Titelpagina

Mariska Overman

Het geheim van Grace

..

..

..

Colofon

© 2019 Mariska Overman

Omslagontwerp: Bij Barbara

Verzorging ePub: Michiel Niesen, Haarlem

Foto omslag: © Yolande de Kort / Trevillion Images

..

..

Meer informatie over De Crime Compagnie op www.crimecompagnie.nl

Hoe het allemaal begon

Dit begon niet goed. Helemaal niet. Ik liet mijn rugzak van mijn schouders glijden.

Het witte huis dat ik me vaag herinnerde uit mijn jeugd was omringd door mensen. Ik had geen idee waar ze vandaan kwamen. Voor zover ik wist lag het dichtstbijzijnde dorp op een paar kilometer afstand en kwam het inwoneraantal ervan niet boven de paar honderd mensen uit.

‘Excuse me, miss,’ mompelde een man die tegen mijn schouder aan liep en zich in de richting van het huis haastte. Hij droeg een zwarte stevige koffer en hij deed me sterk ergens aan denken. Voordat mijn hersens een passend woord konden vinden, verried de tekst achter op zijn jas het al. Coroner. Lijkschouwer.

Oké. Dit begon nog vele malen slechter dan ik dacht.

Traag bewoog ik over het smalle pad naar de woning. Een stevige wind blies me bijna omver. Het was killer dan ik verwacht en gehoopt had. Volgens Google was het in Ierland in deze zuidwestelijke streken en in deze tijd van het jaar een graad of achttien. Zo voelde het niet. Donkere wolken raasden boven mijn hoofd en wierpen schaduwen die spookachtig langsgleden. Onderweg van het vliegveld in Cork, met een huurauto waarvan de koppeling schraapte en de remmen piepten, had ik me over de rust verbaasd. Nauwelijks verkeer, geen McDonald’s langs de wegen, en vele tinten groen zover het oog reikte. Het oogde als een sprookjeslandschap. Na elke bocht verwachtte ik feeën te zien. En terwijl ik door de toegangspoort naar het witte huis kwam, en de gezichten van de toekijkende mensen in me opnam, besefte ik dat het sprookje hier alweer geëindigd was.

Kom je zomervakantie bij mij doorbrengen, had tante Josie afgelopen voorjaar geschreven. De brief kwam volkomen onverwacht; ik had jaren niets van haar gehoord. En zij niet van mij. Ik ben niet zo goed in het onderhouden van verre contacten. Tante Josie heb ik slechts één keer in mijn leven gezien, toen ik een jaar of zeven was en met mijn ouders bij haar op bezoek ging. Ik herinner me vooral de schapen die rondom het huis liepen. Witte, wollige schapen. Ik herinner me de gespannen sfeer tussen mijn moeder en tante Josie, al had ik geen idee waarom dat zo was. En ik herinner me de spoken. Die waren er ongetwijfeld niet echt; mijn fantasie werd geprikkeld door de omgeving. Zet een willekeurige zevenjarige in een oud huis op een zo goed als verlaten Iers eiland en de spoken vliegen je om de oren. Inmiddels ben ik vierendertig en de enige spoken die ik ken zijn mannen. Eentje in het bijzonder.

Ik moet je wat vertellen, schreef ze. Iets van levensbelang. Ik dacht vooral: waarom bel je dan niet? En wat kan er zo belangrijk zijn dat ik, nichtje van ver weg, dat moet weten? Maar goed, de onverwachte situatie met Mark, die toestand die alles op zijn kop zette, leidde ertoe dat ik dolgraag weg wilde uit Nederland. Een verblijf op een magisch eiland met kliffen en schapen werd plotseling erg aanlokkelijk. Ik schreef terug. In augustus kom ik bij je. Vlak voor mijn vertrek viel het antwoord in mijn brievenbus. Slechts een bubbeltjesenvelop met daarin een kaartje met de woorden: Fijn. Liefs, tante Josie. En een huissleutel met een label eraan. Just in case, stond erop. Voor de zekerheid. Op de voorzijde van de kaart een tekst in de Ierse oorspronkelijke taal: Gaelic. Ik had geen idee wat het betekende.

