Lees en Huiver
Hebban Thriller Tiendaagse zomereditie
2020

Korte spannende verhalen van:
Melissa Skaye, Chris Rippen, René Appel, Yvonne Franssen, René van de Meerakker, Marcella Kleine, Patricia Snel, Inge Ipenburg, Isa Maron en Rob Bakker

Colofon

Van 1 tot en met 10 juni 2020 organiseerde lezerscommunity Hebban.nl een speciale zomereditie van de Thriller Tiendaagse als start voor de Spannende Boeken Weken-campagne van de CPNB. Onder de titel ‘Lees en Huiver’ publiceerde de site iedere dag een kort spannend verhaal van een Nederlandse misdaadauteur.

‘Lees en Huiver’ is een samenwerkingsproject van de Misdaadauteurs van de Auteursbond en Hebban, het grootste lezersplatform van Nederland en Vlaanderen. Bij de Auteursbond zijn ruim 100 bekende en minder bekende Nederlandse misdaadauteurs aangesloten. Hebban trekt maandelijks meer dan 600.000 bezoekers.

Copyright 2020: Melissa Skaye, Chris Rippen, René Appel, Yvonne Franssen, René van de Meerakker, Marcella Kleine, Patricia Snel, Inge Ipenburg, Isa Maron en Rob Bakker.

Omslagontwerp: twelph.com

#ikleesthuis #ikkooplokaal

www.hebban.nl/thrillertiendaagse

Moederliefde

Door Melissa Skaye

Moeders wil was wet. Dylan was nog maar drie toen moeder hem voor de eerste keer op zijn stoel vastbond en hij niet eerder werd losgemaakt voordat hij zijn zuurkool ophad. Het touw sneed in zijn buik, zijn bovenlichaam was bloot en moeder deed niets halfslachtig. Vast was niet simpelweg vast, altijd even een extra ruk voor de zekerheid. Ze had het beste met hem voor, dat begreep hij zodra hij ouder werd. Hij moest goed eten om groot en sterk te worden, ook al vond hij zuurkool het meest smerige dat er bestond. Moeder was er dol op en maakte zo’n grote hoeveelheid dat ze het drie keer per week op tafel kon zetten. De overige dagen aten ze brood.

Ze woonden samen in een stacaravan aan de rand van een bos. Dylan hoorde nooit andere mensen en moeder had hem verteld dat zij de enige bewoners waren. Er waren meer stacaravans, maar die waren verrot en verlaten. De caravan was zijn thuis, het enige dat hij kende en dat hij nooit verliet. Een vader was niet in beeld, nooit kwam Dylan erachter wie zijn verwekker was. Als jonge jongen wist hij niet eens wat een vader inhield. Hij ging niet naar school, had geen vriendjes. Het kwam door de keren dat hij mannen op tv zag en kinderen hoorden praten over hun moeder en vader. Dylan had snel in de gaten dat er in zijn huishouden een man ontbrak, die elders wel aanwezig leek te zijn. Natuurlijk vroeg hij naar zijn vader, al stopte hij daarmee toen duidelijk werd dat elke vraag over dat onderwerp resulteerde in uren naakt worden vastgebonden en op de grond van het schuurtje achter de caravan te worden gelegd. Naderhand haalde moeder hem op, kleedde hem aan, gaf kusjes op zijn mond en kreeg hij een koekje. Daar keek hij elke keer weer naar uit. Ze rook altijd hetzelfde, later begreep Dylan dat dit de witte wijn was die ze vaak dronk.

Het was verboden de voordeur te openen. Alleen moeder mocht dat. Dylan vergat dat weleens en om hem de les goed in te prenten sloeg moeder hem met een pollepel op zijn hand. Ze deed dat net zolang tot de hand blauw en dik werd en zij hijgend stopte. ‘Het is voor je eigen bestwil,’ schreeuwde ze dan. ‘De wereld is levensgevaarlijk, jij blijft binnen.’

Moeder was slank, had lichtblond haar en groene ogen. Dylan kon heel gebiologeerd naar haar staren. Zelf had hij donker haar en bruine ogen. De klap nam hij voor lief, moeder hield er niet van als hij naar haar keek. Ze was niet snel in het doen van boodschappen. Dylan bleef dan thuis, deur op slot en voor de zekerheid een boei om zijn enkel. Hij kon niet klokkijken en ook tellen had hij niet geleerd, toch wist hij dat hij al zeker twee keer in een emmer had geplast voor ze thuiskwam. De wc redde hij nooit omdat de ketting aan zijn enkel dat niet toeliet. Hij probeerde de emmer altijd te verstoppen, maar moeder kende hem heel goed. Hij had zijn plas moeten ophouden en omdat hem dat telkens niet lukte, liet ze hem er een paar slokken van nemen voordat hij het mocht weggooien. Niet plassen werd voor hem een uitdaging. Later, veel later, bedacht hij dat moeder hem die emmer niet voor niets gaf en heus wist dat hij daar gebruik van zou maken. Hij had tenslotte een zwakke blaas.

Soms droomde hij over mensen die hij niet kende. Oude mensen die naar hem lachten, handen die hem optilden.

Hij was zeven toen hij zei: ‘Moeder, ik droom vaak dat ik word opgetild en dan word ik op iets hards gezet en geduwd. Dan beweeg ik van voren naar achteren en dat gaat heel snel. Ik vind het leuk. Wat is dat?’

Moeder keek hem met samengeknepen ogen aan en hij voelde het bloed uit zijn gezicht trekken. Hij was vergeten dat hij eerst om toestemming moest vragen voor hij sprak. Ze liet de gootsteen vollopen, greep hem bij zijn lange haar en duwde hem koppie onder. Het ging zo snel dat hij water inademde. Hij probeerde omhoog te komen en sloeg om zich heen, helaas was moeder heel sterk als ze boos was. Met haar hele gewicht hield ze hem onder. Het werd licht in zijn hoofd, zijn lichaam schokte en net op het moment dat hij het gevoel had in een diep donker gat te vallen, trok ze hem aan zijn haren uit het water en schreeuwde: ‘Lamlul.’ Dylan stelde daarna geen vragen meer en als hij al iets zei, schrok hij van zijn eigen stem.

Hij was zeventien toen moeder een nacht wegbleef. Hij was bloednerveus. Zoals altijd zat hij met zijn enkel aan een ketting geklonken en kon geen kant op. Kokhalzend dacht hij aan de smaak van zijn urine, tegen de tijd dat ze eindelijk thuiskwam had hij wel tien keer geplast.

Er was hem iets heel geks overkomen in de uren dat hij alleen was. Wat nu als ze nooit meer terugkomt? dacht hij. Dat had hem een extreme angst aangejaagd. Hyperventilerend lag hij op de grond, starend in het niets. Plotseling kwamen er andere gedachten in hem op bij het idee dat ze voor altijd wegbleef. Nooit meer zuurkool. Geen ketting aan zijn been. Niet langer voor straf naakt in de schuur. Hij hoefde haar niet meer te wassen, zoals hij van kleins af aan moest doen. Ze zou niet meer aan hem zitten, al zou hij dat wel missen. Moeder wist zoveel, zelfs alles over zijn lichaam en wat je daarmee kon doen.

Hij viel op de grond in slaap en had de nachtmerrie die hij al sinds zijn vroegste herinneringen had. Zwetend en naar adem snakkend kwam hij in zithouding overeind. Hij hijgde, zijn hart klopte zo hard dat het voelbaar was in zijn buik. Hij werd misselijk. De nachtmerrie toonde altijd een onherkenbaar gezicht. Handen voor zijn mond, zijn lichaam dat schudde terwijl hij werd gedragen. Het enig zichtbare waren telkens ogen die kwaadaardig glinsterden. Dylan kon in zijn slaap nooit lang genoeg kijken bij wie ze hoorden omdat hij altijd gillend zijn handen voor zijn gezicht hield.

Hij had geen idee van de tijd. Buiten was het donker en moeder was er nog steeds niet. De tv was een duister silhouet, het apparaat was het enige wat de buitenwereld binnenbracht. Als moeder dat toeliet, zij bepaalde wat hij mocht kijken. Vaak zette ze het toestel uit, net als er iets leuks te zien was. De afstandsbediening lag op de grond. Van één ding was Dylan zeker: hij mocht niet zelfstandig de tv aanzetten, deed hij dat wel en betrapte ze hem, zou zijn straf erger zijn dan ooit.

Met zijn voet wist hij de afstandsbediening naar zich toe te schuiven en hij zette het toestel aan. Hij zweette, wat als ze juist nu kwam? Met zijn vinger op de uitknop, hield hij zijn oren gespitst.

Er speelde een programma dat hij niet kende, toch was hij geïntrigeerd. Een man lag op een vrouw en ze maakte geluidjes die moeder ook maakte als ze samen speelden. Ineens legde de man zijn handen om haar nek. Geen idee wat daar gebeurde, maar hij vond het grappig om te zien hoe de ogen van de vrouw uitpuilden. Hoe deed ze dat? Dylan zapte naar een andere zender en daar was een man die aandacht vroeg voor een cold case betreffende de tweejarige Tommie. Hij was vijftien jaar geleden spoorloos verdwenen en nooit gevonden. In beeld verschenen mensen, Dylan had er niet eerder zoveel bij elkaar gezien. Enkele mensen herkende hij wel aan hun kleding, dat was politie, moeder had eens gezegd dat dit varkens waren. In beeld huilden een man en een vrouw en ze vertelden dat ze hun zoon zó misten en de hoop niet opgaven. Dylan keek naar de foto van een peuter met kort donker haar. Er werden meer foto’s getoond van het jongetje, soms samen met een meisje dat groter was. Wat hem opviel was dat ze zo vrolijk keken.

Hij zat zo gebiologeerd te kijken dat hij niet meteen in de gaten had dat hij door het raam werd bekeken. Zijn hart schoot in zijn keel en hij klikte de tv uit. De voordeur werd met een ruk opengetrokken. Moeder was thuis. Moe en stinkend naar iets dat hij herkende van de keren dat ze samen speelden. De geur van plezier, noemde ze dat. Blijkbaar had ze nu met iemand anders pret gehad.

Ze sloeg hem hard tegen zijn hoofd. ‘Wat keek jij, lamlul?’

‘Sorry moeder, ik zal het nooit meer doen.’

‘Ik vroeg: wat keek jij, lamlul?’

Hij slikte. ‘Ik weet niet wat het is, de man op tv zei iets over cold case en een verdwenen jongetje dat ...’

Moeder snoerde hem de mond door hem te schoppen. Ze greep een glas van het aanrecht en een hamer uit het onderste kastje. Ze sloeg het glas kapot en draaide zich, met haar handen vol glas, zwaaiend op haar benen om naar Dylan. Ze smeet alles voor zijn voeten op de grond.

‘Opvreten, stukje voor stukje.’

Dylan keek haar paniekerig aan. ‘Moeder, sorry, sorry, sorry.’

Ze ging op bed zitten en trok haar kleren uit. ‘Eten!’

‘Moeder, dat past niet door mijn keel!’

Ze grijnsde. ‘Dat doet het wel en daarna zal je zien dat jij nooit, maar dan ook nooit, nog een woord zegt over verdwenen jongetjes.’

Het duurde lang voor hij de moed had het kleinste stukje glas met gesloten ogen door te slikken. De snijdende pijn in zijn keel deed hem naar adem snakken, maar dat was nog pijnlijker. Hij had het gevoel dat zijn maag werd opengereten. De ijzerachtige smaak van bloed maakte hem misselijk.

Moeder lachte en zwaaide heen en weer op haar bed. ‘Wat ben ik godvergeten moe,’ zei ze. ‘Ik ga slapen en als ik wakker word heb jij alles opgegeten.’

Ze ging op haar zij liggen en viel in slaap, er volkomen van overtuigd dat hij zou doen wat ze hem had opgedragen, zoals altijd.

Dylan hoorde haar snurken. Ze had hem alleen gelaten om plezier met iemand anders te maken. Hij wilde erom huilen. Het tv-kijken resulteerde in het eten van glas en dat was zijn eigen schuld. De tranen hield hij dus binnen. Ze tolereerde geen tegenspraak of ongehoorzaamheid, dat wist hij toch? Alles wat ze deed was met de beste bedoelingen, ze hield van hem, zorgde voor hem.

Dylan luisterde met open mond naar haar snurken. Haar jeans lag op de grond. In de rechterzak zou de sleutel van het slot zitten dat hem hier op de grond hield.

Hij stak een scherfje in zijn mond en kneep zijn ogen samen toen dat in zijn tong sneed. Wanhopig keek hij naar de maaltijd die voor hem lag. Hij was serieus bang dat hij voor het eerst in zijn leven niet aan haar eisen kon voldoen en wat zouden dan de consequenties zijn? Het kon lang duren voor ze wakker werd, maar hij moest voor die tijd alles op hebben. Hij slikte en voelde het scherpe glas door zijn slokdarm gaan. Tranen sprongen in zijn ogen zodra hij nogmaals slikte, nu om het bloed weg te krijgen.

Zijn blik ging weer naar de jeans. Ze zou het nooit doorhebben als hij de sleutel pakte, zich van de boei verloste en naar buiten zou gaan. Gewoon even kijken, ook al was hij angstig omdat moeder altijd had gezegd dat de wereld gevaarlijk was. Dan was hij alleen en wat nu als die enge wereld hem te grazen nam? Hij had net zelf op tv gezien dat zelfs tweejarige jongetjes ineens verdwijnen. In een betere wereld had hij het graag met moeder over dat jongetje gehad en over de man en vrouw op tv, die heel erg huilden. Moeder zou hem straffen, al had hij nu het verlangen dat bij haar te doen omdat ze met iemand anders plezier had gemaakt. Wie dan? Hij kende niemand, zag nooit andere mensen. Moeder had gezegd dat zij ook nooit mensen sprak en die alleen zag als ze eten ging halen. Ze had gelogen. Dat had hij kunnen ruiken.

Er ging hem een lichtje op. Die man op tv had de vrouw gestraft toen haar ogen uitpuilden. Moeder zei altijd dat hij een grote, sterke man moest worden. Wat nu eens als hij haar toonde dat hij dat al was? Die man had heel tevreden gekeken en zelfs gelachen. Dat wilde Dylan ook wel. Wat Dylan absoluut niet wilde, was het glas opeten.

De ketting rammelde zodra hij bewoog. In spanning keek hij naar het bed, moeder was diep in slaap. Stukje voor stukje bereikte zijn hand de kleine sleutel in de zak van de jeans. Zachtjes klikte hij het slot open.

Hij had grote handen. Moeder juist kleine, net als haar hals. Hij kon die met zijn handen volledig omsluiten. Met zijn duim duwde hij een beetje tegen het harde balletje in haar keel. Hij had geen idee wat dat was. Het bewoog een beetje heen en weer, net zoals moeder, die haar ogen opende en een schreeuw gaf, precies zoals de vrouw op tv had gedaan.

Dylan kon niet tegen hard geluid en hield zijn hand voor haar schreeuwende mond. Moeder beet hem. Ze trapte en sloeg om zich heen, maar hij hield met een hand haar neus en mond dicht, de andere kneep in haar keel. Zijn lichaam hield de rest van haar lijf in bedwang. Terwijl ze onder hem kronkelde, schoof hij zijn knieën omhoog en plantte die op haar borst. Haar ogen puilden uit de kassen, als een worm bewoog ze zich onder hem. Wauw, haar ogen, precies zoals hij had gehoopt! ‘Ik ben een man, moeder, precies zoals je al jaren zegt. Al die zuurkool, alle keren dat ik mijn bord moest leegeten, hebben geholpen. Ik ben sterk!’

Hij boog voorover en keek in de groene ogen die vaak boos en honend naar hem hadden gekeken. Die vlammen uitsloegen waardoor hij als jong kind bang werd. Ineens wilde hij dat ze zouden sluiten en nóóit, maar dan ook nóóit meer zouden openen. Het waren háár ogen die hem in zijn dromen achtervolgden, pas nu begreep hij dat.

Ze maakte gorgelende geluiden, schudde met haar lichaam waardoor hij meer kracht met zijn knieën zette. Dylans lichaam trilde van inspanning en hij merkte dat moeder niet langer bewoog. Hij sloot haar groene ogen. ‘Slaap maar, moeder, dan kun je mij niet meer zo boos aankijken.’

Dylan opende de voordeur en haalde diep adem toen hij naar buiten stapte. Wat hij had gedaan voelde goed en hij wist wat hem te doen stond om zich nog eens zo goed te voelen.

Melissa Skaye

Melissa Skaye (1972) is auteur van de VT-thrillerreeks: Virtuele tango, Verboden tranen, Verleden tijd, Verminkte toekomst, Verknipte tegenstander en Verzwegen trauma is het zesde deel met rechercheurs Sanne Philips, Luca Borra en paragnost Will de Jager in de hoofdrol. Ook is zij auteur van de thriller In onschuld en van de fantasyreeks Jeremy Jago. Boek 1: Het geheim van de Passage, boek 2: De kracht van Assingna, boek 3: De strijd om Gemini en boek 4: De erfenis van Lotus. Samen met J. Sharpe schreef zij de thriller Meedogenloos. Ze heeft in diverse bundels korte thrillerverhalen gepubliceerd. Melissa woont samen met haar man en twee kinderen in Hoorn.

Buurtzorg

Door Chris Rippen

Het begon klein, die dag. Een onschuldig berichtje op de Veilig-in-eigen-wijk-app van de Bloemenbuurt, dat voorbij dreef op het voortkabbelende stroompje van invitaties, recepten, tuintips, zoekgeraakte huisdieren en signaleringen van verdachte Golfjes met getinte ramen en/of bestuurders.

‘Dames, iemand nog een nagekomen bouwklacht? Uitvoerder G is in de wijk. Laatste kans.’ Afzender: Zonnedauw 11.

De goede verstaanders reageerden. ‘Ooo, uitvoerder G!? Had ik nog niet een vuile spouw?’ En: ‘Heeft ie z’n laarzen nog aan?’ Zonder twijfel kwam dit van de andere carnivorettes en daarmee hadden de drie buren uit de Zonnedauwstraat, de vleesgeworden valsheid in geschrifte volgens app-master Henk, elkaar op deze druilerige novembermorgen alweer gevonden.

Ruwharige teckel Charlie van Helga was toen weer terecht. De recentste Charlie Alert dateerde van vlak voor Halloween, want toen de snoeptocht op z’n eind liep, hoorde je overal in het donker kinderstemmen opklinken in een geslaagde imitatie van Helga’s alarmroep. ‘Charlieieieieie….!’ Charlie kwam altijd terug. Helga was de enige die daaraan twijfelde.

Hadden toen Pierre en Boris elkaar al midden op straat voor rotte vis staan uitmaken? Dat moet wel, want de grondoorzaak was natuurlijk de verbouwing bij Pierre en Manon Meijer. Zeg maar uitbreiding. Verdieping op de garage, tuinkamer annex kantoor aan achter- en zijkant tot op dertig cm van de erfgrens, dus schaamteloos dichtbij. Boris’ boosheid was echt wel begrijpelijk. Alsof dat huis nog niet groot genoeg was. Bovendien dreigde er ook nog zoiets als een zwembad. Juist nu hun wijk, na jaren van bouwkranen, hei-installaties, denderende trucks, inloopmodder en stuifzand eindelijk tot rust gekomen was en met fris aangelegde tuinen een beetje begon te lijken op de foto-impressies waarmee de kopers destijds gelokt waren. En alles, die terloopse opmerking op de buurtbarbecue niet meegerekend, zónder aankondiging, zonder énige verontschuldiging voor de aanstaande overlast.

Pierre ten voeten uit. Z’n matig ontwikkelde ego had altijd luidruchtige compensatie nodig in de omgang met meer geciviliseerde buurtgenoten. Omdat hij ‘iets in de haven’ deed – zijn broer leidde een overslagbedrijf waarin hij een onduidelijke functie had – en vanwege zijn postuur schreven sommigen hem het robuuste karakter van de havenwerker toe. Op goede momenten joviaal, op slechte onbehouwen en grof, ook tegen Manon. Háár rekende niemand dan ook de inmiddels algemeen verwenste verbouwingsplannen aan. Manon was een muis. Een ondergeschikte, timide muis met een schuw lachje, best aardig maar onbeduidend, die haar eigen naam op z’n Hollands uitsprak, wat voor de carnivorettes periodiek aanleiding was voor valse grappen. Manon maakte zich doorgaans onzichtbaar, behalve als er een feest was. Dan was ze onherkenbaar. Geraffineerd opgemaakt, gekokerd in zwart met duizelingwekkend décolleté en genadeloos ad rem na een glas of wat. Op zulke avonden glom Pierre’s opgeblazen gezicht van trots. Had uitvoerder Gerards haar op zo’n feestje ontmoet?

De nieuwe bouwactiviteit zette dus kwaad bloed en niet alleen bij Boris. Het moet echter gezegd worden dat het Pierre ook niet mee zat. Toen alles om zijn huis uitgegraven was, een zandrug van twee meter hoog de halve straat versperde en de eerste serie palen in de grond zat, bereikte de nationale stikstofcrisis haar hoogtepunt en brak de PFAS-hysterie uit. Van de ene op de andere dag viel de bouw in Nederland stil. In het geniep – wat heet, de omwonenden deden geen oog dicht – liet Pierre de nacht daarop in vliegende haast de bekisting afmaken. Zodoende zou daarna in twee trekken de fundering gestort kunnen worden vóór de haan van de inspectie ernaar kon kraaien. Wie weinig van overheidsbemoeienis wilde weten, moest toegeven dat Pierre het slim had aangepakt. De rest zag hierin zijn reputatie van milieudesperado en rommelende ondernemer bevestigd.

Het was Helga die met de ontdekking van de licht bemodderde herenlaarzen achter de zandhoop van Meijer het nieuws van de terugkeer van uitvoerder Gerards claimde. Toen ze met Charlie aan de lijn het atelier van Mathilde Pruis binnenliep, liet het beeldhouwend orakel van de Bloemenbuurt haar de appjes lezen die ze het laatste uur had binnengehaald.

‘Helaas lieve schat. Die aanstellerige carnivorettes werken vandaag blijkbaar thuis. Ah, je hebt je hondje weer terug, zie ik. Al eens aan een bench gedacht? Maar…. láárzen, zei je? Van die handgemaakte lichtbruine met gesp? Bij Meijer? Even deze klodder gips wegwerken, dan loop ik met je mee. En zeg tegen je hond dat ik hem vol op de voet neem als hij nog één keer zijn poot optilt tegen mijn wenende engel.’

‘Je moet wel aardig zijn voor mijn hondje hoor.’

‘Ben ik ook.’

Onderweg had Mathilde al een sculptuur voor ogen en een titel in gedachten. Revisiting boots, in brons, fraai gewelfd met grove ondergrond. Desnoods te gebruiken als paraplustandaard. Haar handen jeukten. Toch vreemd dat ze dáár nu opdoken, die laarzen. Moest ze zich zorgen maken om Manon? Ze vroeg het Helga.

‘Waarom?’

‘Dat weet je toch nog wel?’

In de laatste fase van de nieuwbouw, nu vijf jaar geleden, zag je ze hier en daar voor de deuren staan, de zanderige werkschoenen van uitvoerders die bij hun wekelijkse controle de gloednieuwe parketvloeren niet wilden beschadigen. Plompe stampers, waartussen dat ene, handgemaakte paar afstak als een flamingo tussen knobbeleenden. Ook de sokken waarin uitvoerder Gerards van bouwbedrijf Scheurleer het maagdelijke hout betrad, onderscheidden zich van de zwarte breisels van zijn collega’s. De man had gewoon smaak, zeiden zijn klanten. En profil had hij iets van Robert Redford, herinnerde Mathilde zich. Dat de laarzen op een bepaald adres af en toe tot laat in de avond bleven wachten op hun eigenaar, trok pas de aandacht toen iemand ze verplaatst had naar een ander huis. De ruzie die toen uitbrak met de laat van zijn werk thuiskomende heer des huizes maakte als running gag enige tijd deel uit van de buurthumor.

Uit het openstaande portier van de Toyota SUV naast de zandheuvel voor huize Meijer staken twee benen met lichtbruine, halfhoge laarzen. Een mannenstem met oostelijk accent ging beheerst tekeer. De vrouwen stonden stil. Geen twijfel mogelijk, dacht Mathilde. Dezelfde diepe VSOP-tint met doorleefde plooien. Messing gesp. Als de drager ervan even fraai geconserveerd was als zijn schoeisel… Met zijn telefoon nog in de hand klom de man uit de auto. Ai, dat viel tegen. Maar goed, Redford liep ook al tegen de tachtig, bedacht ze.

‘Dames,’ zei uitvoerder Gerards. ‘Moet u hier zijn?’

Mathilde lachte hem toe. ‘Nee hoor. We maken een ommetje. Kijkje nemen bij de werkzaamheden.’ O toch, nu keek hij net zo langs haar heen als Redford dat kon doen als hij iets moeilijks moest uitleggen..

