haar collega aan. ‘Bel jij de familie? Dan help ik hen even.’ Haar blik verzacht als ze mij aankijkt. ‘Rijd hem maar naar zijn kamer, eind van de gang. Ik kom er zo aan.’’

‘Dank je,’ fluister ik. Gideon deelt zijn kamer met nog iemand. Op twee bedden en twee kasten na staan er geen meubels. Allebei hebben ze naast het bed een soort trolley staan voor medicijnen, een fotolijstje en andere persoonlijke dingen.

‘Zo,’ hoor ik achter me met een hijgerige stem. ‘Dan gaan we dit varkentje maar eens wassen.’ Ze trekt de deken van zijn bed af en legt het incontinentie matje goed. Zonder aan te kondigen wat ze gaat doet steekt ze haar armen onder de zijne, tilt hem op en ploft hem zo op het bed neer. Zijn lijf is te slap om tegen de beweging in te gaan en het lijkt net een lappenpop die wordt neergelegd.

‘Nou, je hebt aardig je best gedaan zie ik.’

Hij is doorgelekt, en de vlekken zitten ook op de rolstoel. Ik voel hoe mijn wangen beginnen te gloeien.

‘Kan ik helpen?’ vraag ik en ik ben verbaasd als ze me naar een deur wijst en vraagt of ik die open wil zetten. Eindelijk mag ik wat doen.

‘Rijd ook even die wasmand hierheen,’ commandeert ze en ik huppel er bijna naar toe. Het gevoel van euforie is van korte duur als ik zie wat zij doet. Met een vies gezicht trekt ze zijn broek uit en veegt zijn billen schoon met een handdoek.

‘Die moet toch ook in de was,’ merkt ze op tegen niemand in het bijzonder. Ze zet hem weer rechtop en werkt hem uit de rest van de kleren. Naakt wordt hij weer opgetild en in de stoel gezet. Mijn hart breekt en ik weet niet precies waarom. Ze rijdt hem naar de douche, tilt hem uit de stoel en zet hem op een speciale zitting waarop ze hem ook met een riem kan vastzetten.

‘Normaal doen we dit met z’n tweeën, maar het is nu eenmaal even hectisch op dit moment.’ Ze zegt het zonder me aan te kijken. Ze controleert of alles goed vastzit en pakt dan de douche. ‘Prachtige lijf he? Zonde dat er een verbinding kapot is. Zo zie je maar weer, niemand is onsterfelijk.’ Ze slaat hem bemoedigend op zijn schouder en zet de kraan aan. Zonder te voelen of de temperatuur goed is richt ze het op zijn benen. Het is een miezerig straaltje.

Hij heeft inderdaad een prachtig lijf, maar het is zo verkeerd hoe hij hier zit. De plekken op zijn lijf verraden dat hij die luier al een hele tijd omhad. Met gesloten ogen ondergaat hij de douche. Hij doet me denken aan een paard van een vriendin. Het dier raakte in de sloot verstrikt in iets, het kwam een aantal keer onder water met zijn hoofd. Terwijl de boer krampachtig het dier uit de sloot probeerde te trekken, gaf het op. Het leven vloeide eruit. Hetzelfde gebeurt hier nu ook, onder mijn ogen, en er is niets wat ik kan doen.

‘Niet weer hè,’ bromt de verpleegster en grijpt naar haar heup. Een pieper vraagt om haar aandacht. ‘Ben zo terug.’ En weg is ze. Gideon heeft zijn ogen weer geopend, maar kijkt naar niets in het bijzonder. Zelf weet ik niet waar ik naar moet kijken. Het is niet de eerste keer dat ik een man in zijn blootje zie, het maakt me gewoon ongemakkelijk. Eigenlijk vind ik het vies. En toch… schaamteloze gedachten schieten door mijn hoofd. Voorzichtig kijk ik Gideon zijn kant weer op. De tatoeages hebben zich niet beperkt tot zijn armen, maar zitten overal op zijn lijf. Ik gun mezelf de tijd niet om ernaar te kijken. Het mag niet. Niet in deze situatie. Nooit niet.

Op de huid op zijn armen en benen ontstaan van die witte plekken die je altijd krijgt als je het koud hebt. Het valt me nu pas op dat de warmte uit de douche niet voelt zoals thuis. Met het excuus dat ik gewoon wat water over zijn lijf laat lopen voor de bloedsomloop pak ik de douche en zet het water aan. Ik voel of het al op de juiste temperatuur is, maar het blijft koel. De thermosstaat staat op vijfendertig. Ik zet het snel een beetje hoger en al gauw voelt de straal aangenaam.      

‘Geef me een teken als het ongemakkelijk wordt,’ zeg ik tegen beter weten in en begin bij zijn tenen. Langzaam ga ik met de straal omhoog. Er is geen washandje, niets, in de buurt en ik weet dat ik iets moet hebben om de ontlasting van zijn huid te krijgen. Zeep ligt er wel. Ik doe er wat van op mijn hand.

‘Sorry,’ fluister ik en smeer de zeep rijkelijk over zijn huid heen. Hoewel hij al een tijdlang geen beweging heeft gehad, voelt hij nog steeds stevig aan. Ik straf mezelf voor het feit dat ik dit soort dingen denk en dat ik deze handeling als meer zie dan medisch. Abraham heeft gelijk. Ik ben niet geschikt voor dit werk. Zelfs een simpele handeling van iemand onder de douche doen, doet vreselijke gevoelens bij me ontwaken. Gevoelens die ik helemaal niet herken van mezelf.

Bij zijn rug is alles schoon en ik spoel vanaf zijn schouders het sop weg. Er lijkt iets te zijn veranderd in zijn uitdrukking. Hij leunt tegen mijn hand aan. Misschien kan ik iets verzinnen om hem toch weer in een revalidatieprogramma te krijgen, hij zou er best baat bij kunnen hebben.

Zijn buik is nog aardig schoon, maar in zijn liezen is de viezigheid ook gekropen en dat heb ik niet weg gekregen met het water. Ook hier zou ik met mijn handen bij moeten.

‘Dit spijt me echt heel erg.’ Ik hurk voor hem neer en duw zijn been iets opzij. Ik blijf hem net zolang aankijken totdat ik echt wel moet kijken naar waar ik met mijn hand zit. Piemels zijn het meest lelijke lichaamsdeel wat er ooit geschapen is. Het spijt me om dat te zeggen en als ik later verantwoording moet afleggen aan de hemelpoort, dan zou ik het zo goed mogelijk proberen uit te leggen, maar ik vind ze gewoon afschuwelijk. Niet dat ik er veel heb gezien, behalve die van Abraham en dan sinds vandaag deze en die is… nou ja…. eigenlijk best mooi. Of mooi is niet het woord. Er is iets anders mee. Iets waardoor ik het wil aanraken. Gewoon even met mijn hand erlangs. Deze in combinatie met Gideon doet me wel verlangen naar bepaalde dingen. Zelfs naar dingen die me altijd misselijk maken.

Geschokt door mijn eigen gedachten richt ik me weer op het gebied onder zijn navel. Zo klinisch mogelijk haal ik de viezigheid weg, maar dat zorgt voor nog meer viezigheid in mijn hoofd. En in het zijne. Of het is een reflex. Ik weet het niet, maar vol van allerlei emoties die ik niet kan plaatsen, de meest gangbare ‘afschuw’ zit er voor de verandering niet bij, kijk ik naar wat er tussen zijn benen gebeurt.

De klap komt uit onverwachte hoek. Voor ik besloten heb wat te doen en waar ik moet kijken, wordt de douche uit mijn handen gegrist, de kraan een aantal graden kouder gezet en de straal vervolgens vol op zijn geslacht gericht. Verbaasd staar ik naar zijn gezicht. Hij kijkt me hoofdschuddend aan. De douche drukt hij weer in mijn handen. Net op tijd.

‘Ach heden, is het weer zover?’ Ze pakt de douche uit mijn handen, trekt me niet zo subtiel overeind en duwt me met de woorden dat het gewoon een reflex is de douche uit. Niet veel later rijdt ze Gideon er weer uit, afgedroogd en aangekleed. Hij wordt naar de huiskamer op deze afdeling gereden. Hier wordt het avondeten geserveerd, daarna nog tv kijken en dan naar bed. Ik wil afscheid nemen, maar krijg de kans er niet toe. Ook Gideon maakt geen aanstalten contact met me te maken. Ik weet niet of dat komt door wat zijn lijf deed, of wat hij zelf deed. Hij kan zijn armen en alles gewoon bewegen. Doet hij alsof? En waarom?

5

Eigenlijk zou ik vanavond naar een vriendin gaan, maar er is te veel gebeurd waardoor mijn hoofd overloopt. Ik besluit om een stukje te gaan lopen en even bij Abraham langs te gaan. We hebben niets afgesproken, op donderdagavond is hij liever alleen omdat dan zijn ouders ook niet thuis zijn, maar ik moet hem zien. Al is het alleen maar om van mijn schuldgevoel af te komen. Bovendien kan ik hem dan gelijk spreken over hoe een aantal mensen in het verzorgingstehuis met cliënten omgaat. Je kan toch iemand niet een uur lang in een vieze luier laten zitten? Ik wind me er steeds meer over op. Zo erg dat ik de muziek die ik hoor als ik binnenkom niet als ‘vreemd’ ervaar. Het enige wat ik denk is, ‘gelukkig hij is thuis’, en loop de trap op naar zijn slaapkamer.

Ik herken Madonna. Met een glimlach en mijn opmerking al klaar over zijn muziekkeus en of hij van zijn geloof is gevallen, doe ik de deur open. Wat ik zie is verschrikkelijker dan het beeld van vanmiddag. Genageld aan de grond vind ik zijn ogen in de spiegel. Ik open mijn mond om iets te zeggen, hij doet hetzelfde, maar we maken geen geluid. In plaats daarvan sla ik mijn hand voor mijn mond en ren naar de badkamer. Het weinige beetje eten wat ik nog in mijn maag heb, kots ik alsnog uit. De muziek gaat uit en ik bid dat hij boven blijft. Ik hoef hem niet te zien. Voorzichtig sluip ik naar beneden. Bij de voordeur houd ik halt. Mijn naam wordt geroepen, en ik weet, ik kan nu niet weglopen. We moeten praten. Zijn voetstappen klinken op de trap. Hij loopt achter me langs naar de woonkamer. Even later hoor ik de waterkoker die wordt aangezet.

‘Miriam?’

‘Ik kom.’

Schoorvoetend loop ik naar de keuken. Hij staat met zijn rug naar me toe, zijn handen op het aanrecht. Ik vraag me af hoe ik ooit verliefd op hem heb kunnen zijn. Als ik dat al was.

‘Het is niet wat het lijkt,’ zegt hij. Meer tegen het aanrecht dan tegen mij.

‘Het geeft niet,’ zeg ik. ‘Het is goed dat ik het nu weet. Beter nu dan…’

‘Dan wat?’ De woede in zijn gezicht als hij zich omdraait, heb ik nooit eerder gezien. ‘Waarom ben je blij dat je “het” nu weet? Omdat je vanmiddag op je knieën zat voor een client? Omdat je hem zoende in het park? Ben je dan echt gestoord?’

‘Ik? Nee, helemaal niet.’ Waarom werd het nu omgedraaid? ‘Jij stond net voor de spiegel als…’

‘Als wat? Hè?’ De dreiging in zijn lijf als hij op me afkomt beangstigt me. Hoe kan ik met hem trouwen als ik bang voor hem ben? ‘Als wat, wilde je zeggen? Wilde je me valselijk beschuldigen, zodat het weer allemaal klopt in dat gekke hoofd van je?’

‘Dat is niet waar. Ik…’

Het is niet de pijn van de klap, maar het onverwachte ervan dat me doet duizelen. Hij maakt gebruikt van mijn haperende evenwicht. ‘Weet je hoe lastig het is om van je te houden? Toch doe ik het, ondanks wat je jezelf aandoet. En ik accepteer het niet dat anderen je het hoofd op hol brengen en je weer in de war helpen. Je hoort bij mij.’ Hij is sterk. Veel sterker dan ik had verwacht. Angst verslapt me. Hij houdt me tegen de grond gedrukt met zijn lijf. Mijn lippenstift zit nog op zijn lippen. Het vervormt terwijl hij keer op keer hijgt ‘je bent van mij.’

6

Hoewel ik op vrijdag niet hoef te werken en ik gewoon in bed had kunnen blijven liggen, zoals mijn moeder me adviseerde, ben ik toch op mijn fiets gestapt om naar het verzorgingstehuis te rijden. Ik wil Gideon spreken over gistermiddag. Gisteravond wil ik vergeten. Helaas herinnert mijn lijf me er constant aan.

Iedereen zit al op zijn plek in de huiskamer, behalve Gideon. Nog voor ik iets heb kunnen zeggen, heeft Lydia al gevraagd of ik me wel goed voel. Ze kijkt aandachtig naar de plek onder mijn oog, die ik toch goed heb weggeschminkt, al zeg ik het zelf.

‘Gevallen met mijn fiets,’ antwoord ik haar. ‘Waar is Gideon?’

Ze trekt haar ‘slecht nieuws’ gezicht en neemt me, voor het eerst sinds ik daar werk apart in haar hokje. ‘Gideon is gisteren uit zijn bed gevallen. Hij heeft ooit een verklaring getekend dat hij niet gereanimeerd of geholpen wil worden, mocht de situatie daar naar zijn.’

In mijn hoofd klinkt de schreeuw. Uiterlijk ben ik versteend. Zelfs zitten lukt niet meer.

‘Het zou niet lang meer duren. Hij ligt op zijn eigen kamer en het is wachten tot zijn lijf ermee ophoudt.’

‘Hij leeft nog?’ Ik hap weer naar lucht.

‘Ik weet niet of dat het juiste werkwoord is. Zijn hart klopt nog en hij haalt adem, maar zoals ik zei, het is wachten tot het klaar is. Met dit warme weer zou het niet lang duren. Dan droog je zo uit. Misschien maar beter ook. De rest van je leven als een kasplantje door moeten gaan is ook geen leven.’

Hij is geen kasplantje, wil ik schreeuwen. Hij bewoog, hij reageert, hij maakt interactie en hij… hij mag gewoon niet weggaan. De tranen die sinds gisteravond naar buiten willen, duwen aan de binnenkant van mijn oogleden. Ik vecht om ze tegen te houden.

‘Ga anders lekker naar huis, Miriam. We hebben genoeg mensen hier vandaag. Het is toch rustig.’

Ik knik. Gehoorzaam loop ik naar de deur. Niet om naar huis te gaan, maar naar Gideon.

Bij de balie zit dezelfde vrouw als gisteren, ze glimlacht en staart weer naar haar computerscherm. Zonder iets te zeggen loop ik langs haar heen. Bij zijn kamer staat een andere verpleegkundige.

‘Mag ik even naar binnen?’

‘Ben je familie?’

Ik schud mijn hoofd. Wat ben ik eigenlijk? Iemand die misbruik van de situatie heeft gemaakt? Die tegen iemand aan ging praten en dat leuk vond omdat hij toch niet tegensprak? ‘Ik ging altijd met hem wandelen,’ zeg ik als enige verklaring. Ze glimlacht en stapt opzij.

‘Hij ligt gewoon op bed. Je kunt tegen hem praten, maar hij reageert nergens op.’

‘Ligt hij in coma?’

‘Vermoedelijk. Hij heeft nadrukkelijk aangegeven dat hij geen medische hulp wil, wat er ook met hem gebeurt. Dus het is afwachten.’ Ze doet de deur open en laat me binnen. In de kamer staat nu maar één bed. De gordijnen zijn half gesloten. Gideon ligt erbij alsof hij ligt opgebaard. Ik wil naast hem gaan liggen en ook sterven. Omdat er geen stoel staat, ga ik op zijn bed zitten. Niemand kan me nu zien. Ik pak zijn hand vast en verstrengel onze vingers, het voelt veilig. Vertrouwd. Al weet ik ook wel dat dat onmogelijk is. Even schiet er een rare gedachte door me heen. Kun je van iemand houden, zonder dat je elkaar kent?

I knew I loved you before I met you

I think I dreamed you into life

I knew I loved you before I met you

I have been waiting all my life

Dat liedje heb ik nog ergens op een cassettebandje staan. Geen idee waarom ik er toen zo gek op was. Savage Garden. Alleen die naam al. Past precies bij mijn zieke geest.

‘Ik weet nu waarom mijn jurken kapot gaan terwijl ze in de kast hangen. En dat mijn schoenen eruit zien alsof iemand met platvoeten ze gedragen heeft.’ De tranen lopen nu wel over mijn wangen. ‘Mijn aanstaande heeft een bijzondere hobby. Hij verkleedt zich graag, blijkbaar.’ Het beeld van gisteravond wil maar niet van mijn netvlies. Abraham die overdag in een pantalon met overhemd en slip-over liep, stond nu op hoge hakken, mijn hoge hakken, en jurk voor de spiegel. Zijn gezicht opgemaakt als een talentloze travestiet. ‘Hij wordt mijn man, en ik weet in alle liefde moet ik hem vergeven en steunen, maar ik kan het niet.’ Mijn serene huilen wordt snikken. ‘Ik kan geen goede vrouw voor hem zijn. Zijn eigenaardigheden kan ik vergeven, maar niet dat hij me…’ ik kan het woord niet uitspreken, als er al een woord voor is. Iets zegt me dat het mijn schuld is, als ik niet onverwacht naar zijn huis was gegaan, als ik niet zonder kloppen zijn slaapkamerdeur open had gedaan, als ik gewoon al die andere keren me als zijn toekomstige vrouw had gedragen, dan was hij niet zo boos geweest. ‘Hij wist ook niet wat hij deed. En het speet hem. Hij huilde harder dan ik.’

Gideons hand verkrampt. Hij knijpt hard in de mijne.

Ik draai me zo dat ik naast hem kan gaan liggen. Mijn hoofd op zijn borst. Zo zou ik voor eeuwig willen blijven liggen. Weer heeft hij een soort spasme. Het voelt als een omhelzing. Ik luister naar zijn ademhaling, hoor zijn hart kloppen door zijn shirt heen en wens met alles in me dat hij wakker wordt. Aan de andere kant. We zijn niets van elkaar. Hij was bij mij in de buurt omdat ik hem daar parkeerde, niet omdat hij dat zelf wilde. In feite ben ik net zo’n dwingeland als Abraham en kan ik mijn aanstaande niets verwijten.

7

‘Je ziet er prachtig uit.’ Mijn zus loopt ter keuring nog een extra rondje en trekt de sleep voor de zoveelste keer die ochtend recht. ‘Je boft maar met zo’n man,’ zegt ze alsof ze er zelf ook profijt van gaat hebben. ‘Ik wilde ook eerst in de kerk trouwen en dan pas dat formele gedoe in het gemeentehuis. Maar dat kon niet. Jouw Abraham heeft dat gewoon wel voor elkaar gekregen.’ Ze pinkt een traantje weg en glimlacht. Ik kopieer haar uitdrukking.

‘Ben je nerveus? Ik denk dat je je nergens ongerust over hoeft te maken. Abraham is de juiste man voor jou. En maak je niet druk om vannacht. Al die verhalen zijn zo opgedirkt.’

Alle verhalen inderdaad. Inclusief het fabeltje dat hier dames als maagd het huwelijk ingaan. Zelfs onze übervrome oma wist van de hoed en de rand voordat ze haar sluier voor haar ogen hing.      

‘Het voelt hoogstens een beetje ongemakkelijk, maar daarna is het hemels.’

Hoogstens een beetje ongemakkelijk? Het deed godsgruwelijk pijn, wil ik schreeuwen, maar ik glimlach alleen maar. Mijn vader staat al bij de grote houten deur en ik moet aan zijn hand de kerk door. Ik wil niet, maar misschien heeft mijn zus wel gelijk. Zijn Abraham en ik de ware voor elkaar. Niet in de liefde, maar in verdorvenheid. Hij verkleedt zich stiekem als vrouw en ik liet een dag nadat hij zich als man had laten gelden stiekem een spiraaltje plaatsen. Vruchtbaar zou ons huwelijk nooit worden.

De kerk is prachtig versierd. Wat dat betreft heeft die bepaaldrang van mijn schoonmoeder toch nog iets positiefs teweeg gebracht. Ik volg aan mijn vaders hand. In mijn hoofd zoek ik naar die ene zin waardoor iemand bezwaar kan maken. Doen ze dat in het echt ook of alleen in die romantische films?

Bij de preekstoel staat hij me op te wachten, in stemmig zwart, hij grijnst. Glimlachen kan ik het bij hem niet meer noemen.

‘Die jurk staat je prachtig,’ zegt hij hard genoeg zodat iedereen hem kan horen.

‘Ja, omdat je hem zelf had willen dragen, randdebiel!’

Ik denk het, maar iemand anders zegt het. Verschrikt kijkt iedereen op. Waar komt dat vandaan?

‘Laat me erlangs, eikel.’

De koster wordt opzij geduwd door een jongeman in een rolstoel. Hij draagt netjes een pak, zijn zwarte bloes iets open, zijn mouwen opgerold. De spieren in zijn onderarm spannen bij de beweging die hij maakt om vooruit te komen. Hij rolt zich over het pad heen naar voren. ‘Sorry mensen voor het ongemak, hier komt een ontoerekeningsvatbare die iets te lang opgesloten heeft gezeten met scheldende bejaarden. Dus pardon my French als de demonen straks uit de hel donderen, maar jij...’ hij stopt vlak voor Abraham. ‘Jij vuile tyfushond, als jij nog één vinger uitsteekt naar haar, pak ik die adventskaars en steek hem ergens waar je je hem voor eeuwig gaat herinneren.’

8

Het plan was eerst de kerkelijke inzegening, daarna lunch in een strandtent, aspergesoep, zalmmousse met dille, een tricolore aan vis, runderbiefstuk-reepjes met een zomerse pepersaus, gebakken aardappels, een zomerse salade en fruit met ijs toe, daarna naar het gemeentehuis, dan naar kasteel Keukenhof voor diner en het feest. De bruidssuite was vanaf acht uur voor ons gereserveerd. In plaats daarvan zit ik bij Snackbar de Reling, in mijn trouwjurk met een bakje patat voor me.

‘Ik denk dat ze die miswijn nu wel op hebben.’ Gideon pikt een patatje en doopt het in de smurrie van zijn bitterbal. ‘Dit heb ik zo gemist. Echt goddelijk, wel eens geprobeerd?’

‘Het is een protestante kerk, die hebben geen miswijn.’ Ik negeer het uitgestoken patatje. Gideon dringt aan. Ik hap toe en die glimlach die hij me schenkt herinnert me aan het feit dat het korset een beetje te strak zit.

‘Niet zo boos kijken hoor, dankzij jou heb ik mijn eigen missie overboord moeten gooien.’

Ik ben niet boos, wil ik zeggen. Ik weet gewoon niet wat ik nu allemaal voel. Dat is lastig uit te leggen. Bovendien, hij heeft ook wat uit te leggen. ‘En wat was je missie?’

‘Doodgaan.’

Hij gaat gewoon verder met eten alsof hij net niet iets heel ergs heeft gezegd. Hij wilde dood. Dat is toch zonde? Zo’n leuke, mooie, lieve, knappe, en ik dwaal een beetje af, maar hoe dan ook geweldige man met zo’n belachelijk idee. Mijn mond staat nog steeds open van verbazing en hij verschiet van kleur. Dan is hij nog leuker.

‘Weet je wie ik ben? Of beter gezegd, wie ik was?’ Vanachter zijn glas cola probeert hij me in te schatten. Ik weet niet wat de beste reactie is. Me van de domme houden of mijn agenda tevoorschijn halen en een handtekening vragen.

‘Ik ben na de tweede wereldoorlog nog buiten geweest hoor,’ zeg ik dan maar. Lekker aardig weer. Dat hij er net zo over denkt is wel te zien aan zijn glimlach. Wrang, zonder dat zijn ogen meedoen.

‘Ja, dat was een klote opmerking van die vrouw toen.’

‘Ik heb je op Google opgezocht. Rockmuziek is niet echt iets waar ik mee ben opgegroeid.’

‘En wat zei Google?’

‘Gideon Asher, lead singer van Rebellion, vijf…’

‘Nee, zes,’ verbetert hij me.

‘Zes nummer één hits in vier verschillende landen. Jullie stonden op het punt om door te breken in Amerika.’

‘En toen kwam dat ongeluk.’

‘Waarom zeiden ze dat je dood was? De rouwkaart stond op de website.’

‘Er was van alles aan de hand met de band. Die avond van het ongeluk leek het wel alsof de doos van Pandora aan shitzooi werd opengetrokken. Er was ruzie, eentje stapte uit de band, een ander had een schandaal verwekt. Dus iedereen zat opgefokt in die auto. Ik verloor de controle over het stuur en een week later werd ik wakker, en kon niets meer. Ik lag daar, hoorde alles wat er om me heen gebeurde, maar kon niet reageren.’ Hij ontleedt weer een bitterbal en gebruikt dat als saus voor zijn patat. Zijn frikandel heeft hij nog niet aangeraakt. ‘Wel eens in coma gelegen?’ vraagt hij uiteindelijk. ‘Dat was zo’n bijzondere ervaring. Iedereen praat over je alsof je er niet bij ben, alsof je niet bestaat.’

Welkom in mijn leven, wil ik zeggen, maar om hem daar nu mee te vermoeien lijkt me niet gepast.