En nu stond ik hier, voor het witte huis, samen met tientallen mensen die ik niet kende en die mij aankeken alsof ik rechtstreeks uit de hemel was neergedaald. Of uit de hel.

‘Sorry, wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?’ vroeg ik aan de dichtstbijzijnde persoon, een man van middelbare leeftijd met een buik als een containerschip. Hij keek me met opengesperde ogen aan, nam me traag van onder tot boven op, wendde zijn blik af en fluisterde iets wat ik onmogelijk kon verstaan. Geweldig. ‘Mijn tante woont hier,’ probeerde ik opnieuw. De man reageerde niet en begon een gesprek met een vrouw schuin tegenover hem. Uit een hoofdbeweging naar mij en de blik van de vrouw die erop volgde begreep ik dat ik het onderwerp van gesprek was geworden. Ik draaide me om. Er stond een vrouw achter me. Haar armen over elkaar, en woeste wenkbrauwen die boven haar neus samenkwamen in een innige verstrengeling. Het gaf haar de look van een soort weerwolfheks. ‘Excuse me,’ begon ik. ‘Mijn tante Josie woont hier. Weet u wat er gebeurd is?’ De harige streep boven haar ogen zakte omlaag in wat vermoedelijk een poging tot fronsen was. Haar schouders gingen omhoog en ze draaide zich van me af. Wat was er aan de hand met deze mensen?

Links van de ingang, bij de groene weide waar vroeger de schapen liepen, zag ik een agent staan. Die moest het weten.

‘Je tante? Josie is jouw tante?’ antwoordde hij. Hij glimlachte erbij. Mijn hart sloeg over. De wind greep mijn haar en bedekte mijn ogen. Even zag ik niets. Daar was hij weer. Wauw. Ogen blauwer dan... nou ja, dan de zee, om maar eens een cliché te gebruiken. Hoewel de feitelijke zee achter hem pikzwart leek. Alleen het witte schuim op de golven stak er scherp bij af.

‘Ja, ik kom bij haar logeren.’ Vanuit mijn ooghoeken zag ik mensen naar me staren en met elkaar smoezen. Iemand wees. Een ander schudde zijn hoofd.

‘Let maar niet op hen. Ze kennen je niet, daarom doen ze zo.’ De glimlach loste op. ‘Jouw... tante. Ik vrees...’ Hij raakte mijn schouder aan; een zachte, nauwelijks waarneembare aanraking. ‘Volgens mij is ze overleden.’ Ik zweer dat ik een glimp van verwondering in zijn ogen zag, die ik niet kon plaatsen.

De man met de touwtjes in handen, ene Joshua Burke met een pokdalige verweerde huid en een klein, gedrongen lichaam, zei het onomwonden. Josie Sweeney, slechts vijftig jaren jong, was deze middag van de trap gevallen. De postbode had haar gevonden. Nee, de deur was niet op slot geweest. Dat deed niemand hier. Hij was naar binnen gegaan, want meestal dronk hij een kopje thee en at een door Josie zelfgebakken scone, voordat hij terugkeerde via de enige weg die het eiland met het vasteland verbond. De opengesperde ogen en de misselijkmakende draai waarin haar hoofd ten opzichte van haar romp had gelegen, had geen twijfel doen bestaan: Josie was dood. Morsdood. Wat een toestand. Zo jong, zo’n ongelukkige val. Wat zal ze gemist worden. De woorden ontsnapten aan Joshua Burkes mond alsof hij ze ingestudeerd had. Emotieloos en zonder intonatie.