Of ze wel eens van PFAS hadden gehoord? Bodemvervuiling waarvoor nog geen oplossing bedacht was. Zolang de norm nog niet vaststond, lag het werk stil en moest men wegblijven van de bouwplaats. Hij had die timmermannen net ook weggestuurd. Was dat trouwens hún hond? Die moest als de sodemieter…

‘Charlie!’ riep Helga.

Toen Gerards weer instapte, vroeg Mathilde: ‘Dat zijn dus uw laarzen, die u daar aan heeft?’ Ze hoorde zelf hoe stom die vraag klonk.

‘Ik zou zeggen van wel, ja. Hoezo?’

‘Omdat we ze daarstraks zagen staan. Hier. Zomaar. Ik bedoel…’ Kreeg ze een kleur? Weer die Redfordblik, nu met iets schampers erin.

‘Ik weet wat u bedoelt. Een béétje belegen is die grap wel, vind u niet?’

Er zit sleet in, maar hij mag er nog best zijn, dacht Mathilde terwijl ze de auto nakeken. Maar wat dat gedoe met die laarzen moest betekenen… Haar ogen gingen naar het huis. Manon? Vast niet. Ze schrok op. ‘Helga, roep je hond terug! Nou zit ie verdomme in die geul. Let nou toch eens op!’

Wankelend tussen de koppen van de heipalen visten ze Charlie uit de bekisting. Terwijl Mathilde zich over het zand omhoog werkte, greep ze dankbaar de hand vast die haar tussen de coniferen door toegestoken werd.

‘Meijer?’ vroeg een man. Donkere ogen, baard van drie dagen en de lucht van zes. En iets van Old Spice. Ze had het gevoel dat hij haar zou loslaten als ze nee zei. Charlie gromde.

‘Dank u,’ zei ze terwijl ze haar schoenen afstampte. ‘Nee, wij niet. Meijer woont dáár.’ De man keek van het huis naar een zwarte auto in de straat. ‘Ik geloof niet dat er iemand thuis is,’ zei ze. En ze herhaalde het toen een man met een zonnebril naar hen toe kwam. Keurige verschijning in donkere overjas, dat wel, maar toen beide mannen zonder iets te zeggen aanbelden, vervolgens naar achteren liepen en naar binnen keken, liep er iets kils over haar rug. ‘Hou eens op, Charlie,’ zei ze tegen zijn gegrom in.

‘Zullen we teruggaan?’ Helga’s stem klonk ook niet helemaal vast.

‘Even.’ Ze wachtte tot de mannen weer terugliepen. ‘Zoekt u iets heren? Kunnen we een boodschap overbrengen?’ Ze zag zichzelf weerspiegeld in de zonnebril.

‘We komen terug.’ Een zachte stem met een plat onderlaagje. ‘Zegt u dat maar. We komen terug en dan moet het er zijn.’

‘En wie…’ begon ze, maar op dat moment maaide het ruige type vloekend zijn been door de lucht. De man met de bril keek alsof het hem niet aanging. Charlie liet pas los toen vingers zijn oogkassen binnendrongen. Jankend verdween hij in de tuin, gevolgd door een diep geschokte Helga. Gelukkig mankeerde hij niets. Zijn bazin had langer nodig om tot bedaren te komen. ‘Straks zit ie nog onder de Tefal,’ jammerde ze.

‘Stil eens,’ zei Mathilde toen ze terugliepen. ‘Voorzichtig kijken. Het keukenraam.’

Nauwelijks zichtbaar in het duistere interieur stond iemand naar hen te kijken. Manon? Mathilde zwaaide, maar ze zag geen reactie.

Terug in het atelier namen ze een koele Sauvignon tegen de schrik. Ze waren het erover eens dat dit voor geen meter deugde, maar dat het hun zaken niet waren. En ook dat Charlie een held was.

Die avond, toen in het westen alle violette veegjes vervaagd waren en men aanschoof voor de laatste talkshow van de dag, werd de Bloemenbuurt opgeschrikt door het gedreun van een truck met betonmixer die positie gekozen bleek te hebben in het rozenbed naast de oprit van Pierre Meijer. Manons rozenbed, wezen de eerste belangstellenden elkaar. Terwijl een tweede truck stationair draaiend in de straat bleef staan, werd via een lange goot met flexibel mondstuk de voorste funderingsbekisting gevuld met taaie grijze smurrie. Het lopende vuurtje van de buurt-app zorgde binnen de kortste keren voor een grote toeloop. Geërgerd maar ook nieuwsgierig keken de buren van veilige afstand toe hoe Pierre Meijer in kniehoge laarzen samen met een stevige bouwvakker het beton brakende mondstuk in bedwang hield. Bij het licht van drie bouwlampen werd gehaast en grof gewerkt, de mortel vloog soms alle kanten op. Men vond het weer typisch iets voor Pierre. Die loonwerkers hing waarschijnlijk een stevige sanctie boven het hoofd, iemand had gehoord dat bij het bouwbedrijf intern de pleuris al was uitgebroken en dat allemaal door de eigenzinnigheid van hun buurtgenoot. Desondanks voelde een enkeling iets van bewondering voor die rare Meijer. Grote bek, door roeien en ruiten, maar hij deed het dan toch maar weer.

Mathilde, opgetrommeld door Helga met haar onafscheidelijke teckel, had zich naar voren gedrongen tot naast de drie carnivorettes. ‘Ook van de partij, dames?’ zei ze. ‘Zeker voor de nabeschouwing?’ Toen de betonmolen even stopte, deed ze een paar stappen naar voren.

‘Pierre?’

Hij keek op. ‘Pas op! Achteruit.’

‘Vanmiddag waren hier mannen. Ze hadden een boodschap.’

Knarsend kwam de molen weer in beweging. ‘Wie?’ riep hij. ‘Wat was er?’

‘Twee mannen, voor jou. Ze komen terug en….’ Ze kwam niet boven over de herrie uit en gebaarde machteloos naar Pierre. Met een paar passen was hij bij haar. ‘Wat zeiden ze?’ Hij zag er niet uit, rood aangelopen hoofd, wilde ogen, overal vuil.

‘Dat ze terugkwamen en dat het er dan moest zijn.’

Hij trok wit weg, als versteend. Toen barstte hij los, niet tegen haar maar in het wilde weg, een stroom van verwensingen, vloeken, hij had het zó gezegd, stampvoetend stond hij voor haar. Over zijn schouder heen zag ze Manon de deur uitkomen, die had dus al die tijd in het huis gezeten. Opeens stond er iemand naast haar, ze zag de punten van zijn laarzen en dacht: o nee, niet dat ook nog.

‘Waar ben je mee bezig, Meijer?’ Gerards stem kwam met gemak boven het lawaai uit.

‘Dat gaat jou geen flikker aan,’ schreeuwde Pierre. Hij greep de stortgoot en sleurde die naar voren. ‘Opzij.’

Gerards liep naar hem toe. ‘Wat je doet, is verboden! Je bent zwaar in overtreding. Stoppen nu. Of anders…’

‘Of anders wát?’ Pierre draaide zich om. ‘Die lamme inspectie zeker. Laat me niet lachen.’

Gerards haalde zijn telefoon uit zijn zak. ‘De politie is hier zó.’

Dat had hij beter niet kunnen zeggen, dacht Mathilde nog toen Pierre op de uitvoerder aanvloog. Ze zag hoe Manon naar de mannen toe rende en tussen hen in sprong. Pierre duwde haar ruw weg, Gerards greep naar zijn arm en opeens was daar nog iemand, een harige schicht, die zich vastbeet in het eerste been dat hij tegenkwam. Met een kreet van pijn wankelde Pierre achteruit en stapte in het vers gestorte beton. Ze zag nog hoe hij met zijn vrije hand Charlie losrukte en door de lucht slingerde, hoe iemand anders dwars door de snoeren naar voren struikelde onder het krijsen van de naam van haar hondje en toen ging het licht uit.

In het schimmenspel dat volgde, gebeurde van alles. Verdoofd door de daverende betonmolens durfde Mathilde zich niet te bewegen. Toen de lampen weer aangingen, stonden twee in het zwart geklede mannen over Pierre gebogen. De ene, de ruige, had een revolver in zijn hand. Ze trokken Pierre overeind en zetten hem op zijn voeten. Tot aan zijn middel zat hij onder de taaie mortel. Gerards haalde zijn arm van Manons schouder en deed een stap naar voren. Toen het wapen zijn kant uit zwenkte, bleef hij staan. Wat de twee mannen tegen Pierre zeiden kon niemand verstaan, maar de revolver waarmee ze zijn kin omhoogduwden, sprak voor zichzelf. Toen haakten ze elk een arm onder zijn oksels en gooiden hem terug in het beton, waarna de ruige op hem ging staan. Terwijl ze de inrit uitliepen, zei niemand iets.

Pierre weerde helpende handen af en wist zich op eigen kracht uit het zuigende beton te werken. Als een druipende zombie wankelde hij naar de straat. De mannen in het zwart stonden gebogen over de kofferbak van de BMW die schuin achter de tweede betontruck stond. Pierre sloeg met zijn vuist tegen de deur van de truck en schreeuwde iets. De molen begon langzaam kantelend naar hem toe te draaien. Na een ruk aan de stortgoot wrikte Pierre het mondstuk schuin omlaag en richtte. Een van de mannen keek op, stootte de ander aan en sprong naar het portier. Het eerste beton plofte als een klont op de straat, toen kwam de stroom op gang en gulpte met stoten de kofferbak van de BMW binnen, daarna stroomde het over het dak en een openstaand portier de auto in. Pierre’s mond, een lachende scheur in een korrelig grijs gezicht, stootte triomfantelijke kreten uit, toen liet hij het mondstuk los en leunde achterover tegen de truck. Beide molens zwegen met een rauwe knars. Een aarzelend ingezet applaus zwol aan en gaf samen met de blauwe zwaailichten die van twee kanten naderden de indruk van een feestelijke afsluiting van een gedenkwaardige voorstelling.

Toen Pierre met knarsende stappen op Manon afliep, sneden de drie carnivorettes hem de pas af en loodsten hem met zoete woordjes naar zijn voordeur. Hun stemmen en hun gebaren riepen visioenen op van volmaakte reiniging in geurige baden en alles wat daarna zou kunnen volgen. Die hebben iets goed te maken, dacht Mathilde. Manon, de arm van uitvoerder Gerards om haar schouder, liep de tegenovergestelde richting uit, de straat op, waar de diehards onder de bewoners van de Bloemenbuurt inmiddels een kring hadden gevormd rond een drietal politieagenten en een onder beton bedolven personenauto. In de verte klonk een stem, wanhopig klagend: ‘Charlieieie….’

Mathilde voelde iets tegen haar been, iets nats en harigs. Het ging op haar voet zitten. Ze keek. ‘Helga!’ riep ze. ‘Helga! Hier!’

Chris Rippen

Chris Rippen debuteerde op zevenenveertigjarige leeftijd met de misdaadroman Sporen, een verhaal over de dood van een verzetsman. Hij publiceerde in totaal zes misdaadromans, twee verhalenbundels en een literaire roman. Drie keer verwierf hij een nominatie voor de Gouden Strop; één keer, in 1992 met Playback, won hij deze prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek.

Enkele romans werden in het Duits en het Bulgaars vertaald. Met zijn korte verhalen trok hij internationaal de aandacht. Het verhaal Tackle won in 2002 de Bulgaarse Atanas Mandadjiev Award en de verhalenbundel Nachtboot werd genomineerd voor de Diamanten Kogel 2004. Zijn literaire roman Hier gebeurt niets kreeg een plaats op de longlist van de Libris Literatuurprijs 2012.

Mens en mobiel

Door René Appel

Lyanne opent haar ogen. Meer dan normaal heeft ze moeite om wakker te worden. Het is of ze zich nauwelijks los kan maken van iets wat haar weer terug wil voeren naar wat haar moeder vroeger wel eens ‘slaapland’ noemde. Slaapland, waar koning Slaap de baas is en zijn onderdanen alleen maar zitten of liggen te doezelen, te dutten of te slapen.

‘Shit, shit, shit,’ mompelt ze met brakke stem. Haar mobiel heeft ze in haar linkerhand geklemd. Vannacht om een uur of één heeft ze nog liggen appen, haar Facebook en Insta gecheckt, zelf wat fotootjes erop gezet en naar wat filmpjes op YouTube gekeken. Waarschijnlijk is ze daarbij slaapland ingezogen. Het is bepaald niet voor het eerst dat ze zo wakker wordt. Verdomme, het is al kwart over acht. Dat werkcollege begint om negen uur… kwart over negen precies dus.

Lyanne gaapt, komt overeind, zet haar voeten naast het bed, gaat staan – enigszins wankel, gisteravond te veel wijntjes gehad – en loopt naar de tafel, waarop ze haar smartphone neer wil leggen. Maar haar vingers blijven om het apparaat geklemd alsof ze een nauw verbond met dat ding hebben gesloten. Met haar rechterhand probeert ze de vingers van haar andere hand terug te buigen.

‘Kut!’ Ze trekt zo hard aan de krom om het toestel gebogen vingers dat het pijn doet. In een rommellaatje vindt ze een potlood, dat ze zo ver mogelijk onder haar vingers schuift. Ze begint te wrikken, maar er is geen beweging in die vingers te krijgen. Vloekend loopt ze door haar kamer.

‘Shit… fuck!’ Die stomme smartphone zit nog altijd in haar hand geklemd. Zo kan ze verdomme niet naar college. De docent, Hengeveld, verbiedt zelfs een mobieltje voor je op het tafeltje, laat staan dat je er een in je hand mag houden.

Ze haalt wat lege wijnflessen uit een Albert Heijntas, doet hem daarna om haar hand en gaat onder de douche. Half en half verwacht ze dat haar probleem is opgelost als ze klaar is met douchen. Niet dus. Al stuntelend, omdat ze haar linkerhand niet kan gebruiken, trekt ze haar kleren aan.

Misschien dat Geraldine haar kan helpen, want alleen redt ze het niet. Ze klopt op de deur aan de andere kant van de gang.

Geraldine doet de deur open. ‘Wat ben je vroeg. Is er iets, Ly?’

Lyanne houdt haar linkerhand voor haar gezicht. ‘Dit. Ik kan die fokking mobiel niet los krijgen?’

‘Wat?’

‘Hij zit vast. Ik kan mijn vingers niet meer buigen.’

Vanuit de kamer klinkt een mannenstem. ‘Wat is er?’

‘Dat is Daan,’ zegt Geraldine tegen Lyanne. ‘Hij is vannacht blijven slapen.’

‘Misschien kan jij me helpen, Geral.’

‘Helpen?’

‘Ja, met dat rotding los te krijgen. Misschien kan je m’n vingers voorzichtig buigen of zo, maar wel voorzichtig, hoor.’ Lyanne hoort de snik in haar eigen stem.

Daan verschijnt achter Geraldine. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Aan de hánd, zeg dat wel.’ Geraldine glimlacht, terwijl ze wijst naar de mobiel tussen Lyannes vingers. ‘Dat ding lijkt vast te zitten.’

‘Vastgelijmd?’

‘Nee, gewoon vast. Ze kan hem niet meer los krijgen.’

‘Echt waar? Je zit ons toch niet te fucken?’

‘Nee, echt niet, ik werd vanochtend zo wakker.’ Lyanne houdt haar linkerhand weer omhoog.

‘Weet je hoe een mobieltje in het Duits heet?’ zegt Daan. ‘Een handy. Dit is echt een handy.’

‘Kom even binnen.’ Geraldine haalt een ongeordende stapel kleren van een stoel. ‘Ga hier maar zitten.’

Lyanne legt haar hand met de mobiel op de tafel.

Daan buigt zich over de hand. ‘Laat mij het ’s proberen.’ Stuk voor stuk probeert hij Lyannes vingers te buigen, maar er is geen beweging in te krijgen.

‘Au! Dat doet pijn!’

‘Sorry, maar het is net als bij de tandarts. Soms moet het even pijn doen. Weet je zeker dat er geen lijm of zo tussen zit?’

‘Nee, natuurlijk niet. Ik ben niet achterlijk. Ik ga dat kutding echt niet aan mijn hand vast lijmen.’

Het is bijna elf uur. Thuis heeft ze de mobiel al uit gezet, in de nergens op gebaseerde hoop dat dat zou kunnen helpen om zich van het toestel te bevrijden. Ze zit al ruim drie kwartier in de wachtkamer van haar huisarts. Voor vanochtend lukte het gelukkig nog een afspraak te maken.

Lyanne kijkt op de klok boven het receptieloket. Tien over elf. Het werkcollege is nu afgelopen. Dat wordt dus een extra paper om haar afwezigheid te compenseren. Ze schrikt op als dokter Van Rijn voor haar staat. ‘Zo, mijn laatste klant van vanochtend. Ga je mee?’

Van Rijn gaat haar voor naar de spreekkamer. ‘Zeg het eens, waar kan ik je mee helpen?’

Lyanne steekt haar linkerhand naar voren. ‘Hij wil niet meer los. Dat is al zo sinds ik vanochtend wakker werd.’

‘Nee.’ Het klinkt een beetje verontwaardigd, alsof haar huisarts denkt voor de gek te worden gehouden. ‘Dat kan toch niet?’

‘Maar het is gewoon zo,’ zegt Lyanne met gebroken stem.

Van Rijn gaat staan. Ze loopt om haar bureau heen en slaat een arm om Lyannes schouder. ‘Rustig maar. Dit is vast wel op te lossen.’ Ze buigt zich over Lyannes linkerhand, duwt, trekt en wringt aan de smartphone, maar weet er geen beweging in te krijgen. ‘Hmmm…. Vreemd. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.’

De arts gaat weer achter haar bureau zitten. ‘Het is al zo sinds vanochtend toen je wakker werd, zei je?’

‘Klopt.’

‘Je bent dus ingeslapen met dat mobieltje in je hand.’

‘Ja, maar ik…’

Van Rijn onderbreekt haar. ‘En verder ben je ook vaak op je mobiel bezig? Appen, telefoneren, enzovoorts. Hoeveel uur per dag, denk je?’

‘Ik weet niet. Verspreid over de dag, zo’n uur of drie, vier misschien.’

‘Hij staat nu uit. Hoe lang al?’

‘Sinds vanochtend,’ zegt Lyanne. ‘Iedereen zal het wel gek vinden dat ik niet bereikbaar ben, dat ik nergens op reageer.’

‘Dat doe je anders altijd wel meteen?’

‘Als het even kan wel, ja.’

Van Rijn slaakt een diepe zucht. ‘Misschien zijn de spieren van je linkerhand wel verkrampt en is dit de normale stand van de vingers en de duim van je linkerhand geworden.’ Ze komt weer overeind. ‘Geef me die hand nog eens.’ Van Rijn begint de hand en de vingers zacht te kneden, ze wrijft over de vingers en de duim. ‘En, lukt het nu wel?’

De poging om haar vingers te bewegen is weer vruchteloos. ‘Nee. Het blijft hetzelfde.’

Van Rijn loopt naar een kast en haalt daar een soort kijker uit, die ze op Lyannes hand plaatst. Ze kijkt, draait aan een ring, kijkt weer. Dan schudt ze haar hoofd. ‘Ik zie geen overgang tussen het apparaat en de hand. Bizar. Net of het één geheel is.’

Lyanne veegt met de rug van haar hand een paar tranen weg. ‘Wat moet ik nou doen?’

‘Ik denk dat ik je het beste kan doorverwijzen naar de orthopedisch specialist.’

Lyanne heeft geluk gehad. Dokter Van Rijn had haar best gedaan om een afspraak te regelen voor de volgende dag, om half drie. Lyanne is doodmoe. Die hand, die shithand met die shitmobiel. Ze heeft gisteren de overgebleven slices van een pizza gegeten en is daarna in haar bed gaan liggen. Geraldine kwam nog langs om te vragen hoe het ging. Kut natuurlijk. Geraldine heeft op haar eigen smartphone nog opgezocht wat een orthopedisch specialist doet. ‘“Een orthopedisch chirurg…” dat zal wel hetzelfde zijn als een specialist… “behandelt patiënten met klachten aan botten, pezen en spieren, ontstaan door vergroeiingen, ongevallen, overbelasting, veroudering, enzovoort.” Dat staat er. Bij jou is het misschien een soort van vergroeiing.’

Het is tien voor vier als ze aan de beurt is. De orthopedisch chirurg is een opvallend kleine man met een Aziatisch uiterlijk. Hij stelt zich voor: ‘Van der Berg… Je kunt daar gaan zitten.’ Zelf neemt hij plaats achter zijn grote bureau, waar hij maar net bovenuit lijkt te komen. ‘Zo, vertelt u het eens. Maar stopt u eerst dat mobieltje in uw tas. Het leidt zo af.’

‘Dat kan ik niet.’

‘Wat kunt u niet, mevrouw… eh…’ Hij kijkt even naar het papier voor hem op zijn bureau, ‘mevrouw Mourits.’

Dan legt ze uit dat dit juist het probleem is waarvoor ze bij hem komt. ‘Het lukt gewoon niet, ook mijn huisarts kon me niet helpen. Daarom heeft ze me naar u doorverwezen.’

Van der Berg knikt. ‘Zozo… Laat ik eerst eens kijken.’ Hij komt achter zijn bureau vandaan en neemt Lyannes linkerhand in zijn handen. Dan voelt hij aan de vingers en de duim en brengt zijn gezicht dicht bij haar hand. Van zijn bureau pakt hij iets wat lijkt op een brievenopener. Daarmee probeert Van der Berg tussen het mobieltje en de hand te komen. Lyanne voelt het koude metaal. De gil van schrik zit al in haar keel, maar Van der Berg drukt niet door. ‘Volledige overgang,’ mompelt hij, ‘complete ingroeiing lijkt het… levende en dode materie… verschillen verdwijnen.’

‘Wat bedoelt u?’ vraagt Lyanne.

De chirurg kijkt haar glimlachend aan. ‘Interessant… ontzettend interessant. U bent uniek, tenminste nu nog wel, een voorloper volgens mij, maar ik wil even een collega van medische automatisering bellen.’ Van der Berg gaat achter zijn bureau zitten, pakt de telefoon en toetst een nummer in. ‘André, ik hoop dat je een paar minuten de tijd hebt, want ik zit hier met een casus waar je volgens mij wel in geïnteresseerd bent, echt heel bijzonder. Het zou fantastisch zijn als je meteen even langs kon komen… Ja, natuurlijk, kamer 341B.’

Na een minuut of vijf komt er een man binnen. Hij geeft Lyanne een hand. ‘André Duurmans, aangenaam.’

‘Lyanne Mourits. Ik heb…’ Ze steekt haar linkerhand naar voren.

‘Niet meer los te krijgen,’ zegt Van der Berg, die nog kleiner lijkt nu hij naast de lange Duurmans staat. ‘Volledig ingegroeid door permanent mutueel en reciproque contact.’

Duurmans pakt haar linkerhand, voelt ook weer even aan de vingers en de duim, maar doet geen poging om ze te buigen of om het mobieltje los te trekken. ‘Hier konden we op wachten,’ zegt hij dan.

‘Op wachten?’ vraagt Lyanne, maar het is net of hij haar vraag niet hoort.

Duurmans wendt zich tot Ven der Berg. ‘Dit is echt ontzettend spannend. We zijn de eerste volgens mij.’

Lyanne trekt aan de mouw van Duurmans’ colbertje. ‘Welke eerste, waarvan?’

‘U heeft vast wel eens gehoord van robotisering,’ zegt Duurmans.

‘Ja, natuurlijk.’

‘In feite komt robotisering erop neer dat machines menselijke eigenschappen krijgen; ze gaan… voor een deel natuurlijk… functioneren als mensen zeg maar. Dat is te zien als een soort overdracht van menselijke kenmerken naar niet-levende materie. We vermoeden nu dat er bij u sprake is van het omgekeerde. U heeft hiermee…’ Hij pakt haar hand met het mobieltje. ‘U heeft hiermee als levend mens kenmerken van niet-levende materie geïntegreerd. Een apparaat is als het ware onderdeel van uw lichaam geworden. Dit is een evolutionaire noviteit van de eerste orde. Als het kan, zou ik u graag nu meenemen naar het lab zodat we verder onderzoek kunnen doen. Wat jou betreft is dat toch oké, Herman.’

‘Uiteraard,’ zegt Van der Berg.

‘En… en halen jullie dat ding dan weg, zodat ik hem eindelijk kwijt ben, want zo kan ik niet meer…’

‘Natuurlijk niet. Zoiets unieks. Dat mogen we niet zomaar laten lopen. Een primeur van de eerste orde.’

Dan hoort Lyanne de ringtone van haar telefoon.

‘Wat moet ik nu doen?’ vraagt ze met een benauwd stemmetje.

‘Doen? Hoezo? We gaan zo meteen naar het lab. Van daaruit kunt u misschien het een en ander regelen. Of wij regelen het voor u.’

De ringtone klinkt nog altijd.

‘Horen jullie dan niks?’ vraagt ze.

De beide mannen kijken haar vragend aan.