‘Ik denk dat je me wel begrijpt, alleen sta je overeind in plaats van dat je in een ziekenhuis bed ligt,’ zegt hij met een knipoog. Ik wil reageren, weet alleen niet hoe. Gideon gaat weer verder alsof hij dit intermezzo zojuist niet heeft opgevoerd. ‘Mijn vriendin maakte het uit omdat ze al heel lang iemand anders had. Mijn manager diende zijn ontslag in en om alle schandalen over de band en het ongeluk te overstemmen, werd besloten dat Ben en ik allebei waren overleden. Een mooiere manier om de stekker uit een band te trekken was er niet. De pers en fans hadden het te druk met rouwen en ik kon er niets tegenin brengen.’

‘Maar je bent toch wakker geworden.’

‘Ja, uiteindelijk wel. Drie maanden later, maar toen was alles al achter de rug.’

‘Waarom wilde je dan niet meer leven?’

‘Heb je wel eens een filmpje van een optreden gezien?’

Ik knik weer. Meerdere malen zelfs. ‘Die energie die van je afspat is geweldig om te zien.’

‘Ja, dat gaat hem niet meer worden nu. Weet je, ik werd wakker en had niets meer. Die verlamming vanaf mijn middel is definitief. Misschien komt er ooit nog iets van gevoel terug, maar lopen, laat staan dansen en springen, gaat hem niet meer worden. Ik had geen band meer, geen vrienden, mijn jeugdliefde was er vandoor, en echt een toekomst had ik ook niet meer. Mijn leven was de band, de muziek en een comeback maken zit er sowieso niet in.’

‘Dus…’ maar ik weet het antwoord al.

‘Dus, wilde ik er een einde aan maken. Euthanasie was niet zo makkelijk, mezelf voor de tram gooien of van een gebouw afspringen werd ook lastig. Een overdosis zou een optie zijn, maar met mijn verleden ben ik volgens mij immuun, en daarom koos ik een ander pad. Ik regelde alles met mijn advocaten, liet een clausule opnemen dat ik geen medisch circus en andere dingen wilde mocht ik een beroerte krijgen en kreeg vervolgens zogenaamd een beroerte waardoor ik weggezet kon worden in een verzorgingstehuis. Het was gewoon een kwestie van langzaam wegkwijnen. Uithongeren en verdrogen. En toen kwam jij.’ Er ligt een bepaalde blik in zijn ogen die ik nog niet eerder bij iemand gezien heb. Abraham keek in ieder geval nooit op die manier naar me. Het maakt me ongemakkelijk. Snel stop ik nog een frietje in mijn mond.

‘Onze grootste hit is Reasons to die.’

‘Die heb ik nog niet geluisterd,’ beken ik.

‘Nee, moet je misschien ook niet doen. Hoe dan ook. Luisteren naar jou, gaf mij een reden om te blijven leven. Eindelijk iemand die gewoon tegen me praatte, niets over de band vroeg, maar me accepteerde zoals ik op dat moment was. Ik had het je eerder willen vertellen, maar durfde niet. Die dag dat je bij me kwam toen ik gevallen was, kon ik echt mijn bek niet opentrekken, maar man, ik heb gegild als een idioot in mijn hoofd.’

Ik wil hem bedanken, maar die verrotte tranen stromen over mijn wangen. Zoiets liefs heeft nog nooit iemand tegen me gezegd. Hij is voor mij ook de reden dat ik het leven weer zie zitten. Dat ik erbij wil zijn, het wil voelen.

‘Waarom gaf je geen hint. Ik heb ontucht met je gepleegd in de douche.’

‘Echt?’

‘Ja, door mij kreeg je een… je weet wel.’

Met zijn frikandel voert hij een kleine demonstratie op. Met een rood hoofd kijk ik weg, maar zie nog net hoe hij het heel suggestief in zijn mond stopt. ‘Wat je zag was waarschijnlijk gewoon een reflex,’ grinnikt hij. ‘Maar wat er in mijn hoofd gebeurde was pure porno. Natuurlijk had ik je iets willen zeggen, ik wist gewoon niet hoe. Bovendien ik zit in een rolstoel. Ik kan niets meer en ik wil geen misbruik maken van mijn situatie.’ Nu kijkt hij weg. Ik zie nog net een traan over zijn wang lopen. Daardoor moet ik ook weer huilen. Mijn zus had extra zakdoekjes in haar tas gedaan voor het geval ik mijn waterlanders niet kon bedwingen, maar mijn zus zit nu waarschijnlijk wel aan een bruidslunch zich hoofdschuddend af te vragen wat haar kleine zusje bezielde toen ze de kerk uit rende.

Met een luide snuif haal ik mijn neus op. ‘Zullen we maar gaan?’ zeg ik om het niet nog gênanter te maken. Bovendien, ik wil gewoon heel erg graag die jurk uit. Zonder zijn antwoord af te wachten sta ik op en loop naar de achterkant van zijn rolstoel. In het voorbij gaan pakt hij mijn hand.

‘Ik weet dat ik weinig te bieden heb, Miriam. En op alle vlakken kan ik niet volledig man zijn, en dat vraag ik ook niet van je, maar ik zou heel graag… gewoon een keertje… je weet wel, met je af willen spreken om iets leuks te gaan doen.’ Hij bloost nu nog harder dan eerder en hij ontwijkt nog steeds mijn blik. ‘Zelfs de eendjes voeren lijkt me leuk,’ mompelt hij er haast onverstaan-baar achteraan.

‘Vraag je me uit?’ Voor zover die suikerspin om mijn lijf het toelaat, kniel ik naast hem neer. Mijn handen leg ik op zijn arm. ‘Vind je mij echt leuk?’

‘Miriam, je bent echt leuk, veel meer dan dat zelfs. En ik zou je ten huwelijk vragen, als ik maar iets…’

Om zijn mond te snoeren, en al die negatieve gedachten die hij er weer uit wil laten varen te stoppen, kus ik hem. Vol op de mond en met overtuiging. Hij kust me terug en nu zit mijn korset echt te strak. Het lijkt wel alsof er iets in mijn lijf ontwaakt.

‘Wat kapot is, blijft altijd een beetje stuk, maar door de barsten kun je ook naar buiten.’ Met zijn duim streelt Gideon een traan van mijn wang.

‘Er schijnt nog een plekje vrij te zijn in het gemeentehuis,’ fluister ik. Niet helemaal bij mijn verstand, volgens mij. Of juist wel, want infantiele ideeën waren wel mijn ding volgens Abraham.

‘Dat lijkt me een briljant plan. Rij jij?’

En zo loopt alles toch nog zoals gepland. Ik trouw met mijn droomman, op een warme zomerdag in augustus, maar mijn hakken zijn vervangen voor zomerse slippers en die belachelijke sluier hangt ergens in de gemeentetuin.

© May Harper

De rockchick en de vuurvogel

Door Kate Paris

Taal en verhalen vertellen zitten Kate Paris in het bloed. Na haar studie Algemene Kunst- en Cultuurwetenschappen ging ze als copywriter aan de slag bij een Arnhems communicatiebureau. Daarna heeft ze die functie nog jarenlang als freelancer uitgevoerd. Maar ondertussen bleven de verhalen die ze wilde vertellen maar aandacht vragen. Toen ze met haar man verhuisde naar Noorwegen vond ze tijdens de zomer waarin het 's avonds niet donker werd tijd om die op papier te gaan zetten. Dit leverde haar een aantal shortlist-nominaties op bij verschillende schrijfwedstrijden in het romantische genre en een publicatie bij uitgeverij Harlequin. In 2015 won ze de zomerliefde-schrijfwedstrijd van Tinteling Romance en werd haar verhaal Het Verleidingseffect in de gelijknamige bundel opgenomen. In 2017 debuteerde ze met het eerste deel uit de Sommelier-serie Een ondertoon van liefde, gevolgd door het tweede deel in 2018 en wordt deel drie verwacht in 2020.  

Inmiddels woont ze samen met haar man en drie kinderen in Noord Duitsland met uizicht op het Noord-Oostzeekanaal en schreef ze speciaal voor de Feelgood Club het zomer verhaal De rockchick en de vuurvogel.

‘Hé, Nova, ik geloof dat ik een weddenschap heb verloren.’ Aidan geeft een knikje in de richting van de voordeur. ‘Je houdt een drankje van me tegoed.’

Ik hoef me niet om te draaien om te weten wie er net ons hostel binnen is komen wandelen. De jongen met het blauwe notitieboek komt hier al zes dagen achter elkaar stipt om elf uur ’s morgens. Dat mijn baas alias beste vriend niet geloofde dat iemand zo consequent kon zijn levert mij binnenkort dus iets te drinken op. Gelukkig weet Aidan niet dat mijn hart sinds dag drie telkens een slagje overslaat, als de jongen aan het tafeltje tegenover de bar gaat zitten. Dat is natuurlijk ook ronduit belachelijk. Ook al ziet hij er abnormaal sexy uit met zijn net-uit-bed-haar en zijn stoppelbaardje. Er zitten zo vaak leuke mannen bij ons - dat krijg je als je een van de best beoordeelde hostels in Kopenhagen bent - maar dit is de eerste keer dat ik moeite heb om mijn aandacht bij mijn werk te houden. Om me een houding te geven draai ik de radio harder en zing luid mee met het liedje van Lauv & Troye Sivan, terwijl ik twee scheppen oploskoffie, een grote lepel suiker en een beetje ijskoud water in een shaker doe en begin te schudden.

I’m so tired of love songs

Tired of love songs, tired of love

Just wanna go home

Wanna go home

Wanna go home, woah

‘Ehm, Nova?’ De stem van Aidan komt door mijn laatste uithaal heen. ‘Iemand probeert je aandacht te trekken.’

Ik draai me met zo’n snelheid om dat de shaker tegen de bar knalt. Natuurlijk vangen mijn wangen deze actie op als een teken om knalrood te worden. Ik voel het gebeuren.

De jongen aan de andere kant van de bar glimlacht. Nu hij zo dichtbij staat valt me op hoe diepbruin zijn ogen zijn. Met iets groens erin. En een zweem goud. De kleuren van herfst en van de open haard, van rode wijn en warme dekens. Mijn lichaamstemperatuur stijgt ter plekke een paar graden en ik wis automatisch het zweet van mijn voorhoofd. Niet heel vrouwelijk - alhoewel ik me afvraag waarom ik daar ineens bij stilsta.

‘Je wist het nog,’ zegt hij. ‘Doe je er dit keer een beetje melk bij?’

Melk? Het is dat hij naar de shaker kijkt en ik daardoor de link kan leggen met wat hij bedoelt, anders had ik waarschijnlijk een belachelijke opmerking gemaakt. In plaats daarvan pak ik een groot glas en schenk de shaker erin leeg. Dan trek ik de kleine vrieskast onder de bar open voor ijsklontjes en mik er vier in het glas. Het kost me moeite om niet te trillen, wat tot uiting komt als ik probeer om een beetje melk bij de ijskoffie te gieten. De helft gaat ernaast.

‘Slecht geslapen,’ mompel ik, en schuif het glas naar hem toe.

Als hij het aanpakt raken onze vingers elkaar. De verwachte elektrische lading blijft uit. Terwijl dat toch is wat er hoort te gebeuren, als je alle romantische films mag geloven. Maar nee hoor, nadat hij ‘dankjewel’ terug heeft gemompeld, zet hij de twee passen naar zijn tafel en verdwijnt in zijn notitieboek. Net als gisteren en alle dagen ervoor. Zijn donkere haar valt als een gordijntje voor zijn gezicht, waardoor er, zelfs als ik er de moed voor had, geen enkele vorm van communicatie mogelijk is.

Gelukkig stopt er net op dat moment een touringcar voor de deur en kan ik me het volgende uur bezighouden met een terras vol jolige, Nederlandse studenten. Alhoewel ik het toch niet kan laten om elke keer als ik van buiten naar binnen loop even naar de jongen te kijken, die ondanks de zomerse hitte toch binnen blijft zitten. Het schrijven lijkt hem vandaag niet zo goed af te gaan. Steeds als ik kijk zit hij net voor zich uit te staren, of iets door te krassen, of met zijn hand zijn haar weg te duwen, wat geen enkel resultaat heeft, omdat het toch terug valt.

‘Je bier wordt warm.’ Een klein tikje tegen mijn dienblad laat me opschrikken uit mijn gedachten. Aidan loopt net zo hard als ik, de studenten blijken de hele nacht te hebben gereisd en hebben nu honger en vooral heel veel dorst. Ik weet niet hoe snel ik de drankjes moet uitserveren. Niets is smeriger dan lauw bier.

‘Waarom spreek je hem niet gewoon aan?’ fluistert Aidan als we even later achter de bar staan uit te puffen en ik mezelf er al drie keer op heb betrapt naar die ene bezette tafel aan deze kant van het raam te kijken. ‘Als jij niet naar hem kijkt, kijkt hij naar jou, en vice versa, reuze vermakelijk hoor, maar echt opschieten doet het niet.’

Ik werp nog een blik naar tafel zeven. Laat mijn ogen van het donkere haar naar de bril met het klassieke lichtbruine montuur gaan, die de jongen alleen draagt als hij schrijft. Hij heeft de mouwen van zijn witte overhemd opgerold, zijn vingers tikken rusteloos op het tafelblad, zijn glas is leeg. Ik zou hem zo kunnen vragen of hij nog iets anders wil. IJskoffie, bier, een avond door Kopenhagen wandelen met de beste gids van de stad… Mijn liefde voor deze plek kent geen grenzen en ik kan me niets leukers voorstellen dan dat gevoel met hem te delen. Alleen zou het dan wel handig zijn als ik op zijn minst een keer met hem zou praten. Straks is hij in mijn hoofd veel leuker dan in het echt.

Gefrustreerd sla ik mijn armen over elkaar. Normaal gesproken ben ik niet zo op mijn mondje gevallen, maar bij dit figuur lukt het niet. Zijn terughoudendheid lijkt besmettelijk.

‘Nou?’ zegt Aidan, die natuurlijk geen genoegen neemt met mijn stilte.

‘Niet echt mijn type.’ Ik aai demonstratief met mijn handen over de vlindertatoeages die mijn beide schouders sieren. ‘Veel te braaf.’

Hij snuift. ‘Vast. Daarom oefent hij zeker zoveel aantrekkingskracht op je uit. Kijk nou.’

Ik kijk. En, wat tot nu toe nog niet is gebeurd, ons onderwerp van gesprek heeft zijn ogen op mij gericht. En nu is de elektrische lading er wel. Alsof er een onzichtbaar draadje tussen ons zit dat knettert van de spanning. Wat zeg ik? Draadje? Zeg maar gerust kabel. Aidan lacht luid en geeft me een por. ‘Ja, hoor,’ fluistert hij, zodra ik me met moeite heb weggedraaid en een flinke slok heb genomen uit de fles mineraalwater die achter me stond. ‘Helemaal niet jouw type. En er hing ook helemaal niets in de lucht.’

Ik heb zin om hem een oplawaai te geven, want het voelt toch een beetje alsof hij me erin heeft geluisd, maar dan hoor ik achter me het geluid van kleingeld dat het hout van de bar raakt en neem ik nog net waar hoe de jongen door de deur naar buiten loopt. Zou hij zo geschrokken zijn van dat momentje net dat hij op de vlucht is geslagen? Geweldig. Ik veeg het geld van de bar in mijn handen, stop het in de kassa en loop naar de lege tafel om het glas te halen. Door het raam zie ik Aidan buiten in gesprek met de studenten. Met veel handgebaar doet hij zijn verhaal. Grappig genoeg ben ik de enige echte Deen hier en werken er verder mensen uit alle landen van Europa, wat bijzonder praktisch is, met al die toeristen. Aidan is de enige Hollander, dus het zal wel leuk zijn dat hij zich nu even in zijn moederstaal kan uitdrukken. Als hij me opmerkt zwaait hij naar me, wat me direct bekijks van de hele groep oplevert. Ik draai mijn hoofd weg. En dan zie ik het. Een stukje blauw op de bank naast de tafel.

Mijn hoofd slaat op hol als ik het boekje naar me toe trek. Volgens de regels moet ik het in de kast achter de receptie leggen. Die met het bordje ‘gevonden voorwerpen’ erboven. Volgens de regels mag ik het niet langer dan een paar minuten in mijn bezit hebben. En ik mag het al helemaal niet meenemen naar het toilet om er een blik in te werpen.

‘Plaspauze,’ gil ik, zodra Aidan naar binnen komt.

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. ‘Was je niet net…?’

‘Vrouwending.’ Daar kan geen man tegenop.

In het hokje voor de medewerkers laat ik me op de wc-bril zakken. Heel even aarzel ik nog. Dit mag echt niet. Dit is privé. Maar stel je voor dat hij over me heeft geschreven? De kans is miniem, maar toch, hoe gaaf zou dat zijn? Misschien is hij ergens op de wereld wel een bekende schrijver. Uit de paar Engelse zinnen die we hebben uitgewisseld heb ik niet kunnen opmaken waar hij vandaan komt en Aidan heeft helemaal geen woord met hem gesproken. Snel sla ik het boekje open. Opluchting spoelt door mijn lijf als ik het woord op het schutblad herken. Firebird. Vuurvogel. Dat moet een titel zijn. Ik krijg de neiging om in mijn handen te klappen, zo spannend vind ik dit, maar de euforie verdwijnt onmiddellijk als ik de bladzijde omsla en niets begrijp van wat ik zie. Ja, de woorden die voor me verschijnen hebben dezelfde letters als in het Deense alfabet, maar daarmee is ook alles gezegd. Zuchtend blader ik naar de laatste beschreven bladzijde. Net als ik het boekje wil dichtklappen valt mijn oog op het woord dat boven de tekst staat.

Rockchick. Dat woord heeft geen vertaling nodig.

Met een glimlach sta ik op en bekijk mezelf in het kleine spiegeltje dat naast de wc hangt. Met zwarte eyeliner heb ik vanochtend strakke lijntjes boven mijn ogen getekend en mijn lichtblonde haren hangen stijl langs mijn gezicht. Mijn zonnebril met de blauwe glazen heb ik erin geschoven, zodat de punten van mijn lokken niet in biertjes en cappuccino’s belanden. Ondanks de hitte ben ik ook vandaag in het zwart. Daar voel ik me nu eenmaal het lekkerst bij. Mijn korte short viel bij de studenten geloof ik aardig in de smaak en samen met het vintage ACDC-shirt dat ik erop draag en de halfhoge laarsjes met hun open neuzen zou ik misschien, het zij onbedoeld, voor een rockchick door kunnen gaan. Ik laat mijn vingers langs de choker met de zwarte kraaltjes en het bedeltje gaan dat ik om mijn nek draag.

Nog een keer probeer ik de woorden te vertalen. Natuurlijk lukt het niet. Hoe bekend ze er ook uitzien. En dan weet ik het ineens. Ik kwak de wc-deur open en sprint terug naar de bar, waar ik het boekje in Aidans handen duw. ‘Hij is het vergeten,’ zeg ik, zonder de moeite te nemen iets uit te leggen. ‘En volgens mij is het Nederlands en dat betekent dat jij het kunt lezen.’

Dan weet ik eindelijk of hij echt over mij heeft geschreven. Hoe waanzinnig die gedachte ook is, hij blijft maar door mijn hoofd gaan. Maar dat vertel ik Aidan natuurlijk niet. In plaats daarvan zeg ik: ‘Hij komt hier alleen maar om te schrijven, ik denk dat hij het graag terug wil, en misschien vinden we zo een aanwijzing,’

Aidan klemt zijn lippen op elkaar. Alsof hij zijn best moet doen om niet te lachen. ‘Je weet dat we hier een plek voor hebben,’ zegt hij dan met een uitgestreken gezicht. ‘Zodat klanten hun vergeten spullen op kunnen halen.’

Serieus? ‘Dat meen je niet,’ zeg ik. ‘Alsjeblieft. Voor deze keer?’

‘Omdat hij niet je type is?’

‘Oké, goed.’ Ik geef me gewonnen. ‘Ik vind hem leuk en hij heeft een akelig effect op me. Ik herken mezelf niet eens meer en dat vind ik zwaar irritant. Help me nou.’

Aidan pakt het blauwe boekje en houdt het in de lucht. ‘En hier staan alle antwoorden in.’

‘Nou, nee, vast niet, maar…’ Nu kan ik zelfs bij hem niet meer de juiste woorden vinden.

Aidan kijkt om zich heen. We draaien de bardienst met z’n tweeën totdat het echt druk wordt en er is verder niemand in de buurt. ‘Strikte geheimhouding,’ fluistert hij. Dan slaat hij het boekje open en klapt het direct weer dicht. ‘Goed gezien, hier hebben we geen tolk voor nodig. Maar dit doe ik echt alleen omdat jij het bent.’ Hij stapt achter de bar vandaan en gaat bij de receptie zitten.

Als ik met een nieuw lijstje met bestellingen van het terras terugkom, zie ik dat er tijdens het lezen een grote glimlach op Aidans gezicht is verschenen. Zo een die ondertiteling verdient. Ik kan niet wachten om ernaar te vragen, maar eerst moet ik drankjes klaarmaken en wegbrengen. Met het laatste maak ik zo’n haast dat ik niet in de gaten heb dat er iemand in de deuropening staat als ik terugloop. Iemand die zijn mond al opendoet om iets tegen me te zeggen, maar dan over mijn schouder heen kijkt, een blije kreet slaagt en langs me heen stapt. Ik ben zo uit balans dat ik de deurlijst even vast moet pakken voordat ik in staat ben om me weer te bewegen.

Terug achter de bar heb ik goed zicht op de receptie. Aidan staat met de jongen te praten alsof ze de beste maatjes zijn en ze kijken allebei geregeld mijn kant op. Uiterlijk konden ze niet meer van elkaar verschillen. Terwijl Aidan aardig veel wegheeft van zijn naamgenoot uit Sex and the City, die er bijna met de hoofdpersoon vandoor ging, lijkt de jongen van het notitieboek meer op het vriendje van een van die andere meiden, die met zijn brilletje. Behalve dat halflange donkere haar dan. De jongen omklemt zijn notitieboek alsof zijn leven ervan afhangt. In zijn andere hand heeft hij een rol papier, die hij vlak voordat hij door de andere uitgang verdwijnt aan Aidan geeft.

‘En?’ Zodra hij uit beeld is, sta ik al bij de receptiebalie.

‘Dat was Joris,’ zegt hij, alsof hij niet in de gaten heeft dat ik bijna ontplof van nieuwsgierigheid. ‘Hij was bijzonder blij dat zijn notitieboek nog hier lag. Alleen toen ik hem vertelde dat jij het had gevonden leek hij te schrikken.’

‘Hè, waarom?’

‘Tja…’ Aidan haalt zijn schouders op. ‘Laten we zeggen dat het maar goed is dat je geen Nederlands kan lezen.’

Mijn wenkbrauwen zitten nu waarschijnlijk ter hoogte van mijn zonnebril. ‘Jij gaat me nu vertellen wat er in dat boekje stond,’ zeg ik gespeeld dreigend.

‘Dat gaat helaas niet.’

‘Want?’

‘Sommige dingen kun je beter zelf ontdekken.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Dat bedoel ik precies zoals ik het zeg.’

‘Ik geloof dat ik jou vandaag helemaal niet aardig vind.’

Aidan slaat een arm om mijn schouder. ‘Dat komt wel weer. Vertrouw mij maar. En spreek die gast alsjeblieft aan als hij weer langskomt. Zeker weten dat je hem wel aardig vindt.’ Dan loopt hij met de rol papier onder zijn arm naar het grote prikbord naast de receptie, dat grotendeels in beslag wordt genomen door een poster van het jaarlijkse jazzfestival. In de hele stad is volgende week geen kamer meer te vinden, zo veel bezoekers trekt het. Aidan vouwt het papier open en hangt het scheef over de onderkant van de poster. ‘Er zijn nog wat nieuwe artiesten bijgekomen,’ zegt hij en hij tikt met een vinger op het papier.

De naam die hij aanwijst, lijkt naar me toe te springen. Firebird. Niet de titel van een manuscript, maar die van een jazzband die over twee dagen optreedt. Met Joris als zanger. Er begint onmiddellijk iets te fladderen in mijn buik. Maar dan zie ik het tijdstip waarop hij optreedt. Halverwege mijn avonddienst. Over gemiste kansen gesproken.

Op de avond van het optreden krijgt niets en niemand me nog in een goed humeur. Vind ik een keer iemand echt leuk, heb ik de mazzel dat die persoon mij waarschijnlijk ook wel de moeite waard vindt, ontbreekt het me aan lef om hem aan te spreken.

‘Hé, smurf.’ Aidan komt naast me staan.

‘Ik ben niet blauw,’ snauw ik.

‘Nee,’ zegt hij. ‘Maar je hebt wel een bril op je hoofd en je moppert al de hele avond.’

‘Heb je zelf in de gaten hoe flauw je bent?’ Ik wil me van hem wegdraaien, maar hij pakt mijn schouder beet.

‘Nova, dit is de allereerste keer in drie jaar dat je collega’s zich over je beklagen. Jij moet hier weg. Kom, pak je jas.’ Aidan stapt voor me langs en loopt naar de voordeur.

Als ik geen sjoege geef komt hij terug, verdwijnt even in het hokje naast de receptie en verschijnt bijna direct weer met mijn jack in zijn handen. ‘Niet treuzelen. Daar hebben we geen tijd voor.’

Mijn maag knijpt samen. Zo heeft hij me nog nooit toegesproken. ‘Maar, ik heb dienst,’ sputter ik tegen.

Hij gooit mijn jas naar me toe. ‘Je vervanging is onderweg.’

Verbouwereerd volg ik hem naar buiten. Als hij de straat waar ons hostel aan ligt oversteekt om zijn fiets te pakken moet ik ondanks alles toch glimlachen. We zijn hier best gewend aan fietsen, maar Aidan lijkt geen ander vervoersmiddel te willen gebruiken. Voordat ik er erg in heb staat hij alweer voor me. ‘Spring achterop.’ Zijn toon is gelukkig een stuk vriendelijker. ‘Soms moet je het lot een beetje helpen,’ mompelt hij als ik een klein aanloopje neem, mijn armen om zijn middel sla en zijlings op zijn bagagedrager ga zitten.

