Jeroen Windmeijer

Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zo luidt het gezegde. Wij nemen de proef op de som en vragen bekende (thriller)schrijvers hun fantasie los te laten op een door ons uitgekozen foto, maar dan in precies duizend woorden. Deze foto is voor Jeroen Windmeijer. Dit is zijn verhaal.

Het smalle, hoge glaasje houd ik voorzichtig tussen de duim en wijsvinger van mijn rechterhand geklemd. De thee is gloeiend heet, maar toch neem ik een slokje om mezelf een houding te geven. Het mierzoete vocht beroert mijn onderlip en snel blaas ik over de rand van het glas.

De oude vrouw glimlacht naar me en knikt bemoedigend.

‘Shokran,’ mompel ik. Enkele beleefdheden uitwisselen in het Arabisch lukt me nog wel, maar voor de echte gesprekken kan ik me gelukkig verlaten op Ramses, mijn tolk en gids.

We zitten op een groot, ruw tapijt op de grond die bestaat uit aangestampte klei. Hoewel er net geveegd is, ligt er toch nog zand op de vloer. De woestijn kun je nu eenmaal niet buiten de deur houden.Het is moeilijk om mijn opwinding te verbergen. Ik sta op het punt de grootste slag in mijn carrière te slaan, een aankoop die mijn roem wereldwijd – binnen de antiquaire kringen en ver daarbuiten – voor altijd en eeuwig zal vestigen.

Elk moment kan hij thuiskomen, Muhammed Ali al-Samman. Ongeveer een jaar geleden, ergens in december 1945, waren hij en zijn twee broers Khalifa en Abu al-Majd, bezig met het opgraven van sabakh, teelaarde. Samen met vier kamelendrijvers wisten ze de goede vindplaatsen van dit kostbare materiaal. Die bewuste dag groeven ze onder de hoge rotswanden van de Jabal al-Tarif, op een kilometer afstand van het dorp Hamra Dum. Vlak bij een groot rotsblok, dat lang geleden naar beneden was gekomen, stuitte Abu, de jongste broer, op een kruik. De tien jaar oudere Muhammed nam vanaf dat moment het voortouw. De mannen durfden de kruik niet te openen, bang als ze waren dat zich er mogelijk al eeuwenlang een woedende djinn in schuilhield – net als in de verhalen die hun moeder altijd vertelde.

‘We hebben de kruik opzij gelegd,’ vertelde Muhammed me tijdens een van mijn vele bezoeken aan hem in de gevangenis. ‘Later op de dag zijn we teruggegaan en heb ik de kruik toch stukgeslagen, maar tot onze grote teleurstelling zaten er alleen een soort van boeken in, van papyrus, met leren kaften. Heel oud, dat konden we wél direct zien.’

‘Waar zijn ze nu?’ had ik op dat moment wel uit willen schreeuwen, maar ik wist dat ik kalm moest blijven. Ik had de geruchten wel gehoord, dáárom was ik hem überhaupt gaan opzoeken. Het konden niet anders dan codices zijn, eeuwenoude geschriften, mogelijk uit het begin van onze jaartelling. Als dat zo was, dan was de waarde ervan niet eens meer in geld uit te drukken. Mogelijk zaten er vroege versies van evangelies tussen, of verloren gewaande manuscripten die we alleen kenden uit verwijzingen ernaar door de kerkvaders.

‘We gingen ermee naar de imam. Volgens hem hadden ze met de christenen te maken, dus waren ze waardeloos voor ons,’ ging Muhammed verder.

‘En waar zijn ze nu?’ wist ik zo neutraal mogelijk uit te brengen.

Muhammeds sluwe oogjes lichtten op, alsof hij plotseling besefte dat hij wel degelijk iets van waarde gevonden had.

‘Als ik vrij kom, zal ik ze je laten zien,’ zei hij ten slotte, me schattend aankijkend.

Ik knikte rustig, alsof ik geen enkele haast had, maar van binnen vervloekte ik mezelf.

Muhammed was nog in afwachting van zijn proces, waarvan het niet duidelijk was of die er ooit komen zou. Zelf had hij er niet veel over kwijt gewild, maar mijn tolk Ramses had me het verhaal tot in de meest bloedige details uiteengezet.

Zeven maanden voor de vondst van de kruik was Muhammeds vader vermoord. Als bewaker van het irrigatiesysteem had hij een dief uit Hamra Dum betrapt, die hij ter plekke onthoofd had. Naast dit lijk werd het ontzielde lichaam van de vader gevonden, met een kogel in het hoofd. De verdenking viel onmiddellijk op Ahmed, de zoon van de gehate plaatselijke politiecommissaris, omdat de lichamen vlak bij diens huis lagen.

‘Toen de verse weduwe niet lang erna hoorde dat deze Ahmed ergens langs de weg een dutje lag te doen, bedacht zij zich geen moment,’ zo vertelde Ramses me. ‘Ze rustte haar zonen uit met scherp geslepen houwelen en stuurde hen eropuit om hun geliefde vader te wreken. De zoons hadden weinig aansporing nodig: ze stortten zich op het weerloze slachtoffer en hakten hem in stukken. Naar verluidt sneed Muhammed met zijn mes het hart uit Ahmeds lichaam om er vervolgens een hap van te nemen.’

De politie deed onderzoek, maar dat leverde niets op. De dorpsbewoners waren verenigd in hun haat jegens de politiecommissaris én hun angst voor de machtige familie van Muhammed. Officieel werd de misdaad nooit opgelost, waardoor niemand in staat van beschuldiging gesteld kon worden.

Er klinkt rumoer van buiten. Luidkeels heten de buren Muhammed, die vandaag vrijgelaten is, welkom. De deur gaat open. Met trillende hand zet ik mijn glaasje thee op de grond en zo ontspannen mogelijk kijk ik naar Muhammed die binnengekomen is. In zijn kielzog bevinden zich zeker tien mensen, te veel voor deze kleine ruimte.

‘Ah, mijn vriend!’ roept hij. ‘Vandaag zal je lange wachten beloond worden!’

Ik ben opgestaan, net als Ramses, die als een souffleur de vertaling in mijn oor fluistert.

‘Over de prijs worden we het wel eens, maak je geen zorgen.’

Dan gaat hij naar de keuken en ik loop achter hem aan.

Een rauwe kreet ontsnapt uit zijn keel.

‘Moeder!’ schreeuwt hij. ‘Wat heb je gedaan?’

Ik wurm me langs hem heen en zie in een rieten mand enkele codices liggen, voor de open haard waarop gekookt wordt. Dan werp ik mezelf op de grond. Net buiten de smeulende resten ligt nog het bovenste randje van een papyrusvel dat ik oppak.

‘Nee!’ gil ik nu ook. ‘Nee!’

Ik lees de woorden, het is Koptisch.

Dit zijn de verborgen woorden die Jezus, de levende, sprak...

‘Raak niets aan,’ weet ik nog net uit te brengen.

Dan strompel ik naar buiten. Ik laat me vallen op het onbarmhartig hete zand. Laat me hier sterven, denk ik voordat het zwart wordt.

Eerder gepubliceerd in Thriller Magazine.