‘Mijn telefoon,’ zegt ze. ‘Ik word gebeld.’

De mannen zwijgen nog altijd. En dan begrijpt ze het. Natuurlijk wordt ze gebeld; ze is haar telefoon.

René Appel

René Appel (Hoogkarspel, 1945) behoort al meer dan 25 jaar bij de top van de Nederlandse thrillerauteurs. Hij won de Gouden Strop twee keer – met De derde persoon en Zinloos geweld – en werd talloze malen voor deze prijs genomineerd.

Bij Anthos | Literaire thrillers verschenen Schone handen, Weerzin, Van twee kanten, Goede vrienden en meest recentelijk Dansen in het donker. In totaal heeft René Appel bijna een kwart miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht in Nederland.

Tinderdate

Door Yvonne Franssen

Een onsubtiel harde ‘ping’ van mijn mobiel kondigt een melding van Tinder aan. Geschrokken graai ik naar mijn telefoon. Ik kijk tersluiks naar Roel, mijn echtgenoot, maar die is verdiept in een schreeuwerig tv-programma over het bouwen van mega-constructies. Ik klik op het rode icoontje met de vlam, en wijzig eerst haastig mijn instellingen. Geen meldingen graag. Dan ga ik naar mijn matches. Het zijn er drie. Ruud en Martijn, met wie ik inmiddels een paar spannende dates heb gehad, en Max.

Drie soortgelijke icoontjes. Alle drie een stijlvolle zwart-witfoto. De eerste is een portret van een dame wier ogen geblinddoekt zijn, de tweede toont de polsen van een jonge vrouw die met een stropdas zijn geboeid, en het laatste icoontje is een stilleven van een set handboeien en een stropdas, op een donker satijnen laken gedrapeerd.

De plaatjes spreken voor zich. Dit zijn geen mannen die op zoek zijn naar de moeder van hun aanstaande kinderen. Dit zijn dominante mannen, op zoek naar seks. En dat zijn precies de mannen waar ik op val. Seksueel gezien dan. Want Roel en ik hebben samen een heerlijk leven, dat ik voor geen goud zou willen opgeven. Behalve dan wat seks betreft. Dat hebben we eigenlijk al lang geleden opgegeven.

De meeste avonden zit mijn ambitieuze echtgenoot tot in de kleine uurtjes achter zijn tekentafel, en slaap ik allang als hij eindelijk naar bed komt. Als het onverhoopt toch een keertje tot de daad komt, is het vaak een fantasieloze oefening, binnen een paar minuten gevolgd door Roels ontlading, waarna hij meestal prompt in slaap valt. Mijn echtgenoot is bepaald geen Christian Grey.

En dus gun ik mezelf zo nu en dan een uitstapje naar mijn seksfantasieën. Met zowel Ruud als Martijn beleef ik heerlijk geile avonden. Max is het resultaat van een Tindersessie van twee dagen geleden.

Ik weet zelf niet waarom ik opeens de behoefte voelde om het vlammende appje te raadplegen, maar gedreven door een onbestemde onrust logde ik voor het eerst sinds maanden weer eens in op mijn profiel en swipete binnen een paar minuten een heleboel onaantrekkelijke kerels weg. Toen zag ik Max. Of beter gezegd, zijn profielfoto met de stropdas en handboeien. Ik klikte op het hartje. En toen had ik een match.

Mooie halsband.

Mijn eigen profielfoto toont het van het internet geplukte achterhoofd van een mij onbekende dame met prachtig opgestoken lang haar, waardoor de brede zwarte halsband om haar hals zichtbaar is. Ik glimlach. Ik geloof dat elk van mijn eerdere gesprekken exact zo begon. Roel is inmiddels naar zijn werkkamer verdwenen, dus ik typ een berichtje.

Mooie stropdas.

Grijs. Hou je daarvan? In alle mogelijke tinten.

Om je polsen of om je enkels?

Waar u hem het liefst ziet, meneer.

Keurig meisje.

Als ik een half uur later naar bed ga, ben ik drijfnat. En heb ik voor aanstaande vrijdagavond een afspraak met een man, waar ik helemaal niks van weet. Geen naam, gezicht, of telefoonnummer. Niets. Het maakt me bang en opgewonden tegelijk.

Als Roel me die vrijdagmiddag een appje stuurt dat hij na het werk met zijn collega’s wat gaat drinken, glimlach ik tevreden en wens hem veel plezier.

Jij ook. Groetjes aan Sandra.

Sandra is mijn beste vriendin, en meestal mijn alibi als ik een date heb. In ruil daarvoor wil ze na afloop altijd de smeuïge details weten.

Doe ik. X.

Komt dat even mooi uit. Nu kan ik straks heerlijk uitgebreid in bad, en me in alle rust voorbereiden op mijn afspraak met Max, zonder dat het in de gaten loopt. Om zes uur is er een berichtje van Max.

Alles oké?

Jazeker!

En je man?

Die zou het nog niet merken als ik naakt op zijn tekentafel ging liggen. ;-)

Haha, dan zie ik je over een uur. X.

Het is klokslag zeven uur als ik me bij de receptie van het door Max genoemde hotel meld. De receptioniste glimlacht vriendelijk naar me, en schuift me over de balie een kamersleutel toe, en een witte envelop met mijn naam erop. De aanblik van de zwarte blokletters veroorzaakt een tinteling in mijn buik. In de envelop zit een blanco kaartje, met instructies die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten.

Als ik tien minuten later de deur hoor opengaan, zit ik naakt en geknield, met mijn ogen gesloten, naast het grote tweepersoonsbed. Ik hoor hoe mijn date een stoel achteruit schuift en er een tas op zet. Hoe hij zijn jasje uittrekt en ergens neerlegt. Het geluid van een rits die open en weer dicht gaat, en dan ineens is hij heel dichtbij, knielt hij achter me neer. Ik hoor zijn ademhaling, ruik zijn mannelijke geur. Een sidderende zucht van opwinding ontsnapt me als hij mijn gesloten ogen blinddoekt, en mijn wereld volkomen donker wordt.

Zonder iets te zeggen bindt hij vervolgens mijn polsen bijeen met iets wat aanvoelt als een satijnen sjaal. Met een nonchalant gebaar laat hij zijn vingers langs mijn borsten glijden, en dan over mijn buik naar beneden. Ik kreun van verlangen als hij zijn hand tussen mijn benen steekt, waar het inmiddels drijfnat is. ‘Mmm…’ mompelt hij goedkeurend. Dan pakt hij me bij een arm. ‘Opstaan,’ fluistert hij bij mijn oor, en ik gehoorzaam.

Even later lig ik op het tweepersoonsbed, mijn armen boven mijn hoofd aan het hoofdeinde van het bed vastgemaakt, mijn benen gespreid en vastgebonden. Ik hoor hoe Max iets uit de minibar neemt en voor zichzelf een glas inschenkt.

‘Wat…’ wil ik vragen, maar hij laat me niet uitpraten.

‘Sssjt…’

Ik gehoorzaam, maar voor de allereerste keer sinds ik dit soort afspraakjes heb, bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. Ik hoor Max een stoel bijschuiven en gaan zitten. Ik voel dat hij zijn voeten op het voeteneind van het bed legt. Nooit eerder heb ik me zo naakt en zo kwetsbaar gevoeld. Minuten gaan voorbij, en juist als ik wil protesteren, als ik wil zeggen dat ik dit niet langer wil, hoor ik dat Max opstaat en zijn glas wegzet.

Ik slaak een zucht van verlichting als ik zijn hand op mijn buik voel, een lichte streling, speels. Deze man geniet gewoon van het spel, van zijn macht. Ik kreun zachtjes, en druk mijn onderlijf omhoog. Ik hunker ernaar aangeraakt te worden. ‘Mond open,’ fluistert Max ineens vlakbij mijn gezicht, maar zo zacht dat ik hem nauwelijks kan verstaan. Ik open braaf mijn mond, hij stopt er een prop in en knevelt me.

‘Je hebt je vergist,’ prevelt Max bij mijn oor. Hij praat zo zacht dat ik hem nauwelijks kan verstaan. Er schiet een vlaag van paniek door me heen. Vergist? Waarin? Waarmee? Mijn hart bonst als een bezetene. Dit is niet geil meer, of spannend, wat ik nu voel is pure angst. Max’ vingers glijden over mijn lichaam, dringen bij me binnen. Zijn adem stokt even als hij voelt hoe nat ik ben. ‘Tjonge,’ mompelt hij. Die stem. Waar ken ik die van? Voordat ik een gedachte kan vormen, is Max’ gezicht weer naast me. Hij likt speels aan mijn oorlel. Ik ontspan.

‘Ik zou het merken,’ fluistert hij dan, ‘als je naakt op mijn tekentafel zou liggen.’ Twee seconden later hoor ik hoe de deur van de hotelkamer achter hem in het slot valt.

Yvonne Franssen

Yvonne Franssen heeft een grote liefde voor taal. Al sinds ze kan lezen, schrijft ze korte verhalen en versjes. Ze schreef jarenlang maandelijks een column voor een website en wist bij schrijfwedstrijden met haar verhalen diverse prijzen en publicaties in de wacht te slepen.

In 2011 verscheen haar eerste thriller Talio, een jaar later gevolgd door De genius. In 2013 schreef ze ter gelegenheid van de Limburgse Avond van het Spannende Boek de minithriller Mysterie aan de Maas. In 2017 maakte Yvonne met de versjesbundel #omazegt een uitstapje buiten het thrillergenre, waarin ze in 2018 terugkeerde met haar vierde thriller Schaduwen. Hiermee stond ze langdurig in de top-100 met ‘populairste auteurs’ bij Hebban.

In september 2019 verscheen Yvonnes vijfde thriller Kamer 305, die in februari 2020 genomineerd werd voor de Hebban Thrillerprijs 2020.

Rode Kerst

Door René van de Meerakker

Simone van der Pelt keek neer op de kaarsrechte scheiding in het haar van haar man en dacht: wat is het eigenlijk eenvoudig om hem nu te vermoorden.

Armand van der Pelt, achtendertigjaar oud en al vijftien jaar de liefde van haar leven, althans op papier, stond ongeveer een halve meter beneden haar op de smalle keldertrap en reikte haar een wijnfles aan. Ze stelde zich voor hoe de fles schuimend op zijn kruin uiteen zou spatten, waarna Armand nog een halve seconde versuft voor zich uit zou kijken om vervolgens met veel kabaal en met zijn hoofd naar beneden de trap af te tuimelen. Hij zou met een doffe klap tot stilstand komen op de stoffige, betonnen keldervloer. Voor de vorm zou Simone een ambulance bellen, maar vanaf hier kon ze al zien dat hij zijn nek had gebroken. Einde verhaal.

Het etiket van de wijn bracht haar met een schokje terug naar het hier en nu. Krullerige letters en een embleem dat indruk probeerde te maken. De wijn was een Pomerol uit 1998, zojuist geselecteerd uit het voorraadje flessen dat Armand bewaarde voor bijzondere gelegenheden. In dit geval bestond die bijzondere gelegenheid uit het etentje dat Armand voor die avond had gepland voor zijn leidinggevende en diens vrouw. Een etentje waarover hij Simone pas gisteravond had verteld en waarvan zij geacht werd alles van begin tot eind te organiseren. En dat twee dagen voor Kerst, een tijd waarin de winkels toch al uitpuilden van de mensen die al hun kerstinkopen nog moesten doen. Armand had het etentje al lang van tevoren uitgedacht als onderdeel van zijn carrièreplanning. Meestal zat Simone er tijdens zo’n avond als een opgeprikt poppetje bij en kreeg ze steevast een kant van Armand te zien die in het normale leven voor haar verborgen bleef: charmant en attent.

Ze vroeg: ‘Hoe laat moet ik die wijn openmaken om te antichambreren?’ God, wat haatte ze zichzelf op dit moment. Het gehoorzame vrouwtje. Volgzaam. Onderdanig.

‘Twee uur voor het eten.’ Vergiste ze zich nou, of verschenen er twee diepe, afkeurende rimpels tussen zijn ogen, die koud waren en iets te dicht bij elkaar stonden? Alsof hij haar iets vertelde dat ze al lang had moeten weten?

Ze dacht zak door de stront, maar ze zei: ‘Okay.’ De afkeurende rimpels verdwenen.

‘Hoe laat komen ze?’ vroeg ze.

‘Om een uur of zeven. Om acht uur eten.’

Jawohl, mein Obergruppenführer. In haar hoofd maakte Simone alvast een planning voor de rest van de dag. Toastjes met pesto bij de delicatessenwinkel. Een stukje witvis bij de visboer. En natuurlijk wild van de poelier. Iets dat paste bij de Pomerol uit 1998. De witte wijn bij het voorgerecht zou ze bij de supermarkt kopen, een fles uit het duurdere segment. Niet te laat, zodat de wijn de rest van de dag nog kon koelen. Terwijl zij in de keuken stond om alles klaar te maken. En op tijd klaar was om zich op te maken en om te kleden. Ze zag haar oorspronkelijke plannen voor vandaag, waarin ze koffie zou gaan drinken bij een vriendin, in duigen vallen. Een diepe tegenzin vulde haar tot in de punten van haar tenen.

‘Tot vanavond,’ zei Armand, die haar een mechanische kus op de wang drukte.  Simone kon nog net zien dat aan de onderkant van zijn nek een gele, uitpuilende mee-eter zat die blijkbaar aan zijn aandacht was ontsnapt. Dat was haast niet te geloven, als je bedacht hoe ijdel Armand was en hoeveel aandacht hij elke ochtend aan zijn uiterlijk besteedde. De ontdekking vervulde Simone met een gevoel van voldoening. Ze stelde zich de uitdrukking op Armand zijn gezicht voor als hij later die dag de mee-eter in de spiegel zou ontdekken en zich zou afvragen hoe lang hij er al mee had rondgelopen.

Armand had een obsessie voor zijn eigen spiegelbeeld waar Narcissus nog een puntje aan kon zuigen. In een totale en allesoverheersende overtuiging het stralende middelpunt van het universum te zijn bekeek Armand elke tien minuten zichzelf: in het toilet, als hij langs een blinkend raam liep of via de camera in zijn iPhone. In het begin van hun relatie had Simone het nog wel verfrissend gevonden, een man die zich zo om zijn uiterlijk bekommerde, maar dat gevoel was al snel omgeslagen in een diepe weerzin over zoveel arrogantie en zelfingenomenheid.

Simone keek op de klok. Het was half negen, wat betekende dat de supermarkt al een half uur open was. De delicatessenwinkel, de viswinkel en de poelier zouden pas later open gaan, dus kon ze maar beter eerst naar de supermarkt gaan, met het oog op het volle programma dat voor haar lag. Dat betekende hooguit nog één kopje espresso, snel de ontbijtspullen in de vaatwasser doen, naar boven gaan om zich om te kleden en heel licht op te maken en vervolgens de koude winterochtend trotseren.

Maar een half uur later zat Simone nog steeds in haar nachtjapon aan de keukentafel en keek naar de bodem van het lege espressokopje dat haar samen met de rest van de ontbijtspullen verwijtend aanstaarde. Nog een half uur later pakte Simone haar mobiele telefoon en belde Josje, de vriendin met wie ze die ochtend had afgesproken.

‘Zeg me niet dat onze afspraak niet door gaat,’ was het eerste dat Josje zei. Een begrijpelijke reactie, aangezien Simone al eerder een afspraak had afgezegd.

‘Het spijt me,’ zei Simone. ‘Ik krijg eters vanavond en moet alles nog in huis halen.’

‘Om het vervolgens als de lieftallige, gedienstige gastvrouw op te dienen,’ vulde Josje aan. Ze kende Simone al heel lang en wist van de etentjes die Armand op gezette tijden organiseerde. Ze had het nooit met zoveel woorden gezegd, maar Simone wist dat Josje Armand niet sympathiek vond, en weinig begrip kon opbrengen voor de onderdanige manier waarop Simone zijn egocentrische plannen ondersteunde. Maar ja, Josje had makkelijk praten. Die was twee keer gescheiden van dezelfde man en had inmiddels een eigen bedrijfje aan huis. Iets met coaching en advies. Na een carrière van meer dan tien jaar in het bedrijfsleven had ze een paar jaar geleden besloten om de “stem van haar hart” te volgen en had ze de zekerheid van een vaste baan ingeruild voor het najagen van haar passie. Ook al zou haar vriendin dat nooit met zoveel woorden zeggen, Simone wist zeker dat Josje neerkeek op het leventje dat Simone leidde.

‘Volgende keer beter, goed?’ vroeg ze zo laconiek mogelijk. Toen het stil bleef aan de andere kant van de lijn, voegde ze daar aan toe: ‘Ik moet ophangen, Jos, anders kom ik in tijdnood.’

‘Simone?’

‘Ja?’

‘Gaat alles goed met je?’

Simone voelde een zure brok in haar keel. Ze slikte die weg en haalde even diep adem. Ze realiseerde plotseling hoe klam haar huid aanvoelde en zei toen: ‘Misschien een beetje grieperig. Het zal de tijd van het jaar wel zijn.’

‘Je klinkt zo...’

‘Ja?’

‘Opgefokt of zo. Niet jezelf.’

‘Ik moet ophangen,’ herhaalde Simone. Tot haar eigen verbazing verbrak ze de verbinding. Plotsklaps, zonder verdere plichtplegingen of het uitwisselen van een afscheidsgroet. Josje zou wel denken. Nou ja, dat maakte ze later wel goed.

Ik kom in tijdnood, had ze gezegd, maar een uur later zat Simone nog steeds aan de keukentafel. Ze bladerde door het restant van de ochtendkrant die Armand voor haar had achtergelaten, maar ze was niet in de stemming voor de ellende van anderen. Vandaag had ze genoeg aan haar eigen ellende, namelijk in - ze keek even op de klok - acht uur tijd een waanzinnige maaltijd op tafel toveren waarvan haar gasten stijl achterover zouden slaan. Tik tak.

Simone schrok wakker. Het duurde even voordat ze zich realiseerde dat ze niet in de slaapkamer lag, maar op de bank in de woonkamer. Ze keek op haar horloge: het was al over twaalven. Moeizaam stond ze op en wankelde in de richting van de keuken. Witte vlekken trilden voor haar ogen en dwongen haar halverwege te stoppen om zich vast te houden aan de rand van het kersenhouten dressoir. Jezus. Ze leek wel dronken.

Meneer Withagen, de eigenaar van de delicatessenwinkel, begroette haar als de goede klant die ze nu eenmaal was en vroeg wat het vandaag mocht zijn.

‘Prosecco graag,’ zei Simone.

Een beetje vulgair, had Armand de wijnsoort ooit genoemd en ook meneer Withagen haalde even licht zijn wenkbrauwen op.

‘Spumante of frizzante?’

Simone zei lachend: ‘Als er maar alcohol in zit.’ Vergiste ze zich, of keek meneer Withagen haar heel even bevreemd aan?

‘Ik heb hier een hele mooie Cartizze in de aanbieding,’ zei meneer Withagen. ‘Echt iets heel bijzonders, de Grand Cru van de prosecco’s. Een sterke afdronk van rijp fruit. Heerlijk als aperitief, maar ook prima te combineren met bijvoorbeeld kreeft of garnalen. Het is voor de Kerst, neem ik aan?’

Simone, die van wijn even veel verstand had als van Formule 1, zei: ‘Doe daar maar twee flessen van. Koud, graag.’

‘Ik ben bang dat ik die niet koud heb. Maar als het voor de kerstmaaltijd is, hebt u gelukkig nog ruim de tijd om -’

‘Het is voor vandaag,’ zei Simone snel.

Even later rekende ze een onwaarschijnlijk hoog bedrag af voor de twee flessen. Meneer Withagen had niet overdreven, met zijn Grand Cru van de prosecco’s. Ze zette de plastic tas met daarin de twee flessen naast zich op de passagiersstoel, keek een ogenblik nadenkend voor zich uit en reed toen weg. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat meneer Withagen haar vanuit zijn winkel stond na te staren.

De woorden visboer, poelier en supermarkt spookten door haar hoofd. Toch reed Simone regelrecht naar huis, waar ze even achter het stuur bleef zitten. Buiten was het heel licht gaan sneeuwen, waardoor er een dun, papperig laagje op straat lag. Er moest nog heel wat gebeuren voordat ze konden genieten van een witte Kerst. Nou ja, genieten… Op een wortelkanaalbehandeling kon Simone zich nog meer verheugen.

 Simone moest in gedachten verzonken naar binnen zijn gelopen, want ze realiseerde zich met een schok dat ze op de bank zat. Op de salontafel vóór haar stond een geopende fles Cartizze. Naast de fles lag een kurkentrekker en een gebroken kurk. Zat ze nu echt lauwe prosecco te drinken, rechtstreeks uit de fles?

‘Blijkbaar,’ mompelde ze. Ze zette de fles aan haar mond en nam een grote slok. Ze voelde hoe de bruisende, licht zure substantie via haar slokdarm in haar maag terechtkwam, naast de resten van het croissantje met ham en kaas dat ze die ochtend had gegeten. Het had iets bevrijdends om wijn rechtstreeks uit de fles te drinken, net als met blote voeten op het gras lopen, of de allereerste keer met iemand naar bed. Deze wijn was inderdaad het neusje van de zalm, gekoeld of niet. Wat was hij snel naar haar hoofd gestegen. Even overwoog ze om het restant van de peperdure Cartizze door het toilet te spoelen, maar ze dronk dóór, alsof ze haar hele leven niets anders had gedaan. De andere fles zette ze in de koelkast.

Simone sliep een paar uur en mijmerde toen over het feit dat ze de hele dag op de bank zat en nog niet eens aanstalten maakte om het avondeten te bereiden. Ze constateerde het met een kalme berusting, die haar verbaasde. Ze brak ook de andere fles prosecco aan.

De tijd verstreek, kalm maar onverbiddelijk.

Ze liep naar de brievenbus en deed ze iets wat ze nog nooit had gedaan: ze scheurde twee enveloppes open die voor de heer des huizes waren bedoeld. Naar de hel ermee, dacht Simone. Armand zou toch wel boos zijn vanavond. En maakte Armand háár post niet ook altijd open? Nadat ze er een korte blik in had geworpen legde Simone de post in Armand zijn kleurloze werkkamer. De ene enveloppe bevatte reclamemateriaal. De andere enveloppe bevatte het polisblad van een overlijdensrisicoverzekering. Het verzekerd bedrag in geval van overlijden wordt uitgekeerd, zonder recht op plaatsvervulling aan de partner van de verzekerde. Blablabla. Ze wierp een blik op de hoogte van het verzekerde bedrag, dat haar heel degelijk in de oren klonk, zoals alles wat Armand had geregeld. Ze wilde het polisblad terug in de enveloppe doen, toen haar oog viel op de laatste passage van de eerste bladzijde. In het geval dat de verzekerde overlijdt als gevolg van een ongeval, wordt de uitkering verdubbeld. Kijk eens aan, dacht Simone. Aan alles was gedacht.

De rest van de middag verstreek in slow motion. Hoe anders was dat op normale doordeweekse dagen, als Simone als een berg opzag tegen de thuiskomst van Armand. Dan vloog de tijd voorbij.

Gelukkig had Simone genoeg prosecco in huis. Normaal gesproken was ze niet zo’n drinker, maar vandaag was anders dan alle andere dagen. Ze kwam tot de ontdekking dat het nog niet meeviel om zich heen en weer te bewegen tussen de keuken, de woonkamer en het toilet. Kortom: ze was stomdronken. Misschien moest ze iets eten, om niet compleet bewusteloos op de bank te liggen als Armand die avond thuis zou komen. Ze wankelde - een ander woord was er niet voor - naar de koelkast en propte staande voor het aanrecht een paar plakken rauwe ham in haar mond, die ze wegspoelde met wat karnemelk, rechtstreeks uit het kartonnetje.

Voor de tweede keer die dag viel Simone op de bank in slaap. Ze schrok wakker van een indringende beltoon. Het duurde even voordat ze zich realiseerde dat het geluid dat ze hoorde niet afkomstig was van de wekker op haar nachtkastje.

Armand.

Simone ging rechtop zitten en werd overvallen door een vlaag van plotselinge duizeligheid.

‘Hallo?’ Haar stem klonk onvast en een beetje schor. Witte vlekken trilden voor haar ogen.

‘Simone?’

Alsof ooit iemand anders haar mobiele telefoon had opgenomen. De irritatie nestelde zich zacht schurend onder haar huid.

‘Hoe gaat het daar?’ vroeg Armand.

‘Ik neem aan dat je met “daar” hier thuis bedoelt?’ vroeg Simone.

Het was even stil. De verbijstering aan de andere kant van de lijn was haast hoorbaar. Normaal gesproken was Simone niet degene die de wijsneuzerige opmerkingen maakte. Met een voldaan gevoel sloeg ze nog een slok prosecco achterover.

‘Simone?’

‘Ik luister nog steeds.’

‘Gaat het wel goed met je?’

‘Ja hoor,’ zei ze zo luchtig mogelijk.

‘Je klinkt zo… anders.’