‘Wat zeg je?’

Hij geeft geen antwoord, maar fietst als een bezetene de straat uit.

‘Hebben we haast?’

‘Ja. Hou je vast.’

Het duurt niet lang voordat we bij een bekend pand staan: restaurant en wijnbar Maven. Hun tuin is een sprookje en deze avond helemaal omdat de mensen die op het terras zitten te eten tegelijk kunnen genieten van een optreden. De zangeres die slechts in gezelschap van haar cello op het podium staat heeft de aanwezigen helemaal in haar greep. Haar vertolking van Nina Simone’s Feeling good klinkt zo lekker dat ik naast Aidans fiets blijf staan om te luisteren. ‘Kom,’ zegt hij, ‘dan zoeken we een plekje.’ Hij pakt mijn hand en trekt me mee naar een tafel aan de zijkant van het terras. Daar checkt hij zijn mobiel. ‘Gelukkig,’ verzucht hij, ‘net op tijd.’

Ik krijg helemaal de kriebels van hem. ‘Op tijd waarvoor? Als je me een reprimande wilde geven had je dat toch ook op het werk kunnen doen?’

Zijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Reprimande? Hoe kom je daar nou bij?’

‘Je zei dat er mensen hadden geklaagd en ik ben inderdaad uit mijn hum, dus ik begrijp het best als je niet blij met me bent. Ik begrijp alleen niet waarom je me hier mee naartoe neemt als je me dat wilt vertellen.’

‘Dat is ook helemaal niet de reden dat ik je heb laten vervangen.’ Hij draait zich naar me toe. ‘Heb je echt geen idee waarom we hier zijn?’

Ik schud mijn hoofd. Ik houd enorm van jazz en Aidan is prima gezelschap omdat hij altijd zo ongelooflijk relaxed is, maar vanavond vind ik vooral dat hij erg vreemd doet.

‘Je hebt nog een drankje van me tegoed,’ zegt hij. ‘Wat mag het zijn?’

‘Doe maar een gin-tonic.’

Aidan verdwijnt naar binnen en komt met twee hoge glazen terug. De zangeres is inmiddels aan het einde van haar nummer beland en de eigenaar van Maven loopt applaudisserend naar voren. ‘En dan is het nu tijd voor een nieuw geluid,’ zegt hij luid.

En dan valt ineens alles op zijn plaats en heb ik spontaan het gevoel alsof ik mijn winterjas aan heb, in plaats van mijn korte leren jack. Ik draai mijn hoofd naar Aidan. ‘Firebird?’ vraag ik, om het echt heel zeker te weten.

Hij knikt en klinkt zijn glas tegen het mijne. ‘Cheers,’ zegt hij vrolijk. ‘Beter dan een reprimande, toch? Ik wilde eigenlijk morgen met je gaan, omdat je dan geen dienst hebt, maar het leek me toch beter om je niet langer te laten wachten.’

Morgen? In mijn teleurstelling heb ik nooit verder gekeken dan naar het eerste tijdstip waarop de band zou optreden. Ik voel me ongelooflijk stom. ‘Dank je wel,’ fluister ik zacht.

‘Ik had je onmogelijk niet mee kunnen nemen,’ fluistert hij terug. ‘Anders… Nou nee, dat merk je zo vanzelf wel.’

‘Wat? Aidan, wat?’

‘Laat ik zeggen dat ik blij ben dat jij zijn notitieboek hebt gevonden en dat je onze hostelregels aan je mooie laarzen hebt gelapt.’ Hij werpt een blik naar mijn voeten. Ik draag dezelfde open laarzen als een paar dagen geleden, maar met een lange zwarte rok erop, en een zwart topje. ‘Anders had je nooit geweten dat iemand iets heel bijzonders voor je heeft gedaan.’

‘Voor mij?’

Hij knikt naar het podium. Daar staat Joris, met een microfoon in zijn hand. In het Engels begint hij te vertellen hoe de bandleden elkaar hebben ontmoet. Aidan leunt naar me toe. ‘Joris vertelde me dat hij zijn liedjes eerst ruwweg in het Nederlands op papier zet en ze daarna in het Engels vertaald, dus je kunt zo alles verstaan.’ Dan schuift hij zijn stoel naar achteren, tegen een muur van het restaurant aan, en vouwt zijn handen achter zijn hoofd. Alsof hij me alle ruimte wil geven.

Daarna is het stil. Ook om me heen. Iedereen heeft zijn ogen gericht op het podium. En als Joris begint te zingen begrijp ik waarom. Want wat is die gast goed. Het stemgeluid van de dame met de cello verbleekt erbij. Niemand steekt meer een hap in zijn mond en zodra ik dat heb waargenomen kan ik alleen nog maar denken aan lippen, zíjn lippen, die hopelijk ooit de mijne zullen raken.

Als het eerste liedje is afgelopen gaat hij samen met een van zijn bandleden op de rand van het podium zitten. Met hun handen roffelen ze tegen de houten planken waar ze net opstonden en ik herken de melodie. Gaan ze echt een poging wagen om Bobby McFerrins Thinking about your body te imiteren? Ik ken het nummer alleen omdat ik bij YouTube per ongeluk een keer de versie van hem met Thomas Quasthoff voorbij heb zien komen, en ik kan me niet voorstellen dat iemand het zo goed zal kunnen overbrengen als die twee. Maar, ja hoor, Joris en zijn maat gaan het echt doen. Inclusief alle aparte geluiden. Het publiek gaat uit zijn dak, zo bijzonder is het en ik kan het niet laten om aan het einde samen met een aantal anderen op te springen en te klappen tot mijn handen pijn doen.

Aidan trekt me alleen al heel snel weer op mijn stoel. ‘Sst,’ sist hij. ‘Wacht even, voordat je jezelf laat zien.’

Ik krijg de neiging om in elkaar te duiken. Wat is dit nou? ‘Waarom mag Joris me niet zien?’

Hij trekt me naar zich toe. ‘Omdat hij aan de buitenkant volgens mij net zo stoer is als jij, maar vanbinnen ook net zo onzeker. Wacht nou maar even.’

Opnieuw is het me niet duidelijk waar Aidan het over heeft, maar ik laat het langs me heen gaan. Tot nu toe geniet ik met volle teugen en dat is wel genoeg. Joris zingt nog een liedje en last dan een kleine pauze in. Als hij weer op het podium staat is er een stukje van zijn bravoure verdwenen. Hij gaat op de rand zitten, staat op, en gaat dan toch weer zitten. ‘Ik mag me wel heel erg vergissen als dit niet het moment is,’ zegt Aidan zacht.

Joris kucht en het is opnieuw stil. Ik denk dat iedereen net zo gespannen is als ik naar wat hij nog meer in petto heeft. ‘Ik wil iets bijzonders met jullie delen,’ begint hij.

‘Kom maar door, man,’ roept iemand uit het publiek.

Hij glimlacht. Toch heeft hij ook iets kwetsbaars dat maakt dat ik hem het liefst zou willen knuffelen. Ik ben echt gek geworden.

‘Ik ben verliefd.’

‘Woohoo,’ roepen er een paar.

Mijn hart gaat in galop.

‘Op jullie stad.’

Er gaat een zucht door de menigte. Ik doe gezellig mee. Wat een anticlimax.

‘En op een meisje.’

‘Nu gaat het ergens over,’ klinkt het vanaf het terras.

‘Sst, laat hem vertellen.’ Een andere stem.

Het zou fijn zijn als iedereen gewoon stil was. Ik kan de woorden wel uit Joris’ mond trekken, zo benieuwd ben ik naar wat hij te zeggen heeft.

‘Eigenlijk ken ik haar niet echt.’ Joris zet zich af op de houten planken en loopt naar de microfoonstandaard. ‘We hebben maar een paar woorden gewisseld.’ Hij trekt de microfoon naar zich toe en achter hem begint een van de bandleden zachtjes op zijn saxofoon te spelen. ‘En toch…’ Hij haalt adem. ‘Toch weet ik zeker dat zij het is,’ zingt hij dan, met zoveel warmte dat ik even flink moet slikken.

‘Herkenbaar?’ vraagt hij aan het publiek.

Een aantal hoofden gaan op en neer. De saxofoon zet nog een keer in. En daar gaat Joris. Hij zingt. Over een meisje dat eruitziet als een rockchick, dat niet weet dat hij alleen maar ijskoffie drinkt omdat zij het telkens voor hem maakt, dat nauwelijks in de gaten heeft hoeveel bewondering ze oogst en nooit naar hem kijkt, hoe hij ook zijn best doet om haar aandacht te vangen. Dat hij dan maar liedjes over haar schrijft. Over de vlinders die van haar schouders wegvliegen en hem vertellen wat ze voor hem voelt. Als onzichtbare liefdesbrieven.

Ik trek mijn jack dichter om me heen. Iemand moet me echt even knijpen. En knuffelen. En daarna heel lang zoenen.

En precies daar zingt Joris over. Dat hij hoopt dat ze als door een wonder op hem af zal stappen en hem zal zoenen tot hij sterren ziet, omdat hij wel aardig kan zingen maar geen idee heeft hoe hij een vrouw versiert. Dat dat tot nu toe niet is gebeurd en hij dus maar verdwijnt in zijn liedjes. ‘Ik blijf luisteren naar de vlinders,’ zingt hij als laatste. En die zin herhaalt hij tot de collega met wie hij net het nummer van McFerrin zong er doorheen gaat met ‘thinking about your body’. Het blijkt een prachtige medley op te leveren.

‘Mag ik nu wel opstaan?’ grap ik naar Aidan als het applaus losbarst.

‘Grijp je kans,’ zegt hij, en hij trekt me overeind.

Grijp je kans? Mijn hart maakt een sprongetje. Ik dacht dat ik mijn kansen bij Joris had verprutst, maar hij heeft net een heel liedje aan me gewijd. Hij droomt er zelfs van om door me gezoend te worden. Mijn hart zit bijna in mijn keel als ik de eerste stap zet. Het podium is maar een paar meter van me verwijderd, ook al lijkt dat nu niet zo. Natuurlijk heb ik in de gaten dat het geluid om me heen verstomt, maar ik dwing mezelf om door te lopen. Pas als ik voor de houten verhoging sta durf ik op te kijken. Gelukkig zijn het zijn ogen die ik als eerste zie. Vol verwondering steekt hij zijn hand naar me uit en trekt me omhoog. ‘Je bent hier,’ zegt hij zacht.

Ik krijg er geen geluid uit, kan alleen maar naar zijn hand kijken, die de mijne vasthoudt. Maar dan vullen zijn woorden van net opnieuw mijn hoofd en doe ik het enige wat ik kan bedenken. Met alle moed die ik heb en een heleboel schietgebedjes dat hij echt wil wat hij heeft gezongen. Ik sla mijn vrije hand om zijn nek en zoen hem.

Er gaat een trilling door zijn lijf en heel even denk ik dat ik de stomste fout van mijn leven heb gemaakt, maar dan zoent hij me met zoveel vuur terug dat ik begrijp waarom de band geen andere naam heeft. Hij slaat zijn armen om mijn rug en ik leg ook mijn andere hand in zijn nek. Om ons heen klinkt gejoel en applaus en ook al is de zon allang onder, voor mijn gevoel schijnt hij toch, precies boven ons, zo warm heb ik het. Als we elkaar eindelijk loslaten heeft Joris een glimlach om zijn lippen die bijna niet op zijn gezicht past. ‘Wow,’ zegt hij. ‘Deze avond kan gewoon niet beter.’

Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe Aidan twee duimen naar me opsteekt.

‘Dames en heren,’ zegt Joris, ‘ik hoop dat jullie het niet erg vinden, maar ik wil nu heel graag zo snel mogelijk van dit podium verdwijnen om met deze prachtige vrouw verder de avond door te brengen.’ Er klinkt opnieuw applaus en hij buigt zich naar me toe. ‘Als je daar tenminste zin in hebt.’

Ik knik snel van ja. Mijn stem laat me nog steeds in de steek.

Eenmaal naast het podium steekt hij zijn hand naar me uit. ‘Ik ben Joris.’

Ik schraap mijn keel en dan lukt het. ‘Nova.’ Het klinkt sterker dan ik had verwacht. Soms moet je jezelf kennelijk even opnieuw leren kennen.

‘Nova,’ herhaalt hij. ‘Zullen we iets drinken? Of wil je misschien ergens anders heen?’

Ik zwaai naar Aidan, die enthousiast terugzwaait en een wegwapper-gebaar maakt. ‘Ben je in Tivoli geweest?’

Joris schudt zijn hoofd.

‘Dan gaan we daar naar de lichtshow kijken.’

‘Dat klinkt goed.’ Hij neemt afscheid van zijn bandleden, die hem aansporen om me zo snel mogelijk mee te nemen. Elkaar leren kennen komt wel op een ander moment. Maar eenmaal aan de andere kant van het restaurant, zonder alle nieuwsgierige ogen om ons heen, staat Joris abrupt stil. ‘Misschien moet je me eerst even een duw geven of zo, want ik denk nog steeds dat ik droom,’ zegt hij.

‘Ik ook,’ geef ik direct toe. ‘Dit is niet… Wat ik net heb gedaan…’ Ik haal diep adem. ‘Eigenlijk zoen je pas aan het eind van een afspraakje, toch?’

Hij schenkt me een glimlach. ‘Meestal wel, alhoewel ik niet zoveel ervaring heb met afspraakjes. Eigenlijk vond ik het wel erg gaaf zo.’

‘Ik ook.’

Hij draait me naar zich toe. ‘Dan doen we het toch gewoon nog een keer? En dan neem ik je morgen mee uit eten, zoals dat hoort bij een echt afspraakje. En als je me daarna nog steeds leuk vindt reserveer ik een stoel vlakbij het podium voor je. Alhoewel ik mijn laatste liedje dan misschien een beetje moet aanpassen.’

Het is net alsof Joris, nu hij eenmaal met me praat, alles in wil halen van de afgelopen dagen en ik kan mijn lach niet onderdrukken. ‘Ik ga graag met je uit eten,’ zeg ik. ‘En daarna wil ik absoluut nog een keer naar je luisteren. Maar een ding wil ik heel graag nu. Om zeker te weten dat ík niet droom.’

Gelukkig begrijpt hij wat ik bedoel. En als zijn lippen de mijne raken en ik mijn ogen sluit om daar dit keer in alle rust van te genieten, beloof ik mezelf vanaf nu alle kansen te grijpen die het leven me biedt, precies op het moment waarop ze zich voordoen en zeker als ik daarmee in de buurt van deze fantastische jongen kan blijven.

© Kate Paris

Toeval bestaat niet

Door Saskia Oudshoorn

Saskia Oudshoorn heeft al een paar boeken op haar naam staan en dit jaar werd ze met haar verhaal Voor haar doe ik alles uit 68 inzendingen door de jury verkozen tot de winnaar van de KOBO Talent schrijfwedstrijd die door KOBO, BOL en Sweek georganiseerd werd. In 2018 behaalde ze met Zie je mij (een herschrijving van Buiten spel) de finale van de Sweek/Crime Compagnie Contest maar ging de winst net aan haar neus voorbij. Ze timmert dus al aardig aan de weg, maar helaas kan ze daar (nog) niet van leven. Dus voor het brood op de plank werkt ze op de inkoopafdeling bij Unilever. Daarnaast zit ze sinds 2014 voor de lokale partij Stem van Krimpen in de Gemeenteraad van Krimpen aan den IJssel. En of ze het daar, en met de zorg voor haar gezin, nog niet druk genoeg mee heeft, zingt ze ook nog in het Popkoor Sabroso.

Speciaal voor de Feelgood Club schreeft Saskia het zomerverhaal Toeval bestaat niet.

Vanochtend vroeg

Verbaasd kijk ik naar mijn mobiel. Ik balanceer op één pump, de andere heb ik nog in mijn hand. Er komt een bericht binnen van een onbekend nummer. Normaal gesproken open ik nooit berichten van afzenders die ik niet ken, maar sinds gisteravond is niets meer zoals het eerst was.

Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn gezond verstand. In gedachten zeg ik een schietgebedje en hoop niet dat ik zojuist opdracht heb gegeven om mijn telefoon met een of ander onbekend virus te infecteren zodat een hacker in Gambia ongestraft mijn rekening leeg kan trekken. Mijn hele leven speelde zich de laatste tijd - tot gisteren in ieder geval - zo’n beetje ín het apparaat af.

De profielfoto verschijnt. Mijn adem stokt in mijn keel.

Het eerste bericht opent zich.

Had ik je gisteren ook verteld dat ik een fotografisch geheugen heb?

Het tweede bericht is een screenshot van een bevestiging van een reservering in Maxim’s.

Het derde een screenshot van een bevestiging voor een boeking van een suite in “Hôtel Ritz”.

Ik druk mijn mobiel tegen mijn borst. Mijn hart maakt een salto in mijn borstkas. Ik laat mezelf op de onderste traptrede zakken. Ik ben bang dat mijn trillende benen mijn gewicht niet meer kunnen dragen.

Het is echt.

Hij is echt.

Wat er eerst gebeurde

Ik zat sinds kort op Tinder. Althans, ik was zelf niet actief op de datingsite

- overtuigd van het enige doel waarop mensen daar zichzelf in de etalage gooiden - maar mijn vriendinnen vonden het hoog tijd dat ik aan de man gebracht werd. Een lol dat ze hadden toen ze tijdens een van onze tweewekelijkse etentjes mijn profiel aanmaakten met foto’s van ons gedeeld verleden! Blijkbaar was mijn leven een aaneenschakeling van hilarische momenten. Ze knipten en plakten de foto’s, haalden ze door een filter en vulden mijn datingprofiel.

Lichtelijk beschaamd plukte ik de zompige champignons van mijn pizza en zakte onderuit op de bank, hopend dat ik op magische wijze uit de pizzeria kon verdwijnen. Net zoals ik deed toen ik klein was. Mezelf onopvallend tussen de bank en de tafel laten glijden en aan de wandel gaan. Zo grappig vond ík het allemaal niet. Ik was niet graag het lijdend voorwerp. Lijdend in alle betekenissen van het woord.

Van volwaardig lid van de ‘Spice girls’ – we noemden ons zo sinds de middelbare school omdat we vonden dat we allemaal wel heel in de verte iets weghadden van een van de vijf dames – was ik gereduceerd tot een ‘project’. Evy, Lucy, Jasmijn en Dorien. Ze hadden allemaal min of meer een vaste relatie. Behalve ik. Anneloes. Loe – de Sporty Spice.

Drie maanden geleden maakte Emiel het uit. Zo maar, zonder waarschuwing of voorteken. Na twee jaar dikke verkering.

‘Anneloes, ik moet je iets vertellen.’

Het was een zondag in april, de tennisbaan was net geopend en we hadden twee sets gespeeld. Onder het genot van een koud drankje puften we uit op het terras. De lucht was scherp en had precies de goede temperatuur om uit de wind al zonder jas te kunnen zitten, de vogels die in de ontluikende bomen rond het park verstopt zaten, zongen dapper hun lied. Ik sloot heel even mijn ogen en genoot van het zonlicht dat op mijn bleke wintergezicht scheen. Naast me klonk een kuchje, hij sprak mijn naam luid en nadrukkelijk uit: An-ne-loes en ik wist het.

Normaal noemde hij me Loe of schatje of liefje. Mijnheer vond dat hij te gebonden was, hij wilde de wereld nog gaan ontdekken, bla bla bla. De loser. Er was niets te bespreken, de beslissing was al genomen. Ik had hem nog wel de tenniswedstrijd laten winnen om zijn mannelijke trots niet al te zeer aan te tasten.

Beter had ik een bal tussen zijn benen kunnen smashen.

Ik haatte mezelf dat ik het me zo aantrok. Het liefst had ik zijn spullen die nog bij mij in het appartement stonden in de vuilniscontainer gedumpt – beter nog, in de ondergrondse container voor het plastic want dan werd de boel gelijk tot pulp vermalen - een geluid dat mijn machteloze woede misschien enigszins zou bevredigen. Keurig meisje als ik tot de laatste snik zou blijven, had ik alles netje ingepakt, klaar gezet en tot op de euro overgeboekt wat er op onze gezamenlijke rekening stond en aan hem toebehoorde. Met mijn mooiste jurk aan, vers van de kapper en uitgebreid in de make-up had ik Emiel met mijn stralendste gezicht ontvangen.

‘Ja, ik heb een afspraakje,’ had ik nonchalant geantwoord toen hij me met grote ogen aankeek, maar nadat de deur voor de laatste keer achter hem in het slot was gevallen, zakte ik als een zielig hoopje mens ineen. De tranen die ik zo dapper had binnengehouden welden op. Bleven stromen totdat mijn huid ruw was van het zilte vocht. De veel te dure mascara was verre van waterproof. Ik voelde me afgewezen en vooral héél erg zielig. En lelijk – het hielp niet mee dat ik er als een verlepte pierrot uitzag.

Sinds die dag bleef ik ver uit de buurt van mannen. Ik was er klaar mee. Geen polonaise aan mijn lijf. Geen gedoe. Geen gezeur. Geen teleurstellingen. Geen valse verwachtingen. Maar na een paar weken had ik zo’n beetje alle vrouwenseries op Netflix er doorheen gejaagd. De keuken en de badkamer waren van boven tot onder gesopt – (voor wie eigenlijk - er lagen geen baardharen meer in de wasbak en ik was de enige die er nog kwam), het kruidenrek stond op alfabetische volgorde en mijn boeken waren op kleur gesorteerd. Ik had mijn kledingkast uitgezocht en opgeruimd, de kleding die ik niet meer nodig had vriendelijk bedankt voor de bewezen diensten voordat ik ze in een vuilniszak propte en de rest netjes opgerold en in de kast gelegd. Ja, ook de serie van Marie Kondo had ik op Netflix helemaal gekeken.

Ik geef het toe.

Een mens kan ook te veel vrije tijd hebben.

De overige leden van de Spice Girls konden het niet meer aanzien. Het plan om mij aan de man te brengen was geboren. Of ze beleefden via mij hun stiekeme verlangen om gezellig op een datingsite rond te snuffelen - wie zal het zeggen. Avonden lang swipeten ze naar hartenlust van links naar rechts en van rechts naar links, luidkeels het mannelijk vlees dat voorbij kwam keurend.

Af en toe vroegen ze om mijn mening, maar toen ik een stuk of twintig foto’s gezien had van mannen met ontblote bovenlijven die tegen cabrio’s leunden of die stoer met een Hardrock Café T-shirt aan op een Harley Davidson zaten (volgens mij heeft geen enkele twintiger een Harley Davidson en ik haatte hardrock), liet ik de keuze maar aan hen over.

Om van het gezeur af te zijn, zegde ik een afspraakje toe. Eentje. Meer niet. Een uurtje in een bar of een andere openbare gelegenheid zou ik moeten kunnen overleven. Hopelijk lieten ze me daarna weer een tijdje met rust zodat ik lekker verder kon zwelgen in zelfmedelijden.

‘We hebben een etentje voor je geregeld.’ Evy, Posh Spice, keek naar haar felgekleurde gelnagels die ze net had laten doen en die perfect bij haar nieuwe jurk pasten, en kon een glimlach niet onderdrukken.

‘Een etentje?’ Ik verslikte me in mijn Pink Gin Tonic. De aardbei rolde in een spray van roze druppels over tafel en het blaadje munt bleef als een groene baard aan mijn kin hangen. De afgelopen weken had ik mezelf naast opruimdeskundige ook tot Gin Tonic expert bekwaamd. Zo’n beetje elk recept op YouTube had ik uitgeprobeerd. Dit vond ik een van de lekkerste. Met een beetje alcohol op, waren de avonden alleen een stuk beter te behappen en lag ik bovendien geen uren te woelen voordat ik de slaap kon vatten. Win-win.

‘Ik had meer een kop koffie ergens in gedachten.’

‘Nee. Komt niets van in. We hebben een etentje geregeld. Een openbare ruimte. Je loopt geen enkel risico.’

Dorien keek me meewarig aan en schudde haar hoofd. ‘Loe, je moet jezelf wel een beetje opknappen.’ Het klonk als een bevel. Daarom heette ze ook Scary Spice. Soms waren we allemaal een beetje bang voor haar. Met een vinger draaide ze een rondje ter hoogte van mijn gezicht. ‘Ik regel wel wat voor je.’

Ik keek naar haar zwaar aangezette wenkbrauwen die me soms meer aan een vrouwelijke Bert uit Sesamstraat deden denken dan aan Scary Spice. Of noemden we haar nou zo vanwege die wenkbrauwen? Ik wist het niet meer en nam nog maar een slok uit mijn glas.

‘Neuh, hoeft niet hoor,’ probeerde ik dapper.

‘Jawel. Het is tijd dat Sporty Spice verandert van een saaie Russische kogelstootster in een gracieuze kunstrijdster,’ beaamde Evy.

Mijn hand streek over mijn buik. ‘Ik ben maar een kilo of twee aangekomen,’ antwoordde ik beledigd. Zo onopvallend mogelijk schoof ik de zak M&M’s naar de zijkant van de tafel.

‘Schat, die twee kilo staan je beeldig, maak je geen zorgen. Het is de rest die wel een upgrade kan gebruiken. Je hebt je nu lang genoeg in zelfmedelijden gewenteld.’ Evy, de slankste van ons allemaal en met een vriend die van de mannen van mijn vriendinnen het meest op Beckham leek of de meeste tatoeages had – dat kon ik me na de derde Gin Tonic ook niet meer herinneren – viel haar bij en keek me indringend aan.