Loes den Hollander

Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zo luidt het gezegde. Wij nemen de proef op de som en vragen bekende (thriller)schrijvers hun fantasie los te laten op een door ons uitgekozen foto, maar dan in precies duizend woorden. Deze foto is voor Loes den Hollander. Dit is haar verhaal.

Er werd gewaarschuwd voor een man die een alleenstaande vrouw had overvallen. Uit de verklaring van het slachtoffer bleek dat laat op de avond iemand had aangebeld met de vraag of hij even de politie mocht bellen, omdat iemand op straat onwel was geworden en hij geen mobiele telefoon bij zich had. Toen de vrouw de deur opendeed, leek er eerst geen sprake te zijn van kwade bedoelingen. De man was vriendelijk en belde het alarmnummer. Althans, hij deed of hij dat nummer belde, maar volkomen onverwacht viel hij de vrouw aan met een mes. Het lukte haar hem af te weren en naar buiten te rennen. Daarna werd er een compositietekening verspreid van een blanke man met blond sluik haar, zoals je er dertien in een dozijn op straat tegenkomt. Tot nu toe is nog niemand opgepakt.

Maar ik laat niemand meer binnen die ik niet ken. Hoewel… Pete is een ander hoofdstuk.

Hij heeft blond sluik haar en hij is mijn minnaar. Dat lijkt misschien normaal, maar het ligt even anders, omdat ik vijfenvijftig ben en hij vijfentwintig is. Over zoiets praat je doorgaans liever niet en ik heb Pete met de hand op mijn hart beloofd dat ik tegen iedereen die ik ken zal zwijgen over onze relatie totdat hij zover is dat hij dit bekend wil maken. Dat gebeurt binnenkort en dan mag de hele wereld weten dat wij een koppel zijn.

Ik zou graag getrouwd zijn geweest en ik had kinderen willen krijgen. Toen ik twintig was leek dat te gaan lukken met mijn stoere blonde God die een blitse Harley had. Twee weken voor onze trouwdag reed hij zich dood en werd ik geen weduwe. Ik was gewoon weer alleen.

De tweede liefde die zich aandiende bleek nadat we ons drie maanden lang een slag in de rondte hadden gevreeën Multiple Sclerose te hebben. Ik zocht de betekenis van die ziekte op en verbrak de relatie.

De derde liefde was ontzettend getrouwd en kon niet scheiden omdat zijn kinderen te jong waren.

De vierde liefde had een ex die hem het licht in de ogen niet gunde en die geen gelegenheid onbenut liet om hem te claimen en zijn schuldgevoel te vergroten. Hij besloot naar haar terug te gaan. Ik was inmiddels vijfendertig en ik sprak met mezelf af dat ik alleen nog verliefd zou worden op een man met mogelijkheden. Maar die bleef weg. Ik studeerde, maakte carrière, verdiende veel geld, woonde in een mooi huis, ging vier keer per jaar op vakantie, en was alleen. Er waren one-night-stands, soms stelden ze iets voor, vaak niet. Toch wist ik diep in mijn hart zeker dat ik niet alleen oud ging worden. En nu heb ik Pete. Ik werd onwel op de parkeerplaats bij een supermarkt, hij bracht me thuis en twee uur later lagen we in bed. Zo eenvoudig kan het gaan.

Hij studeert binnenkort af als arts en wil zich specialiseren. Mijn Pete wordt chirurg, net als zijn vader. De vader die ik niet ken, maar aan wie ik voorgesteld ga worden als Pete de relatie met zijn jeugdvriendinnetje verbroken heeft. Iedereen denkt dat hij met haar zal trouwen, maar zijn relatie met mij heeft wat hij ooit voor haar voelde tenietgedaan. Dat moet ze weten en die mededeling zal de eerste stap zijn die de weg vrijmaakt voor ons. Vandaag vertelt hij het haar, vandaag wordt de eerste dag van het leven waar ik al jaren naar verlang.

Hij komt naar me toe als het achter de rug is.

Mijn huis is in beslag genomen door politie en iemand vertelt me dat hij dokter is. Ik ben niet ziek, ik wil geen dokter aan mijn lijf. In de keuken ligt de man die ik neerstak met een vleesmes. Ik heb al minstens tien keer verteld dat hij aanbelde en vroeg of hij even van mijn mobiele telefoon gebruik mocht maken omdat hij die zelf vergeten had mee te nemen en omdat er iemand onwel was geworden op straat. Ik heb ook verteld dat het niet in me is opgekomen dat hij geen goede bedoelingen kon hebben, omdat hij er zo aardig uitzag. Ik had beter moeten nadenken en ik had me moeten herinneren dat dit al eerder iemand overkomen was.

Hoe kan ik totaal niet aan een mogelijke overval hebben gedacht? Ik kijk toch televisie, ik lees toch kranten? De dokter zegt steeds dat ik me niet schuldig hoef te voelen.

Ik vertel opnieuw dat ik hem heb meegenomen naar de keuken omdat mijn mobiel daar lag, dat hij me belaagde met het vleesmes, dat het me lukte het uit zijn hand te pakken, dat hij me aanviel en dat ik stak. Ik huiver als ik mezelf bekijk en al het bloed zie. Als ik het ruik.

Ik wil de geur van de dood verwijderen uit mijn neusgaten. Ik wil alleen maar gelukkig zijn met Pete.

Hij weerde mijn omhelzing af en zei dat hij was gekomen om afscheid te nemen. We moesten ons verstand gebruiken en inzien dat we geen toekomst hadden met elkaar. Hij wist zeker dat hij verder moest gaan met zijn vriendin, maar hij wilde dat ik wist dat onze vrijage veel voor hem had betekend. Ik had hem goed gedaan in een periode van onrust en twijfel. Dat zou hij nooit vergeten.

We stonden in de keuken bij het aanrecht, ik had aangeboden om koffie te zetten. Het vleesmes hing naast de kaasschaaf en het riep me. Toen Pete door zijn knieën zakte, greep hij het mes vast. Ik hielp hem even en duwde het nog dieper in zijn strot. Hij gorgelde bloed, het spatte op mijn gezicht. Ik keek hem recht in zijn ogen, maar daar zat al geen leven meer in.

Een agente biedt aan me te helpen met douchen en het aantrekken van schone kleren. Ik loop met haar mee en zie even later Petes bloed van me wegstromen. De agente veegt de tranen van mijn gezicht en zegt dat ze me begrijpt.

Eerder gepubliceerd in Thriller Magazine.

Henk van Straten

Een beeld zegt meer dan duizend woorden, zo luidt het gezegde. Wij nemen de proef op de som en vragen bekende (thriller)schrijvers hun fantasie los te laten op een door ons uitgekozen foto, maar dan in precies duizend woorden. Deze foto is voor Henk van Straten. Dit is zijn verhaal.

Ze waren toiletten gaan zoeken, zijn vrouw en twee jonge dochters. Mark, aan een tafeltje met vier lege koffiebekers, ongeduldig naast de koffers, begreep eerst niet wat hij zag toen hij naar het bord met departures keek. Cancelled. Niet alleen hun vlucht, maar alle. Een systeemfout, dacht hij. Een bug, een glitch. Niet de werkelijkheid was mis, maar het digitale medium. Had er alleen achter hun vlucht cancelled gestaan - bestemming Budapest; een stedentrip in de Pinkstervakantie - dan had hij zich meer zorgen gemaakt. Het was dan ook een opluchting toen hij zag dat hetzelfde ook gold voor alle arrivals.