‘Ik voel me prima,’ zei Simone. ‘Nooit beter gevoeld, om eerlijk te zijn.’

Opnieuw die peinzende stilte. Te oordelen naar het achtergrondgeluid zat Armand achter het stuur van zijn BMW. Als Simone mocht afgaan op de vele processen-verbaal die de laatste tijd in de brievenbus belandden, reed Armand veel te snel. Gejaagd, op de linkerbaan van de snelweg en te dicht op zijn voorganger.

Achteloos vroeg ze: ‘Heb je hem eigenlijk al uitgeknepen?’

‘Wat? Waar heb jij het over?’

‘Die mee-eter in je nek. Ik wilde het je nog zeggen vanmorgen, maar je was zo snel vertrokken. Eerlijk gezegd was het niet bepaald een smakelijk gezicht.’

Een paar seconden hoorde Simone slechts het geraas van de snelweg. In gedachten zag ze hoe Armand zich achter het stuur in allerlei bochten wrong om de mee-eter zichtbaar te krijgen in de achteruitkijkspiegel. Een paar seconden slechts. Toen hoorde Simone een doffe klap en het geluid van metaal tegen metaal. Gierende remmen, brekend glas en toen helemaal niets meer.

  Simone ging naar boven om een stemmige jurk aan te trekken.

  Ze zouden over een paar uur wel voor de deur staan.

René van de Meerakker

René van de Meerakker (Rotterdam, 1968) is een Nederlandse auteur. Hij studeerde actuariële wetenschappen en werd later vennoot bij Watson Wyatt Brans & Co.

In 2003 maakte hij zijn thrillerdebuut met Doodlot, over een kassière die een winnende klant van tien miljoen euro in de waan laat dat ze honderdvijftig euro heeft gewonnen en vervolgens het verschil in eigen zak steekt. Zijn tweede thriller, Black-outs (2005), gaat over een vrouw die last heeft van black-outs en gelooft dat ze haar man heeft vermoord.

Het zou nog zeven jaar duren voordat Van de Meerakker zijn derde thriller publiceerde. Ontmaskerd vertelt het verhaal van een administratief medewerker die gestalkt wordt door een callgirl en vervolgens in de wereld van misdaad belandt.

Een stille dood

Door Marcella Kleine

Als altijd werd haar blik naar de gevels van de statige huizen getrokken. In het voorbijgaan naar binnen gluren was net zo vanzelfsprekend geworden als het dagelijks lezen van overlijdensadvertenties. Tot haar verwondering ontwaarde ze in iedere woonkamer een opengeslagen bed. Even hield ze haar pas in, maar spoorde zichzelf toen aan om door te lopen. Een onheilspellend gevoel nam bezit van haar. Suus versnelde haar pas, terwijl de angst haar om het hart sloeg. De lege bedden moesten wel betekenen dat Agaath dood was.

De meters die haar nog scheidden van het laatste herenhuis in de straat legde ze hollend af. Bij de voordeur haalde ze de sleutel met trillende vingers uit haar tas en stak deze aarzelend in het slot. Langzaam draaide ze de sleutel om. Het geknars ging door merg en been.

Haar adem stokte en ze sperde haar ogen wijd open. Op het moment waarop paniek bijna de overhand kreeg, kwam het besef en ontspande haar lichaam. Suus blies de ingehouden adem opgelucht uit en drukte haar hoofd verder in het kussen. Het was maar een droom.

Ze sloot haar ogen in de hoop nog wat uurtjes slaap te kunnen pakken. Maar achter de gesloten oogleden verscheen het beeld van de vrouw, die zij moeder mocht noemen. Ze was echt dood. Vier dagen geleden had Suus haar onderaan de trap gevonden. Bij die herinnering ging er een rilling door haar heen. Terwijl ze moed verzamelde om op te staan om bij de dode vrouw in de kamer beneden te kijken, klonk het geknars weer.

Suus spitste haar oren en hoorde de voordeur in het slot vallen. Onder het dekbed verstarde ze. Er was iemand in huis. Zacht gefluister klonk, gevolgd door een heldere vrouwenstem.

‘Fluisteren is niet nodig. Agaath is dood.’

‘Maar we hoeven ook niet te praten. We moeten zoeken. Ik schijn wel met de zaklantaarn over de vloer. ’ De man klonk ongeduldig. Zoekgeluiden drongen vanuit de hal zacht door naar boven.

‘Verdorie, ik zie dat ding nergens,’ zei de vrouw. ‘Misschien ligt het boven.’

Traptreden kraakten. Suus trok het dekbed angstig over haar hoofd, ervoor zorgend dat ze nog wel iets kon horen. Het was een geluk dat de slaapkamerdeur op een kier stond.

‘Je moet bovenaan de trap schijnen. Daar viel ze.’

De man lachte grimmig. ‘Daar duwde je haar, bedoel je. Was ze maar gevallen, dan had ze misschien geen houvast bij je ketting gezocht. Ik had nu liever in mijn bed gelegen in plaats van in te breken.’

Suus smoorde een kreet in het kussen.

‘Wat nou inbreken? Je hebt de sleutel van je vader gebruikt,’ vitte de vrouw. ‘Maar laten we nu maar opschieten. Hoe eerder we hier weg zijn, hoe beter.’

Hun zoektocht zette zich voort, maar niet veel later zei de man dat hij het opgaf. ‘Morgen proberen we het opnieuw.’

‘Het is maar te hopen dat een ander de ketting niet heeft gevonden,’ verzuchtte de vrouw.

De traptreden kraakten weer, waarna de deur zacht in het slot viel. Suus bleef als versteend liggen. De indringers waren weg, maar de zenuwen gierden onverminderd door haar lijf. De val van de trap was dus geen ongeluk. Agaaths laatste minuten moesten afschuwelijk zijn geweest.

De klok tikte gestaag de slapeloze uren weg, terwijl de gebeurtenissen door Suus’ hoofd spookten. Telkens weer vroeg ze zich af waarom Agaath van de trap was geduwd, maar ze kon geen enkele reden bedenken. Wie waren die twee? Even kwam het in haar op om de politie te bellen, maar ze wees die gedachte resoluut van de hand. Er was uitgegaan van een noodlottige val. Het was beter om het daarbij te laten.

Daglicht kierde tussen de gordijnen door en maande Suus om op te staan. Ze sloop over de bovenverdieping, maar er was niemand te bekennen. Ze ging de trap af en de kamer binnen waar Agaath lag opgebaard. Ook hier was alles stil. Suus naderde het lichaam met het vredige gelaat en legde haar hand op de koude, samengevouwen handen. Ze realiseerde zich nu pas dat Agaath haar onvoorwaardelijk had liefgehad. Spijt overviel haar en tranen drongen naar haar ogen, maar ze vermande zich. Ze moest opschieten, want de begrafenisondernemer zou hen ophalen voor de uitvaart. Conform Agaaths laatste wil mochten alleen haar dochter en de notaris aanwezig zijn. Het was een geluk dat het testament onlangs was gewijzigd, anders zou alleen de notaris erbij mogen zijn.

Het was een sober afscheid. Alleen Suus sprak een paar woorden ter nagedachtenis en wierp witte rozen op de kist. Toen ze na de begrafenis terugkeerde voelde het statige herenhuis doods aan. De ziel was eruit. Rusteloos liep Suus rond. De antieke voorwerpen bekijkend, vroeg ze zich opnieuw af met welk motief Agaath van de trap was geduwd. Er was niets gestolen.

Bij de trap keek ze peinzend naar boven. Wat had zich daar precies afgespeeld? Agaath had de ketting niet in handen gehad toen Suus haar had aangetroffen. Suus’ ogen werden naar de plek getrokken, waar het rood nog in het vloerkleed zichtbaar was. Ze huiverde en wendde snel haar hoofd af.

Haar blik gleed over de vloer. De ketting moest nog in huis zijn. Ze knielde om onder de kast te kijken. Niets. Ze trok het vloerkleed weg. Geen sieraad, maar wel een groot luik in de vloer, pal voor de trap. Terwijl ze opstond, viel haar oog op de paraplubak die door binnenvallend zonlicht beschenen werd. Er glinsterde iets rond een balein van de half opengeklapte paraplu. Dichterbij gekomen zag ze dat het een gouden ketting was, die grotendeels in de plooien van de paraplu schuilging. Haar hart begon sneller te kloppen. Even aarzelde ze, maar toen stak ze haar hand uit en maakte de ketting los. Hij was gebroken, maar het medaillon hing er nog aan. Met vlugge vingers opende Suus het sieraad. Vanachter glas lachten twee mensen haar toe. De man kwam haar vaag bekend voor. In de andere helft van het medaillon zat een foto van twee ringen met daaronder de namen Lex en Miranda en een datum. Het huwelijk was nog maar drie maanden geleden voltrokken. Waren zij de inbrekers geweest?

Een schaduw viel door het raampje naast de voordeur naar binnen. Suus verstijfde van schrik, maar ontspande toen ze zag dat het de krantenjongen was. Direct dacht ze aan de rouwadvertentie, die pas vandaag in de krant zou staan. Ze griste de krant van de deurmat om deze in de kamer open te slaan. Ze bladerde gelijk door naar de overlijdensberichten.

Het stond er zwart op wit: “Enige en algemene kennisgeving namens haar dochter Suzanna”. Haar maag trok samen. Ze vroeg zich af of de advertentie verbazing zou wekken. Vermeld werd dat de begrafenis in stilte had plaatsgevonden en bezoek aan huis niet op prijs werd gesteld. Maar dat zou nieuwsgierige mensen er vermoedelijk niet van weerhouden om langs te komen. Ze besloot de bel uit te zetten.

Nu de begrafenis achter de rug was en de rouwadvertentie was geplaatst, drong alles pas echt tot haar door. Dit huis was nu van haar. Toch had ze geen rust, want de twee van het medaillon lieten haar niet los. Ze moest erachter zien te komen wie zij waren. Misschien kon de huwelijksdatum in combinatie met beide voornamen duidelijkheid geven. Ze nam zich voor het internet af te speuren. Maar eerst had ze nog een ander klusje te klaren, want ze wist zeker dat het stel terug zou komen.

Toen de avond viel zette ze haar laptop aan en surfte over het internet.

Het bleek onbegonnen werk. Huwelijksregisters geven informatie pas vijfenzeventig jaar na de huwelijksvoltrekking vrij en de combinatie van de namen Lex en Miranda gaven op internet wel een match, maar niet met de juiste profielfoto’s. Ook niet toen ze Lex in Alex en vervolgens Alexander veranderde. Moedeloos staarde Suus naar het scherm en vroeg zich af waarom ze het gevoel had de man van het medaillon eerder te hebben gezien. Ze kon zich geen ontmoeting herinneren. Of had ze hem op tv of internet gezien? De laatste maanden had ze zich alleen maar verdiept in de geschiedenis van dit herenhuis. Ze zocht daar opnieuw naar en kwam al snel bij een artikel, waarvan ze de vorige keer alleen de foto’s had bekeken omdat de tekst over architectuurgeschiedenis in het algemeen ging. Suus zoomde in op de foto van twee mannen en herkende de man van het medaillon. Volgens het onderschrift was het de zoon van de auteur van het artikel.

Nu las Suus het artikel wel. Haar hart klopte in de keel toen ze ontdekte dat de laatste alinea’s over haar herenhuis gingen. Suus’ ogen bleven aan de regels hangen waar de auteur een persoonlijke noot had toegevoegd: zijn zus had het herenhuis van hun ouders geërfd.

Suus staarde even nietsziend naar het scherm en scrolde toen verder naar de naam van de auteur: Ben Zimmerman. Geschokt zoomde ze weer in op de foto en zag de gelijkenis. Verbijsterd vroeg Suus zich af waarom Agaath het bestaan van haar broer Ben had verzwegen.

Vanuit de hal klonk een geluid. Suus was meteen alert. Doodstil zat ze met gespitste oren in haar stoel. Het volgende moment vloog de kamerdeur open. In de deuropening stond het stel van het medaillon: Lex en Miranda. Suus sprong op.

‘Dat moet die vrouw van de rouwadvertentie zijn,’ riep Miranda.

‘Laat dit maar aan mij over,’ zei Lex. Hij wendde zich tot Suus. ‘Wie ben jij?’

Zijn rustige stem luwde Suus’ paniek. Ze moest kalm blijven, want alleen dan zou ze hier zonder kleerscheuren vanaf komen.

‘Ik ben de dochter van Agaath,’ antwoordde ze. ‘Wie zijn jullie? En waar halen jullie het lef vandaan om hier ongevraagd binnen te vallen?’

Lex boorde zijn ogen in de hare, maar negeerde haar vragen.

‘Agaath had geen dochter,’ zei hij.

‘Die had ze dus wel,’ reageerde Suus fel. ‘Maar ze moest me bij de geboorte afstaan, omdat ze niet getrouwd was.’

‘Onzin,’ zei Miranda scherp. ‘Agaaths baby werd doodgeboren.’

‘Toch ben ik haar dochter,’ hield Suus vol.

Lex schudde zijn hoofd. ‘Agaath had het kind niet mogen zien. Daarom dacht ze dat haar ouders de baby hadden afgestaan,’ verklaarde hij. ‘Ze was razend en wilde niets meer met haar familie te maken hebben.’ Lex wierp een korte blik op zijn vrouw.

Miranda viel hem bij. ‘Dat mens was jaren later wel zo inhalig om de erfenis van haar ouders te aanvaarden, al had ze hen nooit meer gezien. Het interesseerde haar vorige week ook niets om te horen dat haar broer Ben op sterven lag.’ Miranda lachte boosaardig. ‘Ze heeft haar verdiende loon gekregen door zelf eerder dood te gaan. Dit huis is nu van Ben, de vader van Lex. Jij moet dus oprotten,’ dreigde ze.

Lex maande zijn vrouw rustig te blijven en kwam op Suus af. ‘Het lijkt me het beste dat we de politie bellen en vertellen dat jij een oplichtster bent.’

Suus liet zich niet intimideren. ‘Dan kan ik meteen vertellen dat jullie mijn moeder van de trap hebben geduwd om de erfenis op te strijken.’

Lex wilde haar in de rede vallen, maar Suus was hem voor.

‘Ik heb gisternacht een geluidsopname gemaakt,’ blufte ze. ‘En ik heb ook nog ander bewijs.’

Suus haalde de ketting uit haar broekzak tevoorschijn. Ze realiseerde zich dat ze met vuur speelde, maar ze moest dit doen. Verbijsterd keek Lex haar aan, maar Miranda siste: ‘Pak de ketting.’

Lex kwam in beweging, maar Suus was sneller en vloog langs hen heen de hal in. De twee kwamen achter haar aan, Miranda voorop. Met een behendige pas zette Suus haar voet op de onderste traptrede en rende naar boven. Halverwege bleef ze uitdagend staan.

Miranda naderde de trap, met Lex op haar hielen. Voor Suus’ ogen voltrok zich wat zij die middag had voorbereid. Met een schreeuw viel Miranda in het keldergat, dat door het vloerkleed aan het zicht onttrokken werd. Lex reikte nog naar haar shirt, maar greep mis.

‘Klerewijf,’ riep hij uit naar Suus en knielde bij het gat neer. ‘Miranda!’

Miranda jankte. ‘Mijn rug doet pijn. Ik kan niet opstaan.’

Even leek Lex te twijfelen of hij de kelder in zou gaan, maar waagde het niet en bleef zitten. ‘Probeer naar de keldertrap te kruipen, schat,’ moedigde hij zijn vrouw aan.

Suus daalde de trap in de hal langzaam af. Zij voelde een vreemde sensatie in haar lijf.

Lex keek woedend op. ‘Daar blijven, trut,’ beval hij. ‘Je hebt al genoeg ellende veroorzaakt.’ Hij richtte zijn aandacht weer op Miranda en boog zich verder voorover.

Suus wist als geen ander dat je kansen te allen tijde moet benutten. Ze greep het samoerai zwaard dat boven de trap hing en hield het boven haar hoofd. Toen liet ze het scherpe blad met kracht op Lex’ schedel neerkomen. Hij schreeuwde van pijn en greep met beide handen naar zijn hoofd. Zijn evenwicht verliezend, tuimelde hij de kelder in.

Het gebeurde zo snel dat Suus nauwelijks de tijd had om na te denken. Als vanzelf trokken haar handen het kleed, dat half in de kelder hing, omhoog. Vlug haalde ze het luik onder de trap vandaan en wierp nog een laatste blik op het stel. Toen schoof ze het luik kordaat over het gapende gat en vergrendelde het, het gekrijs onder haar negerend.

Triomfantelijk bleef ze op haar knieën zitten en bedacht dat het huis en alles wat daarbij hoorde nu echt alleen van haar was. Nooit meer hoefde ze zich als verpleegkundige uit de naad te werken in het ziekenhuis. Dankzij Agaath die, na een operatie, op de verkoeverkamer over haar afgestane dochter had liggen ijlen. Agaath, die haar later met open armen had ontvangen toen Suus zich als haar verloren gewaande dochter voordeed. De eenzame vrouw bleek als was in haar handen te zijn en al snel benoemde ze Suus tot erfgenaam. De bezwaren van de notaris had ze resoluut afgewezen.

Suus had zich een weldoener gevoeld omdat ze het leven van de vrouw had verrijkt. Ze had Agaath immers gegeven waar ze zo naar verlangde. En ze wist: wie geeft, zal gegeven worden. Toen ze Agaath voor dood onderaan de trap had aangetroffen, was ze dan ook oprecht ontroerd. Ze had een kus op Agaaths voorhoofd gedrukt en haar lippen bij haar oor bracht.

‘Dag lieve moeder, ik heb je een dochter gegeven. Nu is het mijn beurt om te ontvangen.’

Zonder aarzeling had ze haar handen over Agaaths mond en neus gelegd en haar uit haar lijden verlost. De vrouw die zij voortaan als moeder zou gedenken, was verrassend eenvoudig de dood ingegleden. De twee in de kelder zouden daar langer over doen. Doof voor het kabaal glimlachte Suus tevreden en streek het vloerkleed glad.

Marcella Kleine

Marcella Kleine werkt als cliëntvertrouwenspersoon voor mensen die met een tbs- of andere maatregel ter behandeling zijn opgenomen. Zij doet dit werk met hart en ziel, maar haar grootste passie is schrijven. Van haar hand verschenen meerdere psychologische thrillers en spannende romans: In het verborgene, Binnenwereld, Vilein, Souvenir, Schemergebied, Schijnvertoning en De Voltooiing.

Samen met auteur Marjolein van der Gaag schreef ze de zinderende zomerthriller Hels en de bundel Eindbestemming met acht korte zomerthrillers. Eind 2019 verscheen het boek Drie jaar cel en tbs over het leven van medeauteur Jorge Chito.

Momenteel schrijft Marcella een nieuwe thriller, waarin haar personages wederom de regie overnemen en zijzelf slechts degene is die woorden aan hun daden en motieven mag geven.

En toen was het stil

Door Patricia Snel

Philip knoopt de sjaal rond Beatrice hoofd los. Hij drapeert de stof rond haar blote schouders en nek en bedekt de striem in haar hals. Haar handen liggen gevouwen in haar schoot. Beatrice kijkt omhoog. De kruinen van de dennenbomen tekenen zich af tegen de strakblauwe hemel.

‘Anders denken ze straks nog dat ik dat gedaan heb.’ Met zijn handen woelt Philip door haar haren, neemt haar zonnenbril af en steekt die in haar blonde lokken. Beatrice glimlacht voorzichtig en strijkt haar jurkje glad, voordat ze uit de cabriolet stapt en Philip de twee koffers uitlaadt. Een punt van de kraag van zijn overhemd is verdwenen onder zijn linnen jasje. Met de afstandsbediening richt hij op de wagen. Twee korte piepjes lossen op in het getsjilp van vogels en het ruisen van de bomen. Grind knerpt onder hun schoenen, terwijl ze naar de entree van het landhuis lopen.

Beatrice rommelt met haar handen in het bescheiden tasje.

‘Wat zoek je?’ vraagt Philip met de twee koffers in zijn hand. Zijn grijsblauwe ogen staren haar vanachter zijn rondvormige bril aan.

‘Mijn telefoon. Ik weet zeker dat ik hem heb meegenomen.’

‘Zie je?’ Hij schudt misprijzend zijn hoofd.

‘Maar toen we van huis wegreden zat hij nog in mijn tas.’ Beatrice spreekt met een zachte stem.

‘Ga je mij nou de schuld geven van het feit dat jij niet weet waar je je spullen laat?’

‘Nee, maar...Ik snap er niks van.’ Haar magere schouders hangen.

‘Dan is het je telefoon, vanochtend je ring. Het wordt steeds erger.’

‘Je hebt gelijk.’ Ze slikt een brok in haar keel weg en zucht. Alle discussie uit de weg gaan, denkt ze.

‘Kom, niet zo treuzelen. Ik heb koffers in mijn handen.’ Philip knikt naar het landhuis. ‘Die hakken staan je mooi trouwens.’ Hij maakt de opmerking zonder echt te kijken.

Beatrice volgt Philip en iedere stap die ze zet kost haar kracht, helemaal over dat grind met die stiletto’s. Maar ja, Philip wil geen vrouw met cowboylaarzen. Bij hem draait alles om elegantie en verfijning. Hoe Beatrice zich ook voelt, wat ze ook denkt of doet, als het maar stijlvol is.

De gevel is rondom begroeid met klimop en in de borders bloeien lavendel en gele rozen uitbundig. Beatrice plukt een stengel lavendel en ruikt aan de blauwe bloemetjes.

Een kort moment sluit ze haar ogen en denkt terug aan de zorgeloze vakanties met haar ouders in hun Provencaalse huis, waar haar vader achter de piano kroop en kleine Beatrice de start van haar carriere als jazz-zangeres maakte. Ze mist haar vader elke dag. Hij was zo trots op haar en het succes. Gelukkig heeft hij nooit de teloorgang meegemaakt. Die eer kwam Philip toe. Zij ontmoetten elkaar na een concert bij een receptie. Het was een van de laatste concerten die haar vader bijwoonde. In de musicoloog zag zij haar redder. Hij bood haar in eerste instantie troost en reisde over de hele wereld mee, beschermde haar en beheerde haar agenda. Pas na een half jaar kwam Philips kritiek op haar stem en kwamen de eerste matige recensies. Eerst dacht ze nog dat het door het gemis van haar vader kwam. De twijfel over haar zangcapaciteiten groeide. Had Philip toch gelijk?

Terwijl Beatrice de geur van lavendel opsnuift, hoort ze in gedachten de pianotonen in het Provencaalse huis. Zachtjes, onhoorbaar, maar luid. Een intens verdriet overmant Beatrice en een verlangen om te zingen.

Een zware eikenhouten deur met koperbeslag gaat open.

‘Laat me jullie helpen,’ klinkt een warme stem.

Beatrice en Philip worden welkom geheten door de eigenaar, Alexander, een stevige man met knoestige handen en een vriendelijk gezicht. Hij komt gehaast op hen af in zijn spencer en kaplaarzen. Ze schudt zijn hand en merkt hoe weinig kracht ze heeft in vergelijking met zijn stevige handdruk. Ze is ook buiten adem van het kleine stukje lopen. Even lijkt hij van zijn a propos door haar broosheid, maar hij wendt zich snel tot Philip. Enthousiast legt hij uit wat er allemaal te doen is in de omgeving, terwijl hij de koffers overneemt en hen voorgaat naar de woonkamer.

Na een korte rondleiding overhandigt hij hen de sleutels. Een maand lang kunnen ze ongestoord samen genieten van het huis, benadrukt Alexander en als ze iets nodig hebben kunnen ze Manolo bellen, de klusjesman. Vlak voordat de eigenaar de deur achter zich dichttrekt overhandigt hij zijn visitekaartje met Manolo’s nummer en de wifi code erop. Philip kan in alle rust werken aan zijn wetenschappelijke filosofische artikel over ‘Muziek is de nul’. En Beatrice, zijn lieve vrouw, kan op krachten komen en mag in de boomgaard achter bij het zwembad, kersen en peren plukken zoveel zij maar wil. Kan ze lekkere jam maken en is goed voor de algehele gezondheid. Hij glimlacht naar Beatrice en vertrekt.

De deur valt in het slot en ze horen Alexander in zijn terreinwagen over het grind wegrijden.

‘Zag je hem net kijken naar jou?’ Philip observeert Beatrice.

‘Ja?’

‘Wat ben je toch naief.’

‘Hij was gewoon vriendelijk.’

‘Hij probeerde je te versieren. Ik sta er gewoon bij hoe je naar hem glimlacht! Wat denk je dat dat met mij doet?’

Beatrice zwijgt en staart naar haar handtas zonder telefoon.

‘He?! Ik praat tegen je!’

‘Philip. Alsjeblieft. Wil je ophouden met schreeuwen?’ Beatrice bedekt met haar handen haar oren.

‘O, nu ga je ook nog bepalen hoe ik tegen je moet praten. Heb ik dan niks meer te zeggen hier? Je bent onredelijk. En haal die handen van je oren. Je lijkt wel een klein kind.’