Jasmijn knikte instemmend. ‘Emiel is een lul. Maar je kunt hem niet de schuld geven van hoe jij je voelt. Jouw gevoel is van jou en jij bent er verantwoordelijk voor. Niemand anders.’ Jasmijn - Ginger Spice - was de verstandigste van ons clubje. En ze had het mooiste rode haar dat je ooit gezien had.

Mijn glas bleef even in de lucht hangen. De woorden drongen tot me door en op slag voelde ik me een stuk nuchterder. ‘Je hebt gelijk.’ Ik keek naar mijn versleten joggingbroek, de sweater die ik niet aan Emiel had teruggegeven en de badstof sokken met antislip zool waar ik tegenwoordig zo’n beetje in woonde. ‘Oké. Eén afspraak. Eén etentje.’

En dan bepaal ik zelf weer wat ik ga doen.

Lucy gaf Evy, Dorien en Jasmijn een high five. ‘Morgen ga je naar de kapper. En je wenkbrauwen laten doen. Dorien koopt een jurk voor je. Jullie hebben dezelfde maat. Ons vervroegd verjaardagscadeautje voor jou. We zien je daarna in Cornelis voor een borrel en dan ga je gezellig een hapje eten met je date.’

Morgen.

Ik kreeg acuut pijn in mijn buik.

‘Morgen? Kan dat niet over een weekje ofzo?’

Lucy was onverbiddelijk. Ze schudde haar hoofd. ‘Dan ga je alleen maar uitvluchten verzinnen. Je hebt mórgen met hem afgesproken,’ zei ze met een iel, hoog stemmetje. De bijbehorende staartjes droeg Baby Spice al lang niet meer.

‘Júllie hebben met hem afgesproken, bedoel je.’ Ik keek opzij en probeerde mijn wenkbrauwen zo recht mogelijk te houden toen ik naar het korte rokje van mijn vriendin keek. Baby Spice. Ik slikte. ‘En Dorien koopt een júrk voor me? Ik heb nog wel wat hangen in de kast.’

‘Lieve schat, je gaat geen jurk dragen die je hebt aangehad bij een uitje met Emiel. Marie Kondo zou ook vinden dat er geen goede vibes meer in de stof hangen. Hij sparkelt geen joy meer.’

De volgende dag had ik moeite om me op mijn werk te concentreren. ‘Focus,’ zei ik tegen mijzelf en met mijn hoofd tussen mijn handen staarde ik naar het computerscherm waar de cijfers in het Excelsheet tussen de kolommen heen en weer dansten. Waar ze ook heen bewogen, de verkoopcijfers waren knudde. Ons laatste ‘innovatieve pareltje’ zoals Sanne van de marketingafdeling het project had genoemd, was lang niet zo aangeslagen als we hadden gehoopt. Ik had voorspeld dat de luxe bonbons, met stukjes karamel erin die hard in je mond knetterden niet zouden aanslaan bij de doelgroep, maar wie was ik? Ik had alleen verstand van M&M’s.

Ieder uur keek ik op mijn horloge. De uren kropen vandaag voorbij. Om acht uur zou ik mijn Tinderdate ontmoeten. Als ik geen voorgerecht nam, kon ik rond tien uur weer in mijn bed liggen.

Alleen.

Mijn hart sloeg een slag over toen Lucy een klap op het rapport gaf en ‘Laatste woord!’ zei. ‘Jezus, Luus. Ik schrik me rot.’

‘Hop, computer uit en meekomen.’ Ze lachte vriendelijk en stak haar hand op naar mijn baas die vanuit zijn glazen hok - het aquarium - nieuwsgierig naar ons keek.

Van de Vlist schikte zijn stropdas en ik kon van achter mijn bureau zien dat hij rechtop ging zetten en zijn buik inhield.

‘Vijf uur moet je bij de kapper zijn. Melanie maakt je op.’ Ze hield een tasje omhoog. ‘Je jurk. Een panty. En killerheels. Bonuscadeautje van de meisjes.’

De meisjes? Inmiddels waren we allemaal al aan de verkeerde kant van de twintig beland.

De boze stiefzusters die Assepoester naar het bal stuurden, bedoel je.

Ik prevelde een snel gebedje dat de jurk meer stof bevatte dan de verpakking deed vermoeden. ‘Ik kan toch ook gewoon dit aanhouden?’ Ik vond de donkere jeans, het topje en het zwarte jasje best leuk. Ze hadden Marie Kondo’s test glansrijk doorstaan. En niet alleen omdat ik de jeans van Emiel had gekregen en het jasje nog naar zijn Hugo Boss rook. Ik had mijn vriendinnen niet durven bekennen dat ik een flesje van zijn favoriete eau de toilette had achtergehouden en daar af en toe een pufje van in mijn kledingkast spoot.

Ze hadden al medelijden genoeg met me zonder dat pathetische gedoe.

Ik snapte er zelf niet eens wat van.

‘Dat kan, maar dat doe je niet. Saai. Heb een beetje vertrouwen. We gaan je heus geen “Pretty Woman” laten naspelen.’

Oh mijn god! Ik hapte naar adem en sloot mijn mond weer. Ik was Julia Roberts! Nou ja, dat was op zich niet zo erg – als er maar een man die enigszins op Richard Gere leek hier in Rotterdam te vinden was. Niet dus. Alleen wanhopige mensen zitten toch op datingsites? Met maar één voornemen? Althans, de mensen die niet op een date gingen om hun vriendinnen een tijdje het zwijgen op te leggen...

Tien voor vijf stapten we de kapperszaak binnen. Lucy gaf me het tasje en met een hand in mijn rug duwde ze me het keukentje binnen. Tussen de wc-rollen en pakken haarverf hees ik me in het zwarte jurkje dat ze voor me gekocht hadden. De stof reikte gelukkig tot net boven mijn knieën. De voorkant was hooggesloten, de soepele stof op de rug viel als een waterval precies boven de rand van mijn bh. Gelukkig was ik vanochtend zo wakker geweest om een net setje ondergoed aan te trekken. Over mijn schouder keek ik naar mijn spiegelbeeld. ‘Niet slecht,’ mompelde ik en streek over de gladde stof. Het sporten dat ik mijn hele leven gedaan had, had nog steeds een positief effect op de vormen van mijn lichaam, al waren er de laatste weken her en der wat meer rondingen ontstaan.

Lucy’s mond scheurde bijna, zo breed was haar glimlach. Natasja, de kapster, waste mijn haar, knipte het snel in model en draaide het op grote rollers. Terwijl ik onder de droogkap zat, epileerde ze met haar tong uit haar mond mijn wenkbrauwen. Ik durfde mijn ogen niet te openen. Tijdens het opmaken viel ik met de warmte op mijn hoofd en het zachte gezoem in mijn oren bijna in slaap. Ik schrok op toen de eerste krulspeld uit mijn haar gehaald werd. Natasja bracht de krullen in model, toupeerde het een heel klein beetje op mijn achterhoofd en zette met een klemmetje met glimmende steentjes een klein plukje haar vast. Als een graffitiartiest spoot ze zorgvuldig wat haarlak hier en daar erop. Ze draaide me naar de spiegel. Ik hield mijn adem in.

De echte Loe was terug!

Wat zeg ik: Loe 2.0 was geboren!

Aan de buitenkant…

Van de borrel in Cornelis kan ik me niet veel meer herinneren, behalve dat ik waarschijnlijk een Gin Tonic te veel besteld had. Ik had mijn zenuwen niet meer in bedwang. De laatste keer dat ik op een date geweest was - in het pre-Emiel tijdperk - kon ik me niet meer herinneren.

‘Wat zeg ik als we helemaal geen klik hebben? Wat moet ik doen als ik van ellende geen hap meer door mijn keel krijg?’

Dit was echt een heel slecht plan.

‘Kom op Loe, doe eens niet zo gestrest,’ zei Evy, ‘het wordt vast heel gezellig. Ik kan niet wachten op je verhaal.’

Dorien pakte mijn mobiel van tafel. ‘Even kijken of je je noodoproep aan hebt staan. Wat is de code om het scherm te ontgrendelen?’

‘Noodoproep? Jezus, alsof ik al niet nerveus genoeg ben!’ Ik trok mijn mobiel uit haar handen en tikte de cijfers in.

Dorien pakte mijn telefoon weer terug en veranderde de instellingen. ‘Better safe than sorry. Als er wat is, dan druk je drie keer snel op de aan-uit knop, wij ontvangen je locatie en binnen een paar minuten hijgen er vier Spice Girls in zijn nek.’ Ze maakte een beweging met haar handen alsof ze mijn date een rechtse directe op zijn neus verkocht.

‘Een hele geruststelling. Misschien moet ik dat gelijk melden.’ Ik stopte de telefoon in mijn handtas. ‘Hoe ziet hij er eigenlijk uit?’

‘Zwart haar. Beetje gemiddelde lengte volgens mij. Leuke man. Als je zijn foto’s op Tinder moet geloven,’ antwoordde Jasmijn en trok haar ene mondhoek omhoog.

‘Pfff. Jullie maken het wel erg aantrekkelijk allemaal.’ In gedachte zat er al een man van middelbare leeftijd met witte sportsokken in open sandalen, een sleutelbos aan een ketting aan zijn wijde spijkerbroek en grote zweetplekken onder zijn armen van het synthetische overhemd puffend op mij te wachten. Ik drukte drie keer op de startknop en mijn vriendinnen grepen bijna synchroon naar hun mobieltjes die luid piepend de tafel over trilden.

‘Even testen,’ grinnikte ik en nam een laatste slok van mijn cocktail.

De lucht buiten zinderde nog van de warme zomerdag die achter ons lag. In het kantoor zette Van de Vlist de airco steevast op 21 graden, en met mijn benen in een lange broek tegen de kou gestoken, gingen de meeste mooie dagen ongemerkt langs me heen. De stenen van de gebouwen in de stad hielden de hitte vast en zorgden na zonsondergang voor een warme avond. De zwoele lucht streek langs mijn blote benen en het was voor het eerst sinds lange tijd dat ik me weer bewust werd van enige lichamelijke sensatie. Uit open balkondeuren geurden heerlijke etensluchtjes uit alle keukens van de wereld en er klonken verschillende muzieksoorten - de bewoners al dan niet mee blèrend. Ik hield van de zomer - wanneer het leven zich voor een groot deel buiten afspeelde en iedereen in een beter humeur en geduldiger leek te zijn. Ik had meteen al spijt dat ik al twee kostbare maanden binnen verspeeld had. Ik zoog de lucht diep in mijn longen, rechtte mijn rug en stapte het restaurant binnen.

Eerst even dit varkentje wassen.

Ik was als eerste binnen.

Als het maar niet wanhopig overkwam.

De ober glimlachte vriendelijk naar me en wees naar een vrij tafeltje achter in de zaak. Ik ging met mijn rug naar de muur zitten zodat ik goed zicht had op de deur. Het restaurant was nieuw en bijzonder elegant ingericht. Industrieel, hip maar zeker niet kil. Veel donkere kleuren, een bar van glimmend hout met overwegend roestvrijstalen accenten. Op de tafels stonden kleine lampjes die een warm, net-echt flikkerend licht rondstrooiden. Verspreid stonden prachtige olijfboompjes in lichtgevende potten. Aan de muren smaakvolle foto’s van vrouwen die op aluminium platen waren afgedrukt.

Op de achtergrond klonk een jazzy sound uit onzichtbare speakers, zacht genoeg om een warme deken van geluid te vormen en toch een gesprek te kunnen voeren. Het restaurant was net geopend en er had al een artikel over in de krant gestaan. De journalist was lovend geweest. Mijn vriendinnen hadden smaak, dat moest ik toegeven. Een dure smaak, dat dan wel.

Ik bestelde een witte wijn om de zenuwen te kalmeren. Met een bibberende vinger veegde ik over mijn scherm toen een lichte vlaag van paniek me overviel. Ik was helemaal vergeten zijn naam te vragen! Op het moment dat ik Whatsapp opende en in de Spice-Girls-appgroep een bericht wilde typen, raakte iemand mijn schouder aan. “HOE HEET MIJN…”

Ik klapte snel mijn telefoonhoesje dicht en draaide me om.

‘Hi, ik ben Julien.’

‘Hoi Julien… ik ben Loe. Uh, Anneloes,’ stotterde ik. Mijn hart sloeg een tel over. Voor me stond een bijzonder goed gelukt mannelijk exemplaar. Geen witte sokken, geen synthetisch overhemd. Leren veterschoenen, slank gesneden kostuum, al zijn eigen haar nog.

Zijn vinger bewoog van zijn borst naar mij en weer terug. ‘Hebben… jij en ik… een afspraakje?’

Ik knikte. Ik vertrouwde mijn stem niet.

‘Dan is het goed.’ Hij boog voorover en drukte een zachte kus op mijn wang.

Julien rook fris en mannelijk. Naar de wax die zijn dikke haar in model hield en een eau de toilette die ik niet gelijk herkende. Geen Hugo Boss, wel ontzettend lekker. Puntje erbij voor Julien. Veel te lang had ik mijn neus niet in een mannenhals gedrukt en de bedwelmende geur opgesnoven.

Een beter voorspel was er niet.

‘Gezellig.’ Hij lachte een regelmatig, natuurlijk wit gebit bloot.

‘Ik hoop het.’

Kom op Loe, kun je echt niets beters verzinnen?

Behalve aangename tintelingen in de streek onder mijn navel schoot er van alles door me heen.

Zulke mannen hoeven niet op Tinder.

Jij zit er ook op, antwoordde hetzelfde stemmetje.

Hij gebaarde naar de barkeeper. ‘Voor mij graag hetzelfde wat de dame ook drinkt.’

Julien trok de stoel naar achter en hing zijn colbert over de rugleuning.’ Hij wreef een lok van zijn dikke, zwarte haar naar achter en vroeg: ‘Je lust alles?’

Ik knikte verlegen, kon me toch niet op de kaart concentreren.

Julien riep de ober en bestelde het verrassingsdiner. ‘Geen schaaldieren of orgaanvlees.’

Hij kwam hier vast iedere week.

Zijn vaste pick-up point.

Julien was een uitstekend gastheer, totaal niet verlegen met de situatie. Hij deed dit ongetwijfeld vaker.

Beetje slijmen, lekker royaal met de wijn schenken, de galante heer spelen, een paar keer met die donkere slaapkamerogen van hem knipperen en vervolgens toeslaan. Dan kende hij Sporty Spice nog niet! Game on.

Ik ging overeind zitten maar kon niet voorkomen dat mijn gedachten afdwaalden naar wat er zich onder het op maat gemaakte kostuum zou bevinden. Een bescheiden plukje donkerbruin borsthaar piepte tevoorschijn toen hij zijn das afdeed, in zijn zak propte en zijn overhemd een stukje open knoopte. ‘Warme dag vandaag. Veel te heet voor een pak.’

Gebiologeerd keek ik naar het plukje haar dat in de opening van zijn shirt meedanste op de bewegingen van zijn borstkas. Hij strekte zijn arm om een broodje te pakken en het verdween. Hij reikte me het broodje aan en – hoi! – daar was het weer.

Ik knikte en dwong mijn ogen omhoog om hem aan te kijken.

Hij kauwde een hapje brood weg en pakte het wijnglas dat de ober voor hem had gezet bij de steel op. Het bodempje vloeistof draaide rond in het glas, hij stopte zijn neus erin en snoof. Toen ham hij een klein slokje dat hij door zijn mond liet rollen.

Ik keek gebiologeerd naar het schouwspel.

‘Lekker wijntje. Ik hou van witte wijn. Goed uitgezocht.’ Hij gebaarde en de ober schonk zijn glas vol.

‘Eerlijk gezegd adviseerde de ober dit.’

Hij glimlachte en ging achterover zitten. ‘De meeste vrouwen zouden nu een hele spreekbeurt over wat ze allemaal van wijnen weten opdreunen. Wat ben jij lekker nuchter.’

Nou, eigenlijk niet.

Hij wenkte de ober. ‘Wil je ons een fles Villa Blanche brengen?’

De jongen boog als een knipmes, snelde weg en was binnen een minuut terug met de fles.

‘Je moet deze eens proberen. Mooi vol, rond, fruitachtig. Een vleugje noot en anijs. Een wijn om verliefd op te worden.’

Niet alleen de wijn was om verliefd op te worden.

Niet doen, Loe!

‘Je hebt verstand van wijnen zo te horen. Wat je zonet zei klonk meer als een poëtische lofzang dan een beschrijving van een glas platgetrapte druiven.’

Zei ik dat echt?

Jezus, Loe, beheers je!

Dat wijntje had je beter kunnen laten staan.

Hij keek me geamuseerd aan. ‘Een beetje.’ Hij hief zijn glas.

Ik spiegelde het gebaar.

Hij tikte mijn glas aan en zei: ‘Je moet elkaar aankijken als je proost anders heb je zeven jaar ongeluk.’

Ik keek hem verlegen in zijn prachtige, donkere ogen en probeerde erin te lezen wat hij dacht. Een onmogelijke opgave. ‘Santé!’

‘Mijn collega’s hebben dit voor mij geregeld. Ze vinden dat ik te hard werk.’

‘Mijn vriendinnen voor mij. Zij vinden… laat maar.’ Ik maakte een wegwerpgebaar met mijn hand.

‘We gaan dan maar proberen onze vrienden niet teleur te stellen. Waar houd jij van, Anneloes?’

Ik schrok. De meeste mannen vertelden liever over zichzelf. Thuis had ik een paar vragen bedacht om in ieder geval een half uur zonder stiltes vol te kunnen maken.

Toch een soort spreekbeurt.

Ik nam een slok van het koude water dat Julien had ingeschonken en bad dat het blaadje munt dit keer in het glas bleef zwemmen in plaats van dat het op mijn kin belandde of aan een voortand bleef plakken. ‘Tennis. Reizen. Uit eten gaan. Muziekconcerten bezoeken.’

‘Vier uit vier. Dat gaat goed.’ Hij grijnsde en een kuiltje op zijn kin kwam tevoorschijn.

Wat schattig!

‘Wat is je favoriete stad?’

‘Parijs. Zonder twijfel.’

‘Je meent het! Die van mij ook. Een paar keer per maand ga ik er voor zaken heen.’

Ja, ja.

Ik vertelde het verhaal over het Ritz in Parijs. Hoe we als vijf vers afgestudeerde jolige studentes de nerveuze ober gek hadden gemaakt met ons uitgelaten gedrag. En hoe we ondanks onze bescheiden bestelling van vijf thee en een schoteltje macarons een maand studielening van een van ons erdoorheen hadden gejaagd. Ik bekende hem mijn stiekeme droom: wanneer ik de volgende keer in Parijs kwam en genoeg geld had, wilde ik uitgebreid in Maxim’s dineren. Als ik tenminste daar ooit een plek wist te reserveren. Het zou vast weer een half maandsalaris kosten, maar iedere euro waard zijn.

Hij leunde achterover en legde zijn handen in zijn nek waarbij de mouwen van zijn overhemd strak over zijn biceps heen spanden. Maakte grapjes. Ik lachte. Realiseerde me hoe wanhopig ik de laatste weken naar een normaal, volwassen gesprek had verlangd. Julien stelde me nog veel meer vragen. (Ja, mijn ouders waren nog samen – die van hem ook, ik had een broer en een zus - hij twee zussen. Onze favoriete acteurs waren niet heel verschillend – Robert de Niro en Al Pacino en we deden een wedstrijdje wie de meeste films met zijn idool kon benoemen. Ik won.)

Ik vroeg hem dingen (zijn favoriete actrice was Renée Zellweger en toen ik een afkeurend gezicht trok en mijn tong uitstak bekende hij lachend dat hij dat alleen maar zei omdat het misschien mijn favoriete actrice was. Nee dus. Als ze ging praten met dat babystemmetje kreeg ik de rillingen zei ik, en daar moest hij dan weer om lachen).

Hij hield van alle soorten spaghetti en ik van de lasagne die mijn moeder maakte dus dat beet elkaar ook niet. Hij zei dat hij graag een keer mijn moeders lasagne wilde proeven en ik smolt, want wie zegt er nou zulke dingen als je elkaar een uur kent?

Ik ontspande. Hij voerde me een hapje en vertelde uitgebreid wat het was. Ik opende als een jong vogeltje mijn mond en at braaf uit zijn handen.

Mijn telefoon kon terug in de tas.

Geen levensbedreigende situatie.

Ik zag nog dat er meer dan tien berichten in de groepsapp stonden, maar ze konden voorlopig op het antwoord wachten.

Hun welverdiende straf.

‘Ik had geen idee wat ik moest verwachten. Ik dacht dit wordt vast weer zo’n avond met een vrouw die alleen maar met zichzelf bezig is. Hoe ze eruit ziet en hoe ze zichzelf het beste kan verkopen.’

Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. En niet alleen door de wijn. ‘Dat vat ik dan maar als een compliment op.’

‘Zo was het ook bedoeld.’ Hij knipoogde en ik vergat even te ademen. ‘Ik vind het ook fijn dat je gewoon eet. Geniet van wat er op je bord ligt.’

Ik trok een wenkbrauw omhoog.

‘Je wil niet weten hoeveel vrouwen het eten alleen een beetje van links naar rechts op hun bord heen en weer schuiven. Allergisch zijn voor vet, gluten, koolhydraten en weet ik veel meer. De lol gaat er dan wel vanaf.’

‘Dit is veel te lekker om te laten staan.’

‘Zo is het. Als je iets lekkers gepresenteerd krijgt, mag je het niet verspillen.’

Ik depte mijn mond met het servet en probeerde mijn rode wangen te verbergen.

Zat hij nou zo opzichtig te flirten of had hij het echt over eten?

Ik was veel te lang uit dit dating gedoe.

Julien nam een hapje van zijn gerookte zalm en veegde zijn lippen met het damasten servet af. Hij schraapte zijn keel. Net als Emiel toen.

Nu gingen we het krijgen.

Hij legde het servet op tafel.

Boog voorover.

Ik zette me schrap.

Hij was zo dichtbij dat ik zijn adem over mijn huid kon voelen strijken.

Zo’n normaal iets - iedereen ademt tenslotte - maar de uitwerking die het op mij had, was niet normaal.

‘Ik vind het heel gezellig. Het heeft wat moeite gekost om me hier te krijgen, maar ik heb geen spijt.’

‘Ik ook. Ik ook niet, bedoel ik,’ stamelde ik opgelucht.

Waar bleven mijn gevatte opmerkingen die ik thuis geoefend had voor deze date?

Hij legde zijn hand op mijn hand en streelde mijn vingers. ‘Voor het hoofdgerecht krijgen we Wagyu beef.’

‘Hoe weet jij dat?’ Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘We kregen toch het verrassingsmenu?’

Dat me hier ongetwijfeld ook een half maandsalaris ging kosten.

‘Ik kom hier vaker,’ antwoordde hij glimlachend.

‘Dat is toch dat vlees van koeien die ze masseren?’

Ik probeerde niet te denken aan zijn lange, slanke vingers die míjn vlees masseerden.

‘En ze laten ze naar klassieke muziek luisteren en bier drinken.’

‘Echt?’

Julien grijnsde. ‘Die mythe gaat, maar ik geloof er niet in. Het is wel een heerlijk stukje mals vlees. Het glijdt zo naar binnen. Dat beloof ik.’

Ik slikte.

Zei hij expres van dat soort dingen?

Het hoofdgerecht was inderdaad zo mogelijk nog lekkerder dan de twee voorgerechten. Er lagen groenten op het bord die ik niet herkende, maar de heerlijke smaken die elkaar perfect aanvulden, streelden mijn smaakpapillen. Er stond een sublieme kok in de keuken.

Na het hoofdgerecht excuseerde ik me. Julien stond hoffelijk heel even op. Met knikkende knieën liep ik naar de toiletruimte. Zachte, Oosters klinkende muziek vulde de sfeervolle ruimte. Er stonden bamboe geurstokjes die een subtiele geur verspreidden op de natuurstenen wastafel, een mand met kraakwitte katoenen handdoekjes en Rituals handzeep. Alles ademde luxe uit. Ik leunde met mijn handen op de wastafel en keek naar mijn spiegelbeeld. Op mijn konen stonden blosjes. Met mijn vinger streelde ik over mijn lip. Ik zuchtte.

Anneloes.

Doe normaal.

Je mag niets voor deze man gaan voelen.

Denk aan Emiel.

Mannen willen maar één ding.

Als ze genoeg van je hebben, dan zetten ze je als oud vuil aan de kant.

Ik stapte opzij en opende de deur naar het toilet. Voordat ik begreep wat er gebeurde, stond Julien achter me. Met zijn kont duwde hij de deur dicht.

Mijn tasje met mijn mobiel hing nog aan mijn stoel.

Hij stak zijn hand naar me uit. Ik zette een klein stapje opzij. Hij keek me aan, alsof hij toestemming zocht en stak nog een keer aarzelend zijn hand uit. Ik bewoog niet meer. Julien streek met een teder gebaar het haar uit mijn nek.

Ik rilde door de vederlichte aanraking. Als een gewillige prooi boog ik zonder na te denken mijn nek en bood mijn ontblote huid aan. Het leek wel of mijn lichaam een eigen leven leidde en niet meer luisterde naar de waarschuwingen die mijn hersenen probeerden te sturen.