Niettemin ergerde hij zich aan het getreuzel van zijn vrouw en dochters, meisjes van respectievelijk twaalf en zestien jaar oud. Sinds ze hun puberteit waren ingegaan hadden ze hun moeder overtroffen waar het toilettijd betrof. Het was zelfs goed mogelijk dat ze een winkeltje in waren gegaan. Ook al wist hij zo goed als zeker dat er alleen iets aan de hand was met die borden, en niet met hun vlucht, toch wilde hij duidelijkheid.

Hij was niet de enige. Overal om hem heen was onrust ontstaan. Mensen keken fronsend op hun mobieltjes, of ze klampten alles aan wat in een uniform was gestoken, inclusief het horecapersoneel. Anderen bleven laconiek zitten, nog net niet schouderophalend. Hun voorbeeld besloot hij te volgen. Kom, niks aan de hand, niet meteen zo hysterisch. Maar de nervositeit werkte aanstekelijk.

Hij probeerde aan Budapest te denken. Aan het hotel, en dan vooral aan het continental breakfast en het zoutwaterzwembad, inclusief sauna. Hij was eraan toe; de groep 8 waaraan hij dit jaar lesgaf had hem al ruimschoots voor de zomervakantie uitgeput.

Toen hij het eerste groepje marechaussees voorbij zag rennen, automatische wapens in de aanslag, liet de onrust in zijn buik zich niet langer bedwingen. Hij stond op en wilde weglopen - iemand aanklampen, op zoek gaan naar een infobalie - maar de koffers hielden hem op zijn plek. Het waren er te veel: vier grote en zes stuks handbagage. Zijn vrouw en dochters waren nog steeds nergens te zien. Zijn paniek was als een bol van warme gelei die zich, groeiend en krimpend, tussen zijn hoofd en darmen heen en weer verplaatste.

Hij ging zitten en pakte zijn telefoon. Welke site moest hij als eerste openen? Een nieuwssite? Of die van het vliegveld? Nee, eerst zijn vrouw appen en zeggen dat ze zo snel mogelijk naar hem toe moest komen. Toen hij op zijn scherm keek zag hij dat zij hem al hadden geappt, zowel zijn vrouw als zijn oudste dochter.

Vrouw: Je moet komen! We worden vastgehouden. Ik weet niet precies waar. De douane of iets dergelijks.

Oudste dochter: Pap je moet helpen. Er is een soort vergissing gemaakt. We moesten ineens mee. Straks missen we de vlucht.

Opnieuw stond hij op. Hij keek om zich heen, ook al wist hij niet precies waarom. Hij begon zijn vrouw te appen maar besloot toen om haar te bellen. Meteen voicemail. Hetzelfde gebeurde toen hij zijn oudste dochter probeerde en daarna zijn jongste. Hij appte zijn vrouw: Ik weet niet waar jullie zijn. Daarna nog een: Ik vind jullie wel.

Controle wilde hij voelen. Overzicht moest hij hebben. Er moest een verklaring zijn voor dit alles. Maar inmiddels waren ook de laconieken niet zorgeloos meer.

‘Nee!’ hoorde hij iemand schreeuwen met een klank die zijn bloed deed bevriezen. Een nieuw groepje bewapende mannen sleurde een oudere man mee. Maar dit was geen marechaussee; deze mannen droegen gewone kleren. Ook op andere plekken klonk geschreeuw. Overal was commotie. Kassa’s waren verlaten. Mensen renden. Het licht in een vitrine met gebak knipperde even en doofde toen.

Het gilde in hem: mijn geliefde, mijn meiden. Toen hij opnieuw naar zijn telefoon greep had hij ineens geen bereik meer. Zijn angst en verwarring transformeerde tot woede: hoe kon dit zomaar gebeuren en wie was er verantwoordelijk voor? Maar al snel had de paniek opnieuw de overhand.

Fuck de koffers; hij pakte alleen hun handbagage. Maar toen hij wilde weglopen werd hij hard bij zijn schouder gepakt. Ook hij werd nu meegenomen, vreesde hij. Maar het was een tengere, ongewapende man die hem aansprak. Suffe kleren en een bril.

‘Blijf zitten,’ sprak de man, en ging naast Mark zitten. ‘Hou je gedeisd, niet bewegen. Alleen dan kun je het overleven. Ik kan je redden.’

Een vrouw lag op de vloer te creperen alsof vergiftigd. Een man werd door zijn hoofd geschoten; Mark zag de helft van zijn gezicht exploderen. Overal kreten van pijn, van paniek, van woede. Het ging te snel; hij kon het met zijn verstand niet bijhouden; het was niet echt.

‘Dit is nog niks,’ zei de man. ‘In een vuilnisbak verderop liggen een afgesneden oor en een paar vingers. Ik zag een kind lopen naast een moeder zonder hoofd.’

Mark staarde hem aan. Een nietszeggend gezicht, tot je wat langer keek en zag hoe prominent de vorm van zijn schedel onder zijn gelaat was te zien.

Mijn geliefde, mijn meiden. ‘Wat is er aan de hand?’ smeekte Mark, nu in tranen. ‘Worden we aangevallen? Zijn het terroristen?’

‘Aangevallen? Ja. Terroristen? Ja. Op alles ja.’ De man wees naar boven, naar het glazen gedeelte van het hoge plafond. Mark zag de lucht, rood als gloeiende kolen. Nu pas merkte hij hoe warm hij het had.

‘Is er iets met het klimaat? Wat gebeurt er?’

‘Het klimaat: ja. De revolutie: ja. Een virus: ja.’ De man zuchtte diep en langzaam. ‘Het is tijd. Het kwam er altijd al aan, de versmelting van Alpha en Omega, de realiteit die zichzelf opvreet. Je kunt niemand redden. Je moet blijven zitten.’

Deze man is gek, dacht Mark. De stukken handbagage had hij nog stevig in de hand. Hij begon te rennen en te roepen. Er klonk gegons en het werd almaar luider en luider. Er hing rook, steeds meer, steeds dikker. Hij hoorde zichzelf niet meer en zag niet meer waar hij liep. Hij schreeuwde: ‘Wat gebeurt er?!’ Waarna hij zichzelf kwijtraakte en werd opgeslokt.

Eerder gepubliceerd in Thriller Magazine.

Winnaar 1000 woorden schrijfwedstrijd:

Carolien Cramer

Bio

Mijn naam is Carolien Cramer (1959). Na de middelbare school volgde ik een opleiding aan de HNO in Utrecht. Ik koos voor de gezondheidszorg waarin ik jarenlang werkzaam was. Schrijven bleef echter mijn passie. Ik schrijf graag korte, spannende verhalen. Op dit moment werk ik ook aan mijn thrillerdebuut. Meedoen aan deze schrijfwedstrijd vind ik een uitdaging.

Roulette

‘Hé, Eric, knakker,’ klinkt het amicaal. ‘Kunnen we er niet gewoon over praten?’