‘Ik vind het vervelend als je mij zo uitscheld, Philip.’

‘En hoe zit het dan met mijn gevoelens. Denk je niet dat het mij pijn doet als je met zo’n domme gast zit te flirten? Die vent heeft geen enkel niveau. Als je mij niet had was je nog steeds dat oppervlakkig meisje in de spotlights geweest, die niet verder was gekomen dan een beetje Nina Simone zingen.’ Philip gaat op in zijn woede.

Beatrice zou terug willen schreeuwen. Sinds wanneer schrijf jij artikelen? Is dit weer een van je waanzinnige nieuwe plannen? Hoeveel heeft ze er de afgelopen jaren niet aangehoord en hoeveel is ervan terechtgekomen? Maar in plaats daarvan zegt ze:

‘Sorry, Philip. Ik wil je helemaal geen pijn doen.’ Beatrice begint te huilen.

‘Je bent psychisch gestoord en zwakzinnig. Vreselijk. Ik kan je inderdaad niet serieus nemen. Kom, gaan we even in de woonkamer zitten. Even relaxen van de rit.’ Philip gebaart, alsof de voorgaande discussie niet heeft plaatsgevonden. Hij stapt de krakende vloer van de woonkamer in.

‘Ik kom zo.’ Beatrice hakken tikken over de zwartwitte plavuizen in de hal en gaan over in doffe plofjes over het hemelsblauwe tapijt van de traptreden. Haar hand glijdt over de houten trapleuning naar boven.

‘Ik ben niet dom, ik ben niet slecht, ik ben niet zwak, ik ben niet gestoord en ik kan wel zingen,’ denkt ze bij iedere stap, terwijl portretten van mysterieuze dames en heren in negentiende eeuwse kostuums haar aanstaren. Precies wat Beatrice bij zichzelf doet als ze eenmaal in de badkamer voor de spiegel staat. Een moment voor zichzelf. Haar ogen staan droevig. Ze is licht in haar hoofd en haar hart bonkt wanhopig.

De sjaal glijdt van haar schouders en met haar vingers voelt ze aan haar striem van haar ring. Was ze echt zo gek als Philip haar keer op keer wijsmaakte? Dat ze echt niet meer wist waar ze haar spullen liet? Waarom sprak die Alexander net in de derde persoon, terwijl ze er gewoon bij stond? Net als bij de huisarts laatst. Mensen zien het aan haar, voelen het. Ze haat het, net als haar slechte geheugen, de sombere stemmingen en vermoeidheid.

Beatrice opent haar mond. Ze probeert zachtjes een deuntje te neurien van van Nina Simone. Ain’t got no. Tranen blinken in haar ogen. Het neurien stopt zodra ze de stem van Philip hoort.

Beatrice haast zich naar beneden.

‘Waar kom je vandaan? Ik zocht je. Ik zit hier bijna twintig minuten in mijn eentje.’ Philip hangt onderuitgezakt in een leren fauteuil, benen over elkaar geslagen.

‘Ben ik zo lang weggeweest?’

‘Wat is er met jou aan de hand de laatste tijd? Je kunt het me wel vertellen. Ja, alleen al hoe je nu kijkt. Die koude, afstandelijke blik.’

‘Ik heb alleen geplast en een slokje water genomen.’

‘Dat kan niet. Dat duurt geen twintig minuten.’

‘Ok, nou, sorry.’

‘Misschien heb je niet op de tijd gelet, maar ik wel.’

Beatrice staart naar de neuzen van haar pumps. In plaats van te antwoorden: Laat me met rust. Hang niet de hele tijd om me heen, glimlacht ze. Philip staat op en ze voelt plots de armen van haar man om haar middel.

‘Wat een heerlijk parfum heb je op. Die moet je vaker gebruiken.’

Ze slaakt een zucht en drukt zich nog steviger tegen hem aan. Soms kan hij ook zo lief zijn, alsof alle lelijkheid smelt en ze kan schuilen in de stille wereld van de omhelzing. Philip streelt haar over haar haren en wiegt haar zachtjes heen en weer. Zijn mond zoekt de hare en zijn manlijkheid begint te groeien. Zijn vingers ritsen haar jurk vanachteren los. De stof glijdt langs de huid van haar buik, billen en benen. Kippenvel ontstaat. Hij pakt haar hand en duwt hem stevig tegen zijn kruis. Beatrice knijpt en doet alsof ze hem weegt. Philip gromt, trots als hij op zijn manlijkheid is.

‘Laten we naar boven gaan, dan kun jij je vast omkleden. Ik heb namelijk iets speciaals meegenomen.’ Hij lacht als een stout jongetje, pakt de twee koffers en sjouwt ze naar boven. Beatrice volgt.

Terwijl Philip de koffers openklapt en zijn toilettas eruit vist, schuift Beatrice de vitrage een stukje opzij en opent de ramen aan weerszijden van het bed om de muffe lucht te verdrijven. Daarna steekt ze de kaars op het nachtkastje aan.

Philip opent zijn koffer. Bovenop ligt zijn opengeritste toilettasje. Tandpasta en een scheermes liggen bovenop, net als de tube gel en ook ... Wacht. Haar hart begint te bonken. Duizelingen in haar hoofd. Ze voelt zich warm en koud worden tegelijkertijd. Haar telefoon in het bordeaurode hoesje zit in een zijvak van zijn toilettas. Heel zeker dat zij hem daar niet in heeft gestopt. Ze kijkt naar Philip die gehurkt in zijn koffer rommelt en overeind komt.

‘Hier, schatje. Speciaal voor jou.’ Philip reikt haar een klein pakje aan. Beatrice opent het doosje met de blauwe strik. Het is een doorschijnende body en het kruis bestaat uit twee losse parelkettinkjes. ‘Dat zal je prachtig staan.’

Beatrice staart beduusd naar de zwartkanten stof.

‘Wat sta je daar nou? Vind je het niet mooi? ‘

Niet op de beschuldiging ingaan, denkt ze.

‘Jij kunt ook geen geschenken aannemen. Wat is het toch met je?’

‘Dank je wel. Wat lief.’

‘Ja?’ Hij glimlacht. ‘Nou, hup trek aan. Ik heb nog iets.’ Opnieuw duikt hij in zijn koffer.

Beatrice loopt naar de badkamer. De vitrage bolt op door een briesje dat de kamer inwaait.

Wanneer ze terugkomt heeft Philip net een selfie gemaakt van zijn torso. Hij is naakt.

‘Kom hier.’ Hij strekt zijn armen uit. Hij bewondert haar nieuwe pakje. Zijn vingers strelen het kant. Over haar schouders, langs haar zij en haar borsten. Zijn manlijkheid die er slapjes bijhing groeit opnieuw. Hij trekt Beatrice op bed. Philip duikt boven op haar. Ze voelt zijn lid tegen haar schaamheuvel priemen. Hij sabbelt kort op haar tepel. Ze denkt alleen maar aan haar telefoon. Hij zit boven op haar en zijn hand verdwijnt onder haar kussen. Ineens bungelen er twee handboeien voor haar ogen. Met het koude metaal streelt hij langs haar hals.

‘Wat is dit?’ fluistert ze.

‘Onze seks verburgerlijkt.’ Hij pakt haar pols, maar Beatrice wurmt zich los.

‘Philip. Nee. Ik wil niet vastgebonden worden.’ Het voelt alsof haar keel wordt dichtgeknepen.

‘Wat ben jij voor een saai wezen.’ Hij duwt haar van zich af, alsof ze melaats is, maar hij bedenkt zich. ‘Ok. Ja. Goed. Dan wil ik dat jij mij vastbindt.’ De boeien rammelen tegen de spijlen van het bed. Een pols bevestigt hij aan het geroeste staal.

‘Philip...’

‘Jij doet de andere.’ Philip draait zich op zijn rug en houdt zijn armen boven zijn hoofd. Haar hart bonkt nog wilder dan zoeeven. Haar ogen rusten op het toilettasje.

‘Wat kijk je?’ vraagt hij.

Ik zie wat je met me doet, wil ze schreeuwen, maar het lukt haar niet. Haar ene hand rust op zijn borstkas en ze klikt met de ander de handboei om zijn pols aan het bed vast. Dan kruipt Beatrice boven op Philip. Ze schuift de parelkettinkjes opzij, zodat hij haar kan penetreren. Hij kreunt en sluit zijn ogen.

Geluid van de stalen handboeien op de stalen spijlen.

Door het bewegende bed valt de kaars met een doffe plof van het nachtkastje tegen de vitrage aan en vervolgens op de grond. Binnen een seconde volgt een steekvlam. De vlam hapt in een plooi van de stof en zoeft omhoog richting het houten plafond. De bewegingen stoppen. Philip opent zijn ogen en Beatrice slaat een hand voor haar mond. Ze glijdt van hem af.

‘Dat gordijn staat in de fik! Maak me los. Snel!’

Door het open raam grijpt het vuur snel om zich heen. Het knispert. Ze zit met haar rug naar Philip op de rand van het bed.

Warmte. Beatrice sluit een moment haar ogen. Haar handen liggen gevouwen in haar schoot, haar nagels drukken stevig in de bleke huid van haar dijbenen.

‘Wat zit je daar nou!’ Ze voelt zijn tenen stevig in haar rug duwen.

Ze kijkt over haar schouder.

Philip kijkt onrustig om zich heen. ‘Pak die sleuteltjes. Ze liggen naast mijn schoenen, hier, aan de zijkant van het bed.’ Hij wijst met zijn hoofd. ‘Alsjeblieft, schatje.’ Hij kronkelt als een slang en probeert wanhopig zijn polsen uit de boeien te wrikken. Het bed piept en kraakt. Beatrice staat op en loopt eromheen. De lampenkap op het nachtkastje staat inmiddels ook in brand, net als het ijsblauwe textielbehang.

‘Ja, goed zo schatje, naast mijn schoenen, liggen ze.’ Hij knikt en kijkt paniekerig naar de lamp naast zich.

Beatrice vist haar telefoon uit de toilettas, voordat de vlammen zich er straks over ontfermen. Ze likken steeds gewilliger aan het plafond en de muren.

‘Wat doe je?’ vraagt hij. ‘Kom terug! Je kunt me hier niet zo achterlaten! Straks stik ik in de rook!’

In haar nieuwe setje schrijdt Beatrice de kamer uit en via de overloop naar beneden de hal in. Het geschreeuw en getier van Philip negeert ze. Haar gehoor zoekt de ruimte buiten zijn stem. Ze raapt haar jurkje op dat als een hoopje op de zwartwit plavuizen ligt, net als haar hakken. Ze bedenkt zich, rukt het kanten pakje uit. Pareltjes stuiteren als maiskorrels in hete olie alle kanten op. Haar pumps smijt ze in een hoek.

Op blote voeten, de zomerjurk fladderend om haar naakte lichaam, loopt ze kalm met de autosleutels naar buiten. Bij de auto draait Beatrice zich nog een keer om en kijkt omhoog. Vlammen en zwarte rookpluimen slaan uit het dak en het slaapkamerraam.

Ze begint te neurien, eerst beschroomd, maar al snel uitbundiger.

Patricia Snel

Reizende schrijver, draagt altijd hoge hakken, haar dynamische kofferleven vormt een bron van inspiratie voor haar boeken. Patricia heeft zes thrillers op haar naam waaronder bestseller De expat (meer dan 50.000 ex in Nederland verkocht) De expat is ook in het Engels verschenen. Voor haar boek De jacht (juni 2014) riskeerde ze haar leven en reisde ze naar Congo om de ivoorhandel te onderzoeken, voor haar debuut Verblind dompelde ze zich onder in de wereld van de wietteelt en liep mee tijdens het oogsten en onderhandelen. Haar meest recente thriller Expat exit verscheen in 2018.

Onderweg

Door Inge Ipenburg

Daar sta ik dan. Midden in de nacht, op 5 meter hoogte tegen mijn gevel geplakt. Het leek een goed idee toen ik naar boven keek en het slaapkamerraam op een kiertje zag staan. Met de ladder uit de schuur kon ik makkelijk op de brede rand aan de buitenkant van het raam klimmen, het haakje losmaken zou een fluitje van een cent zijn en ik was binnen, zonder dat iemand hoefde te weten dat ik voor de zoveelste keer mijn sleutels vergeten was toen ik voor het slapengaan een laatste rondje met de hond maakte.

Mijn dochter hoefde ik niet te bellen, haar vriend hoefde niet in de auto te stappen en ook hoefde ik niet de blikken vol medelijden te trotseren van Wessel, de buurman die ongetwijfeld zonder morren de deur voor me zou open doen en daarna de sleutels angstvallig bij zich zou houden ervan uitgaande dat ik in mijn toestand vermoedelijk de volgende dag zijn hulp weer nodig had.

In mijn toestand. Zo wordt er ongetwijfeld over me gepraat. Door Mieke zijn vrouw, door alle andere buren, door mijn dochter Lex en waarschijnlijk door alle lezers van de landelijke krant waarmee Bram, mijn echtgenoot zijn strijd tegen kanker en het accepteren van zijn naderende dood gedeeld heeft in een dagelijkse column.

Bram had een extreem agressieve vorm van longkanker. Toen het ontdekt werd een half jaar geleden was het al uitgezaaid naar zijn darmen en lever. De prognose was een paar maanden. Met hormoontherapie en chemo, maar vooral door zijn noodzaak om het hele proces minutieus te beschrijven en te delen met een steeds grotere lezersgroep kon hij het rekken tot een half jaar. Hij hield van aandacht. Hij hield van het feit dat hij ineens een graag geziene gast was in televisieprogramma’s om over van alles en nog wat zijn mening te geven. Mee te praten. En dat was goed. Op de één of andere idiote wijze werd het laatste half jaar met Bram misschien wel het mooiste half jaar uit mijn leven. Uit ons leven. Als een situatie onomkeerbaar is telt elke seconde harder, kleurt alles heftiger, geurt alles zoeter, smaakt alles beter.

Drie weken geleden is hij gecremeerd en we hadden een jaar eerder, toen kanker nog niet de spil was waar ons leven om draaide, nooit kunnen bedenken dat zijn uitvaart zo massaal bezocht zou worden. Ramptoeristen vond ik het stiekem en tegelijkertijd hoopte ik dat hij ergens op een wolk zou zien hoeveel mensen de moeite namen om hem op zijn laatste tocht te begeleiden. Zijn afscheid van het leven was groots en glorieus.

Daar dacht ik allemaal aan toen ik de ladder beklom en aan het feit dat ik niemand onder ogen wilde komen sinds de crematie. Ik lijk wel te verstenen als ik alle medelijdende blikken zie met op de achtergrond flikkerend het onbegrip voor mijn gebrek aan emotie. Getoonde emotie dan, laat dat duidelijk zijn. Want in mijn eentje ben ik doorlopend één grote hoop snotterende ellende.

Ik merk niet eens meer dat ik huil en als ik ’s ochtends wakker word, nadat ik met behulp van anderhalve fles wijn een paar uur redelijk bewusteloos ben geweest, vraag ik me af of tranen ooit op kunnen raken omdat mijn kussen weer drijfnat is. Zou mijn hart van tranen zijn of zo? Want er was eerst een grote zwaarte in mijn borst, maar langzaamaan begint het een groot gat te worden. Reuze zielig allemaal, maar het brengt me geen stap verder bij de oplossing die ik moet vinden om mezelf uit mijn benarde positie te bevrijden. Het is dinsdagavond kwart voor twaalf en ik, Marleen Verschuren, 49 jaar en geestelijk gezond, hang op vijf meter hoog aan mijn slaapkamerraam tegen de gevel geplakt nadat ik de hond ging uitlaten. Dat geestelijk gezond kan ik waarschijnlijk beter achterwege laten.

Mijn mobiele telefoon zit in mijn achterzak. Geen sleutels meenemen wel een telefoon, toch niet helemaal idioot blijkbaar, maar aangezien ik me met mijn beide handen aan het raam vast geklauwd heb om niet naar beneden te vallen, zie ik geen enkele mogelijkheid om het ding tevoorschijn te halen. Bram had ongetwijfeld moeten lachen als hij me hier had zien hangen, maar als Bram nog had kunnen lachen, had ik hier niet gehangen en meteen schiet mijn keel weer dicht en lopen mijn ogen over, mijn knieën worden slap en ik zou het liefste mijn verkrampende handen ontspannen.

‘Hou op,’ Ik schrik van mijn eigen stem. Ga ik nu al tegen mezelf praten bij gebrek aan gezelschap? Blijkbaar, want ik zeg het nog een keer. ‘Hou op!’ Het helpt wel, want ik stop inderdaad met huilen en de neiging om los te laten verdwijnt gelukkig ook. Daarbij is het blijkbaar het sein voor Whisky, onze hond, die in eerste instantie rustig op het terras lag te wachten tot ik klaar zou zijn met mijn circusact, om onbeschrijfelijk zielig en luid te gaan janken. Jaloers kan ik erom worden. Het vanzelfsprekende gemak waarmee honden meelij met zichzelf kunnen hebben zonder zich te schamen.

Hoe kon ik zo suf zijn? Ik had kunnen zien dat het raam naar buiten opengaat en dat ik met de ladder alleen maar aan de scharnierkant van het raam zou kunnen komen. De richel is te smal om me langs het raam te wurmen. Daarvoor zou ik het eerst dicht moeten duwen, maar als ik het haakje losmaak, zwiep ik meteen 5 meter naar beneden om te pletter te vallen op zandkleurige terrastegels. Daarbij heb ik zo’n grote stap moeten maken van de ladder naar de rand waarop ik sta, dat ik niet meer terug kan. Maar als ik niks doe….

Ik probeer het toch, steek mijn linkerbeen uit, raak met de punt van mijn sneaker een sport van de ladder, hoera!, maar als ik mijn linkerhand iets probeer te verplaatsen, komt al mijn gewicht aan mijn rechterhand en verlies ik mijn evenwicht. Net op tijd heb ik mijn voet weer terug op de richel en klem ik me met beide handen krampachtig vast. Mijn hart gaat als een razende te keer. Jezus. Bijna was ik dus echt te pletter gevallen. Ik weet ineens verdomd zeker dat ik dat echt niet wil. En net zo verdomd zeker weet ik dat dat toch echt gaat gebeuren als ik hier nog lang moet blijven hangen. Mijn knieën trillen, mijn vingers worden langzaamaan gevoelloos. Wat een puinhoop.

Ik kan de buren proberen te roepen, maar ik zag geen licht branden toen ik langs hun huis liep, dus is er een optie over. Het op een schreeuwen te zetten. Fijn ook dat ik deze hele circusact heb uitgehaald om geen overlast te bezorgen en om niemand op het onzalige idee te laten komen dat mijn hersens niet meer in orde zijn. Mijn eerste ‘Help’ klinkt nergens naar. Als Bram in de slaapkamer zou zijn zou hij het niet eens horen. Niet aan Bram denken, verdomme. Ik haal diep adem en probeer mijn buikspieren aan te spannen om volume te produceren. Maar voor ik opnieuw een poging kan wagen is alles om me heen ineens helder verlicht is. Een zaklamp met de kracht van een schijnwerper glijdt zoekend langs de muur. Alsof er misschien nog een idioot tegen de gevel geplakt hangt. ‘Wat moet dat daar!’ Het is een onvriendelijke mannenstem ogenblikkelijk begeleid door vrolijk geblaf van Whisky die het nooit uitmaakt wie er is, als er maar iemand is. En hoewel hij geen fan van uniformen is neem ik aan dat hij net zo blij is om de politieman en zijn collega te zien als ik ben om hem te horen.

Uiteindelijk heeft het nog heel wat voeten in de aarde voor ik binnen ben. De politie was gealarmeerd door de oude zeurpiet aan de overkant. Het gejank van Whisky had haar uit haar bed gejaagd en toen ze iemand langs de gevel zag kruipen, had ze de politie gebeld. Via mijn voordeur bleek het veel eenvoudiger om het huis zonder sleutels binnen te komen, dan via het slaapkamerraam. Dat was de wat droge conclusie van de politieagent die me vervolgens op het hart drukte daar iets aan te doen in verband met de vele inbraken in de buurt. Hij had bedacht dat er een ladderwagen van de brandweer aan te pas moest komen om me naar beneden te krijgen, maar zijn jonge collega zat al in de vensterbank van het naastgelegen raam en moedigde me aan om zijn hand te pakken.

Hij trok me voorzichtig naar zich toe terwijl ik op mijn tenen over het randje schuifelde en toen ik wat beverig op mijn slaapkamervloer landde zei hij: ’Zullen we bij het circus gaan? Jij vertrouwt me tenminste.’ Ik was blijkbaar niet de enige met problemen daar in mijn slaapkamer.

Als ik tien minuten later de agenten naar buiten begeleid, me voor de zoveelste keer verontschuldigend voor alle overlast, rijden Mieke en Wessel de straat in. Geschrokken door de politieauto bij mij voor de deur springen ze beide uit de auto. ‘Niks aan de hand’, zeg ik, ‘iemand dacht dat er ingebroken werd.’ Ook dat nog, hoor ik ze bijna denken. Maar oom agent laat me daar niet mee wegkomen. Omstandig legt hij uit hoe ik aan de gevel hing om vervolgens een tirade af te steken over de slechte beveiliging van mijn huis. Eikel denk ik en ik kijk maar een beetje naar de grond om de zorgelijk blikken van Mieke te ontlopen terwijl ik Wessel hoor zuchten. Die ziet zichzelf alweer met die klus opgezadeld vermoed ik.

Ik kan de jonge agent wel zoenen die zijn collega onderbreekt. Licht hakkelend van nervositeit, vermoedelijk omdat hij nog nooit de dienstklopper van repliek had gediend probeert hij de stemming er weer een beetje in te krijgen met de woorden: ‘Laten we blij zijn dat mevrouw dat nog niet gedaan had. Anders waren we nooit zo makkelijk haar huis binnen gekomen en had de ladderwagen er inderdaad aan te pas moeten komen. Ze heeft de samenleving heel wat kosten bespaard met haar circusact. Om gesterkt door zijn eigen lef er nog aan toe te voegen dat hij liever een aardige mevrouw van de gevel plukt dan een kat uit een boom. Als ik voorzichtig opkijk krijg ik een enigszins mislukt knipoogje van hem en de mijne die ik terugstuur lijkt ook nergens naar. Meteen zie ik de verwonderde, licht afkeurende blik van Mieke. Denkt ze nou dat ik met die agent aan het flirten ben? Haar ‘Ik zou maar uitkijken als ik jou was’, slaat vast niet op mijn circusact. Ze pakt me al onder mijn arm om me zo snel mogelijk bij de agent weg te voeren, naar haar huis, waar ze me in de gaten kan houden. Zo liefdevol mogelijk ontsnap ik aan haar greep terwijl ik haar het liefst een stomp zou willen geven. Ik zou iedereen daar op mijn stoep trouwens willen stompen, behalve dan mijn galante redder in de nood.

Maar ik doe het uiteraard niet. Ik sla ook het aanbod voor een nachtmutsje af. ‘Nee, ik wil niet iets drinken bij jullie, echt niet. Ik ben moe, ik ga slapen. Welterusten allemaal een bedankt voor de goede zorgen.’ Dit is het moment voor de agenten om naar hun auto te lopen en voor dat Mieke samen met Wessel overstromend van bezorgdheid mijn halletje in kunnen stappen, doe ik de deur dicht en draai hem op slot.

Ik kan dit niet. Dat denk ik terwijl ik met mijn rug tegen de deur leun. Het moet anders. Ik loop de keuken in en pak een fles wijn uit de koelkast. Het kost me grote moeite om de kurk uit de al geopende fles te krijgen, omdat mijn vingers nog steeds stijf aanvoelen. Ik pak het glas wat nog op het aanrecht staat van eerder die avond en schenk een grote bel in. Zal ik alcoholist worden? Het lijkt een goede gedachte als de vloeistof moeiteloos een warm gevoel in mijn lijf teweeg brengt en zelfs mijn vingers ontspannen. Best een goed plan. Drinken kan ik steeds beter en iedereen ziet me sowieso al niet meer voor vol aan nu ik als een gemankeerde idioot door het leven strompel. Invalide ben ik, incompleet en doelloos heb ik nauwelijks een been om op te staan. Geen Bram meer om voor te zorgen, niet meer talentvol koorddansen om de balans in mijn leven, in ons leven te waarborgen alleen nog maar druk bezig met tamelijk overbodig te zijn. Want dat komt er ook nog eens bij. Niemand heeft me meer nodig. Mijn dochter heeft haar man, de buren hebben elkaar, vrienden bellen weliswaar zorgzaam op, maar laten me verder met rust, want daar zal ik wel behoefte aan hebben. Beetje schijnheilig ook, maar ik snap het wel. Niemand heeft graag verdriet om zich heen. En mij lastig vallen met hun eigen besognes doen ze ook niet meer. Stel je voor! Enorm begripvol zijn ze trouwens ook op mijn werk. Ik mag zo lang wegblijven als ik wil. Alle tijd nemen die ik nodig denk te hebben. Ook daar ben ik blijkbaar overbodig. Whisky komt de keuken binnen en loopt naar zijn voerbak. Hij likt een paar keer, schuift de bak voor zich uit en kijkt me verwijtend aan. Tenminste dat denk ik. Ik snap niet zoveel van honden. Whisky was van Bram. Ik neem nog een slok en pak de zak met hondenbrokken. Whisky knabbelt en smakt alsof hij uitgehongerd is. Wanneer heb ik die hond eigenlijk voor het laatst te eten gegeven. Wanneer heb ik zelf eigenlijk voor het laatst gegeten? Ik zit hele dagen voor de televisie en zap me een ongeluk. Van programma naar programma. Ik doe de was en maak het huis schoon. Een beetje dan. Dat is het zo ongeveer. Ik trek de voorraadkast open. Een zoete geur bedwelmt me bijna. Tomaten. Ik zie dat er een bak vol overrijpe tomaten staat. Wanneer heb ik die gekocht? Geen idee. Ik pak er eentje, leun tegen de deur en zet mijn tanden erin. Hij smaakt een beetje raar. En dan komt de gedachte van even eerder, toen ik ook met mijn rug tegen de deur stond terug. Het moet anders.