Razendsnel vloog zijn knoestige kabouterhand naar mijn haren. ‘Mooie kleur. Net als Josie.’ Automatisch ging ook mijn hand naar mijn rode haar, en in een en dezelfde beweging deinsde ik terug. God ja, wat had ik die kleur vervloekt. Wees er trots op, zei mijn moeder altijd. Zelfs op haar sterfbed herhaalde ze die woorden: ‘Be proud, ginger one, be proud of your Irish roots.’ Zij had makkelijk praten. Ierse van geboorte, maar de vloek van een stugge rode haardos was haar bespaard gebleven. Alleen in fel zonlicht zag je een lichte rode waas over haar donkere haren.

Joshua Burke keek naar me op, grijnsde een paar stompjes bloot, en trok me ruw aan de kant. ‘Daar gaat ze.’ Hij liet zijn hoofd zakken. Ik keek boven op een kale plek waar adertjes en bruine pigmentvlekken omgeven door een schare grijzende haartjes het middelpunt vormden. Twee mannen, nauwelijks groter dan de kalende dwerg, liepen met een brancard met daarop een zwarte lijkzak de voordeur uit. Tante Josie.

Heel kort overwoog ik te vertrekken en elders onderdak te vinden. Maar nu nog op zoek gaan naar een alternatieve verblijfplaats leek me, gezien de onvriendelijke gezichten om me heen, verre van prettig. Bovendien was ik doodop, ik had helemaal geen zin om weer op pad te moeten. Ik was Josies nicht. Ik had de huissleutel. En al was het een vreemd idee om alleen in mijn tantes huis te verblijven, ergens voelde het ook goed. De kabouteragent nam een korte verklaring op, brabbelde iets over contact zoeken als er vragen waren, en dat was het.

En zo gebeurde het dat ik vele uren na mijn vertrek uit Nederland de deur dichttrok van een zo goed als vreemd huis. De deur op slot. ‘Just in case, tante Josie,’ fluisterde ik tegen de muren. Just in case.

De woonkeuken riep vaag herinneringen op. Op het aanrecht stond een zilveren schaal met daarop drie scones. Ik rook eraan. Blauwe bessen. De geur overviel me. Het rook vers, alsof tante Josie ze een uur geleden gebakken had. Voorzichtig nam ik een hap. Heerlijk. Met de scone in handen liep ik door het huis. Het was muisstil. Alleen de wind was hoorbaar, en het water dat de kustlijn teisterde. En hoorde ik dat goed? Regen. Waarom ook niet? Perfect rotweer op een perfecte rotdag. In elk vertrek ontstak ik alle lampen die ik kon vinden. Door het raam van de woonkamer zag ik in de verte over het water van de baai de lichtjes van het op het vasteland gelegen kustdorp Baltimore. Ver weg, onbereikbaar.

Een paniekerig, claustrofobisch gevoel overviel me. Ik was alleen. Alleen in the middle of nowhere. In een onbekend huis. Waarin slechts enkele uren geleden een dode vrouw had gelegen. En dat hele eiland, inclusief zijn dwergen en onvriendelijke inwoners met weerwolfwenkbrauwen, wist dat ik hier in mijn eentje was. Adrenaline verjoeg alle uitputting die mijn lijf net nog behuisde. Geluiden in en om het huis zetten mijn voelsprieten op standje mega-alert. ‘Kom op, Maud, verman jezelf,’ zei ik hardop. De laatste hap bessenscone verdween in mijn mond.

Ik hoorde een zacht tikken bij de voordeur. Of was het die godvergeten wind? Of de regen. Mark noemde me altijd een angsthaas. De zak. Ik had hem laten zien hoe heldhaftig ik ben. In mijn uppie naar Ierland. Dat had hij vast niet zien aankomen. Tik. Tik. Het leek... een takje? Dat moest het zijn. De wind en een boomtak. Tik. Tik. Schaduwen vormden wiegende silhouetten voor de ramen. Tik. Voorzichtig sluipend, en dat onmiddellijk belachelijk vindend, schuifelde ik naar de voordeur. TIK. TIK. Heel dichtbij was het. TIK. Behoedzaam draaide ik de sleutel in het slot om. TIK. Met een ruk trok ik de voordeur open, en realiseerde me – een beetje laat – dat ik helemaal niets in handen had waarmee ik mezelf kon verdedigen.