Ik kijk naar de vent die voor me loopt. Hij kijkt achterom en lult aan een stuk door. Vincent, heet hij. Vincent de Jongh. Succesvol makelaar, een veertiger. We zijn van dezelfde leeftijd. Zijn blauwe overhemd vertoont vochtige plekken op zijn rug en zijn kale kop glimt als een biljartbal. Ik kan zijn zweet ruiken. Bah.

‘Voor je kijken,’ zeg ik. ‘Doorlopen en je bek houden.’

De zon brandt er genadeloos op los. Het braakliggende terrein, een verlaten

natuurcamping, ligt midden in het bos. Het is een ideale locatie maar lijkt wel een woestijn op deze zomerse dag in augustus. Mijn blonde haren kleven op mijn voorhoofd en ik voel een straaltje vocht over mijn buik lopen. Mijn spijkerbroek plakt aan mijn benen. Ik heb het bloedheet en vervloek de hitte.

Vincent houdt eindelijk zijn bek en sjokt door. Mijn bevelen lijken te werken. Zijn

gezette lijf ploetert zich voort door het mulle zand. De vent heeft een conditie van niks.

Ik loop twintig passen achter hem. Met mijn linkerhand veeg ik het zweet van mijn

voorhoofd. Met mijn rechter klem ik het wapen vast. Mijn vinger ligt nog net niet op de

trekker.

Ik laat Vincent nog zes passen doorlopen en roep dan dat hij stil moet staan.

‘Draai je om,’ beveel ik.

Vincent draait zich om.

‘Ga op je knieën zitten.’

Hij zakt in het zand.

‘Doe je handen achter je hoofd.’

Hij doet alles wat ik vraag. Zijn bloes hangt over de rand van zijn zwarte broek. Ik zie een stuk van zijn blote buik, zijn navel. Gadverdamme.

‘Eric,’ piept hij met hese stem. En nog een keer: ‘Eric?’

‘Ja?’ zeg ik kalm. Ondertussen controleer ik mijn wapen. Met mijn duim schuif ik over de veiligheidspal. Het ding zegt klik.

‘Je schiet toch wel met losse flodders, hè?’ Vincent kijkt me aan. Grote, bruine ogen. Bleek gezicht.

‘Tuurlijk, kerel. Tuurlijk. Dat doen we toch altijd?’

Het is een gevaarlijk spel dat we spelen. Op basis van vertrouwen. We spelen het al jaren. Dit jaar voor de tiende keer.

Ik blaas in de loop van de Glock en denk aan vorig jaar. Toen joeg hij me door een leegstaand schoolgebouw. Het stond vol met boobytraps. Ik kon ternauwernood ontsnappen. Jezus. Ik zweette peentjes. Ik scheet zowat in m’n broek. Dat was niet normaal. Hoezo losse flodders?

Ik kijk Vincent aan. De zon schijnt schuin op zijn gezicht en ik zie de angst in zijn ogen. Hij schijt in zijn broek, denk ik vermaakt. Dit jaar is het mijn beurt.

Ik loop naar hem toe en blijf op ongeveer drie meter afstand staan en strek mijn arm. Ik knijp mijn niet dominante oog dicht. Mijn rechter. Met vaste hand richt ik het wapen op mijn zakenpartner. Het is een klerelijer. Ik mik op zijn hoofd. Over tien seconden krijgt hij er een tussen zijn donkere wenkbrauwen. Ik kan niet wachten tot het zover is en tel hardop af: ‘Tien, negen, acht…’

‘Verdomme,’ vloekt Vincent.

‘Zeven, zes, vijf, vier…’ Zie ik nou tranen in zijn ogen? Serieus?

Hij smeekt of ik alsjeblieft wil stoppen. Nu. Hij heeft er genoeg van, zegt hij.

‘Rien ne va plus, Vincent,’ zeg ik zacht. ‘Drie, twee, één…’

‘Nee!’ schreeuwt hij keihard. ‘Stop!’

Het geluid van het schot overtreft zijn laatste schreeuw. Vincent valt voorover met zijn gezicht in het warme zand. Een doffe plof. En dan… stilte. Doodse stilte.

Godverdomme. Volgens mij raakte ik hem in zijn borst. Mikken is niet mijn sterkste kant. Ik haal een paar maal diep adem. Nu is het drukkend warm. Er staat geen zuchtje wind. Uit mijn broekzak vis ik een zakdoek en poets het wapen grondig schoon.

Ik voel mijn hart in mijn keel kloppen als ik even later naast het lompe lichaam sta. Het zand kleurt langzaam rood. Mijn mond is kurkdroog. Mijn tong een lap leer. De adrenaline giert nog door mijn lijf.

Dit was kicken, denk ik. Niet te evenaren. Top.

Ik ga op mijn hurken zitten en stop het wapen in zijn rechterhand ter hoogte van zijn borst.

Overduidelijk zelfmoord. Ik kan er niets anders van maken. Game over.

Werkelijk, het verbaast me dat ik er koud onder blijf. Dat het me geen reet doet.

De lucht betrekt, in de verte rommelt het. Een fikse regenbui zou alle sporen wissen. De auto van Vincent staat aan de rand van het bos. Die van mij een halfuur lopen hiervandaan.

Ik pak mijn iPhone uit mijn kontzak en check de tijd. Halfvier. Over anderhalf uur heb ik een afspraak met Vincent. Op ons makelaarskantoor, De Jongh & Verbeek. Ik moet opschieten.

Als ik bijna bij de bosrand ben, voel ik opeens de koude loop van een wapen in mijn nek.

Fuck.

Ik bevries. Mijn hart mist een paar slagen. Ik schrik me kapot. Vincent mompelt iets in mijn oor. Hij is allesbehalve dood, staat vlak achter me. Hij heeft het over de grote verwisseltruc.

‘Toen jij moest piesen,’ fluistert hij. ‘Weet je nog, knakker?’

Ik weet het nog en denk aan de korte pitstop onderweg hiernaartoe. Er loopt warm vocht langs mijn benen. Nu pies ik in mijn broek. De blamage.

‘Je liet je Glock op je stoel liggen,’ zegt hij zachtjes en hij grinnikt. Hij stinkt uit zijn bek naar rook. Verdomme, ik vertrouwde hem. Hij verwisselde het magazijn. Shit, shit, shit. Mijn darmen maken een raar geluid en ik voel me misselijk worden.

‘Je bloedde,’ murmel ik wanhopig. ‘Ik weet zeker dat je bloedde.’

‘Nepbloed. Zo’n zakje uit een feestwinkel.’

‘Vincent,’ fluister ik. ‘Kerel. Kunnen we er niet gewoon…’

‘Doorlopen en je bek houden,’ zegt hij streng.

Zwijgend leggen we enkele meters af. De eerste druppels vallen. Een bliksem kraakt boven ons hoofd. Ik tel. Verder dan drie tellen kom ik niet. De klap is oorverdovend. De grond dreunt onder mijn voeten. We staan stil. Het regent. Het hoost.