Weg, ik moet weg. Dan neem ik mezelf weliswaar mee, met al mijn verdriet en alle pijn en narigheid, maar tenminste niemand kijkt me meer medelijdend aan. En ik zie Bram niet meer doorlopend. Bram die in al zijn afwezigheid in huis zo aanwezig is in mijn leven dat ik zelf dreig te verdwijnen. Dan maar echt weg. Ik ga op reis.

De rest van de nacht zit ik achter mijn laptop en google allerlei opties bij elkaar. Een voetreis naar Santiago de Compostella valt eigenlijk meteen af als ik de eerste advertentie lees: Betekenisvol ontmoeten met jezelf, anderen en die ander. Ik wil juist graag betekenisvol ontlopen. Daarbij, de gedachte dat ik mijn eigen bagage op mijn rug draag en het ook mijn eigen schuld is als ik me een breuk sjouw, gaat ook niet helpen om er een betekenisvolle reis van te maken. Dus alle voettochten vallen eigenlijk meteen af.

Een paar maanden door Tasmanië, Brazilië of Argentinië trekken lijkt me op zich fantastisch, maar dat is misschien wat ambitieus. Simpelweg omdat ik nog nooit alleen op reis ben geweest. Eigenlijk ben ik helemaal nog nooit op reis geweest als ik eerlijk ben. We gingen altijd op vakantie, niet op reis. En uiteindelijk maak ik best een verstandige keuze vind ik zelf. Ik ga vier weken Mindfull Vinyassa Yoga doen in Sperlonga. Een beeldschoon dorp ergen tussen Rome en Napels.

Ik krijg er allerlei lessen waar ik nog nooit van gehoord heb en waar ik verre van gebleven ben tot nu toe. Ik ben nou eenmaal meer een type dat ter ontspanning graag een tegenstander van de tennisbaan af rost, maar dat is nu vermoedelijk niet de beste keuze. Daarbij de gedachte aan het medeleven op de tennisclub maakt me bijna agressief dus yoga, mindfullness, Reiki en Holistic Lomi Bodywork helpen me daar misschien wel vanaf. Ik kan er wandelen en fietsen en ga gezond eten. Ook niet onverstandig gezien mijn vanzelfsprekende wijninname van de laatste paar weken.

Maar dat alles geeft niet de doorslag. Het zijn de foto’s die mijn keus bepalen. Foto’s van leuke, vrolijke mensen. Niemand kijkt sereen, of serieus of zit in lotushouding in de verte te turen. En, ook niet onbelangrijk, ik kan meteen zondag beginnen. Dus ik boek zonder te aarzelen. Ongetwijfeld geholpen door de tweede fles wijn die ik heb opengeschroefd nadat de politieagenten zijn vertrokken. Die zorgt er vermoedelijk ook voor dat ik het besluit neem om niet te gaan vliegen, ik ga met de auto. Anders kun je het geen reis noemen.

Ik ga helemaal alleen met de auto naar dat kleine, prachtige plaatsje ver weg in Italië. Ik die eigenlijk nooit auto rijd want dat deed Bram altijd. Maar wat kan er gebeuren? Met de routeplanner, een creditcard en een mobieltje kom je de hele wereld rond. Toch? Ik ben een volwassen vrouw, ik loop niet in zeven sloten tegelijk.

‘Zou je dat wel doen?’ Vriendinnen, de buren, mijn dochter, ze zeggen allemaal hetzelfde. Ze bedoelen ‘Niet doen!’, maar ik zet door en laat me ook niet vermurwen door het betraande gezicht van Lex als ik Whisky woensdagavond bij haar aflever. ‘Mam, ik heb ook verdriet, wat moet ik zonder jou?’ Ik sla een arm om haar heen en begraaf mijn neus in haar krullenbol. Mazzel heeft ze dat ze het haar heeft gekregen van Bram en niet van mij. Anders stond ik nu dunnige piekjes te kussen. Dat denk ik en voor het eerst voel ik geen behoefte om in tranen uit te barsten bij de gedachte aan Bram. Dat is trouwens van korte duur, want de volgende ochtend laat ik weer een zeiknat kussensloop achter als ik uit mijn bed stap.

Anderhalf uur later rij ik de stad uit. De auto is nagekeken in de garage, de tank zit vol, naast me staat een tasje met proviand voor onderweg, spulletjes om te overnachten, mijn iPad en een boek. Achter in de auto ligt een enorme rolkoffer met alles wat ik eventueel ooit denk nodig te hebben, een EHBO koffertje en een reserveband. In het handschoenenkastje ligt een busje pepperspray dat de buurman me liefdevol in de hand drukte toen hij me samen met Mieke uitzwaaide en begeleid door de zakelijke stem de TomTom en de gevoelige klanken van Sam Smith lijkt mijn hart alleen maar leger te worden en komt er een enorm gat in mijn buik bij. Angst, verdriet, pijn, paniek, zelfmedelijden en boosheid, ze leveren onderling strijd om dat nieuwe gat op te vullen. Dit was niet wat ik als gemoedstoestand in gedachten had voor mijn grote reis en ik moet mijn uiterste best doen om de rotonde naar de snelweg niet helemaal te nemen en op topsnelheid terug te keren naar huis. Maar ik doe het niet. En naarmate ik verder kom, lijkt het wel alsof er in die lege plek in mijn buik een klein warm vonkje ontstaat dat zich langzaam door mijn lichaam verspreidt. Als ik de grens oversteek bij Oberhausen voel ik me voor het eerst in weken tijd zelfs een beetje blij.

Twee uur en een kwartier ben ik onderweg. Tijd voor de eerste stop. Ik twijfel waar ik met mijn auto heen moet op de Raststätte en beland uiteindelijk tussen de vrachtauto’s. Het voordeel is dat ik een lekker breed parkeervak in kan rijden en hoewel ik me steeds minder onzeker achter het stuur voel, is het toch wel fijn dat ik er ruim in kan draaien. Koffie ga ik halen, een sterke hete bak.

Ik pak mijn handtas en loop naar het gebouw. Een echtpaar met twee kleine kinderen aan een picknicktafel kijkt me nieuwsgierig na en ik bedenk dat ze een zelfstandige vrouw zien die blijkbaar helemaal alleen op pad is en niet de weduwe van een kankerpatiënt. Die gedachte zorgt ervoor dat ik ineens weer tranen in mijn ogen krijg. Tranen van opluchting deze keer.

Bij de koffieautomaat sta ik enorm te hannesen als er een jongen met een rugzak naar me toe komt. ‘Do you have some change?’ vraagt hij en hij laat me een briefje van vijf zien. ‘I don’t know,’ zeg ik en met een onverwacht gevoel van onbehagen kijk ik in mijn portemonnee. De jongen schiet in de lach. ‘U bent Nederlands?’ Hij herkent blijkbaar mijn accent. ‘Kunt u misschien wisselen. De automaat accepteert geen briefjes en ik snak naar een kop koffie.’ Terwijl ik in mijn portemonnee zoek vraagt hij waar ik naartoe ga. Ik aarzel. Het lijkt een normale vraag, maar is het verstandig om een wildvreemde te vertellen wat mijn bestemming is? ‘Italië, zeg ik zo ontwijkend mogelijk. ‘Ik was niet van plan u te achtervolgen hoor.’ Zijn stem klinkt serieus, maar als ik hem aankijk zie ik pretlichtjes in zijn ogen. En ik zie ook dat hij een stuk ouder is dan ik dacht. ‘Ik ben onderweg naar een plaatsje tussen Rome en Napels, en jij, waar ga jij naartoe?’ ‘Gaat u mij dan achtervolgen?’ hij lacht nu hardop. Shit, hij denkt toch niet dat ik een eenzame vrouw ben die hier mannen oppikt of zo? Of interpreteer ik dat verkeerd omdat ik al heel erg lang niet meer zomaar met een aantrekkelijke man heb staan kletsen. Want aantrekkelijk is-ie, dat heb ik al lang gezien. Ik besluit er niet verder op in te gaan en schud het losse geld uit mijn portemonnee in mijn hand. Het is beduidend minder dan vijf euro. ‘Hier, pak maar een euro’, ik steek mijn hand met de munten naar hem uit. Hij heeft zich omgedraaid en zwaait naar een man bij de deur die gehaast het parkeerterrein oploopt. ‘Dat is mijn lift,’ zegt hij. ‘Of beter, was mijn lift. Ik kan verder met hem mee hoor, maar hij rookt als een ketter, dus die auto stinkt genadeloos.’

Onderwijl heeft hij de losse munten uit mijn hand gepakt en het briefje van vijf in mijn portemonnee gestopt. ‘beschouw het als een geluksbriefje.’ En ik zie opnieuw de pretlichtjes in zijn ogen. ‘Altijd handig als je op reis bent.’

Op reis, denk ik. Ik ben op reis. En dat vervult me met een onverwacht trots gevoel. Helaas is dat van korte duur. Als ik bij mijn auto aankom is mijn Tomtom verdwenen en ook mijn tasje met overnachtingsspullen en mijn iPad. Eigen schuld dikke bult. Ik had de auto niet afgesloten. Nauwelijks de grens over en meteen al beroofd. Lex had gelijk, mijn vriendinnen hebben gelijk, ik kan dit helemaal niet alleen, ik kan helemaal niks alleen, ik ben hopeloos, ik ben een kluns.

Ik pak mijn mobieltje om mijn dochter te bellen. Laat iemand me komen halen in godsnaam. Ik wil geen stap meer verzetten, ik wil geen kilometer meer rijden.

Het loopt anders. Ik bel mijn dochter niet en een half uur later ben ik gewoon weer onderweg naar Sperlonga. Nou ja, gewoon? Naast me zit Teun, de man met de rugzak. De man die een euro nodig had voor de koffieautomaat. Hij kwam aanlopen toen hij me half huilend en vloekend de kofferbak van mijn auto zag openmaken om te kijken of mijn enorme rolkoffer er nog in lag. Dat was gelukkig het geval. Hij is bij de vrachtwagenchauffeurs gaan informeren of ze iets gezien hadden, het gezin bij de picknicktafel heeft hij ondervraagd, maar iedereen was te druk met zichzelf geweest. Aangifte doen, was mijn logische gedachte, alleen aangezien ik mijn auto niet afgesloten had, gaf hij me terecht weinig kans dat de verzekering ooit iets zou uitbetalen.

‘Waarom verandert dit je plannen?’ wilde hij weten. En daar had ik geen antwoord op. Behalve dan dat ik een idioot ben en verdrietig en eenzaam, en ineens weer doorlopend moet huilen nu ik beroofd ben, maar dat leek me geen bevredigend antwoord.

Hij was op weg naar een muziekfestival ergens in de buurt van Rome, hij had de route al tig keer afgelegd, dus hij wilde graag mijn TomTom zijn. ‘TeunTom’ grapte ik wat flauw. Omdat toen hij dat zei er opnieuw een licht gevoel van onbehagen langs mijn rug streek. Erg toevallig allemaal, klonk een stemmetje in mijn hoofd.

Hij zag mijn aarzeling en zei meteen dat ik hem helemaal niet nodig zou hebben, want met Google maps op mijn telefoon kom ik de hele wereld rond. ‘Geen zorg, ik krijg zo een lift.’ Maar ik had hem wel nodig. Anders was ik terug naar huis gegaan, of blijven zitten janken op de parkeerplaats. De aanwezigheid van Teun zorgt ervoor dat ik geen snotterende berg wanhoop ben vol zelfmedelijden. Nou ja, dat ben ik wel, maar het is gelukkig niet te zien. Dus hij heeft zijn rugzak achterin gegooid en zit nu naast me terwijl ik met 140 over de Autobahn snel alsof ik nooit anders gedaan heb.

Teun is aangenaam gezelschap, hoewel hij niet veel van zichzelf prijsgeeft. Maar dat is prima. We babbelen over boeken, over films en televisieseries, hij regelt de muziek in de auto. Hij vertrouwt me blijkbaar achter het stuur, hoewel ik hem erop betrap dat hij soms in het achteruitkijkspiegeltje zit te loeren, heeft hij niet de neiging tot meerijden zoals Bram. Dood nerveus werd ik daar van, dus hij zat altijd achter het stuur tot ons beider plezier.

Als Teun me voor de lunch de Autobahn afstuurt en via een smalle weg door een dorp naar een afgelegen parkeerplaats leidt, is het onbehagelijke gevoel van eerder meteen terug. Hij laat me stoppen voor een soort schuur en als we uitstappen zie ik de inmiddels vertrouwde pretlichtjes weer. ‘Dacht je dat ik je ergens ging verkrachten en je auto zou pikken?’

Hij zit er niet ver naast met zijn vraag en ik spreek mezelf streng toe. Hou op met dat wantrouwen, het slaat nergens op. En dat is ook zo. Het blijkt heel erg terecht te zijn dat hij mij die rare route heeft laten rijden. De schuur blijkt een fantastische keuken te hebben en we eten een onovertroffen maaltijd.

Maar als de eigenaresse van het restaurant met de wijnfles aan komt zetten en Teun voorstelt dat ik lekker wat drink en dat hij verder rijdt, lijkt me dat toch geen goed idee. Helder wil ik blijven en ik wil zelf rijden. Dat is goed voor me. Dat vind ik nog steeds als we in het schemerdonker een pas in de Alpen oprijden en ik met bibberende handen de auto over een smalle weg met haarspeldbochten stuur. Doodeng is het, maar ik wil niet dat Teun het stuur overneemt. Het is mijn reis en dat blijft het.

En dat is het nog steeds als ik voor de deur van een klein hotel met slappe knieën de kofferbak opendoe en Teun mijn enorme rolkoffer eruit tilt. Hij hangt de rugzak om zijn schouder en loopt voor me uit naar de hotelreceptie. Ik wil de kofferbak dichtdoen maar heb ineens het gevoel dat er iets veranderd is. In de kofferbak. Ik kijk nog een keer en kan er de vinger niet op leggen. Ik zie het reservewiel, het EHBO-koffertje, precies zoals vanochtend. Maar was de EHBO-koffer niet kleiner? Dat is een rare gedachte, het zal de vermoeidheid wel zijn. Ik sla de kofferdeksel dicht en voor ik Teun achternaloop naar de receptie controleer ik zorgvuldig of ik de auto afgesloten heb. Zo dom ben ik nou ook weer niet.

Als ik in het vreemde grote bed naar het balkenplafond lig te turen realiseer ik me dat het ondanks de meest recente huilbui een prettige avond geweest is. Voor het eerst sinds weken eigenlijk. Niet dat ik niet aan Bram moest denken, die is er steeds, meer nog dan toen hij nog leefde, maar het lukte me ook om mezelf als onderdeel van een geheel te zien. En niet alleen als een berg narigheid waar de rest van de wereld langs beweegt.

We aten in een kleine eetzaal met maar een paar andere gasten. Een ouder stel, Italiaans zo te horen en vier kaartende mannen die naarmate de avond vorderde de serveerster bij toerbeurt onder haar rok grepen. Blijkbaar was het traditie, want ze liet het met een soort vriendelijke vanzelfsprekendheid toe. Het bleek een bron van vermaak niet alleen voor de kaartende heren, maar ook voor ons. We probeerden elke keer te voorspellen welke hand nu weer onder de dirndl jurk zou verdwijnen. In een hoekje zat nog één andere gast te eten. Een lange man die me op de één of andere manier bekend voorkwam; geen idee waarvan. Ik was doodmoe en verlangde hevig naar mijn bed, maar zat me heel tuttig af te vragen hoe ik afscheid van Teun moest nemen. Een hand of een kus? Gelukkig nam hij het initiatief. ‘Je zit te knikkebollen boven je wijntje. Zou je niet gaan pitten? Ik neem nog een biertje en dan ga ik ook naar bed.’ Hij stond op en schoof mijn stoel achteruit. O jee, dacht ik, toen ik opstond en hij een arm om me heen sloeg. Ik kon de warmte van zijn lichaam voelen en hoewel ik ongeveer een plank werd, wilde ik eigenlijk het liefste in zijn armen kruipen. Het moment was snel voorbij. Hij gaf een kus op mijn wang. ‘Welterusten’, zei hij, maar toen ik weg wilde lopen trok hij me terug aan mijn hand. Hij pakte ook mijn andere hand en hoe makkelijk hij me normaal gesproken aankeek, daar slaagde hij nu blijkbaar niet in. Hij tuurde naar zijn sneakers en hij zei: ‘Bedankt’, En daarna ‘Dank je wel’. En ja hoor, struikelend rende ik de trap op naar mijn kamer omdat ik helemaal niks kon zien door de zee van tranen. Wist hij veel. Het waren de laatste woorden die Bram tegen me zei, voor hij definitief met leven stopte. ‘Bedankt. Dank je wel.’

En dan ben ik om negen uur de volgende ochtend na een lange droomloze nacht ineens alleen onderweg en is het ‘Dank je wel,’ van Teun enorm duidelijk. Hij was toen ik opstond in geen velden of wegen meer te bekennen, mij achterlatend met de rekening van zijn kamer, het eten, de drank en tot mijn grote verbazing werd ik verplicht nog een rekening te betalen anders zou ik mijn paspoort niet terug krijgen.

Ineens wist ik waar ik de man in de hoek de avond ervoor van kende. Hij was de roker met wie Teun meegereden was tot Oberhausen. Slimme jongens. Gratis eten en slapen. Het zou me niks verbazen als zij ook mijn TomTom en iPad hadden gejat. Ze zullen me wel een erg makkelijk slachtoffer hebben gevonden. Maar op de één of andere manier kan het mijn humeur niet bederven en ben ik ze bijna dankbaar dat ze mij gekozen hebben. Vermoedelijk had ik anders gister bij de aanblik van de smalle weg door de Alpen meteen rechtsomkeer gemaakt, als ik het niet al eerder had opgegeven.

Onverwacht monter ben ik in mijn auto gestapt en de smalle bergweg op gedraaid. Dat kan ik dus gewoon, dat durf ik, denk ik met gepaste trots, als de eerste haarspeldbocht van de ochtend voor me opdoemt.

Het is tevens de laatste, want achter me komt met loeiende sirene een politieauto aangesneld die me inhaalt en net voor de bocht klemrijdt en de vluchtstrook op dirigeert. Meteen doemt er opnieuw een politieauto op die pal achter me gaat staan. Uit beide auto’s springen twee agenten waarvan eentje zwaait naar het overige verkeer om door te rijden en de andere drie om mijn auto komen staan.

Het portier aan mijn kant wordt opengerukt door een agent die een pistool op me richt en hoewel ik geen Italiaans versta is het vrij duidelijk dat ik uit moet stappen en als in een slechte misdaadfilm mijn handen in de lucht moet steken.

De agent duwt me tegen de auto terwijl een andere met zijn handen over mijn lichaam gaat alsof hij naar iets zoekt. Ik wil protesteren, zijn handen van me af slaan, maar ik ben verstijfd van angst.

Het lijkt een idiote nachtmerrie en ik heb geen idee wat er aan de hand is. Ineens klinken er triomfantelijke kreten. Eén van de agenten heeft het achterportier aan de passagierskant opengemaakt en houdt een doos omhoog. Geen idee waar het ding vandaan komt. Ik heb het in ieder geval nooit gezien, maar het moet op de grond half onder de passagiersstoel gelegen hebben.

Met een mes wordt de doos opengeritst en er klinken blije Italiaanse kreten. Ik kan net zien wat erin zit. De doos is tot de rand gevuld met kleine, doorzichtige plastic zakjes met pillen.

Jezus, ik heb dus drugs Italië in proberen te smokkelen. Dank je wel Teun. Maar waarom heeft hij die doos in mijn auto achtergelaten? Oké, ik had hem op slot gedaan, maar hij had absoluut de sleutel gekregen als hij erom gevraagd had.

Ik denk aan Bram, ik denk aan Lex, ik moet iemand bellen. Ik mag toch iemand bellen. Dat mag altijd in misdaadseries. En ik roep ‘I need my phone. I want to make a call.’ Er komt geen antwoord. Mijn handen worden op mijn rug geboeid en ik word in de voorste politieauto gegooid. Met gillende sirene rijdt hij in volle vaart de haarspeldbocht door naar god weet waarheen.

Naar het dichtstbijzijnde politiebureau dus, waar ik in een cel gezet wordt. Ik vloek en tier in het Nederlands en in het Engels en ik blijf roepen dat ik wil bellen. Er is niemand die enige aandacht aan me besteedt. De agenten die me aangehouden hebben lopen op en neer in de kleine kantoorachtige ruimte waar de cel aan vastzit. Zij telefoneren wel en hebben duidelijk last van de herrie die ik maak. Ik blijf schreeuwen dat ik wil bellen, dat ik moet bellen en ik stamp erbij op de grond en sla met mijn armen tegen de tralies van de deur tot ze beurs zijn en het gevoel eruit verdwenen is. Maar het enige wat ik bereik is dat een politieman naar me toe loopt ‘Madonna’ roept en ‘silencio,’ terwijl hij zijn vinger voor zijn lippen houdt wat voor mij reden is om nog harder te schreeuwen en vloeken. Tot mijn stem het begeeft en ik in huilen uitbarst. Voor de zoveelste keer, maar nu niet van verdriet, nu is het van frustratie, machteloosheid en panische angst.

Op de een of andere manier ben ik na mijn huilbui een beetje in slaap gesukkeld. Waarschijnlijk werd de spanning te veel en besloot mijn lichaam of mijn geest even in de pauzestand te gaan. Ik word wakker omdat de celdeur opengaat.

Een slanke man met een soort gladdig Italiaans filmsterrenuiterlijk stapt de cel binnen. Nog voor ik kan beginnen met een nieuwe woedeaanval houdt hij zijn handen in de lucht. En in het Engels met een zwaar Italiaans accent biedt hij zijn excuses aan. Hij legt uit dat ik uiteraard mag bellen, maar hij zou eerst graag willen weten hoe die doos in mijn auto gekomen is.

Hardnekkig hou ik vol dat ik eerst wil bellen, Ik wil het nummer van mijn dochter intoetsen, alleen wat ik moet zeggen. Ik zit in een Italiaanse cel, want ik heb een grote hoeveelheid pillen Italië in gesmokkeld?

Arm kind. Arme ik. Ik kijk naar mijn telefoon. Naar alle nummers onder favorieten. Bram bovenaan. Kon ik Bram maar bellen. En dat kan ook, zijn telefoon is er nog steeds, met zijn stem die ik uit duizenden zou herkennen op zijn voicemail. Tientallen malen heb ik het de eerste dagen na zijn dood willen bellen, nooit gedaan, ik durfde niet. Doodsbang voor wat het met me zou doen. En nu wil ik het weer. Wil ik hem horen. Zijn stem, het licht nasale schorrige geluid waar ik zo dol op was. Waar ik zo dol op ben. Ik wil hem horen zeggen: Liefje, ik kom eraan. Maak je geen zorgen, ik ben er toch.’ Maar hij is er niet en hij zal er nooit meer zijn. En voor de ogen van de filmsterman begin ik opnieuw te huilen, maar deze keer wel weer van verdriet en pijn en omdat ik me godvergeten eenzaam voel.

De filmsterman is een inspecteur en heet Gennaro. Hij luistert aandachtig naar mijn verhaal, nadat hij me een zakdoek heeft gegeven en ik weer een beetje bijgekomen ben.