Hij zoende me zachtjes in het kuiltje van mijn hals en zijn andere hand gleed langs mijn heup, over de stof van mijn jurk naar beneden en toen hij bij de zoom gekomen was, weer omhoog, over de blote huid van mijn bovenbeen, mijn dij, omhoog, omhoog…

De haartjes in mijn nek richtten zich op toen het puntje van zijn tong nauwelijks mijn huid beroerend een kietelend, brandend spoor van mijn oor naar het kuiltje mijn sleutelbeen trok en me daar kuste en likte. De vingers van zijn andere hand streelden de zachte huid aan de binnenkant van mijn arm en klemden zich om mijn pols. Hij tilde mijn arm op, drukte zijn neus nu tegen mijn pols en snoof. ‘Je ruikt precies zoals ik in gedachte had. Zoet. Vanille. Verleidelijk. Sexy.’

Deze man gebruikte al zijn zintuigen.

Hij proefde me, rook me en het belangrijkste: hij zág me.

Ik draaide me om. ‘Luister Julien,’ klonk het veel te schor naar mijn zin. Ik schraapte mijn keel en deed een poging beslist over te komen. ‘Zo ben ik niet.

Zijn wijsvinger volgde de contouren van mijn gezicht en stopte onder mijn kin. Hij drukte mijn hoofd omhoog. Met de blik in zijn ogen leek hij míj nu op te willen eten. Het leek alsof hij dwars door mij heen keek. Kippenvel rolde als een vloedgolf van mijn nek tot aan mijn stuitje.

Hij leunde naar voren. Zijn adem was warm en veel te dichtbij. ‘Hóe ben jij niet?’

‘Dit.’ Ik gebaarde om me heen. ‘Op een eerste date.’

Zijn ene mondhoek krulde omhoog. ‘Ik denk echt niet dat jij zo’n vrouw bent. Geloof me, ik maak er ook geen gewoonte van vrouwen op het toilet op te zoeken. Maar ik moet zo weg. Ik wil niet vertrekken zonder te weten of er nog een volgende keer komt Of je me een kans geeft.’ Hij wierp een vluchtige blik op zijn horloge en haalde zijn schouders in een machteloos gebaar op. ‘Ik ging ervan uit dat ik het om een uur of tien wel gezien zou hebben. Ik moet zo echt ergens zijn.’

Je vrouw zeker?

Door de schuldbewuste, jongensachtige blik in zijn ogen moest ik onbedoeld giechelen. ‘Ik had bedacht om negen uur al thuis te zijn.’

‘Deze avond is heel anders dan we allebei van tevoren bedacht hadden.’ Hij legde zijn handen om mijn gezicht en boog naar voren.

Niet toegeven.

Morgen voel je je gebruikt.

Goedkoop.

Ik plaatste mijn handen tegen zijn borst. ‘Niet doen,’ smeekte ik. Het klonk alsof ik meer moeite moest doen om mezelf te overtuigen dan hem.

‘Waarom mag ik je niet kussen? Waarom wachten met iets dat goed voelt?’

‘Ik had jou niet uitgezocht. Dat hebben mijn vriendinnen gedaan.’ Ik sloeg mijn ogen neer.

Hij zette een stap naar achteren. De blik in zijn ogen liet mijn maag samenkrimpen.

‘Ik val tegen. Je vindt mij niet leuk.’

‘Jawel. Juist wel.’

Een flauwe lach gleed over zijn gezicht. Hij haalde in een gebaar van onmacht zijn hand door zijn haar. Een groot litteken kleurde de grens tussen zijn voorhoofd en haargrens wit. ‘Ik snap het niet.’

Ik stak mijn hand naar hem uit, wilde de beschadigde huid met mijn vingertoppen lezen. Aarzelend zakte mijn arm doelloos naar beneden. Het gebaar zou te intiem zijn. Ik had hem net niet al te subtiel afgewezen. ‘Mijn vriendinnen hebben me op deze date gestuurd om mijn vorige relatie te doen vergeten. Ik… het deed nogal pijn, zie je.’

Hij leunde met zijn goed gevormde achterwerk tegen de wastafel en sloeg zijn armen over elkaar. Zijn ogen bestudeerden mijn gezicht. ‘Je past jezelf in je herinneringen aan bij het beeld dat je van jezelf hebt. En dat versterkt zich. Maar je hebt zelf de keuze om daarin te blijven hangen. Voel jij je een slachtoffer?’

Ik sloot mijn ogen en dacht na. ‘Ja. Dat denk ik wel.’

Hij verdiende een eerlijk antwoord.

‘Nou, als je daar nu eens mee stopt. Zie jezelf als iemand die leert van wat er is gebeurd. Laat het je sterker maken.’ Hij tilde zijn haar op en wees naar het litteken dat dwars over zijn voorhoofd liep. ‘Ik ben ook niet ongeschonden door het leven gekomen. Wees kritisch, maar niet te hard voor jezelf.’ Zijn blik dwaalde af, heel even leek het alsof hij ergens mee worstelde en mijn bestaan totaal vergeten was. Ik wilde weten wat er met hem gebeurd was, maar het ging te ver om dat hier op het toilet te bespreken.

Hij draaide zijn hoofd naar me toe, leunde voorover en boorde zijn ogen in de mijne: ‘Toeval bestaat niet.’

Ik zette een stap in zijn richting. ‘Dus jij denkt dat het geen toeval is dat jij en ik elkaar hier vanavond hebben ontmoet?’ vroeg ik zacht.

Julien schudde zijn hoofd. ‘Nope. Ik geloof in het lot.’

Spring, Anneloes, riep ik tegen mezelf. Dezelfde woorden die mijn vader schreeuwde toen ik zes jaar oud was en bij het afzwemmen verstijfd aan de rand van het zwembad stond. De rest van de kinderen was al halverwege het bad. Ik was ervan overtuigd dat ik zou verdrinken met mijn kleren aan. Ik deed mijn ogen dicht en sprong. En natuurlijk verdronk ik niet. Ik kwam gewoon boven en haalde mijn zwemdiploma.

Hij sloeg zijn armen om me heen. Drukte zijn heupen tegen mij aan. Dit keer hield ik hem niet tegen. Voorzichtig verkenden zijn lippen mijn gezicht. Ze vlinderden over mijn wang. Kuste het hoekje van mijn mond. Ik ontspande in zijn omhelzing. Zijn hand verplaatste zich naar mijn nek, zijn vingers vlochten zich in de krullen van mijn haar. Hij trok mijn hoofd naar zich toe. ‘Je bent zo fucking mooi,’ mompelde hij tegen mijn lippen.

Ik zuchtte en kuste hem terug.

Er werd op de deur geklopt.

‘Merde.’ Julien liet me met tegenzin los. ‘Momentje, s’il vous plaît. We maken het toilet voor u in orde,’ zei hij tegen de dichte deur zonder zijn blik van mij af te wenden.

Ik giechelde. Hij boog weer naar me toe. Zijn tong dwong gulzig tussen mijn lippen door, eiste mijn mond op. Ik proefde de wijn. Zacht kreunend leunde ik tegen hem aan, bang dat mijn knikkende knieën me niet zouden houden. Het was veel te lang geleden dat een man me zo zoende. Misschien was ik wel nooit op deze manier gekust…

Mijn hand gleed over zijn overhemd, langs de tailleband van zijn broek naar beneden. De kus liet hem duidelijk niet onberoerd.

Julien hield mijn hand tegen. Hij legde zijn voorhoofd tegen het mijne en blies zijn adem hard tussen zijn lippen door. ‘Niet hier. Zorg dat je dit weekend vrij bent,’ fluisterde hij. Hij pakte mijn hoofd tussen zijn handen en kuste me teder nog een keer. ‘Ik moet echt weg. Het spijt me. Ik zie je snel, Loe. Mag ik Loe zeggen?’

Ik knikte. ‘Graag.’

Hij tikte me speels op mijn neus en zijn gezicht bestond uit een grote glimlach: kuiltje op zijn kin, schattige rimpeltjes naast zijn twinkelende ogen, gekrulde lippen. ‘Wat is je mobiele nummer?’

Ik noemde de nummers, ervan overtuigd dat ik hem nooit meer zou zien. Hij sloot zijn ogen en noemde de nummers hardop nog een keer op. Zachtjes drukte hij nog een laatste kus op mijn lippen. Voordat ik me realiseerde wat er gebeurde, was hij weg.

Toen ik terug kwam in het restaurant was het tafeltje leeg. De rekening was voldaan. ‘Er staat een taxi voor u voor,’ zei de ober met een glimlach en gaf mijn handtasje aan. ‘Hij is al betaald.’

Assepoester.

Hij had geen glazen muiltje meegenomen.

Ik rechtte mijn rug, sloeg mijn handtas om mijn schouder en liep zo galant mogelijk het restaurant uit. Het schemerde buiten, de temperatuur was iets gedaald maar nog steeds aangenaam. Met een beetje geluk werd het een lange, warme zomer.

De taxichauffeur hield de deur voor me open en ik liet me zakken in het koele leder van de Mercedes. Voor de deur van mijn appartement stopte hij, opende galant weer de portier en stak zijn hand uit om me uit de auto te helpen. Het was dan wel geen koets gemaakt van een pompoen, maar dit… de hele avond voelde toch als een sprookje.

Ik kon hier wel aan wennen.

Ik danste bijna over het paadje naar de deur, drukte mijn neus in de bloemen van de stokroos naast de voordeur en inhaleerde de heerlijke geur. De tere blaadjes wreven zacht en vochtig langs mijn neus. Opeens leek de struik volop in bloei te staan. Of zag ik het gewoon nu pas?

De halve nacht lag ik wakker, woelend in het bed, mijn lijf tintelend en mijn hoofd verward van wat er die avond was gebeurd. Ik besloot dat ik dankbaar moest zijn, omdat een bijzondere man als Julien mij een paar uur de moeite waard had gevonden. Ook al zou ik hem nooit meer zien, een grote stap op het pad terug naar de oude, zelfverzekerde Anneloes die zin had in het leven, was gezet.

Dat kon niemand me meer afnemen.

Vanochtend

Ik druk mijn mobiel tegen mijn borst. Mijn hart maakt een salto in mijn borstkas. Ik laat mezelf op de onderste traptrede zakken. Ik ben bang dat mijn trillende benen mijn gewicht niet meer kunnen dragen.

Het is echt.

Hij is echt.

Ik pak mijn mobiel en stuur eindelijk een berichtje terug naar mijn vriendinnen. Er staan er nu al een stuk of vijftig in de app. Gisteravond heb ik niet gereageerd. De avond met Julien moest nog even van ons samen blijven. De magie mocht niet verbroken worden door flauwe grapjes en opmerkingen. Maar als ik nu niet snel reageer, komen ze vast naar me toe om te kijken of alles goed met me is.

Het is meer dan goed.

Ik heb een geweldige avond gehad ♡ ♡ ♡

Jullie geloven het vast niet - ik kan het zelf bijna niet geloven.

We gaan van het weekend samen naar Parijs!

Naar MAXIM’S!!

De antwoorden stromen gelijk binnen.

Je meent het!

OMG!!! ♡

You go, girl!

Nee!! Je neemt ons in de maling.

??????? Grapje zeker.

Maxim’s? Je verzint het.

Hartjes, zoenende poppetjes, een aubergine, verbaasde gezichtjes, het duizelt voor mijn ogen, zo snel volgen de berichtjes elkaar op.

Vertel!

Ik bloos als ik terug denk aan de heerlijk avond. Ik antwoord:

Hij is fantastisch. Aantrekkelijk, galant, een echte heer, een topavond - dankzij jullie!

Ik twijfel. Zal ik het vertellen?

Ach, ze hebben er zo op gehoopt, wat kan mij het schelen.

En hij is nog super sexy ook… Julien kan héél erg lekker zoenen…

Het blijft een paar seconden stil. Dan reageert Dorien.

Julien??

Waarom vraagt ze dat - ze hebben de date zelf geregeld?

Ja, Julien. Julien le Grand.

Dan beginnen ze allemaal tegelijk te typen. Het bericht van Lucy komt als eerste binnen:

Julien le Grand?????

Dat is de stinkend rijke Franse eigenaar van het nieuwe restaurant waar je gegeten hebt!

We hadden een date met Wim voor je geregeld!

Schilder Wim de Wit!

© Saskia Oudshoorn

Eilandhuisje in Friesland

Door Ivonne Schouten-Hoek

Ivonne Schouten-Hoek werkte meer dan tien jaar als familierechtadvocaat en mediator in haar eigen advocatenpraktijk totdat ze in 2009 ziek werd en de diagnose ME/CVS kreeg. Ondanks dat alle mogelijke behandelingen nauwelijks resultaat opleverden ging ze niet bij de pakken neerzitten. Ze besloot te kijken wat ze nog wèl kon in plaats van naar wat ze niet meer kon. Nadat ze een schrijfworkshop bij Simone van der Vlugt volgde wilde ze een roman schrijven waar ze blij van werd. Voor haar debuutroman Entre nous koos ze voor een zonnige locatie, waardoor ze bij het schrijven soms een heerlijk vakantiegevoel had, zelfs als het buiten pijpenstelen regende.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Ivonne het zomerverhaal Elandhuisje in Friesland.

Er knaagde iets. Ik begreep niet waarom, want ik had alles wat ik ooit gewild had. Het reclamebureau dat Adriaan en ik samen hadden opgebouwd, was zeer succesvol. We reisden met klanten de hele wereld over en verbleven in de duurste hotels. We kregen een uitnodiging voor elk feestje dat ertoe deed en dronken meer champagne dan water.

Het was laat geworden vannacht. Adriaan had nauwelijks geslapen en was om 06.00 uur vertrokken voor de begeleiding van een fotoshoot op Ibiza.

Het was zaterdag. Vaak werkten we in de weekenden allebei door, maar dit kon Adriaan wel alleen af. Voor het eerst sinds maanden had ik een heel weekend vrij.

Adriaan was zachtjes vertrokken. Ik had alleen de lichte klik van de voordeur gehoord. Verder had ik niks gemerkt want we hadden sinds een jaar onze eigen slaapkamers. Het huis was groot genoeg en omdat we vaak voor verschillende klanten op rare tijden over de hele wereld reisden, leek het handiger om eigen kamers te hebben. In bed spatten de vonken er niet meer vanaf en we waren beiden tot de conclusie gekomen dat onze vriendschap en een goede zakelijke samenwerking belangrijker waren dan de liefde. We hadden besloten elkaar vrij te laten. Niet dat deze beslissing veel verschil maakte want tijd voor een andere relatie hadden we toch niet.

Meestal sliep ik door als Adriaan het huis verliet, maar nu was ik wakker en ik kon de slaap niet meer vatten.

Rationeel gezien was alles prima in orde, maar er was iets wat al heel lang aan me knaagde als een boktor in een oude balk. Aan de buitenkant zie je niks bijzonders totdat ineens het hele huis instort. Dat gevoel, ik haatte het, vooral omdat ik het niet kon verklaren. Het gebeurde altijd als ik alleen thuis was en het nog stil was om me heen.

Het was pas zeven uur. Ik stond op en nam een kop koffie. Ik moest iets gaan doen, dan zou ik me vast beter voelen.

Ik liep naar het raam en keek over de Keizersgracht. Ik had twee hele dagen vrij en ik kon doen wat ik wilde. Ik liep naar de boekenkast en keek naar de boeken die ik ooit had gekocht, maar nog niet had gelezen. Mijn oog viel op het boek Opgeruimd! van Marie Kondo. Mijn vriendinnen raakten er niet over uitgepraat. Ik sloeg het boek open en las dat de meeste mensen te veel spullen hebben en dat je gelukkiger wordt als je alles weggooit waar je niet echt blij van wordt.

Zou dat het zijn? dacht ik. Zou ik gewoon te veel spullen hebben? Zou radicaal opruimen helpen om van dat knagende gevoel af te komen?

Ik trok mijn kast open en ging aan de slag.

Ik keek kritisch naar mijn kleding. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat daar niks mis mee was, op twee lingeriesetjes na die ik in een optimistische bui veel te klein gekocht had. Maat 36 zou me echt nooit gaan passen want ik hield te veel van lekker eten. De lingerie verdween in de vuilniszak. Ik zag dat de prijskaartjes er nog aan zaten. In mijn andere kast vond ik nog drie paar schoenen die weg konden omdat ze knelden en een leren tas die nog wel mooi was, maar leeg al zwaar aanvoelde. Ook die verdwenen in de vuilniszak en daar bleef het bij. Ik zou de zak later wel afgeven bij de kringloopwinkel.

Ik pakte het boek weer op en bladerde naar het volgende hoofdstuk. Ook overbodige dingen in huis, zorgden voor een onrustig gevoel, volgens Kondo.

Ik keek naar mijn strak ingerichte, moderne kamer. Toen we gingen samenwonen in dit huis waren de meeste van mijn spullen de drempel al niet over gekomen omdat Adriaan ze had bestempeld als stofnesten. Ik had niet geprotesteerd want bij de kunstobjecten en meubels die Adriaan mee had gebracht voor de inrichting van ons huis, staken mijn persoonlijke spulletjes armzalig af.

Omdat we zo hard werkten en we zakenrelaties ook thuis ontvingen, was de scheidslijn tussen privé en zakelijk heel dun geworden. Vanwege onze stijgende bekendheid, werden we regelmatig thuis geïnterviewd en ons huis was laatst nog gefotografeerd voor een woonmagazine. Daarvoor waren ook de foto’s van mijn familie en de paar gezellige frutsels die ik wel had willen behouden, door Adriaan uit de woonkamer verwijderd. Er was gisteren schoongemaakt en op een paar lege champagne glazen na zag alles er keurig uit.

Ik zag niks wat ik nog kon weggooien en voelde me teleurgesteld. Marie Kondo was er niet in geslaagd mij het geluksgevoel te bezorgen dat me beloofd was bij het lezen van de flaptekst. Leegheid en netheid is geen garantie voor geluk, dacht ik.

Ik wilde het boek terugzetten in de kast, tot ik bedacht dat ik net had geleerd dat je dingen waar je niet blij van wordt, beter kunt weggooien.

Marie Kondo’s Opgeruimd! verdween in de vuilniszak. Ik voelde me inderdaad ietsje beter.

Ik keek weer naar buiten. Het was net negen uur geweest. De zon was gaan schijnen en er voeren al een paar bootjes op de gracht. Ik zag dat een kleine sloep op een haar na geraakt werd door een rondvaartboot. Beroepsvaart gaat voor pleziervaart, dacht ik. Rondvaartboten remmen nergens voor. Ik dacht aan mijn jeugd in Friesland. Wat een ruimte had ik daar gehad en wat een verschil met het drukke Amsterdam.

Ineens wist ik wat ik wilde. Ik belde mijn oudere zus Marieke. Zij had de boerderij van mijn ouders overgenomen in Earnewâld. Er hoorden een paar kleine eilandjes bij en daar stonden twee rietgedekte vakantiehuisjes op. Ik had ze allebei geërfd na het overlijden van mijn vader. Marieke verhuurde ze voor mij aan toeristen.

‘Hoe gaat het met de verbouwing?’ vroeg ik aan Marieke. Ze hadden een paar slaapkamers in de boerderij doorgebroken en wilden bij elke slaapkamer ook een badkamer.

‘Ik ben blij dat Sytse alleen de bovenverdieping aan het verbouwen is,’ zei Marieke. ‘Het wordt echt mooi, maar ik zal blij zijn als het af is. Gelukkig blijft alles beneden zoals het was.’

’Weet jij of één van de eilandhuisjes vrij is dit weekend?’ vroeg ik.

‘De Kievit is vrij, de Grutto is verhuurd,’ zei Marieke. ‘Hoezo?’

‘Ik moet er even uit,’ zei ik. ‘Adriaan is naar Ibiza en ik heb frisse lucht nodig.’

‘Leuk!’ zei Marieke. ‘Het is lang geleden dat je hier was.’

‘Veel te lang,’ zei ik. ‘Sorry, het was druk.’

‘Kom maar snel hierheen,’ zei Marieke. ‘Neem een truitje mee. De zon schijnt wel, maar op het water is het misschien fris. Fijn om je straks te zien.’

‘Prima, ’zei ik. ‘Ik kom met de Jeep. Je ziet me wel verschijnen.’

‘Rijd voorzichtig,’ zei Marieke en ze hing op.

Ik pakte een cashmere truitje uit de kast en trok het aan. Cashmere was altijd goed. Het was de enige wol die lekker zacht was op mijn huid en ik had het er nooit te koud of te warm in. Ik pakte mijn tas in en trok een paar gympen aan. Ik zette mijn zonnebril op en liep naar buiten. Het was druk, zelfs voor een zaterdag.

Mijn auto stond in een garage om de hoek. Ik had hem al een tijdje niet gebruikt. In Amsterdam deed ik alles met de metro en voor Schiphol nam ik de trein. Maar ik hield van mijn oude Willys Jeep die ik, na het overlijden van mijn vader, had meegenomen uit Friesland. Hij was piekfijn in orde.

Adriaan begreep niet waarom ik de oldtimer nog steeds had. Hij vond hem oncomfortabel, traag en luidruchtig. Hij weigerde erin te zitten. Zelf reed hij in een Tesla. Dat was een mooie auto, maar het probleem van de bijna aanrijdingen die hij steeds had met voetgangers en fietsers die hem niet hoorden aankomen, had ik met mijn auto gelukkig niet. Dat was overigens ook het enige voordeel van de oude Jeep boven de Tesla, waar Adriaan nog geen tegenargument op had kunnen verzinnen.

Ik liep de particuliere garage in en groette Piet, de gepensioneerde beheerder. Hij hield een oogje in het zeil op de paar auto’s die hier gestald stonden.

‘Ga je de Willys weer eens uitlaten?’ vroeg hij lachend.

Ik knikte. ‘Ja, en mezelf ook,’ zei ik.

‘Mooi weer om te rijden,’ zei de beheerder. ‘Lekker de wind in je haren.’

‘Jij snapt het,’ zei ik. Ik startte de auto en genoot van het lage brommende geluid. Ik zwaaide naar Piet en reed de garage uit. Voor de weg naar mijn geboortedorp had ik geen navigatie nodig. Ik zou wel even onderweg zijn, want de Willys kon de snelweg niet op. Het rijden op de binnendoor weggetjes was ook een deel van de lol en ik had de tijd.

Rond één uur parkeerde ik de Willys voor de boerderij van mijn zus. De boerderij lag aan het water en er zat veel grond bij. Ik zag een paar Friese merries met veulens in de wei. Het erf was goed onderhouden en overal bloeiden witte en blauwe hortensia’s. Aan een grote eik hing een schommel en ik dacht met weemoed terug aan mijn jeugd.

Naast de auto’s van mijn zus en zwager stond een Jeep. Het was een oud model, maar veel nieuwer dan mijn Willys en het onderstel was niet origineel. Hij had grotere banden en zat onder de modder. Ik had de auto nooit eerder gezien.

Ik liep de keuken in en omhelsde Marieke. Haar zesjarige dochtertje Myrthe zat aan tafel te kleuren. Toen ze me zag, sprong ze op en sloeg haar armpjes om me heen. Ze trok de tekening van de tafel en gaf hem aan mij. Het was de boerderij met vier poppetjes, eentje stond op zolder. ‘Dat ben jij, en dat zijn papa, mama en ik,’ wees ze. ‘Als de verbouwing boven af is, kun je bij ons boven komen wonen.’

‘Wat lief,’ zei ik. ‘Dank je wel. Waar is papa?’

‘Hij is buiten met een meneer,’ zei Myrthe. ‘Hij zal zo wel komen.’ Ze pakte een nieuw vel papier en ging weer tekenen.

Marieke gebaarde dat ik moest gaan zitten en zette een kop thee voor me neer. ’Sytse komt er zo aan,’ zei ze. We hebben een nieuwe dierenarts. Het is een aardige vent. Het is een Fries, maar hij heeft de afgelopen jaren in Afrika gewoond. Hij heeft nog geen huis hier, dus hij huurt vanaf vandaag het kleine eilandhuis. Hij is net aangekomen. Sytse is even met hem in gesprek over een van de merries.’

‘Is die modderige Jeep van de dierenarts?’ vroeg ik.

Marieke knikte. ‘Hij heeft vanochtend geholpen een koe uit een sloot te halen.’ Ze ging zitten. ‘Vertel eens, hoe gaat het?’

‘Prima,’ zei ik. ‘Gisteren weer een grote klant binnengehaald, dus ik mag niet klagen.’

‘En verder?’ vroeg ze. ‘Hoe gaat het met jou en Adriaan en hoe bevalt het huis?’

‘Het huis is prachtig,’ zei ik. ‘Vorige week stond het nog in een woonmagazine.’

‘Ik zag het,’ zei Marieke. Ik heb het tijdschrift direct gekocht toen je het me vertelde, maar ik wist niet zeker of dit wel jouw huis was. Ik bedoel, je naam stond wel in het artikel, maar ik zag helemaal geen spullen die ik herkende.’

‘Adriaan heeft het huis ingericht,’ zei ik. ‘Hij houdt niet van frutsels, dat vindt hij stofnesten.’

‘Ah zo,’ zei Marieke. Ik zag dat ze moeite had om haar mening voor zich te houden. Ze zweeg en frunnikte aan een rol koekjes.

‘Je vindt het niks,’ zei ik. ‘Ik zie het aan je gezicht.’

‘Ik heb gewoon een andere smaak,’ zei Marieke, ‘en ik dacht dat jij die ook had.’

Ik keek rond in de woonkeuken. Het contrast met mijn huis had inderdaad niet groter kunnen zijn. Tijdschriften, rieten manden, grote vazen met wilde bloemen en comfortabele versleten kussens op de houten banken bij de eettafel. De lamp erboven was gemaakt van een paar oude visfuiken. Het aanrecht was van hout met ingelegde oude tegeltjes. Erop stond een grote weegschaal en een antieke snijmachine uit de slagerij van mijn opa. Ik kreeg een warm gevoel. Alles in deze keuken riep herinneringen op. Goede herinneringen, want ik was in dit huis opgegroeid en had hier een heerlijke jeugd gehad. Na het overlijden van mijn vader had Marieke het huis overgenomen en ze had weinig veranderd. ‘Wat goed is, moet je goed laten,’ zei ze altijd.