Stom, heel stom, zou je kunnen denken. In je eentje, in een huis in the middle of nowhere, en oké, een tikkeltje naïef. Het verhaal had hier zomaar kunnen eindigen met mijn dood. Tenslotte was tante Josie ook al op een onduidelijke manier aan haar einde gekomen. Maar goed, dit zet wel de toon. Je weet nu al wat voor een vlees je met mij in de kuip hebt. Ik beloof je dat ik niet altijd zo stom doe. Nou ja, misschien is ‘beloven’ een te groot woord. Ik doe mijn best. Dat is al heel wat. Toch?

De man stond druipend van de regen voor de deur. Ik staarde hem met open mond aan, mijn hand hing nutteloos in de lucht ter verdediging. Het zag er ongetwijfeld debiel uit, maar hij reageerde er niet op. ‘Sorry dat ik stoor. Ik hoorde dat Josie gevallen is. Dood is. En ik moest...’ Hij weifelde en stapte dichterbij. ‘Mag ik binnenkomen?’

‘Ik ken je niet,’ zei ik.

‘Ik jou ook niet. En toch durf ik te vragen of ik bij je binnen mag komen.’

Hij had een punt. Een krom punt. Maar toch. Aarzelend liet ik hem binnen. Misschien was dit wel meer zijn huis dan het mijne. Ik keek langs hem heen naar buiten voordat ik de deur sloot. Het was aardedonker voorbij de eerste meters rondom het huis. Ik zag geen auto staan. Was hij lopend gekomen? Vanaf het vasteland? Of woonde hij ergens op dit eiland?

‘Ik ben een vriend van Josie,’ antwoordde hij op mijn niet-gestelde vraag. ‘En jij bent?’

‘Een nichtje. Uit Nederland.’

‘Aha. Vandaar het rare accent.’

‘Dank je.’ Not. Wat dacht hij wel niet? Ik bekeek hem terwijl hij met zijn handen over zijn gezicht wreef. Water druppelde van zijn haren op zijn schouders. Een vriend. Wel een jonge vriend dan. Ik schatte dat hij een jaar of vijfendertig was. En verrekte aantrekkelijk. Hij droeg een gilet, een tweedjasje en – echt waar – er hing een zakhorloge in zijn borstzak. Hij leek vaag op Mark. Hij was mooier. En dichterbij. Wat zou Mark aan het doen zijn nu? Miste hij me, ondanks alles?

‘Heb je misschien een handdoek voor me?’ vroeg hij.

‘Ja, eh, tuurlijk.’ Tuurlijk. Waar dan? Ik had twee badkamers gezien. Boven. Snel rende ik de trap op, negeerde de gedachten aan een dode tante Josie onder aan de trap, en vond handdoeken in de eerste badkamer. Ik snelde weer naar beneden. Weg was hij. ‘Hallo?’ Niets. Bewapend met de handdoek, absurder werd het niet, sloop ik door de keuken en de woonkamer. Nergens te bekennen. Teruggekomen in de keuken zag ik een modderig plasje water op de grond. Ik was niet gek. Hij was er echt geweest.

Een ouderwetse man...

De rit naar Baltimore bracht godzijdank iets van het oorspronkelijke sprookjesgevoel terug. Een mager zonnetje viel over de glooiingen langs de hobbelweg die kronkelend door het landschap dorpjes aan elkaar verbond. Muurtjes van gestapelde stenen in de weilanden splitsten de groene vlakten in onregelmatige delen. De dreigende nacht was in een hoopvolle dag veranderd. De spoken waren verdwenen. Met de regen en de wolken weggewaaid over de baai, naar open zee.