‘Rien ne va plu, Eric. Mijn beurt. Drie, twee, één…’

Runner-up:

Melissa Skaye

Bio

Ik ben Melissa Skaye (4-4-1972) en ik woon samen met mijn man, zoon en dochter in Hoorn. Auteur van de VT-thrillerreeks: Virtuele tango, Verboden tranen, Verleden tijd, Verminkte toekomst en Verknipte tegenstander is het vijfde deel met rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra in de hoofdrol. Het zesde deel verschijnt in oktober 2019. Ook ben ik auteur van de thriller In onschuld en van de fantasyreeks Jeremy Jago. Samen met J. Sharpe schreef ik de thriller Meedogenloos en heb ik in diverse bundels korte thrillerverhalen gepubliceerd. Ik vind dat je als auteur nooit bent uitgeleerd, hoeveel boeken er ook op je naam staan. Met veel plezier schreef ik 1000 woorden voor deze wedstrijd.

Toevlucht

Ineengedoken in de donkere voorraadkast hoorde Mirte de voetstappen in huis. Hij deed niet bepaald zachtjes. Het had verbeelding geleken toen ze eerder vanavond op de bovenverdieping geluiden meende te horen en dat ze dacht dat de een of andere klootzak het lef had om via de bovenverdieping naar binnen te komen. Het eerste wat ze in haar paniek had gedaan, was zich in de ruime kast verbergen. Haar hart bonsde gevaarlijk snel en beukte tegen haar ribbenkast. Mirte haatte het om zich zo kwetsbaar te voelen. Ze dacht aan haar mobiel die op de bank lag. Zo dichtbij, maar tegelijkertijd heel ver weg. Voor haar geestesoog zag ze zichzelf het apparaat gebruiken. Hysterisch en huilend, maar het zou haar redding zijn.

Haar lichaam tintelde, haar ademhaling stokte en ze greep iets wat naast haar stond. Het leek op de zak kattengrit die ze vorige week had gehaald. Beter dan niets. Het was natuurlijk een inbreker, gewoon omdat hij dat kon, op het idee gebracht door een openstaand slaapkamerraam. Ze hield de zak stevig tegen zich aangeklemd, als een reddingsboei. Mirte haatte het gevoel van machteloosheid, waarvan ze nu pas echt begreep wat dat inhield. Kom op, sprak ze zichzelf toe. Wees geen schijtluis, kom uit die kast, pak je mobiel en vlucht daarna de kast weer in, maar dan wel terwijl je belt.

Voorzichtig schoof ze een stukje naar voren, luisterde of de kust veilig was terwijl haar hart in haar keel klopte. Haar ene hand hield de zak stevig vast, de andere voelde aan de deur. Wat nu als hij beneden was? Ze hoorde niets. De stilte om haar heen werkte verlammend. Het zou beter zijn als ze wel iets hoorde, zodat ze kon bepalen waar in huis hij was.

Mirte schoof terug naar achteren. Ze hield haar adem in, haar handen tintelden en ze ademde verder door haar neus. Een stekende hoofdpijn kwam ongenadig opzetten. Mirte’s ademhaling versnelde, haar hart sloeg op hol, een laagje koud zweet bedekte haar gezicht: hyperventilatie. Fuck, ook dat nog. Haar lichaam begon onbeheersbaar te trillen en ze kon haar tanden horen klapperen.

Een kreet viel niet te onderdrukken toen hij ineens keihard op de deur bonkte. Wtf, waarom deed hij dat? Ze dook in elkaar. Mirte ademde in en uit door haar neus. Ze had al veel eerder naar buiten kunnen rennen. Ze had al veel eerder haar mobiel kunnen pakken. Herstel: móéten pakken. Levensreddend, een telefoontje naar 112 en er was politie gekomen. Wat had zij in haar angst gedaan? Zich verstoppen.

Een luide klap deed haar hart als een vogeltje in haar borstkas fladderen. Was dat de voordeur? Mirte verliet haar schuilplaats niet, het kon ook een valstrik zijn. Wat wilde hij in godsnaam van haar? Ze wachtte en telde in haar hoofd de minuten weg. Nadat er zeker tien minuten voorbij waren, begon ze te geloven dat ze alleen was. Buiten het getik van de wandklok in de huiskamer hoorde ze helemaal niets. Toch bleef ze zitten, met verkrampte spieren en boos op zichzelf. Adem in, adem uit, sta op en pak je mobiel. Bel 112 en daarna Carlos. O jezus, wat zou haar vriend kwaad op haar zijn dat ze zich verstopte in plaats van een gevecht aan te gaan.

Je hebt niets aan een mobiel als wapen, Mirte, neem de pepperspray die ik voor je heb gehaald, want je zal de eerste en de laatste niet zijn die volkomen verrast wordt door een inbreker. Niet twijfelen, meteen gebruiken.

Waarop zij had gezegd: Wat nu als diegene de spray van me afpakt en mij in mijn gezicht spuit? Ben ik mooi klaar.

Geïrriteerd had hij geantwoord: Jij zou het niet eens durven doen, jezus zeg. Dacht je nu echt dat een mobiel je leven redt? Vergeet het maar. Gebruik die fucking spray! Hij had makkelijk lullen.

Zonder enige inleiding vloog de deur van haar schuilplaats open. Ze schreeuwde het uit. Knipperend tegen het licht zag ze vaag een silhouet. Ze focuste en hield de zak grit stevig in haar armen. De inbreker droeg een bivakmuts, stond stokstijf en voedde zich met haar angst.

Mirte liet haar urine lopen. Het voelde warm, het was een teken van leven, maar al snel voelde ze een schrijnend en koud gevoel bij haar dijen.

Een hand vloog naar voren en trok aan haar haren.

Mirte werd wreed uit haar veilige cocon gesleurd en ze herinnerde zich de zak die ze zo stevig in haar handen hield. Ze beukte in op haar aanvaller, maar werd al snel van haar wapen ontdaan. De zak scheurde open en witte korrels vlogen door de gang. Ze gilde en trapte, zette zich schrap en probeerde houvast te vinden aan de deurpost. Ze werd de huiskamer ingetrokken, haar hoofd werd met kracht naar beneden gedrukt. Vechtend voor haar leven probeerde ze omhoog te komen en kwam in plaats daarvan op handen en knieën terecht.

Haar hoofd voelde alsof het explodeerde toen ze een klap in haar nek ontving. Haar benen deden het ineens niet meer. Ze zakte weerloos op de grond. Met een laatste restje wilskracht probeerde ze op te staan, maar ze wist zich slechts op haar rug te draaien. Haar stalker boog zich over haar heen en toen hij de bivakmuts afdeed, voelde ze hoe de verlamming bezit van haar hersenen nam.

Haar geest schreeuwde, maar wist haar mond niet te bereiken. Ze kon haar ogen niet geloven.

‘Lesje geleerd?’ zei Carlos. ‘Ik zei toch dat ik keihard zou bewijzen dat een mobiel je leven niet kan redden?’ Hij bood Mirte zijn hand en trok haar omhoog. ‘Een pijnlijk bewijs. Het moest toch even, uit naam der liefde.’

Ze stond met een pijnlijk lichaam op haar benen te zwaaien.

‘Ik vond het niet leuk, maar het is voor je eigen bestwil.’ Hoofdschuddend zei hij: ‘Ik zie niet die loeidure pepperspray die ik heb gekocht. Gebruik het, verdomme!’