‘Ik vind dit heel gezellig, maar het zou in Amsterdam niet passen,’ antwoordde ik.

‘Misschien niet,’ zei Marieke, ‘maar ik zag nu wel heel weinig van jou terug in jouw huis. Ik hoop dat dit alleen was voor de foto en dat je je persoonlijke spulletjes daarna weer snel hebt teruggezet want dit leek net een hotelkamer of een vergaderruimte. Mooi maar koud. Hoe gaat het met Adriaan?’

Ik was blij dat we op en ander onderwerp overgingen. ‘Met Adriaan gaat het goed,’ zei ik. ‘Hij is nu op Ibiza.’

De deur ging open en mijn zwager Sytse kwam binnen. Hij begroette mij hartelijk. Achter hem liep de nieuwe dierenarts. Hij was groot en niet veel ouder dan ik. Hij had een zongebruind gezicht met opmerkelijke blauwe ogen. Zij blonde haar zag er verwaaid uit. Hij gaf me een hand die ruw aanvoelde van het harde werken. Heel anders dan de zachte handen van Adriaan. Zijn ogen hielden mijn blik een moment vast.

Het was verwarrend.

Ik wist even niks te zeggen.

‘Tjeerd Wieringa,’ zei hij. ‘En jij bent?’

‘Elise Dijkstra,’ zei ik, ‘maar iedereen hier noemt me ‘Lizzy.’

‘Jullie zijn dit weekend buren,’ zei Marieke, ‘want Tjeerd heeft het andere eilandhuisje gehuurd. Misschien kun jij hem even wegwijs maken in het dorp.’

Myrthe keek op van haar tekening. ‘Eet jij vanavond mee?’ vroeg ze aan mij. Ze pakte mijn hand en keek me smekend aan. ‘Maak je dan pasta met Freddie saus voor mij? Ik kan je wel helpen hoor,’ zei ze snel.

Ik lachte. Ik hield van koken, maar deed het bijna nooit meer. ‘Prima,’ zei ik. ‘Ik maak pasta met Freddie saus voor jullie allemaal.’

‘Misschien wil Tjeerd ook mee eten,’ zei Sytse. Hij keek hem vragend aan.

‘Ik ben erg benieuwd wat Freddie saus is,’ zei Tjeerd, ‘en als het geen moeite is, laat ik me graag verrassen.’

Ik pakte mijn tas en stond op. ‘Dan ga ik nu even boodschappen doen.’ Ik keek Tjeerd aan. ‘Als ik met jou mee kan rijden het dorp in, dan wijs ik je de supermarkt, de haven en het tankstation. Het ligt allemaal dicht bij elkaar. Ik haal daarna de sloep op uit de haven en vaar daarna terug hier naar toe.’

‘Als je toch naar de haven gaat, kun je Tjeerd misschien ook wijzen waar “de Vrijheid” ligt. De zeilen zitten erop en ik heb de buitenboordmotor volgetankt, dus dat hoef je niet meer te doen,’ zei Sytse. Hij keek naar Tjeerd. ‘Als je niet meer wilt zeilen, kun je de boot omruilen met de sloep van Lizzy.’

Tjeerd knikte. ‘Prima,’ zei hij.

We liepen naar buiten en ik wilde naast Tjeerd in de Jeep stappen. Hij opende het portier. De Jeep was niet erg schoon van binnen. Tjeerd keek bedenkelijk naar mijn kleding. ‘Sorry,’ zei hij en hij schoof een zak met een hamer en ander gereedschap snel van de bijrijdersstoel. ‘Ik heb vanochtend even de omheining van het weiland gerepareerd waar die koe in de sloot was beland. Ik rekende niet op vrouwelijk bezoek.’

‘Geen probleem,’ zei ik en ik stapte in.

Het dorp was niet ver weg.

‘Je kunt daar parkeren.’ Ik wees naar de grote parkeerplaats bij de haven. Tjeerd vond een plek en we stapten uit.

‘Daar rechts is de doorsteek naar de haven,’ zei ik. Laten we daar maar eerst naar toe gaan, dan wijs ik je de boot. De boot was snel gevonden en Tjeerd had weinig uitleg nodig. Ik gaf hem een kaart waarop ik de route naar het eilandhuis markeerde. ‘Als je met de boot naar het dorp gaat, kun je ook aanleggen bij de boodschappensteiger,’ zei ik. ‘Dan hoef je niet helemaal de haven in.’

‘Handig,’ zei Tjeerd en we liepen terug over de dijk. ‘Daar rechts kun je tanken,’ zei ik en ik wees naar het kleine benzinestation aan het water. ‘En hier is de supermarkt.’

We liepen de kleine supermarkt in waar we begroet werden door de eigenaresse. ‘Hallo Lizzy, wat fijn je weer eens te zien. Hoe is het in Amsterdam in de reclamewereld?’

‘Druk,’ zei ik. ‘Maar dit weekend heb ik vrij en ben ik hier. Ken je de nieuwe dierenarts al?’

‘Tjeerd, is het niet?’ zei ze en ze gaf hem en hand. ‘Je hebt vanochtend op weg hier naar toe toch geholpen die koe uit de sloot te trekken?’

‘Dat was ik, inderdaad,’ zei Tjeerd.

‘Praten jullie maar even verder,’ zei ik. ‘Ik ga boodschappen doen. Myrthe wil pasta met Freddie saus.’

Ik zocht de ingrediënten bij elkaar en kocht ook wat broodjes en eieren voor het ontbijt. Ik rekende af en wilde terug lopen naar Tjeerd. Mijn telefoon trilde en ik zag in mijn schermpje dat het Adriaan was. Ik zette mijn boodschappentas neer bij de kassa. ‘Sorry,’ zei ik, ‘ik moet dit telefoontje even aannemen.’ Ik liep naar buiten en hoorde Tjeerd op de achtergrond in gesprek gaan met iemand uit het dorp.

‘Lizzy, met Adriaan. Ik heb iets stoms gedaan,’ zei hij.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik.

Ik hoorde hem aarzelen.

‘Ik ben gisteren met een van de modellen naar bed geweest,’ zei hij.

Hij bleef even stil.

‘Waarom vertel je mij dit?’ vroeg ik. ‘We zouden elkaar vrij laten, dus wat is het probleem?’

‘Het probleem is dat ze ook de vriendin is van Jansen, onze opdrachtgever,’ zei Adriaan. ‘Ik snap dat je boos bent, maar ik denk dat jij deze opdracht moet afronden want als hij erachter komt, kunnen we wel fluiten naar ons geld.’

Ik vloekte. ‘Verdorie, Adriaan! Hoe heb je zo stom kunnen zijn!’

Hij ging in de verdediging. ‘Het was een geweldige fotoshoot op het strand en daarna hebben we champagne gedronken, een kampvuur gemaakt en visjes geroosterd op een vuurtje. Jansen voelde zich niet lekker en ging vroeg naar bed, maar verder bleef iedereen. Die modellen hadden ook allemaal pilletjes bij zich waar ze ontzettend geil van werden. Binnen no time hadden ze al hun kleren uit en gingen ze rond het vuur dansen. Het was heel erotisch en die Irina kwam ineens boven op me zitten.’ Hij hoorde dat ik iets wilde zeggen, maar hij was me voor. ‘ Ja, sorry hoor. Ik ben een gezonde man en ze heeft een fantastisch lijf. Ik had waarschijnlijk te veel gedronken om nog helder te kunnen denken. Toen ik Irina vanochtend om acht uur naakt in mijn bed aantrof, wist ik wel dat ik een probleem had want ze hoorde op dat tijdstip natuurlijk in het bed van Jansen te liggen. Hij weet dat ze vreemd is gegaan, maar nog niet met wie. Hij is razend. ’

Ik zweeg en dacht na. ‘Gaat ze haar mond houden?’

‘Ik weet het niet,’ zei Adriaan. ‘Ik moet hier weg. Ze heeft kennelijk uitgevogeld dat ik in Amsterdam op de Keizersgracht woon en dat vindt ze heel interessant. Ze laat me niet met rust. Als Jansen ziet hoe ze tegen mij doet, weet hij direct dat ze vannacht bij mij was en dan krijgen we nooit meer betaald. Jij moet dit oplossen.’

Ik zuchtte. ‘Hoe laat moet ik vliegen?’ vroeg ik.

‘De laatste vlucht gaat om elf uur vanavond, dus je moet om negen uur op Schiphol zijn,’ zei Adriaan. ‘Ik stuur Jansen wel een appje dat ik gisteren iets verkeerds gegeten heb en nu ziek ben. Hij was gisteren zelf ook niet lekker, dus dat gelooft hij wel. Ik zal zeggen dat jij de fotoshoot morgen begeleidt. Ik blijf op mijn kamer en zorg dat jij je ticket krijgt en het draaiboek. Als je daar rond half zeven vertrekt, ben je ruim op tijd.’

‘Ik ben hier met de Jeep,’ zei ik. ‘Ik heb er vanmorgen bijna drie en een half uur over gedaan om hier te komen.’

Adriaan werd boos. ‘Die stomme Willys ook. Belachelijk dat je een auto hebt waarmee je niet eens de snelweg op kunt. Neem maar een taxi terug, dan ben je in 1 uur en 40 minuten op Schiphol. Ik zal het wel betalen.’

‘Adriaan,’ zei ik, ‘even voor de duidelijkheid: ik moet hier nu mijn vrije weekend in Friesland voor afbreken en ik zie mijn familie al bijna nooit. Het is dat jij het bent, en dat het om zoveel geld gaat, maar anders zou ik je nu echt in de stront laten zakken.’ Ik hing op zonder zijn antwoord af te wachten.

Ik kende een oude taxichauffeur in de haven en belde hem.

‘Ik was vanavond eigenlijk vrij, maar als je mijn hulp nodig hebt, ben ik beschikbaar,’ zei hij. ‘Ik kan je rond half zeven ophalen, laat maar weten waar je dan bent.’

Ik keek op mijn horloge. Half drie. Als ik om vijf uur zou koken, konden we nog net samen eten. Veel tijd om daarvoor nog te varen had ik niet. Ik fronste mijn wenkbrauwen.

‘Jij kijkt boos,’ zei Tjeerd. ‘Geen goed nieuws? Kan ik je vanavond opvrolijken met een fles wijn en een zak van de lokale notenmix, als dank voor jouw rondleiding?’ Hij stak zijn aankopen de lucht in en ik zag lachrimpeltjes rond zijn ogen.

‘Ik vrees van niet,’ zei ik. ‘Ik moet direct na het eten terug naar Amsterdam.’

Tjeerd keek me onderzoekend aan.

‘Mijn partner heeft een probleem met een grote opdracht en nu moet ik het oplossen,’ zei ik.

‘Het is zaterdag,’ zei Tjeerd. ‘Kan het niet tot maandag wachten?’

‘Helaas niet,’ zei ik. ‘In de reclamewereld is tijd geld, zeker op buitenlandse reisjes.’

‘Over wat voor product gaat het?’ vroeg Tjeerd.

‘Afslankpillen,’ zei ik.

Tjeerd schoot in de lach. ‘Afslankpillen? Wat zit erin? Eitjes van een lintworm?’ Hij ging door. ‘Ik zie het etiket al voor me: ‘zeer effectief, bevat uitsluitend natuurlijke ingrediënten.’

‘Jij hebt echt te lang in Afrika gezeten,’ zei ik.

‘Sorry,’ zei Tjeerd, ‘Vergeef me mijn morbide grappen.’ Hij probeerde zijn gezicht in de plooi te houden. ‘Ik begrijp dat deze campagne belangrijk voor je is en dat je direct weg moet.’

Hij zag dat ik twijfelde aan zijn oprechtheid.

‘Ik bedoel, jammer dat je niet het hele weekend kunt blijven,’ zei hij. ‘Ik zie je straks bij Marieke.’ Hij stak zijn hand op en liep naar zijn auto.

Ik haalde mijn boodschappen op en liep richting de boot.

Ik kwam langs de parkeerplaats en hoorde dat de Jeep van Tjeerd niet wilde starten. De motor maakte een schurend geluid en sloeg niet aan. Ik liep naar hem toe.

‘Ik dacht dat de accu leeg was,’ zei hij, ‘maar de radio en de lampen doen het nog en dat geluid hoort ook niet bij een lege accu. Is er hier een garage die op zaterdag open is?’

‘Helaas niet,’ zei ik. ‘Je startmotor hapert. Ik herken het geluid.’

Tjeerd keek me verbaasd aan. ‘Hoe weet jij dat?’

Ik gaf geen antwoord. Ik zette mijn boodschappentas neer en liep naar de bijrijdersstoel. Ik opende het portier en greep naar de zak die Tjeerd vanmiddag van de stoel had geveegd. ‘ Hier zat toch ook een hamer in?’ vroeg ik.

‘Ho, ho,’ zei Tjeerd. ‘Wat ga je doen?’

‘Jouw auto op z’n lazer geven,’ zei ik. Ik zwaaide met de hamer. ‘Een Jeep moet het gewoon doen.’

‘Ik bel toch liever de wegenwacht,’ zei Tjeerd. ‘Ik weet niet wat je van plan bent, maar met die Prada zonnebril en dat beige truitje, zie je er nu niet bepaald uit als een automonteur.’

‘Schijn bedriegt,’ zei ik en ik opende de motorkap.

‘Denk aan je kleren,’ zei Tjeerd. ‘Die zijn zo helemaal vies.’

‘Ik heb een wasmachine,’ zei ik en ik gaf een harde klap met de hamer op de startmotor. ‘Dat zal hem leren.’ Ik keek over mijn zonnebril naar Tjeerd. ‘Start maar,’ zei ik.

Tjeerd keek me ongelovig aan. Hij draaide de sleutel om.

De startmotor sloeg aan.

‘Ik zei het toch,’ zei ik en gaf hem de hamer. ‘Dat heeft je een hoop tijd bespaard. Ik zou die hamer in de auto laten liggen tot je die startmotor hebt laten reviseren.’

Tjeerd leunde de uit het raampje. ‘Ongelofelijk,’ zei hij. ’Een knappe vrouw als automonteur. De droom van iedere man. Bedankt!’

Ik lachte en liep weg. Mijn vader zou trots op me zijn. Na het overlijden van mijn moeder had hij zich elke vrije minuut opgesloten in de grote schuur en werkte hij aan de Willys. Hij had de auto helemaal uit elkaar gehaald en de onderdelen schoongemaakt of gereviseerd voor ze teruggeplaatst werden. Marieke woonde al samen met Sytse. Ik was vijftien en voelde me verloren. Om mijn vader niet ook kwijt te raken, ging ik hem helpen met de auto. De samenwerking werkte voor ons beiden therapeutisch. Hij leerde mij alles over de auto en ook hoe je kleine gebreken snel kon verhelpen als je ergens stil kwam te staan. De Willys was in perfecte staat toen mijn vader overleed, nu vijf jaar geleden. Ik had al lang niet meer hoeven sleutelen.

Na de dood van mijn vader was ik naar Amsterdam verhuisd. Marieke en Sytse hadden de boerderij overgenomen en ik kreeg de eilandhuisjes. Hoewel er veel hetzelfde was gebleven, was er ook veel veranderd.

Ik miste mijn vader. Adriaan had mijn vader nooit gekend en ik had hem ook nooit verteld waarom ik zo gehecht was aan de Willys. Gek eigenlijk dat deze Jeep het enige was dat me in Amsterdam herinnerde aan mijn ouderlijk huis en mijn jeugd in Friesland.

Ineens was het knagende gevoel er weer. Was het weemoed? Heimwee naar Friesland? Ik wist het niet, maar het geluksgevoel dat ik had gehad om weer even onder de motorkap van een auto te kijken, zou ik niet snel vergeten. Het was bijna jammer dat mijn eigen Jeep zo perfect in orde was.

Ik liep naar de boot en startte de motor. Ik voer de haven uit langs het beeld van de drie marathonschaatsers. Er stond een heerlijk briesje en ik baalde dat ik niet nog even kon zeilen.

Ik besloot nog even langs het eilandhuis te varen. Ik was er de afgelopen vijf jaar niet meer geweest en was benieuwd hoe het eruit zag. Ik legde de boot aan de steiger en liep de tuin in. De loungebank met kussens van oude botterzeilen, zag er uitnodigend uit. Marieke had gezegd waar ik de sleutel kon vinden en ik ging naar binnen. Ik zette mijn tas op het aanrecht en maakte een kop thee. Ik keek om me heen. Er was niks veranderd sinds het overlijden van mijn vader.

Het huisje was gezellig ingericht met een open haard en twee zachte banken. De muren waren geel geschilderd. Dat was al jaren uit de mode, maar gaf het huisje wel een warme uitstraling. Aan de muren hingen oude olielampen, visfuiken en visnetten. Kasten puilden uit met boeken. Ik zag lijstjes met foto’s van Marieke en mij als kind. We zaten op de schommel onder de oude boom en ik zag mezelf als kleuter op Heitze, de Fries van mijn vader. Het paard stond nu van zijn pensioen te genieten in het weiland tegenover het eilandhuis. Ik keek naar foto’s van onze familie buiten aan de grote tafel en van mijn vader aan het roer van zijn botter.

Wat was ik blij dat Marieke niks veranderd had. Weer voelde ik dat knagende gevoel. Ineens besefte ik hoezeer ik niet alleen mijn familie, maar ook mijn ouderlijk huis, dit eilandhuisje en alle oude rommel gemist had. Adriaan zou hier gillend wegrennen en dit huisje zou nooit worden gefotografeerd voor een woonmagazine, maar ik hield ervan. Ik liep om het huis heen. Tegen de gevel hing een oude roeispaan. De andere waren we ooit kwijtgeraakt. Mijn vader had het zonde gevonden deze weg te gooien en hij had hem tegen het huisje gehangen. Niemand had hem ooit weggehaald.

Marie Kondo was op dit eilandje nog een volstrekte onbekende, dacht ik. Als ik haar adviezen hier zou opvolgen zou ik een containerschip kunnen vullen in plaats van de halve vuilniszak in Amsterdam. Ik was blij dat mijn zus niet gevoelig was voor welke trend dan ook. Ik aaide even over de oude roeispaan en dacht terug aan de heerlijke zomers die we hier hadden doorgebracht. De zon voelde warm aan op mijn gezicht. Ik keek naar de botters en andere scheepjes die rustig voor het huis langs gleden en geen haast leken te hebben.

Het knagen werd erger. Marieke had gelijk gehad toen ze zei dat er niks meer van mezelf te zien was in het appartement in Amsterdam. Ik had geprobeerd het verdriet om het overlijden van mijn vader heel diep weg te stoppen. In Amsterdam had ik er onbewust voor gezorgd dat niets mij meer aan Friesland herinnerde. In plaats van het verdriet te verwerken, had het geforceerde onderdrukken ervan, een gat in mijn hart geknaagd. Een gat dat ik had geprobeerd op te vullen met onpersoonlijke meubels, dure spullen en feestjes met zakelijke klanten in plaats van vrienden. Ik wilde het niet toegeven, maar het appartement daar voelde net zo leeg als mijn hart. Ik kon niet langer ontkennen dat ik mijn leven in Friesland miste. Al deze oude spullen hadden nauwelijks materiële waarde, maar de herinneringen die ze opriepen, waren onbetaalbaar.

Het raakte me als een mokerslag. Ik vocht tegen mijn tranen en werd boos op mezelf.

Ophouden nu, ik had een prima leven in Amsterdam.

Mijn telefoon trilde. Ik pakte hem op en liep ermee naar buiten.

Ik zag een berichtje van Adriaan dat mijn vlucht geboekt was. Hij hield zich schuil in zijn hotelkamer en zou wachten tot ik er was om hem af te lossen. Ik baalde dat ik straks weer weg moest. Ik legde mijn telefoon naast de bank in het gras en keek weer naar het water.

Ik was boos op Adriaan. Op de een of andere manier had de nare opmerking over de Willys me meer geïrriteerd dan het feit dat hij met dat model naar bed was gegaan. Dat laatste was iets wat zakelijke gevolgen kon hebben, verder deed het me niks, merkte ik verbaasd. De Willys was iets van mij persoonlijk. Waarom moest Adriaan hier zo lelijk over doen?

Ook al was hij oud en traag, ik werd blij van de Willys, net als dat ik blij werd van dit eilandhuisje en van alle oude spullen die ik bijna al vergeten was. In Amsterdam was daar geen ruimte voor.

Wat me ook irriteerde was hoe vanzelfsprekend Adriaan het vond dat ik alles zou laten vallen om die opdracht te redden. Wat zou er gebeuren als ik zou zeggen dat ik niet zou gaan?

Ik merkte dat ik balorig werd. Wat als ik in dit eilandhuisje zou gaan wonen en alle weekenden vrij zou hebben. Geen afslankpillen meer hoefde te promoten of andere producten die niemand echt nodig had. Misschien zou ik wel een leuke man tegenkomen en net zo’n lief dochtertje krijgen als Myrthe. Ik droomde even weg.

Het klonk aantrekkelijk, maar ik wist dat ik aan het doordraven was. Ik had mijn leven in Amsterdam en ik moest vanavond naar Ibiza. Mijn momentje op de loungebank hier in Friesland was dadelijk weer voorbij.

Ik leunde achterover.

Nog heel even genieten.

Ineens zag ik een bekend bootje.

Tjeerd zeilde langs mijn huis. Hij had de boot waarschijnlijk net uit de haven gehaald. Hij had een zwarte polo aan en ik zag dat hij het grootzeil aantrok. Het was best sexy hoe hij in z’n eentje die boot bestuurde. Ik was verbaasd over mijn eigen gedachten en bleef kijken. Hij was een goede zeiler want hij had de motor niet nodig om aan te leggen aan het steigertje van het andere eilandhuis. Ik zag hoe hij de zeilen opvouwde en op de kant klom.

Ik keek op mijn horloge. Half vijf. Ik moest terug naar Marieke als ik nog met hun wilde eten. Ik liep het huisje in en pakte mijn tas en de boodschappen. Ik sloot af en stapte in de sloep. De boerderij was niet ver.

De kleine Myrthe sprong van de schommel toen ze me zag. Heb je boodschappen gedaan? Heb je ook ijsjes meegenomen?

Ik lachte. Nee, die zouden met dit weer al lang gesmolten zijn. Mama heeft vast nog wel een toetje.

Marieke had de lange tafel buiten gedekt. Het zag er gezellig uit. Ik dacht aan de foto op het eilandhuis en weer merkte ik hoe zeer ik mijn familie gemist had. Myrthe babbelde honderduit over haar paardrijles. Ze liet een foto zien waarop ze de lange manen van de oude Heitze met allerlei fel gekleurde elastiekjes had ingevlochten. Ik lachte naar Marieke. ‘Dat deden wij ook vroeger. Volgens mij vindt hij dat gekam heerlijk. Hoe oud is Heitze nu wel niet?’

‘Negenentwintig,’ zei Marieke, ‘en ik weet nog dat hij geboren werd. Hij staat nu op het achterste landje. Je kunt hem zien vanaf het eilandhuis. We kunnen morgen wel even gaan kijken als je wilt? Benieuwd of hij je nog herkent.’

Ik heb hem al gezien,’ zei ik ‘en ik kan helaas toch niet tot morgen blijven. Ik kan even koken en snel eten, maar daarna moet ik direct weer weg. Adriaan heeft een probleem met een belangrijke klant en ik moet vanavond nog naar Ibiza om het op te lossen.’

‘Op zaterdagavond?’ Marieke fronste haar wenkbrauwen. ‘Op zondag wordt er toch niet gewerkt?’

‘De modellen die we geboekt hebben, werken op alle dagen als je maar betaalt. Deze klus moest tussendoor want de fotograaf heeft nog een andere opdracht. We kunnen het dus niet tot maandag uitstellen.’

‘En waarom kan Adriaan het dan niet oplossen? Hij is daar nu toch?’ zei Marieke.

‘Adriaan heeft het probleem zelf veroorzaakt,’ zei ik. ‘Lang verhaal, geen zin om uit te leggen.’

Marieke zuchtte. ‘Nou ja, laten we maar snel die pasta maken dan.’

Ik pakte de boodschappen uit en pakte de pannen en een snijplank. Myrthe mocht alle ingrediënten afwegen. Ze zag er schattig uit in haar kleine rood met wit geblokte schortje. Ik sneed de champignons en de peterselie en braadde de kipblokjes in de pan. Marieke dekte de tafel.

Het eten was snel klaar en Marieke riep Sytse en Tjeerd om te komen eten.

‘Waarom heet dit eigenlijk Freddie saus?’ vroeg Tjeerd.

‘Myrthe noemt het altijd zo. Het is een variant op Al Fredo saus,’ zei ik.

‘Met een geheim ingrediënt,’ zei Myrthe. Ze fluisterde Tjeerd in zijn oor: ‘Het is citroensap en rasp, maar niet verder vertellen.’

‘Het is heerlijk,’ zei Tjeerd.

Het was zo gezellig en ik baalde weer dat ik weg moest. Het knagende gevoel werd erger.

Ik stond op. ‘Ik moet helaas gaan,’ zei ik.

‘Nee!’ riep Myrthe en ze pakte mijn benen vast. ‘Je moet hier blijven. Ik ga je missen.’

Ik vervloekte Adriaan. ‘Het spijt me schatje, het kan echt niet. Ik beloof je snel terug te komen.’ Myrthe keek me twijfelend aan, ze geloofde er niks van.