Hij legt uit dat ze geïnformeerd waren dat met grote regelmaat een paar slimme Nederlandse mannen via de route die ik nam partydrugs naar Italië smokkelen. De pillen lagen in mijn auto, dus ze hebben mijn vingerafdrukken nodig om te kijken of ik die doos inderdaad nooit heb aangeraakt en Gennaro wil een goede beschrijving van Teun. Hij vermoedt dat Teun en zijn vriend een tip hebben gekregen en er daarom vandoor zijn gegaan zonder de pillen. Hij vraagt me of ik een half uurtje kan wachten, hoewel eigenlijk gebiedt hij het meer, maar de man doet het zo charmant dat het voelt als een verzoek. Mijn verhaal is gecheckt bij het hotel waar ik overnacht heb. Mijn vingerafdrukken zijn niet op het pakket te vinden, dus if I could be so kind to check my things,’ en een handtekening wil zetten onder het verslag dat hij gemaakt heeft, dan ben ik vrij om te gaan. Dat ‘spullen checken’ klonk beduidend onschuldiger dan het was. In de werkplaats naast het bureau staat mijn auto met mijn enorme koffer op een tafel. Ik heb het gevoel volledig in mijn ondergoed te staan als ik alle slipjes, bh’s, bloesjes, broeken en de complete inhoud van mijn toilettas moet inspecteren onder de kritische blik van Gennaro en een collega. De vernedering is helemaal compleet als de haarstukjes, die mijn dunne pieken bij speciale gelegenheden iets weelderigs geven, in de lucht worden uitgeschud. Daarna wordt de kofferbak van mijn auto aan een kritisch onderzoek onderworpen en moet ik ook bij de EHBO-koffer aangeven of die van mij is. Het zal wel denk ik als ze hem openmaken en ik verbandgaas, pleisters en een klein flesje jodium zie. Uit het handschoenenkastje halen ze het busje pepperspray tevoorschijn en ga er blind vanuit dat ik dat moet achterlaten, maar blijkbaar vinden ze het een goed idee dat een vrouw pepperspray bij zich heeft, dus dat wordt weer terug gestopt.

Voor ik vertrek pakt de filmsteragent mijn hand met zijn beide handen vast en hij maakt zo uitgebreid excuses, dat ik een beetje gegeneerd mijn auto instap terwijl hij galant de deur openhoudt. Flirtend bijna. Zou ik als treurende weduwe een enorme aantrekkingskracht op mannen hebben. Is het mijn suffe hulpeloosheid zijn? De tranen die steeds tevoorschijn komen? Dat moet ik toch maar eens onthouden voor later. Over honderd jaar, als ik misschien weer toe ben aan daten.

Tot mijn verbazing zit er weer een routeplanner in de auto. Ik kijk hem vragend aan. ‘Little gift for you,’ Het komt vast uit een geconfisqueerde buit en het zal ongetwijfeld niet deugen, maar ik kijk hem dankbaar aan. Galant leunt hij voorover als hij me ziet klungelen om het adres in te toetsen. Hij hangt half over me heen en er kriebelt een kruidig geparfumeerde mannenlucht in mijn neus. Lekker wel. Lichaam en geest, ze hangen als los zand aan elkaar. Hij lacht zijn filmsterrenlach als hij overeind komt en als ik wegrij staat hij me met zijn collega-agenten enthousiast uit te zwaaien. Ik zwaai een beetje onhandig terug terwijl ik opnieuw op weg ga. Nog steeds richting Sperlonga en dat vind ik uitermate dapper van mezelf. Rome ga ik niet meer halen vandaag, maar met een beetje mazzel ga ik aardig in de buurt komen.

In mijn hart zingt het een beetje. Alsof een klein vogeltje een liedje fluit terwijl het rondfladdert. Het lijkt op verliefdheid en dat is het ook. Niet op de filmsterrenagent, maar op mezelf hoe eng dat ook klinkt. Ik zie mezelf zo in mijn auto op de smalle bergweg voor het eerst sinds lang niet meer als de vrouw van de kankerpatiënt, wel een beetje als een idioot die nogal naïef is, maar dat is toch een hele verbetering. Dat is wat ik zelf ben. Geen afgeleide van iemand anders, weliswaar ook geen onderdeel meer van een twee-eenheid en dat voelt best alleen, maar niet eenzaam. Ik kan dit. Ik kan leven, ik kan met verdriet omgaan, met verlies, met tegenslag. Hoera! Dat roep ik ook ‘Hieper de piep, hoera!’ En ik moet ineens vol in de remmen. Ik dacht dat ik ingehaald werd, maar een grote zwarte auto blijft naast me rijden, probeert me van de weg af te duwen, ik stuur, naar rechts, op een rijtje bomen af, ertussendoor, ik ruk als een idioot aan mijn stuur als ik een muurtje op me af zie komen, ik draai 180 graden, maar de weg terug is geblokkeerd door de grote zwarte auto, opnieuw draai ik als een malloot aan het stuur op zoek naar een andere route, die is er niet en hobbelend kom ik tot stilstand. Ik kan geen kant op.

Het is geen politieauto deze keer, dat is duidelijk. Uit de auto aan de passagierskant stapt Teun en de man die ik in het hotel heb gezien, zijn zogenaamde schoorsteen rokende lift met de stinkende auto in Duitsland, stapt aan de bestuurderskant uit. Zijn vriend dus. Ogenblikkelijk vergrendel ik de deuren en pak mijn telefoon. Maar het ding is dood. Geen bereik tussen de bergen. Fuck! Traag stappen ze richting mijn auto. Wat ze ook willen, wat ze ook van plan zijn, ze zijn zeker van hun zaak. En terecht. Een auto met kooiconstructie op werkelijk alles getest, zodat je elke confrontatie kunt overleven, is dan misschien reuze veilig als je met 150 over de snelweg raast, maar de confrontatie met twee mannen die weinig goeds in de zin hebben als het ding op een grasveldje tussen bomen staat is een soort uithangbord met: dit is uw doelwit. Slopen maar. Panisch zit ik vastgekleefd in mijn stoel en volg door de achteruitkijkspiegel en in mijn zijspiegels al hun bewegingen. Gelukkig ik zie hun handen. Geen pistool, geen hamer, geen breekijzer. Teun komt akelig dichtbij. Hij buigt zich naast de auto voorover. Pakt hij een steen….! Nee, hij kijkt me aan, zijn gezicht is op enkele centimeters van het mijne met alleen de ruit tussen ons in. ‘Waar bleef je zo lang. Ik heb iets in je auto laten liggen!’ Zijn pretlichtjes zijn weer goed zichtbaar. Die kan hij blijkbaar te pas en te onpas tevoorschijn toveren.

Ik ben bang, nog steeds, doodsbang, maar er begint iets te borrelen en ik ineens ben ik ook onwaarschijnlijk boos. Mijn hersens die even totaal onbereikbaar waren, doen waarvoor ze gemaakt zijn. Hoewel de angst en de rede nog steeds om voorrang strijden en allerlei gedachtes door mijn hoofd suizen. Ik schraap mijn keel en ‘Op het politiebureau ligt het. Je kan het daar halen, ze weten wie je bent!’. ‘Nee schat, dat bedoel ik niet, kan je de kofferbak even openmaken?’ Ehhhh… wacht even. De kofferbak? Shit, waarom? En dan? Denkt hij soms dat ik achterlijk ben. Ik kan de kofferbak alleen maar open maken als ik uitstap, of als ik de vergrendeling van de deuren afhaal. Mooi niet. In mijn auto ben ik veilig. Nou ja, in ieder geval veiliger. Hopelijk. Teun loopt weg. Ik kijk hem na. Hij loopt richting zijn vriend. Ze praten kort met elkaar en dan loopt de vriend naar hun auto die dwars tussen de bomen geparkeerd staat en zo de enige vluchtweg blokkeert. De enige uitweg uit deze precaire situatie. Ik kan geen kant op. Pepperspray, denk ik. Beter in je hand dan in het handschoenenkastje. En dat is geen onverstandige gedachte als ik in mijn spiegel zie dat de vriend van Teun de kofferbak van de grote zwarte auto heeft opengemaakt en triomfantelijk een breekijzer omhoog houdt. Blijkbaar een vanzelfsprekend instrument voor een drugssmokkelaar. Hij sluit de kofferbak en loopt kalmpjes naar mijn auto, het breekijzer losjes zwaaiend in één hand terwijl hij iets onverstaanbaars tegen Teun roept die weer naast mijn auto staat. Hij draait zich om richting zijn vriend en ik ruk het handschoenenkastje open en pak het busje pepperspray. Ik ben doodsbang. Een straaltje zweet loopt onder mijn oksel naar mijn taille, mijn hart klopt in mijn keel, de hand om het busje pepperspray is kletsnat en mijn andere hand trilt zo erg dat ik erop ga zitten om hem stil te krijgen. Teun zakt weer door zijn knieën, en kijkt me aan alsof hij iets tegen me wil zeggen. Zijn gezicht is heel dichtbij. Eén druk op het knopje van het raam en het schuift naar beneden. Ik zet het busje pepperspray tussen mijn benen en vouw mijn rechterhand eromheen. Durf ik het? Ik knik naar Teun, en wijs op mijn oor. Alsof ik hem niet kan verstaan. Hij maakt een draaiende beweging met zijn hand, ik knik weer. Tuurlijk jongen, tuurlijk doe ik het raampje open. Ik wil graag horen wat je te zeggen hebt. Die opengesperde ogen van mij zijn omdat ik blij ben dat ik je zie, en niet van pure angst. Mijn hand reikt naar het knopje, de trage beweging van het omlaagglijdende raam lijkt minuten te duren. Ik probeer met mijn andere hand te voelen waar het spuitgaatje zit van de pepperspray. Bingo, denk ik, hoop ik. ‘Brave dame,’ hoor ik Teun zeggen, ‘zo houden we de schade beperkt,’ En voor dat hij verder gaat met wat dan ook, heb ik het gedaan. Ik heb het busje op nog geen tien centimeter van zijn hoofd vast en druk uit alle macht op de bovenkant. Teun gilt het uit. Hij stuitert over het grasveld en met zijn handen voor zijn ogen voert hij een krankzinnige dans uit terwijl hij de meest gruwelijke klanken voortbrengt die ik ooit heb gehoord.

Zo kan pijn dus ook klinken. Daar kan ik nog wat van leren met mijn gesnotter. Zijn vriend staat verbouwereerd met het breekijzer in zijn hand, laat het vallen, loopt vervolgens naar zijn auto en besluit dan toch om Teun te hulp te schieten. Enigszins buiten mezelf om ontgrendel ik de auto, en stap uit. Het busje pepperspray angstvallig in mijn hand geklemd. Wat nu? Naar hun auto rennen en dat ding proberen te starten? Maar als het sleuteltje niet in het slot zit. Daarbij ben ik een kluns in auto’s die ik niet ken. Wegrennen en om hulp schreeuwen? Maar dan heeft die vriend me zo te pakken. Die heeft trouwens gelukkig even helemaal geen aandacht voor mij, druk als hij is met Teun.

Ik weet niet waarom ik doe wat ik doe. Instinct? Misplaatste heldenmoed? Volstrekte debiliteit? Ik heb geen idee. Ik ren niet weg dus, integendeel, ik loop naar ze toe.

Nog steeds is er geen aandacht voor mij. Ik stop de pepperspray in mijn broekband en sluip voorzichtig richting het breekijzer. Het breekijzer dat de vriend op de grond heeft laten vallen tussen mijn auto en dansende Teun. Ik pak het op. Het voelt koud aan. Ik breng het omhoog, zet zo geruisloos mogelijk nog een paar stappen en laat het breekijzer met een verwoestende slag op het hoofd van de vriend neerkomen. Tenminste dat denk ik, dat hoop ik met heel mijn hart, maar helaas, het ding raakt hem maar half en belandt op de grond. Hij draait zich woedend om en ik zie dat hij zijn vuist balt om me een enorme stoot te verkopen.

Maar ik heb de pepperspray nog en met twee handen spuit ik uit alle macht recht in het verbaasde gezicht van de vriend. Een bijna dierlijk gebrul komt uit het diepst van zijn wezen en ook hij verliest zich in de hoogst originele pepperspraydans.

Niet in je ogen wrijven. Dat is de eerste gedachte die me te binnen schiet als ik erachter kom dat er tranen over mijn wangen lopen. Tranen van pure angst deze keer. Die had ik nog niet gestort, geloof ik, en terwijl ik de mannen zie dansen en woedende klanken hoor uitstoten, realiseer ik me dat het nog niet klaar is. Ik moet hier zo snel mogelijk weg zien te komen.

Ik stop de pepperspray in mijn jaszak en pak het breekijzer weer op. Ik loop naar hun auto en zie dat de sleuteltjes erin zitten. Met veel gepruts krijg ik hem in zijn achteruit en slaag er ondanks mijn trillende knieën in om de auto zo ver achteruit te rijden dat ik weg kan.

En dan zie ik het. Mijn tasje met overnachtingsspulletjes staat keurig op de achterbank. De Tomtom en mijn mij IPad liggen ernaast. De klootzakken. Ik pak het snel bij elkaar en ren naar mijn eigen auto. Waarom? Waarom rijd ik niet met hun auto linearecta terug naar de politie? Omdat ik toch als het erop aankomt de herseninhoud heb van een onnozele hamster.

Maar gelukkig, De twee mannen hebben nog steeds geen enkele aandacht voor mij. Het enige wat me te doen staat, is zo snel mogelijk weg te komen van het veldje. Ik vermoed dat het een tijd zal duren voor Teun en zijn vriend weer voldoende kunnen zien om te rijden en ik wil dan zo ver mogelijk uit de buurt zijn.

Met veel heen en terugsturen lukt het me om de auto te keren in de richting van de openbare weg. Een laatste blik in mijn achteruitkijkspiegel verzekert me ervan dat de mannen nog altijd niet in staat zijn iets zinnigs te ondernemen. Ze liggen inmiddels allebei te rollen in het gras met de handen voor hun ogen.

Ik haal diep adem en trap het gaspedaal in. Niet om over ze heen te rijden, hoewel die neiging heel even bij me opkomt, maar om zo snel mogelijk op de openbare weg te komen. Ik schakel naar zijn twee, als ik opnieuw in de remmen moet. Het lijkt wel een running gag te worden. Ik word weer klemgereden. Mijn hart slaat opnieuw een aantal slagen over en ik trap net op tijd op mijn rem om mijn auto niet in volle vaart in de flank van een auto te boren. Een tweede auto stopt ernaast. Donkerblauwe auto’s. Donkerblauw met witte letters. Carabinieri. Oh, god, niet weer! Maar tot mijn grote opluchting stapt Gennaro de filmsteragent eruit samen met zijn collega’s die me een uurtje geleden zo vriendelijk hebben nagezwaaid.

Ze vinden me een held. Een echte held. Nu zijn Italianen nogal theatraal in alles wat ze doen, dus ook in de bewondering die ze me uitbundig tonen, maar het doet me enorm veel goed. Terwijl ze Teun en zijn vriend geboeid in een politieauto duwen, stap ik uit. Gennaro staat achter mijn auto en doet de kofferbak open. Triomfantelijk houdt hij het EHBO-koffertje omhoog.

Ik heb geen idee waar het op slaat, maar kom daar snel genoeg achter. Ze hebben de bewakingsbeelden van de Raststätte bij Oberhausen opgevraagd en hoewel het nogal lastig was omdat ik tussen vrachtauto’s stond, bleek dat er een EHBO-koffertje achtergebleven was op de plek waar mijn auto had gestaan.

Mijn EHBO-koffertje. Het koffertje dat hij in zijn hand heeft, is daarvoor in de plaats gezet door Teun toen hij zijn rugzak in de kofferbak dumpte. Gennaro maakt het open en na enig prutsen blijkt er onder de pleisters en verbandjes een enorme doorzichtige zak vol zand te zitten. Tenminste dat lijkt het. ‘MDMA’ roept Gennaro enthousiast. ‘Smart boys! Spreading the risk.’ Hij houdt de zak omhoog. ‘Big catch, big catch!’ De agenten beginnen te klappen. Ik heb neiging om te buigen, maar laat dat achterwege als ik de knalrode betraande ogen van Teun zie door de politieruit. Die slaagt er voorlopig niet meer in om pretlichtjes tevoorschijn te toveren en dat doet mij groot plezier.

Gennaro wil me laten escorteren naar een hotel onder aan de berg. Hij zegt, ‘wacht maar, dan kom ik daar straks naartoe. We drinken een goed glas wijn op dit succes. Uiteraard overnacht je daar op onze kosten.’ Hij kijkt me zowaar een beetje flirtend aan. Het klinkt aanlokkelijk, misschien zou ik me moeten wentelen in de aandacht van een onbekende man ver weg van huis, ver weg van mijn dochter, ver weg van buren en vrienden, Ver weg van alles wat me aan Bram doet denken en daarbij snak ik naar een glas wijn. Ik neem het aanbod aan, geen autorit meer voor mij, ik heb genoeg avonturen meegemaakt voor 1 dag. Voor een heel leven eigenlijk. Als ik morgenochtend vroeg vertrek, proviand meeneem voor onderweg, kan ik in één ruk doorrijden naar Sperlonga en kom ik daar met een beetje mazzel nog redelijk op tijd aan.

Ik ben doodmoe ineens nu ik dit beslist heb. Van alle spanning van vandaag, van gister en van het chronische tekort aan slaap van de afgelopen weken. Als Gennaro in zijn steenkolen Engels heel attent aanbiedt om te rijden wimpel ik het af. Ik ben niet helemaal hulpeloos. Dat ben ik lang genoeg geweest en het feit dat ik als het erop aankomt behoorlijk goed voor mezelf kan zorgen geef ik niet zomaar op. Geef ik nooit meer op. Met een sierlijk armgebaar, gooit hij mijn portier dicht en met een choreografie die een balletdanser niet zou misstaan, regelt hij dat er een auto voor me uitrijdt en eentje achter me, die me naar het hotel begeleiden. Als ik na een klein half uurtje rijden het parkeerterrein opdraai klinkt het tingeltje van mijn WhatsApp. Het is van Lex. ‘Mam, ik ben zo trots op je. Ik hou van je.’ En meteen prikken de waterlanders weer achter mijn ogen, maar ik snuif, ik schraap mijn keel en ik ga niet janken. 1-0 voor mij tegen de waterlanders. Een politieman klopt op mijn portier. Hij wil me helpen met mijn bagage en gaat me voor naar binnen. Daar staat een heerlijke lunch voor me klaar met de wijn waar ik zo naar snak. Een half uur later duik ik enigszins aangeschoten mijn bed in en val als een blok in slaap om een paar uur later totaal gedesoriënteerd wakker te worden. Ik zie dat het inmiddels 8 uur is en spring onder de douche. Ik ga een stevige avondwandeling maken. Wat frisse lucht kan geen kwaad voor ik weer mijn bed instap.

Maar het loopt opnieuw anders. Beneden zit Gennaro aan een grote tafel met een paar van zijn collega’s. Ze applaudisseren als de trap af kom en Gennaro trekt meteen een stoel naar achteren. Het wordt een rare avond. Met veel voedsel en veel drank. Als Gennaro zijn been onder tafel tegen mijn been duwt laat ik het even toe. Niet te lang. Het is fijn dat een man me zomaar aantrekkelijk vindt en dat laat merken, zin in mij heeft, of misschien doet ie dat wel met elke vrouw, maar dan nog. Ik ben in zijn ogen dus gewoon een vrouw. Een begeerlijke vrouw. Geen treurende weduwe. Ik trek mijn been terug en geef een klein klopje op zijn hand. Ik proost. Op de carabinieri, zij proosten op mij, we proosten met elkaar op steeds weer iemand anders. En als ik zeg Op Bram, dan proosten ze vrolijk mee. Om twaalf uur gaat het licht bij me uit en kan ik mijn ogen niet meer open houden. Voor ik in slaap sukkel en mijn hoofd te pletter valt op mijn zoveelste glas prosecco, blaas ik zo geruisloos mogelijk de aftocht. In mijn kamer leun ik tegen de deurpost en ik denk aan een paar dagen geleden, dat ik ook zo tegen een deurpost stond geleund en besloot dat alles anders moest. Ik giechel een beetje. Dat is de drank, maar ook omdat ik best wel woord gehouden heb. Half slapend kleed ik me uit en ben vertrokken voor ik het dekbed over me heen getrokken heb.

De volgende ochtend zit ik om 9 uur in de auto. Als ik het sleuteltje in het slot omdraai kijk ik naast me. Daar staat mijn tasje met overnachtingsspullen weer alsof er niks gebeurd is. Alsof ik gewoon nog steeds op weg ben naar Sperlonga. Maar is dat ook zo? Ik weet het niet. Ik kan naar Rome, naar Napels. Napels zien en dan sterven. Luidt het gezegde. Ik heb Napels nooit gezien, dus dat is een optie, maar dat sterven ben ik beslist niet van plan. Integendeel. Ik heb voor het eerst sinds lang het gevoel dat ik wil leven. Dat ik iets heb om voor te leven, namelijk mezelf. Dat ik met het sterven van Bram niet een klein beetje ben doodgegaan. Ik ben een klein beetje opnieuw geboren. En met al mijn bagage ben ik op weg. Waar naartoe weet ik niet, vermoedelijk niet naar Mindfull Vinyassa Yoga. Dat lijkt me veel te levenloos ineens. Misschien hoef ik ook niet ergens naartoe te gaan, misschien is onderweg zijn wel datgene waar mijn leven nu over gaat.

Ik kijk naar mijn telefoon. Ik heb zowaar bereik. Ik bel het eerste nummer bij mijn favorieten en ik hoor: dit is de voicemail van Bram, ik kan de telefoon nu niet opnemen maar laat een bericht achter na de piep. ‘Dag Bram’, zeg ik ‘Dag lieve Bram, dank je, dank je wel.’

Inge Ipenburg

Na de Akademie voor kleinkunst heeft Inge Ipenburg jarenlang als actrice zowel in het theater als voor de camera gewerkt. In 2014 debuteerde ze met Het gerecht, een spannende eigenzinnige roman. Daarna volgde Een schitterend ongeluk en in 2019 is het tweeluik Siciliaanse Kronieken bestaande uit Moordenaarsstorm en De mannen vallen verschenen. Ook heeft ze de Storytel Original Als anderen slapen geschreven. Als voorlezer heeft ze inmiddels ongeveer 200 audioboeken van haar stem voorzien.

60:00

Door Isa Maron

Uuhmww

Mijn schouder doet pijn. Ik lig op iets hards. Hoe komt dat in mijn bed?

Mijn hoofd bonkt, mijn hartslag lijkt wel driehonderd per minuut. De pijn in mijn hersenpan is niet te harden.

Hhmmmm

Ik rol van mijn zij op mijn rug. Mijn hele lijf doet pijn.

Ademen. Niet bewegen.

Ik open mijn ogen, maar het is donker, ik zie niets. Waar ben ik? Ben ik wel thuis eigenlijk? Ik schiet omhoog, maar stoot meteen mijn kop.

Auwww

Godver. Ik val terug en blijf liggen, mijn ogen wijd open, mijn adem ingehouden, mijn vingers gespreid, alsof ik in afwachting ben van iets wat ik moet doen, iets belangrijks…

Bij mijn voeten begint een groen licht te gloeien en ik richt mijn hoofd voorzichtig op. Een klok of zoiets. Getallen.

60:00, 59:59, 59:58.

Wat?

Een timer. Ik staar ernaar terwijl hij terugloopt. Nul – wat gebeurt er bij nul?

O, jezus

Ik tast om me heen. Hout, overal hout, vlak boven me, onder me, aan mijn voeteneind, overal. Ik kan me amper bewegen. Ik krijg geen lucht. Hoe kom ik hier terecht?

Ik begin te duwen en te schoppen en te schreeuwen. Ik wil hieruit. Nu meteen. Ik duw tegen het plafond. Dicht. Ik zet mijn handen tegen het hout boven mijn hoofd en mijn voeten tegen het voeteind en ik duw zo hard ik kan.

Harder, harder, harder!

Er gebeurt niks, ik hoor niets kraken, voel niets bewegen.

Ik trap tegen het plafond, tegen de wanden. Met mijn vuisten ram ik op het hout. Ik moet eruit. Eruit! Er raast een duizelingwekkende tornado in mijn hoofd. Ik gil, ik raas, ik tier. Het wordt zwart voor mijn ogen. Wie heeft me hierin gestopt? In deze… – o god, mijn god – kist?

‘Heee!’ roep ik hijgend, in de ijdele hoop dat er iemand is die me kan helpen. ‘Halloooo?!’

Geen antwoord.

‘Iemand? Hallo? Alsjeblieft!’

Ik hoor mijn stem wegsterven. Het geluid slaat stuk op de wanden van mijn doodskist. Ik til opnieuw mijn hoofd op en staar hijgend naar de getallen bij mijn voeten.

57:11, 57:10.

Pas dan valt me op dat er in de plank boven mijn hoofd een sleuf zit. Ongeveer twee centimeter breed, en voor zover ik kan zien loopt ’ie van mijn enkels tot boven mijn neus. Meteen wurm ik mijn vingers ertussen en ik begin panisch te duwen en te trekken. Mijn armen trillen van de inspanning en mijn handen branden. Ik kreun en kerm, probeer het nog een keer, ik grom, maar er is geen beweging in te krijgen.

What the fuck. What the godverdommese fuck ís dit?

55:14, 55:13, 55:12.

Trillend van angst en inspanning staar ik naar de klok totdat de laatste twee getallen op nul springen.

55:00, 54:59.