Mirte liep naar haar handtas en pakte de spray. Ze ging precies doen wat hij van haar eiste.

Runner-up:

Annette Akkerman

Bio

Ik ben chemicus en werk bij een R&D afdeling van een voedingsmiddelenbedrijf. In mijn vrije tijd houd ik van reizen, de natuur, theater en kunst. Ik schilder en schrijf gedichten en korte verhalen in verschillende genres

De duivel schuilt in ons midden

Sarah werpt de stapel papieren op de eettafel. Weer laat Lisa alles aan haar over. Lisa lijkt er geen last van te hebben, dat binnen drie weken eerst papa verongelukt en daarna mama zich van het leven berooft. Haar leven van feestjes gaat gewoon door en Sarah kan alles opknappen. De enige die zich om hen bekommert is Victor, de broer van papa. Ze is blij dat hij aangeboden heeft om hen te helpen bij de administratie. Het is allemaal zo lastig, omdat alles van papa nog niet afgehandeld is en nu komt ook de dood van mama er nog bij. Vanmiddag komt Victor alle documenten ophalen. Sarah bekijkt de grote stapel. Ze heeft ze overal vandaan geplukt. Misschien dat ze de papieren al kan sorteren, voordat Victor komt.

Sarah legt de documenten op verschillende stapeltjes. Wat is dit nou? Een brief in het handschrift van Victor aan haar vader over een lening of iets dergelijks. Ze begrijpt niet veel van de ambtelijke taal. Dat moet ze zo dadelijk maar even vragen. Ze gaat door met uitzoeken, maar de brief laat haar niet los. Er is iets mee. Misschien kan ze het beter even achter houden. Sarah legt hem in de geheime lade van de secretaire. Hier bewaart ze allerlei briefjes en kattebelletjes, waar ze speciale herinneringen aan heeft. Bovenop ligt de afscheidsbrief van mama. Hoe vaak heeft ze hem al niet gelezen? Ieder woord heeft ze gespeld om de plotselinge zelfmoord van mama te begrijpen. Natuurlijk was mama kapot van het ongeluk van papa. Het was zo onnodig. Als de garage de remmen nu beter gecontroleerd had. Haar moeder wilde de garage zelfs nog aansprakelijk stellen. Volgens Victor kon ze het beter laten rusten. Hij als advocaat schatte de kans laag in dat het iets zou opleveren. Het zat mama niet lekker. Daarom is het zo vreemd dat mama er een einde aan maakte, dat paste helemaal niet bij haar. Ze wilde er alleen maar zijn voor Sarah en Lisa.

Sarah legt het briefje met het handschrift van Victor op de brief van haar moeder en meteen weet ze wat haar zo argwanend maakte. Het is op hetzelfde papier geschreven. Ze legt beide brieven naast elkaar. Haar adem stokt. De inkt op het briefje van mama is uitgelopen waar een traan het papier heeft geraakt. Inkt van een vulpen. Mama schreef nooit met een vulpen. Zelfde papier, de pen van Victor. De gedachten van Sarah gaan razendsnel.

Sarah kijkt op de klok. Nog iets meer dan twintig minuten. Eerst Lisa bellen. De telefoon gaat over.

‘Lisa, neem op! Je zit altijd bovenop die telefoon, kom op.’

‘Mispoes! Heb even geen tijd voor je…’

De voicemail. Waar ging Lisa naartoe? Had ze nu maar geluisterd. Sarah probeert haar gedachten te focussen. Bioscoop, dat was het. Kaartjes van Victor. Hij heeft haar weggelokt.

Wat nu? Sarah probeert haar nog een aantal keren te bellen. Misschien dat Lisa door al het trillen begrijpt dat er iets aan de hand is. Ondertussen dwingt Sarah zich om na te denken. Waarom wil Victor haar hier alleen hebben? Zou het met de brief te maken hebben? Die ligt veilig opgeborgen. Die vindt hij nooit. Ze moet Lisa waarschuwen. Haar handen trillen als ze een bericht typt: Pas op voor Victor! Hij is bij de dood van papa en mama betrokken.

Nog tien minuten. Het hoofd van Sarah slaat op hol. Ze kan hier niet blijven. Alleen met die griezel. Ze trekt haar jas aan. Een ping op haar telefoon. Bericht van Lisa: Ik kom! Sarah stapt de galerij op en trekt de deur dicht. Ze kijkt naar beneden. Er parkeert een grijze Clio. Dat is haar oom niet. Of toch? Victor stapt uit en kijkt om zich heen. Waar is zijn Porsche? Die valt natuurlijk te veel op. Sarah rent naar de lift. Ineens schieten allerlei beelden uit films door haar hoofd. Hij neemt natuurlijk ook de lift, dan is ze er meteen bij. Naast de lift is de werkruimte van de conciërge. Gelukkig de deur zit niet op slot. Haar hart doet pogingen uit haar borst te ontsnappen. Vanuit de werkruimte kier ziet ze dat de lift naar boven komt. Ze sluit de deur. Victor weet natuurlijk niet dat ze niet in de woning is. Zijn voetstappen verwijderen zich van haar af. Ze opent de deur op een kier. Victor loopt naar hun woning. Wat heeft hij in zijn hand? Een pistool? Ze heeft het zich dus niet alleen maar ingebeeld.

Om hem goed te kunnen zien, opent Sarah de deur iets verder. Ze voelt haar telefoon trillen. Bericht van Lisa: Politie gebeld! Houd je schuil. Als ze de deur weer dicht wil trekken laat ze haar sleutels vallen. Victor draait zich om en kijkt waar het geluid vandaan komt. Sarah trekt de deur snel dicht, maar hij heeft haar gezien. Hij komt op haar af met een pistool in zijn hand. In twee stappen is Sarah bij de lift. Victor is nog geen tien passen van haar vandaan. Ze drukt op de knop naar beneden. Net voordat Victor er is, sluit de deur. Dan gaat de deur weer open en sleurt Victor haar uit de lift.

‘Gewoon meekomen’, fluistert hij in haar oor. De liftdeur sluit zich achter haar en gaat naar beneden. Ze blijft staan. Victor port met het pistool in haar rug. Hij duwt haar vooruit. Bij de deur voelt ze in haar zak.

‘De sleutel is uit mijn jas gevallen.’

Victor voelt in haar zakken.

‘Teruglopen. Geen manoeuvres, want je gaat eraan. Denk maar aan je vader en moeder.’

Weer lopen ze over de galerij. Waar is iedereen? Is er dan niemand thuis?

‘Sarah, laat je vallen!’ klinkt het opeens.

Sarah bukt en maakt zich klein. Er klinken schoten, het pistool van Victor valt uit zijn hand. Agenten grijpen hem en voeren hem af. Als Sarah opkijkt, kijkt ze in de ogen van Lisa. Nog nooit was ze zo blij haar zusje te zien.

Runner-up:

Agnes Bazuin

Bio

Mijn naam is Agnes Bazuin (44 jaar) en fulltime werkzaam als jurist. Naast werken en schrijven ben ik een fanatieke sporter.