‘Geef me een boks, ik beloof het echt,’ zei ik. Haar gezichtje ontspande. 'Boks,' zei ze en ze tikte haar vuistje op de mijne. Volgend weekend kom je weer, goed?

Ik slikte. Volgende week zou waarschijnlijk niet lukken. Ik greep naar mijn tas om in mijn telefoon te kijken hoe mijn agenda eruit zag.

Wat gek, mijn telefoon zat er niet in.

‘Kun je mij even bellen?’ vroeg ik aan Marieke. Ik kan mijn telefoon niet vinden.’

Ik zag dat ze mijn nummer belde, maar het bleef akelig stil.

Ik dacht na.

‘O nee, mijn telefoon ligt nog bij het eilandhuis,’ zei ik. ‘Hij ligt vast nog naast de loungebank. Ik heb hem echt nodig.’

‘Ik vaar je wel heen en weer,’ zei Tjeerd, dan kunnen zij Myrthe in bed leggen.

‘Prima,’ zei ik, ‘maar we moeten wel hard varen want anders mis ik mijn vliegtuig.’ Ik pakte mijn tas, gaf iedereen een knuffel, en rende met Tjeerd naar de sloep.

Tjeerd startte de motor en we vertrokken naar het eilandhuis.

Ik belde de taxichauffeur. ‘Ik moet hier rond half zeven vertrekken, maar ik moet nu nog naar het eilandhuis racen. Ik kom wel rechtstreeks naar jouw huis aan de haven, dan vertrekken we vanaf daar. Je ziet me zo,’ zei ik.

Even later sprong ik aan wal bij het eilandhuisje.

Tjeerd hield de motor draaiend en ik sprintte de tuin in en zocht naast de bank naar mijn telefoon. Hebbes! Ik hoefde niet te zoeken gelukkig.

Terug naar de boot, opschieten nu want het was al krap.

Tjeerd leek echter helemaal geen haast te hebben.

‘Waarom is die Fries zo overstuur?’ zei hij en hij wees naar Heitze in het weiland tegenover ons. Hij steigerde en galoppeerde woest langs de omheining. ‘Dat is toch een oud paard?’

‘Negenentwintig, heb ik net gehoord,’ zei ik.

‘Kan hij geschrokken zijn van een zeilboot?’ vroeg Tjeerd.

‘Lijkt me niet,’ zei ik. ‘Hij is echt wel gewend aan boten en het is een koudbloed dus die krijg je normaal gesproken niet gek, zeker niet op zijn leeftijd.’

‘Er zit daar iets in het riet,’ zei Tjeerd. ‘Daar is hij bang voor. Sorry, Lizzy, ik weet dat je haast hebt, maar ik moet echt even kijken want anders springt Heitze zo nog de sloot in. Je moet hem even kalmeren.’

Ik zuchtte. ‘Goed dan,’ zei ik, ‘maar schiet wel op.’

Tjeerd wilde de landvast losgooien.

‘Wacht even,’ zei ik, en ik sprong de boot weer uit op de kant. Ik holde naar het eilandhuisje en trok de oude peddel van de muur.

Tjeerd keek me vragend aan. ‘Als we het riet in gaan, is het handig als we ons kunnen afduwen en deze boot heeft geen helmstok,’ zei ik.

‘Slim van je,’ zei Tjeerd. Hij voer de boot naar de overkant. Er kwam een hard gesis en geblaas uit het riet en voor ik door had wat er gebeurde, kwam er een grote zwaan met klapperende vleugels op ons af. Zijn bek stond wijd open en hij ging vol in de aanval.

Ik verstijfde.

Tjeerd reageerde bliksemsnel en trok me opzij. De zwaan landde achter ons in het water en draaide weer om voor een nieuwe aanval. Tjeerd pakte de peddel en gaf die aan mij. Houd jij dat beest op afstand. Ik denk dat ik weet wat er aan de hand is.’

Hij trok snel zijn schoenen uit en voor ik wist wat er gebeurde, sprong hij uit de boot. Hij stond tot aan zijn middel in het water en waadde naar het riet. Ik vond het doodeng. Er kwamen nog steeds vreemde geluiden uit het riet.

‘Tjeerd,’ riep ik, ‘Pas op, je weet niet wat daar zit. Misschien is het wel een rat.’

Ik hield de peddel klaar om wat er daar ook zat een flinke klap te verkopen.

Tjeerd was op zijn hoede. Hij boog het riet voorzichtig opzij en daar was een tweede zwaan. Deze was meer dood dan levend. Om zijn snavel en nek zat de plastic verpakking van een sixpack bierblikjes. Het arme beest stikte haast en maakte vreemde geluiden bij het ademhalen. Zijn poot was helemaal bekrast, waarschijnlijk omdat hij geprobeerd had het plastic te verwijderen. Helaas was het daardoor alleen maar vaster om zijn nek gaan zitten. Hij was te zwak om nog te protesteren toen Tjeerd dichterbij kwam, maar de andere zwaan zette een nieuwe aanval in.

Ik zag het aankomen en zwaaide hard met de peddel om hem af te schrikken. Wat was ik blij dat we die oude peddel nog hadden. Voor even was het gevaar geweken, maar ik wist dat dit niet lang zou duren. Ik hoorde Heitze stampen en hinniken in de wei en probeerde hem gerust te stellen met mijn stem, maar de gezonde zwaan blies luid en maakte klapperende bewegingen met zijn vleugels. ‘Schiet op!’ riep ik tegen Tjeerd, ‘dat beest wil ons vermoorden.’

Tjeerd pakte een zakmes uit zijn broekzak en met een handige beweging bevrijdde hij de gewonde zwaan van zijn onvrijwillige halsband. Vrijwel direct werd de ademhaling van het dier beter. Tjeerd aaide de zwaan over zijn veren en praatte zachtjes tegen hem. Heel voorzichtig pakte hij de bekraste poot en waste hem een beetje schoon in het water. De zwaan maakte een schor geluid en de andere zwaan wilde naar zijn partner toe. Ik zwaaide met mijn peddel.

De gezonde zwaan leek wat te kalmeren. Hij zwom nu rustig achter de boot. Het grootste gevaar leek geweken.

‘Tjeerd!’, riep ik. ‘We moeten gaan.’

Tjeerd knikte. ‘Ik kom eraan,’ zei hij en waadde terug naar de boot. ‘Het komt wel goed met die zwaan,’ zei hij. ‘Ik heb hem wat meer op de kant geduwd en als hij wat kan eten en drinken, heeft hij een kans.’ Hij haalde de plastic verpakking uit zijn zak en gooide hem in de boot. ‘Dit soort dingen zijn moordwapens voor vogels,’ zei hij. ‘Ik kan hier zo boos om worden.’

Ik stond op in de boot en liep naar de rand om Tjeerd aan boord te helpen.

‘Pas op!’ hoorde ik Tjeerd ineens roepen, maar het was te laat. Ik voelde een klap tegen mijn hoofd en alles werd zwart.

Toen ik weer bij kwam, lag ik buiten op de bank van het eilandhuis. Tjeerd stond in de tuin. Zijn broek was nog nat. Hij sprak met een man die ik niet kende. Ze zagen dat ik wakker was en kwamen naar me toe.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik.

‘Het geduld van de andere zwaan was op en hij wilde naar zijn vrouwtje. Hij heeft je geraakt met een van zijn vleugels en daardoor viel je met je hoofd op de rand van de boot. Een man zag het gebeuren en heeft deze arts gebeld. Hij woont verderop,’ zei Tjeerd. ‘We hebben je samen hier naar toe gebracht.’

‘Hallo Lizzy,’ zei de dokter. ‘Dat was een nare val die je maakte. Vind je het goed als ik je reflexen even controleer? Bij een val op het hoofd, moeten we altijd alert zijn.’

Ik knikte en gaf antwoord op de vragen die gesteld werden.

‘Ik vrees toch een lichte hersenschudding,’ zei de arts. ‘Even rustig aan doen en vannacht om het uur wekken. Kunt u dat doen?’ Hij keek naar Tjeerd.

‘We zijn geen partners,’ zei Tjeerd, ‘en Lizzy moet vanavond nog naar Schiphol. Ik wilde haar net naar de taxi brengen.’

‘Dat kunt u vergeten,’ zei de dokter tegen mij. ‘Er wordt vanavond geen auto gereden en ook niet gevlogen. Ik wil dat er vannacht iemand bij u blijft om u om het uur te wekken. Als het deze meneer niet is, is er dan iemand anders die dit kan doen?’

‘Haar zus woont aan de overkant,’ zei Tjeerd. Hij keek naar mij. ‘Misschien kun je daar slapen?’

‘Ik ga zeker niet naar mijn zus,’ zei ik. ‘Zij is heel lief, maar ze is ook overbezorgd. Als ze hoort wat er gebeurd is, moet ik zes weken plat liggen.’

‘Dat hoeft tegenwoordig echt niet meer,’ zei de arts.

‘U kent mijn zus niet,’ zei ik, ‘die neemt altijd het zekere voor het onzekere dus als ze het woord hersenschudding hoort, kom ik hier de eerste weken niet meer weg. Niks daarvan, laat haar maar denken dat ik al weg ben. Ik zet mijn wekker elk uur en slaap in het eilandhuis. Dan vertrek ik morgenochtend vroeg wel naar Schiphol.’

‘Ik zou echt even rustig aan doen,’ zei de arts. ‘Als u te snel weer aan het werk gaat, kunt u lange tijd hoofdpijn houden, maar u bent een volwassen vrouw en als u eigenwijs bent, kan ik u toch niet tegenhouden.’ Hij keek naar Tjeerd. ‘Ik zou er geruster op zijn als u toch een oogje in het zeil houdt,’ zei hij.

De arts stapte weer in zijn bootje en vertrok.

‘Sorry,’ zei Tjeerd. ‘Ik zag die andere zwaan ook te laat. Hoe voel je je?’

‘Fysiek best goed eigenlijk, maar Adriaan zal dit niet leuk vinden.’

‘Het was een ongeluk,’ zei Tjeerd, ‘je kon hier niks aan doen. Je zei dat jouw partner het probleem met die opdrachtgever zelf heeft veroorzaakt. Dan moet hij het nu ook zelf oplossen.’

‘Ik vrees het ergste,’ zei ik.

‘Wat is het ergste dat er kan gebeuren?’ vroeg Tjeerd. ‘Dat de foto’s niet helemaal zijn zoals jullie willen? Ontspan, het zal vast wel loslopen.’

‘Ik weet het niet,’ zei ik.

‘Je zult je erbij neer moeten leggen, want het is nu toch al te laat om dat vliegtuig te halen. Die man van de taxi belde net. Ik heb jouw telefoon opgenomen. Hij vroeg waar je bleef en ik heb verteld dat je gewond bent en niet meer weg gaat. Hij wenste je beterschap. Vanavond blijf je dus hier en ik zal op je passen.’

‘Jij zult op me passen?’ vroeg ik.

‘Ik slaap op de bank en wek je om het uur,’ zei Tjeerd. ‘Ik zou het mezelf nooit vergeven als je toch een inwendige bloeding hebt en niemand het door heeft tot het te laat is. Als het echt mis is, heb je niks aan een wekker die je zelf uit moet zetten.’

‘Zo erg is het echt niet,’ zei ik.

‘Dat is fijn om te horen, maar dat wil ik zelf graag even vaststellen,’ zei Tjeerd. Dus kies maar, of ik slaap straks hier op de bank of ik bel Marieke.

‘Slaap maar op de bank dan,’ zei ik. ‘Ik wil Marieke niet ongerust maken.’

‘Ik ga even een droge broek en wat toiletspullen halen bij het andere huisje,’ zei Tjeerd. ‘Ik hou je in de gaten. Ik ben zo terug.’

Hij liep naar de sloep en voer naar de overkant. Ik stond op en pakte mijn telefoon. Ik liep terug naar de loungebank en belde Adriaan.

‘Ben je al bijna op Schiphol?’ vroeg hij.

‘Ik vrees van niet,’ zei ik en ik vertelde hem wat er gebeurd was. ‘Heb je veel pijn?’ vroeg hij bezorgd.

‘Dat valt wel mee, maar ik kan vanavond niet naar Ibiza vliegen,’ zei ik, ‘dus je zult het deze keer echt zelf moeten oplossen. Hoe ging het vandaag? ’

‘Ik heb tegen Jansen gezegd dat ik gisterenavond voedselvergiftiging heb opgelopen,’ zei Adriaan. ‘Ik heb me vandaag niet meer laten zien, maar morgenochtend is die fotoshoot en ik weet niet of Jansen dan niks aan ons zal merken. Irina wil straks weer langs komen. Jansen presteert niks in bed, zegt ze.’

‘Maar hij betaalt wel al haar rekeningen, en voor deze opdracht ook de onze,’ zei ik. ‘Adriaan, kap met die onzin! Er zijn in Amsterdam modellen genoeg die je graag een leuke avond bezorgen. Blijf op je kamer en zeg tegen de fotograaf en tegen Jansen dat je nog steeds ziek bent. De fotograaf moet het dan maar overnemen en dan zien we wel wat hij er van maakt. Laat je niet gek maken door zo’n sloerie. Doe je deur op slot en verwijder haar uit je telefoon. Zij geeft alleen maar problemen. Als Jansen erachter komt en hij betaalt niet, kost het ons € 30.000,00. Denk daar maar aan als ze je weer probeert te verleiden.’

‘Ja baas,’ spotte Adriaan. ‘Ik zal proberen braaf te zijn. Maak je geen zorgen. Beterschap en tot maandag.’ Hij hing op.

Ik zakte terug in de kussens. Ik was er niet gerust op dat Adriaan woord zou houden, maar ik voelde me ook opgelucht dat ik niet naar Ibiza hoefde. Ik had de afgelopen maanden zo hard gewerkt en geen dag vrij gehad. Ik lag heerlijk op de loungebank en keek weer naar de bootjes. Heitze was ook weer tot rust gekomen en stond rustig te grazen. De zwanen zaten samen in het riet. Langzaam doezelde ik weg.

Toen ik wakker werd, merkte ik dat er een dekentje over me heen was gelegd. Het was donker geworden en ik zag dat Tjeerd een vuurtje had gemaakt. Ik keek naar hem in het schijnsel van het vuur. Hij pookte met een stok in de brandende haardblokken. Ik zag zijn gespierde bruine armen bewegen in het strakke zwarte T-shirt. Hij had een spijkerbroek aan die aantrekkelijk om zijn dijbenen spande. In de werkbroek die hij vanmiddag aan had gehad, was me dat niet opgevallen. Hij stond op en liep naar me toe. Ik sloot mijn ogen snel en deed alsof ik nog sliep.

Hij boog in het donker over me heen. Hij rook naar houtvuur en kruiden. Ik voelde zijn adem op mijn gezicht. Hij wreef lichtjes over mijn arm. Een aangename tinteling trok door mijn lijf.

‘Wakker worden, schone slaapster,’ zei hij zachtjes. ‘Dit is uw wekservice.’

Ik opende mijn ogen en keek hem aan. Zij gezicht was dichtbij. Ik zag het kampvuur weerspiegeld in zijn ogen. Hij zei iets tegen mij, maar ik hoorde niets. Gefascineerd keek ik naar zijn sensuele lippen. Mijn tepels richtten zich op en ik voelde weer een tinteling mijn buik. Ik kreeg de neiging hem te kussen, maar hij ging weer staan en herhaalde de vraag.

‘Hoe voel je je?’

‘Wel goed, geloof ik,’ zei ik. Mijn stem klonk heser dan ik gewend was. Wat was er met me aan de hand? Had die hersenschudding ook invloed op je libido? Kwam het omdat ik had zitten dagdromen om in Friesland te blijven vanmiddag?

‘Heb je het niet koud?’ vroeg Tjeerd. ‘Ik kan de bank wat dichter bij het vuur zetten, of wil je liever naar binnen gaan?’

‘Het is prima hier,’ zei ik. ‘Wat een heldere avond. Zie je al die sterren?’

‘Dat is het mooie van Friesland,’ zei Tjeerd. ‘De rust en de sterrenhemel. Kijk daar staat de grote beer.’ Hij ging naast me zitten. ‘Ik heb de fles witte wijn meegenomen die ik vanmiddag heb gekocht en ook de nootjes.’ Hij ontkurkte de fles en schonk de glazen in. Ik pakte het glas van hem aan, maar mijn coördinatie was nog niet goed en mijn volle glas wijn viel over zijn shirt. Geschrokken keek ik hem aan. ‘Sorry, mijn hand deed niet wat ik wilde.’

‘Misschien is het beter dat jij vanavond nog geen alcohol drinkt,’ zei Tjeerd. ‘Ik ga dit even uitspoelen.’ Hij liep naar de keuken.

Hij kwam terug zonder shirt en ik zag zijn gespierde borst. Hij hing zijn shirt over een stoel bij het vuur. ‘Gelukkig is het niet koud vanavond,’ zei hij. ‘Het zal wel zo droog zijn.’ Hij zag er sexy uit in die spijkerbroek maar leek daar zelf geen idee van te hebben.

Hij ging weer naast me op de bank zitten. Zijn dijbeen raakte het mijne. Ik was me zeer bewust van zijn aanwezigheid. Een lichte seksuele spanning trok door mijn lijf.

Hij leek er niks van te merken. Hij pakte zijn telefoon en wees naar de sterren.

‘De grote beer en de kleine beer ken je vast wel, maar met de google sky app kan ik je sterrenbeeld opzoeken. Wat voor sterrenbeeld heb je?’

‘Kreeft,’ zei ik.

‘Een waterteken, net als ik,’ zei Tjeerd. ‘Ik ben vissen’ Hij richtte zijn telefoon op de sterrenhemel.

‘Kijk daar is de kreeft.’ Hij hield zijn telefoon voor mijn ogen. In het donker raakte zijn onderarm mijn borst. Mijn lichaam reageerde ongekend heftig, Dit had ik bij Adriaan nooit gehad.

Tjeerd vertelde over de sterrenbeelden. Hij verschoof de telefoon steeds een stukje, maar streek daarbij onbewust met zijn arm over mijn tepels. Het leek alsof hij het niet door had, maar ineens stokte zijn adem. Ik wist dat mijn tepels inmiddels zo hard waren dat ze door het cashmere truitje te voelen waren. Het dunne satijn van mijn beha was niet bestand tegen de druk.

Tjeerd trok zijn arm terug. Hij schraapte zijn keel. ‘Sorry,’ zei hij, ‘hier heb je mijn telefoon, dan kun je zelf even kijken.’ Zijn ademhaling leek iets sneller te gaan. Hij haalde zijn hand door zijn haar en stond op.

‘Hoe lang wonen je partner en jij al samen?’ vroeg hij.

‘Vier jaar,’ zei ik. De stilte bleef een moment tussen ons in hangen.

Tjeerd zuchtte. ‘Ik ga even thee zetten,’ zei hij.

‘We wonen wel samen, maar we zijn alleen nog zakenpartners,’ zei ik.

‘Op die manier,’ zei Tjeerd. ‘Friends with benefits. Ik ben niet zo van die open relaties, maar ieder zijn ding. Wil je thee?’ Hij draaide zich om en wilde weglopen.

Ik stond op van de bank. ‘Het is elf uur ’s avonds,’ zei ik. ‘Ik hoef geen thee en ik heb geen open relatie met Adriaan. Ik ben alleen zijn zakenpartner.’ Ik hoorde hoe fel mijn stem klonk. Waarom vond ik het zo belangrijk om dit aan Tjeerd te vertellen?

Ik merkte dat ik te snel was opgestaan. Ik werd duizelig en wankelde. Tjeerd zag het en pakte me snel bij mijn arm, maar ik verloor mijn evenwicht en viel tegen zijn borst. Zijn naakte borst. Hij stond doodstil en zei niets. Ik voelde de warmte van zijn lijf.

Hij liet me los en gaf me de kans om het contact te verbreken.

Dat deed ik niet. Heel langzaam liet hij zijn handen over mijn rug naar beneden glijden. De seksuele spanning tussen ons was enorm. ‘Dat is een heel zacht truitje wat jij aan hebt,’ zei hij.

‘Cashmere, de beste kwaliteit’ zei ik, ‘Er gaat niks boven cashmere op een blote huid. Voel maar hoe zacht dit is.’ Ik pakte zijn hand en leidde hem over de stof via mijn buik omhoog. Zijn grote handen bereikten mijn borst.

Hij wachtte even. Ik hoorde dat zijn ademhaling versnelde.

Ik protesteerde niet. Zijn ogen werden donkerder. ‘Jij speelt hele gevaarlijke spelletjes,’ zei hij. Zijn stem klonk hees. ‘Je hebt dus geen relatie met die Adriaan.’

‘Nee,’ zei ik. ‘Hij is op Ibiza met de vriendin van onze klant naar bed gegaan. Daarom moest ik die opdracht overnemen. Als we nog een relatie hadden gehad, had ik wel anders gereageerd.’

‘Dus je bent vrij om te doen wat je wilt,‘ zei Tjeerd. Hij masseerde mijn tepels nu tergend langzaam door de stof van mijn truitje heen. Aangename prikkelingen trokken door mijn lijf.

‘Helemaal vrij,’ zei ik.

‘Dan moet ik je misschien overhalen om hier te blijven,’ zei Tjeerd. ‘Want ik val op de vrouw die mijn auto kan repareren, maar ik houd er niet van als mijn partner samenwoont met een andere man. Ik wil een vrouw helemaal voor mezelf.’

‘Overtuig me maar,’ zei ik. ‘Als jij je best doet, blijf ik misschien wel hier.’

Tjeerd trok plagend de onderkant van mijn truitje een stukje omhoog. ‘Ik weet nog iets beters dan cashmere op een blote huid,’ zei hij. Ik voelde zijn handen onder mijn truitje glijden, langs mijn borsten omhoog totdat het truitje ineens samen met mijn beha naast me op de grond lag.

‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘Ik geloof niet dat ik deze kledingstukken de komende uren nog nodig heb.’

Misschien had ik toch te snel geoordeeld over de theorieën van Marie Kondo, dacht ik. Het verwijderen van overtollige kledingstukken gaf inderdaad een geweldig gevoel. Het knagende gevoel was helemaal verdwenen.

© Ivonne Schouten-Hoek

Een enkeltje Paradise Beach, graag

Marijke Vos

Na haar opleiding Social Work aan de Hogeschool Arnhem en Nijmegen werkte Marijke Vos ruim tien jaar in de hulpverlening, met name in de psychiatrie, coaching en jeugdzorg. Haar grote passie schrijven begon pas echt vorm te krijgen toen ze een wedstrijd won en mocht bloggen op de site van Life & Cooking, het programma van Carlo en Irene. Naast regelmatige blogs en korte verhalen bracht ze twee boeken in eigen beheer uit, was ze in 2013 finalist bij de schrijfwedstrijd van chicklit.nl en ging afgelopen jaar haar langgekoesterde droom in vervulling: een contract bij een uitgever.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Marijke het zomerverhaal Een enkeltje Paradise Beach, graag.

‘Serieus, als de hel bestond, zag hij er zo uit.’

‘Wie zegt jou dat we niet gestorven zijn en daadwerkelijk in de hel zijn beland? Ik kan me spontaan niets meer herinneren van de reis hierheen. Misschien is ons vliegtuig wel neergestort en is dit het resultaat.’ Nikki staat naast me en kijkt met grote ogen om zich heen.

‘Dat is tenminste nog een hoopvolle gedachte,’ mompel ik en ik kijk geschokt naar de chaos voor me. Het zwembad is tot de rand toe gevuld met gillende, krijsende en jengelende kinderen die het water tot meters voorbij de rand laten opspatten. Roodverbrande ouders schreeuwen onverstaanbare commando’s in de richting van hysterisch rondrennende kinderen terwijl meerdere speakers verspreid over de zonneweide proberen elkaar te overstemmen met de meest wanstaltige muziek. Werkelijk elke vierkante centimeter is bezet door handdoeken, strandtassen, speelgoed en mensen. Zo. Veel. Mensen.

‘Er moet een foutje zijn gemaakt. Dit lijkt absoluut niet op de brochure.’ Nikki springt razendsnel vol afschuw naar achteren wanneer een klein meisje met een druipend ijsje rakelings langs haar nieuwe strandjurk rent.

Ik knik en draai me op mijn hielen om. No way dat dit mijn zuurverdiende vakantie is. Ik heb het warm, ik ben doodmoe en heb vooral geen zin in deze onzin. We lopen linea-recta terug naar de receptie van het resort terwijl ik in mijn grote rieten strandtas verwoed zoek naar de reispapieren. Onze koffers staan nog bij de receptie, in afwachting van onze kamer die nog schoongemaakt moet worden, ook zoiets.

Ik leg de brochure op de balie. Ik wijs nadrukkelijk met mijn vinger op de afbeelding van het Caribisch ogende witte zandstrand met de azuurblauwe zee en wapperende rieten parasols. ‘We’ve booked here, this.’

De receptioniste glimlacht vriendelijk naar me. Of mijn geïrriteerde toon ontgaat haar volledig of ze is eraan gewend. Ik vrees dat het dat laatste is. Ze geeft geen krimp als ze de brochure naar zich toetrekt en begripvol knikt. ‘Yes, is under construction.’

‘What?’ Met grote ogen kijken we haar aan.

Ze glimlacht opnieuw. ‘Is under construction. But you can stay here.’ Ze maakt een uitnodigend gebaar met haar gemanicuurde hand en glimlacht.

‘But we don’t want to stay here.’ Ik maak een wild gebaar naar onze belichaming van de hel zo’n honderd meter verderop.

‘I’m sorry. There is no other room.’

Verbijsterd kijk ik haar aan. Dit is niet waar. Ik ben nog geen half uur op mijn vakantieadres en bevind me nu al in een red-mijn-vakantie-waardig tafereel. Rob Geus, kom er maar in!