Ik parkeerde mijn huurauto bij een haventje. Het water kabbelde rustig tegen de kade en bootjes dansten op de rimpelingen. Whale Watching West Cork, stond er op de zijkant van een aangemeerde catamaran. Misschien moest ik dat een keer gaan doen: walvissen spotten. Maar eerst een supermarkt vinden. De koffie was bijna op. Zeer essentieel om in huis te hebben. Ik wist niet hoelang ik wilde blijven. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat ik er drie volledige weken zou zijn. Afgelopen nacht dacht ik in alle verlatenheid dat ik snel weer terug naar Nederland moest vliegen. Naar Mark. Hem onder zijn verraderlijke neus wrijven dat ik heel goed alleen kon zijn. Nu, in de ochtend, met het zonnetje dat aarzelend doorkwam, wist ik het niet meer zo zeker. Waarom zou ik niet blijven? Tante Josie zou het vast goed gevonden hebben, iemand die een tijdje op haar huis past. Ik kon naar haar uitvaart gaan. Misschien zelfs helpen met het regelen ervan.

De kleine supermarkt – en als ik zeg klein, dan bedoel ik echt heel erg klein – bood nauwelijks keuze. Koffie was er gelukkig wel. Oploskoffie.

‘Waar vind ik een grotere supermarkt?’ vroeg ik aan de jongeman van een jaar of twintig achter de toonbank, die naar zijn mobiel stond te staren.

Hij keek vluchtig op, weer naar zijn mobiel, en toen weer naar mij. Zijn ogen kneep hij samen. Toen schudde hij zijn hoofd.

Ik herhaalde mijn vraag. Weer keek hij me aan. Schudde zijn hoofd. Ik begon te vermoeden dat het een soort tic was.

Toen mompelde hij: ‘Skibbereen.’

Met de afgerekende koffie – die was in elk geval binnen – verliet ik de supermarkt. Rare jongen.

Skibbereen. Ik zocht het op in Google. Het dorpje zag er prachtig uit. En het lag ongeveer tien kilometer verderop. Goed om alvast te weten als de laatste etenswaren in mijn tantes koelkast opraakten.

Op de parkeerplaats zag ik toeristen aan boord van de catamaran gaan. Een man met een wilde bos grijs haar en groeven in zijn gezicht, type woeste zeebonk, grijnsde en wenkte me. Ik naderde hem en schudde mijn hoofd. Nee, ik hoef niet op die boot nu. Later misschien. Zijn grijns versteende toen hij me beter in zicht had. Snel draaide hij zich om en sprong op de catamaran, waarbij hij per ongeluk een vrouw aanstootte die een gil slaakte alsof ze ter plekke door een haai in haar achterste werd gebeten. De man maakte de boot los en startte de motor, zonder nog om te kijken. Mafketel.

Met de koffie in mijn hand stak ik de autosleutel in het portier. Daar liep iemand. Verrek. Het was die agent van gisteren, met zijn mooie blauwe ogen. Ik hief mijn hand op. Hij zag het niet. Ik sloot de auto weer af en zette het op een lopen. Na een korte sprint haalde ik hem in. ‘Hallo, weet je nog wie ik ben?’

‘Natuurlijk. De eh... nicht van Josie. Je bent er nog.’

‘Waar zou ik anders moeten zijn?’

‘Weg, naar huis. Naar een hotel?’

‘Ik wilde... Ik weet niet wat ik wilde. Niet weg in ieder geval.’

Hij knikte naar de oploskoffie in mijn handen. ‘En je blijft ook nog even, zo te zien.’

‘Ja, ik denk het wel. Nu ik er toch ben. En misschien kan ik naar de uitvaart van mijn tante.’

‘Je lijkt niet erg aangedaan.’

‘Ik kende haar nauwelijks. Als kind heb ik haar ooit een keer ontmoet.’

‘Waarom ben je hier dan?’

‘Ze schreef me en vroeg of ik wilde komen. Ze had me iets belangrijks te vertellen.’ Ik volgde met mijn blik de catamaran, die inmiddels bijna de baai uit was. ‘Tja. Ik zal nooit weten wat dat was.’

Nu keek hij me langer aan. Die ogen. Wauw. En zijn haren. Donkerbruin met een rode gloed, net als mijn moeder. Stoppels op zijn kin, met eveneens een rode gloed. Ik kon amper de neiging onderdrukken mijn hand over die beginnende baard te laten gaan.