Schrijven betekent voor mij plezier hebben en creatief bezig zijn. Het schrijfproces levert me veel energie op. Het geeft me een kik als ik bedenk dat ik iets creëer waar anderen ook plezier aan beleven. Ik wil met mijn verhalen mensen het gevoel geven dat ik zelf ook ervaar als ik een goed boek/ verhaal lees. Het gevoel dat je vanaf het begin in het verhaal wordt gezogen en alles om je heen vergeet. Dat is zo heerlijk!

Toxische vriendschap

De adrenaline laat mijn hart sneller kloppen, mijn hoofd tolt en het gal brandt achterin mijn keel. Ik sprint naar huis, smijt de voordeur open en met een hand voor mijn mond ren ik naar de badkamer. Ik hang boven de wc en bij elke beweging spannen mijn buikspieren zich samen. Hijgend houd ik me aan de randen van de wc vast, laat mijn hoofd op de wc-bril rusten en haal diep adem. Beelden en herinneringen flitsen voorbij. Mijn kwelgeest is terug.

Wekenlang deed hij mij pijn, vernederde hij me. Na mijn ontsnapping kwam ik in een neerwaartse spiraal terecht en leefde ik dag en nacht met een schuldgevoel: waarom was ik niet met mijn vriendinnen in die taxi gestapt? Het knaagde aan me en holde me vanbinnenuit.

Via mijn therapeut ontmoette ik Dennis; de man met de tics. Hij werd een goede vriend, iemand bij wie ik mijn diepste gevoelens kwijt kon, met wie ik al mijn geheimen deelde en die plechtig beloofde mij nooit in de steek te laten. Hij belde elke avond, vergezelde me naar zelfverdedigingscursus en steunde me als ik het niet meer zag zitten.

Onze vriendschap veranderde twee maanden geleden. Dennis belde me meerdere malen per dag op mijn werk en hij stond regelmatig onaangekondigd bij mijn appartement. Het gaf me een onbehaaglijk gevoel. Ik sprak hem erop aan. Het voelde als verraad maar ik moest hem vertellen dat hij me verstikte. Hij hield me, bewust of onbewust, tegen. Ik was meer bezig met leven met de rem erop, dan met het waarmaken van mijn dromen. Ik wilde gas geven en had behoefte aan meer kleur in mijn leven. Zijn beschermende vleugels waren overbodig geworden. Met een rood aangelopen gezicht en waterige ogen had hij mij aangestaard.

Ik duw me van de badkamervloer op en bel de politie. De agente vertelt dat hij twee dagen met proefverlof is. Ik vraag haar of dat betekent dat hij binnenkort vrijkomt. Ze antwoordt bevestigend. Mijn keel trekt dicht en ik heb een knoop in mijn maag. Nee! Waarom nu?

Met gemengde gevoelens bel ik Dennis. Hortend en stotend en met een brok ik mijn keel vertel ik Dennis dat ik hem heb gezien. Een uur later schalt de bel van de voordeur. Dennis. Mijn handen trillen zo erg dat ik pas na vier pogingen de sleutel in het sleutelgat van de voordeur krijg. Dennis zegt dat hij alles voor me zal doen, onvoorwaardelijk. Ik weet niet precies wat hij bedoelt.

Ineengedoken onder mijn dekbed kwamen de herinneringen en de emoties in alle hevigheid terug: zijn aanrakingen, zijn slechte adem, zijn spottende grijns en de manier waarop hij me murw maakte. Ik baadde in het zweet en voelde me verloren, geradbraakt.

In mijn pyjama slof ik door mijn appartement en probeer ik, zoals ik van mijn therapeut heb geleerd, mijn negatieve gedachten te stoppen. Ongeïnteresseerd bekijk ik de nieuwssite van AT5. Eén nieuwsbericht trekt mijn aandacht: een ongeval bij metrostation De Pijp, bij mij om de hoek. Ik voel hoe het bloed uit mijn gezicht trekt en zoek met mijn linkerhand steun bij de eettafel. Met mijn rechterhand scrol ik door het nieuwsbericht. Een 50-jarige man is op het spoor gevallen, onder de metro terechtgekomen en direct overleden. De man is geïdentificeerd: K.Z.P. de B. Ik hap naar adem en kijk naar de foto op mijn scherm. Haastig lees ik verder. De politie doet onderzoek naar de toedracht van het ongeval en vraagt getuigen zich te melden. De camerabeelden van het ongeval worden om 20.35 uur bij het tv-programma Opsporing Verzocht getoond. Geen duizend woorden kunnen beschrijven hoe ik me voel.

De presentatrice waarschuwt voor de schokkende beelden en vraagt getuigen te bellen naar telefoonnummer 0900-2019. Met opgetrokken knieën en bijtend op mijn nagels zit ik voor de televisie. Links in beeld komt de metro aanrijden. Mijn ogen bewegen naar rechts en ik herken hem meteen. Pafferig gezicht, zijn dikke buik over zijn spijkerbroek en zijn kalende kruin. Een paar seconden later valt hij schreeuwend en zwaaiend met zijn armen op het spoor. Met open mond bekijk ik de close-up beelden. Mijn oogt valt op de man naast hem en mijn hart maakt een sprongetje.

Mijn mobiel trilt in mijn broekzak. Ik kijk op het schermpje en neem op.

‘Heb je het gezien?’

‘Wat heb je gedaan? Ben je gek geworden?’ stotter ik terwijl het snot uit mijn neus loopt en ik een misselijkheidsgolf voel aankomen.

‘Nou zeg, is dat het enige wat je kunt zeggen na alles wat ik voor je heb gedaan?’

‘Hij ... hij is dood en jij hebt hem geduwd.’

‘Ik raakte hem per ongeluk toen ik de controle over mijn armen verloor. Jij weet toch hoe dat gaat als ik last heb van mijn tics?’

‘Mijn god, je hebt hem vermoord!’

’Ik heb het voor jou gedaan! Jij hebt gisteren gezegd dat je hem nooit meer wilde zien. Waar of niet?’

‘Ja … maar dat betekent niet dat hij dood moet!’

Ik voel me verlamd en heb klamme handen. Mijn telefoon glijdt uit mijn hand en valt op de bank. Zijn stem wordt luider, grimmiger en zijn ademhaling zwaarder. Dennis schreeuwt dat ik blij moet zijn en dat hij me niet begrijpt. Ik kan zijn stem niet langer aanhoren en druk het gesprek weg. Op de bank kruip ik met prikkende ogen in elkaar. Eén gedachte overheerst: waarom heb ik het zover laten komen? Het is mijn eigen schuld, weer. Was dit wat hij bedoelde met onvoorwaardelijke vriendschap?

Ik word opgeschrikt door gebonk op mijn voordeur. Ik verroer me niet.

‘Ageeth, alsjeblieft, doe open! We zijn vrienden en we moeten praten!’

Met bevende vingers toets ik het nummer op mijn telefoon in. Wel. Niet. Wel. Niet. ‘Goedenavond, u spreekt met de redactie van Opsporing Verzocht. Met wie spreek ik?’

Het gebonk houdt niet op en ik hoor Dennis schreeuwen dat we voor altijd met elkaar zijn verbonden en hij al mijn duistere geheimen kent.