Ik kijk naar Nikki, maar die heeft haar blik strak gericht op haar telefoon. Ze tikt verwoed met haar vingers op het scherm. Lekker dan, een beetje hulp zou welkom zijn.

‘Can I speak to the manager?’

Weer die glimlach. ‘Of course, just a minute.’

Ik kijk toe hoe de vrouw de telefoon pakt en iemand belt. Ik versta er geen zak van en draai me geïrriteerd om naar Nikki. ‘Help eens even.’

‘Ben ik mee bezig. Ik ben iets anders aan het zoeken.’

‘Alles zit natuurlijk vol,’ klaag ik. ‘En wij zijn gedoemd om in dit vreselijke oord te blijven.’

‘Miss?’ Een donkere man verschijnt even later naast me en kijkt me met eenzelfde glimlach aan. ‘Is there a problem?’

Ik wapper met de brochure voor de neus van de man. ‘This is the problem.’ Ik wijs op de afbeelding waar ik weken verlangend naar gestaard heb, de folder die wekenlang prominent op het prikbord boven mijn bureau heeft gehangen, en wapper dan met mijn hand naar de zonneweide met het zwembad. ‘This is not the same.’

Hij bekijkt de folder even geïnteresseerd terwijl ik hem achterdochtig in me opneem. Waarom kijkt die man alsof dit de eerste keer is dat hij het ziet? ‘Yes,’ zegt hij dan. ‘I apologize, this is under construction. We only have rooms here.’

‘But we’ve booked this.’ Ik druk de folder nogmaals onder zijn neus. Ik laat me niet afschepen met een horrorvakantie. Ik heb dit verdiend, ik heb hier het hele jaar voor gewerkt en mijn zuurverdiende centen al betaald. Ik wil dit paradijs van de foto. En wel nu meteen.

‘Is under construction.’ De ogen van de man fladderden even naar de receptioniste. Ik volg zijn blik. Zij glimlacht.

Ik val even stil. Wat nu? Want ik ga hier absoluut niet blijven, dat is zeker. Ik kijk nog een keer om naar Nikki. ‘Nikki, beetje hulp graag, wat moeten we doen?’

‘Geld terugeisen en onze koffers pakken. En laat ze een taxi bellen, want ik heb iets anders gevonden.’

‘Wat, echt? Wat voor iets? En het is nog beschikbaar?’

‘Het is een soort B&B vlakbij het strand. Het lijkt erop dat er nog een kamer vrij is, misschien door een annulering of zo? Ik ga ze NU bellen. Regel jij ons geld en de koffers?’

Nikki houdt haar telefoon aan haar oor en loopt wat verder weg.

Vreemd genoeg kost het me niet bijster veel moeite om ons geld terug te krijgen en even later zitten we oververhit en gedesillusioneerd te wachten op een taxi die ons wegvoert van onze persoonlijke hel en hopelijk met piepende banden naar ons zojuist gevonden, vers geboekte beloofde paradijs brengt. Ik ben doodmoe van de reis en bloedchagrijnig, mopperend zak ik nog wat verder onderuit op de plastic bank van de hal.

Als de taxi langzaam tot stilstand komt, stoot Nikki me wakker. ‘Slaapkop, we zijn er!’

Verheugd kijk ik uit het raam en vervolgens kijk ik Nikki aarzelend aan. ‘En dit zag er op de foto’s beter uit?’

Nikki wurmt zich voor me langs om uit het raampje te kijken en trekt beteuterd één wenkbrauw op. ‘Op de foto’s zag het er héél anders uit.’

We staan voor een vervallen huis, wat grotendeels verscholen ligt achter een overwoekerde tuin vol grote palmbladen, bomen en cactussen. Ik gooi het portier open en warme lucht verwelkomt me als ik uitstap om nog eens kritisch om me heen te kijken.

‘Is het wel hier?’ vraag ik als Nikki naast me komt staan en een peinzende blik op het huis werpt.

‘Ja, kijk maar.’ Ze wijst op een bordje wat aan een houten paal is bevestigd. Paradise Beach.

Ik frons. ‘Was dat niet een tv-serie vroeger?’

‘Inderdaad, en het lijkt er op dat alles nog uit de jaren negentig komt.’

Nikki leunt door het portier van de taxi. ‘Can you wait please?’

Nadat de taxichauffeur vriendelijk heeft beaamd te wachten tot we zeker weten dat we goed zitten, lopen we over een smal paadje dat vanaf het bord langs het huis loopt. Ik duw wat palmbladeren aan de kant. Insecten zoemen rond ons hoofd en ik wapper ze geïrriteerd weg. ‘Als we nu weer zo’n rampzalige plek hebben, dan brengt ‘ie ons maar rechtstreeks naar het vliegveld hoor. Dan boeken we gewoon nog een ticket naar Ibiza of zo.’

Nikki reageert niet. Ze staat ongeveer vijf meter voor me stil en laat haar armen langs haar lichaam zakken.

‘Wat?’ Ik wurm me langs haar heen, om te zien wat er aan het einde van het pad is, waarbij een groot bananenblad langs mijn wang schraapt. ‘Au.’

Ik wrijf mopperend over mijn wang maar als ik mijn mond open om mijn beklag te doen, kijk ik op. Mijn mond valt open en even denk ik dat ik opnieuw ben gestorven maar dit keer in de hemel ben wakker geworden.

‘Wauw,’ verzucht Nikki naast me en ik klap mijn mond weer dicht terwijl ik ongelovig om me heen kijk.

Achter het vervallen huis ligt een waar paradijs verscholen. Het hagelwitte zandstrand strekt zich uit met hier en daar wat kleurige ligstoelen onder de beloofde rieten parasols. Er hangen wat hangmatten tussen palmbomen op de scheiding tussen het strand en waar wij staan. Links van ons staat een rij kleine hutjes op palen, waar een pad langs loopt, waarlangs aan één kant weelderige roze en rode bloemen groeien. Rechts van ons is een groot rieten afdak met daaronder houten tafeltjes en stoelen en in de hoek staat een bar. De muziek van Bob Marley klinkt door speakers die hier en daar verspreid hangen.

Nikki knijpt in mijn arm. ‘Droom ik dit?’

‘Au! Dan moet je in je eigen arm knijpen, muts. Maar wauw. Nee, ik denk dat we niet dromen.’ Een glimlach breekt door. ‘Dit is GE-WEL-DIG!’

‘Yes!’ juicht Nikki. ‘Ik ga de taxichauffeur zeggen dat hij weg mag en nóóit meer terug hoeft te komen.’ Ze draait zich om en rent het pad weer af, net op het moment dat er een man uit een klein gebouwtje komt.

‘Welcome! Nikki en Eva, right?’ De man komt met een brede lach op zijn gezicht op me afgelopen. Het lukt me echter niet om mijn aandacht bij zijn gezicht te houden, want de beste man draagt niet meer dan een vale zwembroek, die losjes op zijn heupen hangt: hij is gespierd, gebruind en gruwelijk sexy. Vanaf zijn sixpack verdwijnt een lijntje donkere haartjes onder de rand van zijn zwembroek. Ik neem hem langzaam in me op. Zijn benen zijn bruin en licht behaard en hij draagt geen schoenen of slippers. Zijn gebruinde voeten eindigen precies in mijn blikveld. Met een ruk kijk ik weer omhoog, recht in twee helderblauwe ogen, die me geamuseerd aankijken.

‘Hi there.’ Hij knikt naar me. Zijn ogen glijden over mijn gezicht en blijven op mijn wang hangen. Voor ik weet wat hij doet, voel ik zijn hand over mijn wang glijden, waarbij hij met zijn duim over de schram strijkt. ‘We’ll have to take care of that later. But first, welcome, you want a drink?’

Hij maakt een uitnodigend gebaar naar de bar. Ik knik, nog altijd niet in staat om mijn eigen spontane zelf te zijn door de aanblik van al deze goddelijkheid mét Australisch accent.

‘Godsamme, je kan wel even helpen, Eva,’ klinkt het dan achter me. Ik was Nikki helemaal vergeten. Ik was überhaupt de rest van de mensheid vergeten. Ik draai me snel om en zie hoe ze ploeterend met twee koffers over het pad komt aangewankeld. De gebruinde god rent direct op haar af. ‘Let me do that.’

‘Thank you, I’ve…’ Nikki stopt abrupt met praten als ze opkijkt en ziet wie haar te hulp is geschoten. Met grote ogen laat ze onze koffers spontaan los, waarna de man met gemak onze koffers oppakt en een stukje het pad oploopt naar het tweede huisje, waar hij ze voor de deur neerzet. Dan loopt hij met soepele tred weer terug naar ons.

‘Hi, I’m Duncan.’ Hij houdt zijn hand op naar Nikki die nog altijd met grote ogen naar mij kijkt. ‘Are you Nikki or Eva?’

‘Nikki,’ mompelt ze dan terwijl ze haar hand in de zijne legt. ‘That’s Eva,’ vervolgt ze met een knikje naar mij.

‘Great, come!’ Hij gaat ons voor naar de bar en terwijl we op de in vrolijke kleuren geverfde barkrukken plaatsnemen, fabriceert hij twee zonnige cocktails die hij kort daarna met een zwierig gebaar voor ons neerzet. Hij leunt met een brede glimlach over de bar en kijkt ons afwachtend aan.

‘Wauw,’ mompel ik nog maar een keer als ik het glas oppak en het papieren parasolletje aan de kant duw om een slok te nemen. Of mijn ‘wauw’ bedoeld is voor deze man, het drankje of de locatie laat ik even in het midden.

Nikki neemt een gretige slok en ik zie voor het eerst sinds we uit dat vreselijke hotel zijn een glimlach over haar gezicht trekken. ‘Lekker! What is it?’

‘It’s a special limoncello cocktail. Secret recipe.’ Hij gooit er weer een knipoog achteraan en draait zich dan om. Terwijl Nikki en ik allebei onze blik via zijn gespierde rug laten zakken, pakt hij iets van de wand.

‘The key for the room. I’m afraid we’ll be having a little party over here tonight. I hope you don’t mind?’

‘Party?’ vraag ik geïnteresseerd.

‘You’re invited of course. Just a couple guys from the surf school. Nothing big: bonfire, some drinks, some music.’

Nikki en ik kijken elkaar verbijsterd aan. Is dit echt?

‘So you’re coming?’

‘Definitely’ antwoorden we in koor.

‘Good, if you girls need anything, I’ll be over there, with my mate Jason.’ Hij knikt naar het gebouw naast de bar, waar prompt een andere jongen verschijnt. Zijn blonde haar is warrig en nat, hij draagt een wetsuit wat rond zijn middel hangt. Hij zet net een surfplank tegen de wand van het gebouw. Hij zwaait even naar ons en ik hoor Nikki naast me naar adem happen. Duncan loopt naar hem toe en ze begroeten elkaar op zo’n typische mannelijke manier. Ik grijp de sleutel van onze hut. ‘Kom, dit moeten we zien!’

Ik loop het smalle houten trapje op en open de deur van onze hut. De deur zwaait open en verheugd kijk ik om me heen. De hut is simpel maar geweldig. Het is één grote ruimte met houten wanden, met een groot bed in het midden onder een hagelwitte klamboe, versiert met roze bloemen. Er ligt een kleed met vrolijke kleuren en twee kuipstoeltjes staan naast een simpel tafeltje, waar dezelfde bloemen in een schaal liggen. Een grote ventilator blaast een prettig briesje door de kamer. Achter de hut, onderaan een kort trappetje, ontdekken we een afgeschermde buitendouche met een toilet ernaast.

‘Dit is perfect!’ roep ik verheugd terwijl ik Nikki om haar nek vlieg. ‘Hoe heb je dit gevonden? Zag je die mannen? Je-zus!’ ga ik in één adem door.

Nikki grijnst en wiebelt suggestief met haar wenkbrauwen. ‘Nou, die zijn niet te negeren. Ik ben benieuwd naar dat feestje vanavond.’ Ze laat zich met gespreide armen op het bed vallen. ‘We hebben het paradijs gevonden. Een enkeltje Paradise Beach, graag.’

We pakken onze koffers uit en kleden ons snel om. Ik kies mijn roze bikini met franjes en Nikki trekt haar nieuwe badpak met tijgerprint aan, waarna ze een luchtig jurkje eroverheen aantrekt. Even later lopen we nieuwsgierig weer in de richting van de bar. Hier en daar liggen wat mensen op de ligbedden, veelal mannen zo te zien. Ik kijk rond en zie Duncan en Jason druk in gesprek met een andere man. Duncan knikt goedkeurend terwijl hij met een gebruinde hand over de surfplank van de andere man wrijft. Dan lacht hij en precies op dat moment kijkt hij mij recht aan. Hij houdt mijn blik even vast, knipoogt en richt zich dan snel weer op zijn gesprekspartner. Even denk ik dat ik het niet goed zag, maar het gejoel van Nikki naast me, spreekt boekdelen. ‘Jezus, je hebt nu al sjans! Wat geweldig hier.’

Met een zucht laat ze zich op een stoel zakken, duwt haar tenen in het zachte zand en trekt de menukaart naar zich toe. ‘Wil je ook nog wat eten?’

‘Ja, ik rammel!’ Het lukt me echter niet om mijn aandacht van Duncan af te trekken om de menukaart te bekijken. Mijn ogen glijden over zijn gespierde lichaam en ik voel mijn hart een sprongetje maken als hij zijn gesprek afrondt. ‘Doe maar wat jij neemt. O god!’ Ik veer op als Duncan onze kant op komt.

Wat zou hij komen doen? Wat moet ik zeggen? Ik trek snel mijn gehaakte jurkje recht en duw mijn zonnebril recht op mijn neus. Met een oogverblindende glimlach blijft hij bij ons tafeltje stil staan. ‘Tell me, what do you want?’

Ik schrik van zijn rechtstreekse vraag. Mijn wangen kleuren rood en mijn hart begint in mijn keel te bonzen. Wat moet ik zeggen?

‘Two tosti’s, please,’ antwoordt Nikki dan in mijn plaats. O. Natuurlijk. Duncan draait zich naar Nikki toe en knikt. ‘Fair enough, no problem.’ Na een kort nerveus makend oogcontact loopt hij weg.

‘Eh…aarde tot Eva.’ Nikki geeft een duw tegen mijn arm. ‘Wat dacht je dat hij vroeg?’

Ik voel mijn wangen zo mogelijk nog roder worden. ‘Zal ik dat maar niet herhalen?’ grijns ik en duw mijn voeten verder het zand in. Wat een heerlijk gevoel is dat toch. Ik voel de zon op mijn gezicht branden en een glimlach verspreidt zich over mijn lippen.

‘Hihi, je hebt nu al een crush,’ giechelt Nikki maar dan blijft ze glimlachend naar Jason kijken. ‘Dan ga ik voor dat exemplaar. Zo sexy.’ Ik volg Nikki’s blik naar Jason, die nonchalant tegen de muur van het bijgebouw aan staat geleund, hij heeft een flauw lachje om zijn lippen.

We blijven een tijdje in stilte zitten, wachtend op onze tosti’s en genietend van onze omgeving. Paradise Beach is alles waar we op hadden gehoopt en zo te zien nog meer! Het lijkt een verzamelplek voor surfende en gebruinde goden. Allemaal belachelijk knap. De zon schijnt helder aan de strakblauwe lucht en het water van de zee kabbelt in golven over de branding heen, terwijl Jack Johnson nu door de speakers schalt.

‘There you go.’ Duncan verschijnt weer naast ons en zet twee borden neer met tosti’s en chips als garnering. ‘Some more cocktails?’ Hij trekt vragend een wenkbrauw op en we knikken tegelijk. ‘Always!’

Die avond lijkt Paradise Beach zich helemaal uit te sloven om zijn naam eer aan te doen. Overal hangen lampjes, de muziek staat wat harder maar bovenal: iedereen is relaxed. Er worden cocktails gedronken, flesjes bier worden uitgedeeld en overal staan schalen met lekkere snacks. Het is nog altijd zinderend warm ondanks dat de zon de tocht naar beneden heeft ingezet. Het belooft een zwoele avond te worden.

‘Daar!’ Nikki pakt mijn arm vast en wijst naar het kampvuur dat op het strand brandt. Het kost me weinig moeite om Duncan en Jason te ontdekken tussen alle andere gebruinde en gespierde lijven. Als we ernaar toe lopen, zien we dat er overal kleedjes en vachtjes zijn neergelegd, hier en daar liggen grote kussens en aan de rechterkant staat een BBQ die een heerlijke geur verspreid. Er staat een jongen met een afgeknipte spijkerbroek bij die met een brede grijns hamburgers staat om te draaien.

‘There you are.’ Duncan verschijnt uit het niks naast me, zijn lippen vlak bij mijn oor waardoor er een plotselinge siddering door mijn lichaam gaat, en legt zijn hand op mijn onderrug. De warmte van zijn aanraking straalt dwars door de dunne stof van mijn zomerjurkje heen en stijgt direct naar mijn hoofd. ‘Hi,’ mompel ik en glimlach. Hij maakt een uitnodigend gebaar en al snel hangen we tussen de kussens bij het kampvuur terwijl de zon een paars-oranje sluier over het strand en het water legt. Het is perfect.

Als ik opkijk, is het al zo goed als donker. De lampjes geven een vrolijk licht en hier en daar zijn fakkels aangestoken die het strand een warme gloed geven. Jason speelt liedjes van Jason Mraz op een gitaar met Nikki adorerend naast zich over de kussens gedrapeerd. Hij werpt regelmatig een zwoele blik haar kant op. Ik glimlach en terwijl we over van alles en nog wat kletsen, voel ik Duncans arm achter mijn rug glijden. We zijn steeds iets dichter bij elkaar gaan zitten. Hij is geweldig gezelschap want als surfer, die de hele wereld rondreist en hier en daar een baantje oppikt heeft hij genoeg verhalen en ervaring. Maar hij is ook erg geïnteresseerd naar mijn leven in Nederland. En hoewel ik hem met alle liefde vertel over mijn plotseling o zo doorsnee kantoorbaan, dwalen mijn ogen steeds af naar zijn lippen.

De glimlach die nu verschijnt, verraadt dat hij mijn aandacht ziet afdwalen en als ik hem weer aankijk, zie ik een vurige blik in zijn ogen. Langzaam, heel langzaam buigt hij naar me toe. Ik sluit mijn ogen en …

Voel een enorme druppel op mijn neus landen. En nog een. En nog een. Totaal onverwacht begint het dan snoeihard te regenen. Een enorme donder buldert over het strand. Uitgelaten grijpt iedereen zijn spullen bij elkaar terwijl het kampvuur sissend wordt gedoofd door de enorme regendruppels die nu uit de hemel komen alsof er een sluis is opengezet.

Ik voel Duncans hand om de mijne vouwen en samen zetten we het op een rennen. Langs de ligstoelen, voorbij groepjes schuilende mensen en tot slot langs de bar tot we onder het afdakje staan van het bijgebouw. We houden halt en ik wring lachend mijn kleren uit. De regen komt nog altijd met bakken naar beneden waardoor we onttrokken worden aan het zicht op alle andere mensen. Met een grote grijns kijkt hij me aan. Mijn haren druipen langs mijn gezicht naar beneden, mijn jurkje is doorweekt en ik zie zijn blik afglijden naar beneden. Direct voel ik me warm worden van binnen en zonder verder nog na te denken, ga ik op mijn tenen staan en druk ik mijn lippen op de zijne. Ik sluit mijn ogen en laat me meedrijven op een heerlijke, alles overtreffende zoen terwijl zijn sterke armen om me heen sluiten.

‘Eva. Eva. Wakker worden!’ Iemand trekt aan mijn arm en met tegenzin open ik mijn ogen. Ik glimlach bij mijn laatste gedachten aan de heerlijke zoen met Duncan. Het duurt even voor ik besef dat er iets mis is. Waar is Duncan? Ik kijk in het vermoeide gezicht van Nikki. Ik trek mezelf overeind en kijk verbaasd om me heen. De betegelde hal komt me akelig bekend voor. Waar is Paradise Beach gebleven?

‘Jezus, jij kan ook overal slapen hè. De taxi is er. We kunnen eindelijk weg uit dit vreselijk oord.’

Dan besef ik dat ik nog altijd in het hotel vol schreeuwerige en jengelende kinderen ben. Ik kreun: wat een nachtmerrie.

‘Wie dacht jij trouwens dat ik was, dat je zo glimlachend wakker werd?’ Nikki staat op en trekt haar koffer overeind.

‘Lang verhaal,’ mompel ik als de realiteit langzaam tot me doordringt. Ik pak mijn koffer en we lopen de hal uit, naar onze taxi.

‘Nou,’ verzucht Nikki. ‘Ik hoop dat die B&B aan onze verwachtingen voldoet. De recensies zijn echt geweldig.’

Ik knik. Ik kan me niet voorstellen dat het zo geweldig gaat zijn als waar ik zojuist vandaan kom. De taxichauffeur stopt onze koffers in de achterbak. Hij komt me bekend voor.

Dan schuiven we op de achterbank. ‘Where to?’ vraagt de man en hij bekijkt ons met een vriendelijke glimlach via de achteruitkijkspiegel.

Nikki leunt naar voren met haar telefoon paraat. ‘This hotel. It’s called Paradise Beach…’

- Einde -

© Marijke Vos

De lezende badmode

Door Jaimie Pisonier

Als dagdromend klein meisje beschreef Jaimie Pisonier al haar belevingen al. Hoewel ze de opleiding haarzorg volgde lag haar passie niet tussen de krulspelden. Het schrijven bleef haar in het bloed zitten en nadat ze een aantal schrijfcursussen succesvol voltooide nam ze de grote stap en bracht haar debuutroman Vriendschap en liefde in eigen beheer uit. Naast schrijven en de zorg voor haar gezin volgt ze de opleiding Voedingsdeskundige en schrijft ze ondertussen verder aan het vervolg op Vriendschap en liefde.

Speciaal voor de Feelgood Club schreef Jaimie het zomerverhaal De lezende badmode.

De verlichting in het warenhuis werd ontstoken. Iedereen knipperde tegen het kunstlicht. Door de luidspreker van de radio klonk de stem van de weerman die aankondigde dat het vandaag een bewolkte dag ging worden met af en toe kans op een prachtige zonnestraal. De winkeldeuren werden opengezet en Small zag hoe een bries zich een weg naar binnen blies. Wat moest dat heerlijk aanvoelen, zeker na die helse hittegolf van de afgelopen week. Achteraan in de winkel beleefden we niet veel mee van al dat leuks. Om het volle genot te mogen meemaken, moest je van de nieuwe zomercollectie zijn en daar hoorden wij niet meer bij. Wel bij de oude garde, die uit het magazijn werd gehaald en binnen een paar weken er voor een jaar in mocht verdwijnen. Small popelde om opnieuw met haar maatjes voor al die tijd onzichtbaar te mogen zijn.

‘Psst, Large, hoor je mij?’

Small probeerde via Medium contact met haar te krijgen. De stoot in haar zij van X-Small deed haar omkijken.

‘Small, waarom vraag je niet aan Medium om haar even aan te tikken? Zodat Large weet dat je haar wil spreken.’

Die kleintjes zijn soms best slim, en ze was net van plan om het Medium te vragen toen vooraan in het winkelpand de zonneschijn alles verlichtte. Allemaal staarden ze nu die kant op. Het was adembenemend mooi. Een gouden gloed toverde het podium waarop de nieuwe zomercollectie stond om tot een plek waar magie plaatsnam. Oogverblindend, vooral de sierringen opzij in de badpakken die glinsterden alsof het kledingstuk nu een fortuin kostte. Small snoof. Belachelijk gewoon, vorig jaar stond zij daar nog te schitteren en nu hing ze hier tussen al de andere oudjes. Hoe arrogant had de winkeluitbater geklonken toen hij vorig jaar tegen zijn personeel riep, dat ze die oude rommel in een doos in het magazijn mochten gooien. Small besefte maar al te goed als er binnen nu en een week geen koper voor haar of de anderen langskwam dat ze met zijn allen terug in die donkere doos belanden. Maar ... wat de uitbater niet wist, was dat ze het reuzeleuk vonden in dat muffe magazijn. De werknemers keken niet nauw en smeten alle spullen door elkaar in dozen. Zo hadden ze vorig jaar de romans bij de heren badmode gegooid. Wat een gegiechel had er het jaar daarop uit die doos geklonken. Ze hadden allen spontaan meegelachen. De pret hield ook aan toen de doos met bikini’s en griezelboeken dankzij het gegil, de bewegingen en het bibberen van de meiden uit het rek was gedonderd. Iedereen wist natuurlijk dat zoiets ging gebeuren: bikini’s hebben toch geen ruggengraat en al helemaal niet voor het lezen van dergelijke lectuur. Bij Small in de doos was het er heel serieus aan toe gegaan, zij zat samen met de badmode van het jaar daarvoor en ook nog eens in het gezelschap van literatuur. Daar kwamen soms lange en diepgaande gesprekken uit voort. Ze had in het afgelopen jaar heel veel bijgeleerd en ze hoopte die bende dit jaar te mogen terugzien, want feitelijk had ze hen sinds ze waren uitgepakt niet meer gezien of gesproken. Ze verlangde al naar het einde van het zomerseizoen. Ze hadden haar beloofd dat ze het komende jaar samen met X-Large een buddyread mocht doen en dat ze met heel de groep een leesclub gingen houden. Als er tenminste genoeg overschot van boeken bij hen in de doos terechtkwam. O, ze stond nu al te popelen. Werd het toch maar eens herfst, dan kon ze eindelijk aan haar leesvakantie beginnen.

© Jaimie Pisonier

Redactie: Theo van Rijn