Die timer trekt zich van mijn angst niets aan.

Wat gebeurt er bij nul?

Ineens zie ik dat er iets gebeurt bij mijn voeten. Ik hoor ook iets krassen, iets schuiven. Het is die sleuf, hij is bij mijn voeteneind aan het dichtgaan.

Nee, nee, nee.

Ik heb genoeg horrorfilms gezien en thrillers gelezen om te weten dat dit niet goed is. Helemaal niet goed.

Ik schreeuw en gil. Het gaat vanzelf. Niet dat het iets uitmaakt.

Rustig!

Ik moet nadenken. Bedenken wat ik kan doen, wat ik kan breken, of… ik weet het niet. Met bibberende handen begin ik alles af te tasten. De plank boven mijn hoofd, de rubberen rand van de sleuf, de wanden. Ik draai me om en probeer mijn knieën op te trekken en dan met mijn rug en benen te duwen tegen de zijkanten. Het gaat niet, ik ben te groot, de kist is te smal, ik kan geen kracht zetten.

Waarom gebeurt dit? Waarom?

Hijgend kijk ik naar de schuif. Iets verder dicht. Ik kijk op de timer.

50:08, 50:07.

Wat moet ik doen?

Met mijn vingers ga ik opnieuw alles af, ik sla geen millimeter over en dan doe ik het nog een keer, en nog een keer. Ik probeer het rubber los te trekken van de sleuf, maar het zit muurvast.

‘Verdomme!’

Misschien is er een verborgen knop. Een luikje. Weer voel ik om me heen, ik wurm me op mijn zij en begin als bezeten op de groen verlichte wanden te drukken. Ik hijg als een gek. Mijn ademhaling klinkt oorverdovend in de kleine ruimte.

Ik vind niks. Geen enkele oneffenheid.

Van de inspanning ben ik gaan zweten en het katoen van mijn T-shirt plakt aan mijn rug. Het is benauwd aan het worden. Ineens voel ik me verlamd. Eindelijk laat ik de gedachte toe: als die schuif straks helemaal gesloten is komt er geen verse lucht meer in de kist. Als de timer op nul staat is het een kwestie van minuten tot ik alle zuurstof heb verbruikt.

Ik zal stikken.

‘Hé!’ gil ik. ‘Heeeee! Haal me hieruit!’

Mijn stem verdwijnt in een raar soort snik.

45:23, 45:22, 45:21.

Die klok telt van zestig minuten naar nul. Per seconde tikt mijn leven weg.

Ik geloof dat ik moet kotsen. Wie bedenkt zoiets? Wie speelt dit belachelijke spel met mij? Ik ga opnieuw op mijn rug liggen. Ik staar voor me uit, naar het groene plafond recht voor mijn neus en ik probeer te bedenken hoe ik hieruit moet komen.

Ik weet het niet. Het kan niet.

Ik denk aan de horror die ik zo graag met Tim keek. Saw. Gadverdamme, walgelijk.

Walgelijk!

Hoe heb ik dat ooit leuk kunnen vinden? Maar in die films konden de hoofdrolspelers nog ontsnappen. Er was een uitweg. Waarom is hier geen uitweg?

Ik huil. Ik snotter en ik klink als een zeehond, ik loei als een kalf dat om zijn moeder schreeuwt. Het duurt een hele tijd voordat ik kalmeer.

36:16.

Zesendertig minuten. Zestien seconden. Bij nul is de schuif dicht. Dan is er nog voor eventjes zuurstof. Mijn leven duurt nog een minuut of veertig. En ik sta machteloos tegenover dat naderende einde. Lig. Ik lig machteloos.

Ineens begin ik te lachen. Zit ik me druk te maken om een woord, terwijl ik straks doodga.

Sukkel die je bent.

Ik herinner me een nieuwsbericht over een jongen die werd opgesloten in een container. Zijn vrienden gingen er vandoor. Na een tijd besloot het kind om een vuurtje te maken in de hoop dat de rook gezien zou worden en zijn gevangenbewaarders hem dan wel vrij zouden laten. Hij stikte.

Kleding.

Ik heb mijn eigen kleding aan. Mijn grijze T-shirt met het Chinees teken op de rug. Mijn spijkerbroek. Ik kijk naar beneden. Ja, echt, zelfs mijn Nikes zitten gewoon aan mijn voeten. Als een malle begin ik mijn zakken te controleren. Het zal toch niet zo simpel zijn? Ik zal toch niet gewoon mijn telefoon hier hebben?

Nee. Tuurlijk niet.

Geen telefoon, maar wel mijn portemonnee. Dat knalrode ding van hergebruikt plastic wat ik laatst van Tim heb gekregen. Meestal houd ik niet van dingen met een tweedehandsluchtje, maar eerlijk, deze was wel leuk en bovendien handig. Plat, met allerlei vakjes. In een van die vakjes had hij een cadeaukaartkaart gestopt.

Tim.

Alweer begin ik te huilen. Waarom komt niemand me redden? Moet ik echt doodgaan? Op deze manier? Die schuif is al halverwege.

Ik haal de cadeaukaart uit de portemonnee en kus hem. Tim. Liefje. Hij weet niet waar ik ben. Niemand weet waar ik ben. Een briefje van vijftig. Ik heb nooit veel geld gehad dus een briefje van vijftig roept bij mij nog altijd een gevoel van luxe, van veiligheid op. Zoveel geld. Vijftig euro. Wat heb ik daar op dit moment aan? Helemaal niks.

Ik haal een bonnetje uit een vakje. Van de supermarkt. Chips. Wijn. God, wijn – daar zou ik nu een moord voor doen. Ik zou zo een hele fles opzuipen zodat ik niet in de gaten heb wat er staat te gebeuren.

Dan haal ik een harde plastic kaart die me niet bekend voorkomt uit mijn portemonnee. Het is een soort creditcard, en het heeft richels die er uitzien als vouwlijnen. Zenuwachtig buig ik iets om. Het is een, hoe moet ik het noemen? Een Zwitsers zakmes. Een multitool creditcard. Mijn hartslag schiet omhoog. Ja, als ik het op deze manier vouw en dit metalen stuk je omklap dan is het een mesje. Hier een flesopener. En als ik dit deel wegvouw en dat deel…. OMG OMG! Dit stuk is een zaagje! Iemand heeft de oplossing in mijn portemonnee gestopt. Een zieke gek, die een spel speelt, maar verdomme… nu kan ik iets doen.

25:48, 25:47, 25:46.

Voorzichtig steek ik het dunne zaagje in uitsparing boven mijn hoofd en ik haal het behoedzaam langs het hout. Rustig. Ik hoor mijn vader zeggen dat ik de zaag het werk moet laten doen.

Niks forceren.

Mijn hart bonkt in mijn keel. Hoe lang heb ik nodig om een stuk uit het deksel te zagen? Een keer zagen naar de zijkant is vast niet genoeg. Ik moet twee keer zagen, dan het hout wegduwen. En ook aan de andere kant, anders pas ik er niet door. Zal het überhaupt lukken? Of heeft iemand mij hoop gegeven die ijdel zal blijken?

Doet er niet toe. Ik heb geen andere opties.

22:01, 22:00, 21:59.

Straks bij nul, komt iemand me gewoon halen. Kan ook. Doen ze het deksel open en staan ze me keihard uit te lachen. Nee.

Mocht je willen.

Ik zaag als een gek. Mijn vingers verkrampen ervan.

Niet zeuren.

Hoe ben ik hier gekomen? Wat is er gisteren gebeurd? Jelle was jarig. Ik was daar om een uur of zeven. Eten, samen met Cees en Stijn. Fay was er. Simone ook. Na het eten liep het huis langzaam vol.

16:56, 16:55.

Het eerste stuk is doorgezaagd, aan één kant. Ik duw er kreunend en steunend tegen, met al mijn kracht, maar er gebeurt nog niks. De andere kant moet ook. Mijn vingers doen ongelooflijk pijn en ik probeer een andere manier te vinden om de minizaag vast te houden.

‘Kom op!’ schreeuw ik tegen mezelf. Doorgaan. Het moet sneller. Ik stel me voor hoe ik een stuk uit het hout duw.

Concentreer je. Werk door.

13:21, 13:20, 13:19.

Ik begin te huilen als ik ook met de tweede snede de zijkant bereik. Nu moet het lukken, het hout is aan drie kanten los. Als het niet lukt dan… Waarom denk ik zo? Niet doen. Ik haal diep adem en duw uit alle macht tegen het losgezaagde stuk hout. Ik voel het bewegen. Ik voel het meegeven, maar het breekt niet.

Nog een keer. Harder. Ik schreeuw en kreun en in een vlaag van razende woestenij duw ik het hout los. Het kraakt, mijn arm schiet vooruit en ik haal mijn huid open, er druppelt bloed op mijn gezicht, maar het boeit me niet. Ik slaak een of andere overwinningskreet, maar ik zie ook meteen wat ik al wist: dit gat is nog te klein, ik pas er niet door. Ik steek mijn hoofd omhoog en kijk. Een inktzwarte ruimte. Koel. Stil.

Ik laat me terugvallen in de kist. Doorgaan. Snel. Nog een keer dit doen, precies dit, dan past ik erdoor. Ineens hoor ik een klik en een lichte zoem. Het komt ergens bij mijn voeten vandaan. Panisch kijk ik om me heen, maar ik zie zo snel niks.

Laat je niet afleiden. Werk door!

Ik begin weer hard te zagen.

11:03, 11:02.

Ik weet niet of ik het red want het zaagje begint bot te worden. Nog steeds is er die zoem. Wat is het?

Niet aan denken. Doorgaan. Snel.

We hebben flink gedronken bij Jelle. Tegen half een gingen we de stad in. Een club. Een tafel. Nog meer drank. Een lijntje op de plee. Een pilletje? En dan… niks. Ik weet het niet meer. Wie ben ik tegen gekomen? Iemand moet me meegenomen hebben. Wie? Waarom?

07:20.

Ik ben pas halverwege de eerste snede aan de andere kant. Ik red het niet. Ik voel iets drukken tegen mijn kuit en kijk naar beneden. Uit de bodem van de kist steekt ineens een stang door een smal rond gat. Ik schuif mijn been opzij en kijk naar mijn nieuwe vijand. Een scherpe punt, dik metaal, precies in het midden, ik kan er op geen enkele manier aan ontkomen en hij schuift langzaam mijn kant op. Dus dat was die klik, die zoem.

Shit!

Ik zaag verder, met alleen het puntje van de zaag, het minst botte stukje. Ineens gaat het weer wat sneller. Ik klem mijn kaken op elkaar en grom erbij.

Schiet op!

Fien was ook in de club. De beelden van de avond schieten door mijn hoofd. Haperend, onscherp. Gezichten lopen in elkaar over, flarden zijn overbelicht. Ik hoor gesmoorde stemmen. Stampende muziek.

Wat heb ik gedaan? Waar verdien ik dit aan?

Ik ben soms hard, mijn vrienden vinden me soms egocentrisch, ik drijf mijn zin weleens door – verdien je dan dit? Wie bepaalt dat? Wie?

03:01

De staaf drukt al tegen de binnenkant van mijn dij. Ik schuif zo ver mogelijk weg, maar ik voel het meedogenloze ijzer prikken. De ene zaagsnede is klaar en ik duw als een gek tegen het hout, maar het breekt nog niet af.

Kut.

Ik hijg en probeer de volgende snede nog sneller te maken, maar het instrument is echt bot geworden. Het mesje dan!

01:56, 01:55

Ik haal het mesje langs het hout. Er gebeurt wel iets, maar te weinig. Ik schreeuw het uit.

Schiet op!

Het zaagje dan weer. Alleen het stukje onderaan. Een klein beetje. Nog een klein beetje.

00:58

Ik tel mee. Hardop.

00:57, 00:56.

Kutzooi!

De schuif is bijna dicht, de priem heeft mijn kruis bereikt, het scherpe ijzer snijdt mijn lies. Het ding zal me doorboren. Ik denk aan pijn. Aan geperforeerde darmen, een doorboorde lever. Kapotte longen. Ik vloek opnieuw en duw met alle kracht tegen het doorgezaagde stuk hout.

Ik schreeuw en gil en duw uit alle macht.

Harder! Harder!

Het breekt krakend af.

Meteen maak ik me zo klein mogelijk en ik steek mijn hoofd door het gat. Ik ga rechtop zitten en zet mijn handen op de zijkanten. Ik duw me omhoog en spring uit de kist. Ik val en krabbel meteen weer op. Hijgend sta ik naast een tafel waarop een houten doodskist ligt.

00:04, 00:03, 00:02, 00:01

Met een harde knal schiet de staaf vooruit, in een keer tot aan het hoofdeinde.

Je was dood geweest. Morsdood.

Nog steeds hijgend kijk ik om me heen.

Ik sta in een donkere, kleine ruimte. Ik draai om mijn as, op zoek naar een deur, maar ik zie niks. Of toch? Ik loop naar de wand en kijk door een rond raampje naar buiten. Ook daar is het donker.

Dan begint er achter me iets groens te gloeien.

Met open mond staar ik naar de timer.

04:00:00, 03:59:59, 03:59:58, 03:59:57.

Van vier uur naar nul.

Nee.

Isa Maron

Isa Maron debuteerde in 2008 met Passiespel, dat werd verkozen tot Beste Nederlandse Vrouwenthriller. Later verschenen Verboden verleden, Schaduwkant, Vrij zwemmen en Spiegeling. In 2014-2016 verscheen het vierluik De Noordzeemoorden. De serie, die ook in Duitsland werd uitgegeven, bereikte meer dan 100.000 lezers en werd door 7.500 mensen beoordeeld met meer dan 4 sterren. Isa schrijft ook luisterseries voor Storytel, en easyread thrillers voor Loft (Ambo|Anthos).

Geen antwoord

Door Rob Bakker

Hij zat in de trein naar Amsterdam, alleen in de donkere coupé terwijl de route van Rotterdam naar de hoofdstad aan hem voorbij flitste. Een kille en vochtige avond. In zijn binnenzak voelde hij de brief in de envelop.

Hij had 30 dagen lang gewacht op een antwoord dat nooit was gekomen. Dertig martelende dagen waarin de seconden, de minuten, de uren en de slapeloze nachten de tijd wegtikten. Tenslotte gaf hij het wachten op en besloot een laatste brief te schrijven. Een brief gevoed door de hartstocht van die wonderbaarlijke mooie maanden van de nazomer, waarin ze elkaar liefhadden zoals hij nog nooit iemand had liefgehad. Hij, de lyrische tenor die samen met haar op het podium had gestaan om de mooiste romantische liederen ten gehore te brengen. Hun stemmen kleurden wonderwel bij elkaar en op het podium vertelden hun blikken hetzelfde. Het publiek voelde de erotische uitstraling en werd bij ieder optreden dat het duo dichter op elkaars huid kwam, razend enthousiast. En haar man, de grote artiest werd razend jaloers. Haar man had eerder met haar opgetreden toen ze nog een prille schone was van achter in de twintig en hij, de oudere ster, viel als een blok voor haar. Binnen een jaar was hij gescheiden en baarde ze een dochter van hem. Ze hoefden niet te trouwen, wat kon hem gebeuren? Het kind zou het showbizz-paar voor eeuwig aan elkaar verbinden. Dus toen de man een jongere partner voor de liefdesliedjes zocht, hij was elf jaar ouder dan zij en getekend en doorgroefd als nog ouder, viel zijn blik op hem. Hij was een en lyrische tenor uit Groningen en wat was hij blij en gelukkig! Na afloop van zijn vorige contract had hij moeten afzien na diverse sollicitaties, afwijzende reacties en meestal geen antwoord. Geen antwoord, dat vond hij de grootste vernedering die hem werd aangedaan. Hij was opgeklommen als bescheiden kappersknecht die zijn spaarzame geld had besteed aan zangles, die wekelijks naar Den Haag reisde voor de lessen, en die tenslotte met een medeleerlinge optrad met gerenommeerde orkesten. Toen hij deze nieuwe kans kreeg aangeboden van de beroemde Amsterdamse artiest, had hij even geaarzeld. Hij was immers klassiek geschoold en nu moest hij aan een modern repertoire, de volkse zalen in plaats van de klassieke concertzalen. Maar die twijfel viel weg toen hij aan haar werd voorgesteld. Hun oogopslag raakte hem. Hun blikken bezegelden stilzwijgend als eerste het contract. Hier voelde hij zijn bestemming: glamour en geluk. De liefde volgde, heel vanzelfsprekend, hoe nieuw voor hem, en toch hoe vertrouwd. Alsof het jaren was voorbestemd. Woorden waren overbodig geweest, die wisselden ze uit op het podium voor het publiek, en voor haar man achter de coulissen, en iedereen hoorde hetzelfde. Zij stond tussen twee vuren en zij speelde ermee. Hun relatie werd stormachtig, haar man leed eronder, ruzies volgden. In een poging een einde te maken aan alle tweestrijd, besloot zij ten leste haar man op een mooie zomerdag voor de wet officieel te trouwen.

Tevergeefs.

In de nazomer gloeide de liefde tussen haar en de tenor door en brandde dieper in hun ziel. Zij nam een drastisch besluit, wilde alleen zijn, vroeg bedenktijd en vertrok uit huis.

Hij werd ontslagen door de woedende en verdrietige gezelschapsleider, maar hij zag een nieuwe toekomst voor zich, zoals zij al vaak hardop hadden gedroomd: zij zouden het nieuwe liefdespaar op het podium worden. Na elkaars hart, zouden ze samen de wereld veroveren. Mens, durf te leven!

‘Geef me even de ruimte’, had ze tegen haar nieuwe geliefde gezegd en hij had dat begrepen. Een moeder met een kind, ze kon niet lichtvaardig besluiten. Een gezin opofferen? Een goedlopende carriere?

Hij beloofde op haar antwoord te wachten in de volle overtuiging dat het positief zou uitpakken.

Er kwam geen antwoord.

De eerste dagen zonder contact was hij ongedurig en hij hield zich streng voor dat hij op haar kon vertrouwen, moest vertrouwen. Hij moest niet aan zijn eigen emoties denken, maar aan die van haar. Begrip en zachtheid. Hij bleef geduldig.

Tot hij hoorde dat ze weer terug zou zijn bij haar man.

Eerst geloofde hij dat niet, hij kende het roddelcircuit van het artiestenwereldje. Hij ging ervan uit dat ze bij haar man de zaken wilde afwikkelen. Daarna zou ze vrij zijn.

Hij schreef een bemoedigende brief naar het adres van haar tijdelijke pension. Hij hoopte dat ze iets zou terugschrijven, hem zou vragen nog even geduld te hebben, maar wel met de belofte dat ze zou komen.

Maar er kwam geen antwoord.

Zijn volgende brief was heftiger, onrust en een toon van aankomend verdriet.

Geen antwoord.

Hij schreef nogmaals, vol vertwijfeling, een regel van woede, maar hij zou altijd op haar wachten. Hij zou haar laten zien dat hij geduld had, hij zou de confrontatie aan gaan en haar zijn moed en vastberadenheid tonen. Iedere avond dat ze weer optrad met haar eigen man, kocht hij een kaartje, en keek vanaf de eerste rij zwijgend en met de armen over elkaar geslagen toe. De boodschap was duidelijk: hij zou niet opgeven.

Tot op een avond haar man zijn gitaar bij de hals beetpakte en op de grond stuksloeg uit woede.

‘Ik treed niet op voor een paljas’, had hij geroepen.

Vanaf die avond liet hij de artiest en haar met rust. Tevreden. Het voelde als een overwinning, de ander had het eerst toegegeven. Zij zou de boodschap wel begrijpen.

Maar na bijna dertig dagen wachten, wist hij dat er geen antwoord meer zou komen. Hij was weer terug bij af. Hij bestond niet meer. Hij schreef een brief alsof het zijn laatste brief aan haar zou zijn, zo voelde het en er was slechts een heel licht sprankje hoop dat deze brief beantwoord zou worden. Zonder hoop geen leven. Zonder hoop was hij dood. Hij zou deze brief persoonlijk bij haar afleveren, geen martelende uren of nachten van wachten, hij zou het antwoord direct van haar gezicht lezen. Zo goed kende hij haar. ‘Je kijkt in mijn ziel’, had ze hem eens toevertrouwd.

De zaterdagavond voor hij op de trein stapte dronk hij nog wat in een lokale kroeg. Een paar drankvrienden waren er ook voor hun traditionele borrel. Een kaartpartij.

‘Als ik nu verlies, schiet ik me voor mijn kop’, zei een van zijn kaartvrienden.

‘Wil je soms mijn pistool hebben?’ vroeg hij.

Ze hadden om hem gelachen. Ze namen hem niet serieus.

De zondagavond in de trein voelde hij de brief in zijn binnenzak. In zijn andere zak de harde kolf van het pistool dat hij de dag ervoor had aangeschaft.

Hij wist waar hij het echtpaar kon treffen: na de middagvoorstelling zouden ze zoals gebruikelijk wat eten in het restaurant tegenover het theater op het Rembrandtplein. Dan zouden ze na het diner het plein oversteken voor het avondoptreden.

Ruim voor acht uur kwam hij in Amsterdam aan op het Centraal Station en nam hij de tram naar het Rembrandtplein. Hij zou zich niet opdringen aan het dinerende stel, hij zou een portier vragen om zijn brief aan haar te overhandigen. Ze zou begrijpen dat hij op haar wachtte en dat ze niet kon volstaan met de hatelijke reactie van stilte. Hij gaf de portier een biljet en de brief. Zij was bekend genoeg. De portier beloofde de brief direct te overhandigen en hij zelf trok zich terug in de schaduw van het beeld van Rembrandt. Hier zou hij op haar wachten.

De seconden tikten voorbij. Hij wist wat seconden tellen was. Na lang wachten, alle seconden afgeteld, zag hij de portier naar buiten komen. De portier gaf hem de brief terug en wees op de envelop. Daar had zij op geschreven, in haar duidelijke en wat kinderlijke handschrift dat hem altijd vertederde. Met grote uitbundige letters stond op de envelop geschreven: ‘Geen antwoord’.

Hij bleef roerloos staan.

Hij stond er nog toen zij met haar echtgenoot het restaurant verliet en zij aanstalten maakten het plein over te steken naar het theater. Zij namen het pad dat langs hem zou leiden.

Op een paar meter afstand, hij was niet opgevallen, versperde hij ze de weg. Hij richtte het pistool op haar en de flitsen van het mondingsvuur vermengde zich met de flikkerende showlampen van het plein. Hij wilde alleen haar raken.

Maar haar man reageerde met de intuïtieve reactie van een artiest en wierp zich voor haar, in de baan van de schoten. Drie zware kogels raakten hem voluit en hij viel neer. De ogen van de schutter waren op haar gericht en hij zag de schrik toen de twee volgende schoten knalden, dwars door haar ziel en zo snel, alsof er geen seconde tussen zat. Zij viel neer en hij wist dat dit het einde was. Hij richtte op zijn hart en drukte de laatste kogel af.

Agenten kwamen als uit het niets aanstormen. Niet veel later stopte een politieauto waarvan de sirene langzaam gillend wegstierf. Inspecteurs stapten uit, bogen zich over de drie slachtoffers. Een ambulance naderde reeds. Men herkende een van de slachtoffers.

De grote Jean-Louis Pisuisse neergeschoten!

De inspecteur boog zich over de schutter. Voor hem zou het te laat zijn.

Hij raapte het pistool op met zijn zakdoek en gaf het aan zijn assistent.

Geroutineerd gingen zijn handen door de zakken van de man. Niets. Toch… in zijn binnenzaak, een prop papier. Het was een envelop, nog gesloten, maar verkreukeld en gehavend, de kogel die voor het hart was bedoeld had ook de brief doorboord. Het bloed had de brief rood gekleurd en het papier was doordrenkt, de inkt niet meer zichtbaar.

De inspecteur bleef met de brief in gedachten staan. Een pistool en een brief.

Zijn assistent keek hem aan.

‘Zegt die brief iets? Waarom hij dit deed?’

De inspecteur bekeek het bebloede en gescheurde papier. Het bloed had alles onleesbaar gemaakt en zou zijn geheimen niet meer onthullen. De inspecteur vermoedde iets, meer dan hij kon weten… niet zomaar een brief.

Daar had je als politieman niets aan.

‘Nee’, zei hij. ‘Geen antwoord.’

(Met dank aan Leo Lauer, Het Drama Pisuisse, 1927)

Rob Bakker

Rob Bakker (1949) is een Nederlandse journalist, auteur en historicus uit Baarn. Bakker schreef romans, waaronder Graven, Een Pad Voorbij over vrijwillige euthanasie en De Toespraakschrijver. Hij maakte zijn thrillerdebuut met FE! Vanaf 2015 verschenen de Vierdaagsethrillers De dood wandelt mee en Het Mysterie van de 100... Op latere leeftijd studeerde Rob Bakker Geschiedenis met als masterscriptie De boekhouders van de holocaust. Hierin werd het werk van de ambtenaren beschreven die in de oorlog de gedeporteerde Joden registreerden.