‘Hallo, met wie spreek ik?’

Ik zeg niets.

Runner-up:

Remco Houtepen

Bio

Remco Houtepen

48 jaar.

Lezer, boekverkoper.

Ik schrijf zo nu en dan korte verhalen.

De man

‘Hallo met Simon?’

‘Met mij pap.’

‘Hey schatje, hoe is het?’

‘Niet goed pap, pap . . . pap ik heb hem gezien.’

‘Je hebt hem gezien? Wie heb je gezien Mies?’

‘Pap, hem, ik heb de man gezien, ik weet waar hij woont, ik weet in welke auto hij rijdt, ik zag zijn kinderen, zijn vrouw, hij lachte. Hij is verdomme een arts pap, een arts verdomme. ‘

Simon hoort de snik in haar stem, voelt dat ze even niet meer de stoere tweedejaars studente in Amsterdam is, dat ze bang is, het niet meer weet, gewoon haar vader nodig heeft. De papa die zich nu zelf voelt alsof hij heel hard, zonder vaart te minderen, met een blinddoek om tegen een muur is opgerend. De woorden dreunen nog hard door in zijn hoofd. ‘Pap ik heb hem gezien’, ‘Pap ik heb hem gezien’. Van links naar rechts, van rechts naar links, van boven naar onder en van onder naar boven schiet het door zijn kop. De klok gaat in één keer tien jaar terug. Weg is de levensvreugde die hij sindsdien, al was dat alleen maar door de liefde voor zijn Marissa en Miesje, weer mondjesmaat was gaan voelen.’

‘Pap ben je er nog?’

‘Ik ben er nog.’

2-4-2009, 07:45 uur.

Die donderdagochtend begon het feest al vroeg, zingen, taart, cadeaus! Het was zomaar traditie geworden op de verjaardag van de tweeling, al vanaf dat ze één jaar werden, een dagje uit, de Efteling deze keer. Simon kust zijn mooie Klara op het hoofd en legt zijn hand op haar schouder, Mies en Marissa zitten aan tafel. Als de één gaapt, gaapt de ander. Huilt de één, dan troost de ander. Lacht de één, dan lachen ze samen. Marissa is net wat groter en sterker dan Mies, dat zien Klara en Simon meteen, voor een buitenstaander is de ééneiige tweeling bijna niet van elkaar te onderscheiden. Nu zijn ze nog wat slaperig maar willen graag weg, allebei vannacht tien geworden, morgen vieren ze het voor de familie en vrienden, vandaag dus met z’n viertjes, de meiden hebben het er al weken over, vroeg op staan was geen probleem.

‘Kom op dames!’, Klara maant de meiden hun schoenen en jas aan te trekken. Het is niet aan dovenmansoren gericht, ze stuiven giechelend de gang in, ‘Wie het eerste klaar is!’.

Op de A9 midden in Amstelveen. Eén auto voor hun voegt een zwarte Audi met veel te lage snelheid in. Klara zit achter het stuur, ze vloekt, voor ons rode remlichten schreeuwen ‘pas op!’. Adrenaline schiet door ieders lichaam, komt de auto op tijd tot stilstand? Een doffe dreun van achteren, een vrachtwagen boort zich met vernietigende kracht achterin de auto van Klara en Simon, Miesje huilt, Marissa troost haar niet. Simon kijkt naar de Audi, ziet de bestuurder uitstappen, ze kijken elkaar aan. Miesje ziet hem ook, ze krijst ‘Hij kijkt naar ons!’. De man stapt snel in, rijdt met hoge snelheid weg. Simon kijkt opzij, ziet hoe het stuur zich diep in de buik van zijn vrouw heeft geduwd, ziet haar blik, het straaltje bloed uit haar mondhoek. Hij weet het, zijn hart wil stoppen, maar dan hoort hij Miesje, ‘MARISSS, MARISSS?! MAMAAA! PAPAAA!’

Sirenes, stemmen, ‘hoe heet u?’, ‘rustig maar meisje, wat is jouw naam’, ‘Miesje’ hoort hij zeggen. Waarom zwijgt Marissa, ‘blijft u wel bij ons meneer, we gaan de auto openknippen, rustig maar’, ‘vind je deze beer mooi Miesje?’. Ambulances. ‘WAAR IS MARISSA?! WAAR IS MIESJE?!’ ‘Miesje mag met u mee in de ambulance meneer, het andere meisje is al onderweg naar het ziekenhuis.’

‘Pap, ik zit in de bus, ik wil bij jou zijn, ben er met een uur okay?’

‘Okay schat, fijn.’

Klara, zijn lieve vrouw, dood, Marissa in coma, vader van een meisje dat verder moet. De dode ogen van zijn lief voor altijd in de zijne gebrand. En dan zijn mooie Marissa, in dat bed, met al die draden en slangen, in de kliniek. Afscheid nemen kan hij niet, ook Miesje niet, samen zitten ze vaak bij haar, houden allebei een hand vast, praten over de eerste tien jaar, over de fijne herinneringen.

‘Verweij hier.’

‘Ken ik die?’

‘Simon Verweij. Van De Vries.’

‘Verweij, jou had ik niet verwacht. Na al die tijd Simon?’

‘Geen gelul, ik kom terug op wat je zei toen we elkaar voor het laatst spraken, dat je bij mij in het krijt stond. Ik heb wat nodig, en jij kan mij daaraan helpen.’

‘Is dat verstandig Simon? Jouw wereld is de mijne niet, dat zei jij toch?’

‘Zoals ik zei, geen gelul alsjeblieft, ik heb een pistool nodig, vandaag.’

De Vries, hun oude werkgever. Samen waren ze verantwoordelijk voor de beveiliging. De band was goed, vriendschappelijk. Tot de dag waarop het Simon opviel dat er zaken speelden die eufemistisch gesteld niet kosher waren. Simon stelde hem voor de keuze, zelf ontslag nemen en vertrekken of hij, Simon, zou de politie inschakelen. Het werd het eerste. Sindsdien was er geen contact meer.

‘Oh pap, ik voel me zo slecht’

‘Kom hier schat, kom hier’

Daar staan ze, samen bij de kapstok, vader en dochter, elkaar omarmend. Ze delen het enorme gemis, het verdriet.

‘Hij is arts pap. Ik heb de naam bij de voordeur van zijn huis gelezen. Op internet vond ik hem snel, hij is arts. In een fancy kliniek op de Zuidas, in zo’n kantoorkolos. Ik ben naar boven gegaan, tot aan de kliniek, toen ben ik weggerend. Heb ik jou gebeld.’

‘Goed gedaan lieverd. Zeg me, hoe heet hij, de man?’

Twaalfde verdieping, de deur schuift geluidloos open. Simon stapt de chique lift uit. Links de kliniek. Hij meldt zich aan bij de receptioniste. Hij heeft een afspraak gemaakt voor een check-up, dan zal het gebeuren. Hij zal de man confronteren, met die dag. Hij zal hem aankijken, laten knielen, en dan van dichtbij, terwijl hij hem blijft aankijken, dwars door zijn kop schieten. Zo zal het gebeuren.

‘Simon Verweij? Komt u maar.’