‘Misschien kom je er op een andere manier achter. Geef het alsjeblieft niet op.’

Een vrouw passeerde ons. Priemende ogen namen me van top tot teen op. Ik probeerde haar net zo indringend aan te kijken. Rare Ieren. Langzaam liep ze verder, met een plastic zak in haar hand waar een bos prei uit stak. Haar donkere krullende haren wapperden in de wind. Ze bleef opeens staan, tikte met haar vinger tegen haar voorhoofd, en vervolgde hoofdschuddend haar weg. Tjongejonge. Ik draaide me om naar de agent en opende mijn mond om hem te vragen of iedereen in dit dorp zich zo vreemd gedroeg. Hij was verdwenen.

‘Misschien kom je er op een andere manier achter.’ Dat had de agent gezegd. Stom dat ik zijn naam niet gevraagd had. Ik had alle ramen en deuren opengezet. Buiten hoorde ik fluitende vogels en het gekabbel van de branding. Een zilte zeelucht woei zachtjes door de kamers. In het daglicht zag ik dat het huis hier en daar wel wat onderhoud nodig had. De zachtgele verf op de kozijnen bladderde op sommige plaatsen af. Maar overwegend was het een prachtige cottage. Mark zou er verliefd op zijn geworden. Zuur kwam omhoog in mijn keel; mijn maag wilde zijn naam niet horen.

Hoe kon ik er op een andere manier achter komen wat tante Josie te vertellen had? Misschien had ze iets opgeschreven. In de keuken stond een grote houten kast. Ik opende een lade. De rommellade, dat was duidelijk. De tweede lade. Piepend protesterend gaf het hout mee. Papieren. Het leek niets bijzonders. Een overzicht van de jaarlijkse waterkosten. Een factuur van een reparatie aan het dak. Een herinnering voor onderhoud van de houtkachel. Zucht. Dit was het niet.

‘Hallo?’

Van schrik morste ik koffie over mijn shirt. In de deuropening stond de man van afgelopen nacht. Droog, deze keer. Hij lachte en haastte zich naar het aanrecht, waar hij een doek vandaan toverde die hij me aanreikte. ‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken, miss.’ Hij zag er wederom zo ouderwets uit. Alsof hij uit een negentiende-eeuwse roman was gestapt.

‘Waar kom jij nu weer vandaan?’ vroeg ik onvriendelijk. ‘Is dat een gewoonte van je, mensen besluipen?’

‘Nee, nee, miss. Zeker niet.’

‘Ik had een handdoek voor je gepakt vannacht.’

‘Sorry, ik moest plotseling weg.’

‘Ja, het zal wel.’ Ik veegde vergeefs over mijn shirt. De koffievlek gaf zich niet gewonnen.

‘Je lijkt op haar.’

‘Ze was mijn tante.’

Hij knikte. Met zijn armen over elkaar geslagen leunde hij tegen de deurpost.

‘Wat kom je doen?’ Vriendelijk blijven, Maud, vriendelijk blijven. Een van de zeldzame mensen hier die aardig doet, poeier je af.

‘Kijken of het goed met je gaat. Vannacht was ik ineens weg, ik...’

‘Ja, dat merkte ik.’ Au. Hou toch eens je kop, Maud.

‘Het was stom. Ik zal het nooit meer doen.’

‘Ik hoop sowieso dat je niet nog een keer verregend halverwege de nacht aankomt.’

Hij grinnikte en stak zijn hand uit. ‘Ik heet James. Jamie.’

‘Maud.’ Zijn handdruk was warm en krachtig. ‘Wil je ook koffie?’

‘Graag.’

In de woonkamer liet hij zich in de grote grijze kussens van de bank zakken. De wind speelde met de pagina’s van een tijdschrift op tafel. Ireland’s Home Interior & Living. Ik zag dat James er een steelse blik op wierp, en toen snel de beker koffie aan zijn mond zette.

‘Wanneer ga je terug?’ vroeg hij toen hij een slok had genomen.

‘Ik denk dat ik zo lang blijf als oorspronkelijk gepland. Tenzij naasten van Josie me hier eerder weg willen hebben.’

‘Die zijn er niet.’

‘Niemand?’

‘Niet dat ik weet.’ Hij concentreerde zich weer op de koffie.

‘Waar ken jij haar van?’

Hij zette de mok op tafel en legde beide armen languit over de rugleuning. Spieren in zijn onderarm trokken strak. Snel wendde ik mijn blik af.

‘Van vroeger,’ antwoordde hij.

Wat een onzin. Hij was minstens tien jaar jonger. Waarom loog hij?

‘Heb je Josie nog gezien en gesproken? Voordat ze viel?’ Het woord ‘viel’ begeleidde hij door met zijn vingers aanhalingstekens in de lucht te vormen.

Ik schoof heen en weer op mijn stoel. ‘Nee, toen ik aankwam was ze al dood. Hoezo?’

Hij wees naar de salontafel. Ik moest even schakelen, maar toen begreep ik het. Het was me niet eens opgevallen. Er stonden twee gebruikte theekopjes tegenover elkaar. Josie had kort voor haar fatale val bezoek gehad.

Nadat James vertrokken was, zocht en vond ik een fles drank in de keuken. Drie Ierse whiskeys verder wankelde ik naar de slaapkamer. Ik dook onder het zachte donzen dekbed en luisterde naar de geluiden van het huis. Door het venster zag ik de glinstering van het water in de baai. Een klein olielampje brandde om het donker geen kans te geven. Gekraak. Gepiep. Gierende wind. Wat zou ik nu graag in Marks armen hebben gelegen. De harde werkelijkheid drong elke dag die ik langer bij hem weg was dieper door. Ik zou die armen nooit meer om me heen voelen. Iemand anders nu wel.

Langzaam dommelde ik weg. Ik zag de helblauwe ogen van de agent voor me. De spieren van James. Mijn lijf sidderde. Het moest de whiskey zijn. Tussen mijn wimpers door zag ik schaduwen in de kamer dansen. Ik kneep mijn ogen dicht. Josie had bezoek gehad. Dat was niet vreemd, toch? James leek het raar te vinden. Waarom?

Puzzelstukjes

De eerste persoon tegen wie ik die ochtend in Baltimore bijna letterlijk aan liep – ik weet zeker dat hij het expres deed – was de knoestige kabouteragent: Joshua Burke.

‘Ah, u bent er nog?’ zei hij met een vet accent.

‘Jazeker.’

‘Wanneer vertrekt u?’

‘Dat weet ik niet.’

‘U kwam voor Josie, toch?’

‘Ja, hoezo?’

‘Ze is dood. Geen reden om te blijven, zou ik denken.’ Hij tikte met zijn wijsvinger tegen zijn pet, spoog een groene klodder op de grond en slenterde weg.

Verbijsterd stond ik hem na te kijken. Waar sloeg dat nou weer op?

‘Hij is een beetje gek. Niet al te serieus nemen,’ hoorde ik een vertrouwde stem achter me zeggen. Ik draaide me om en er fladderde iets in mijn buik.

Blauwe ogen. Ik glimlachte. ‘Hij is raar, inderdaad.’

‘Maar verkijk je niet op hem. Hij is intelligenter dan hij oogt.’

‘Hij is je collega? Jullie dragen niet hetzelfde uniform.’

Blauwoog nam me op, maar antwoordde niet. Hij wees naar de inham van de baai. Boven op het hoogste klif stond een baken. ‘De Beacon, heet het. Wil je erheen om even te kijken? Het uitzicht is fenomenaal.’ Hij begon te lopen. ‘Je kunt bij goed weer het huis van je tante zien vanaf dat punt.’

Hij had niets te veel gezegd. Het uitzicht wás waanzinnig. De wind krulde zich om de gigantisch grote witgrijze Beacon, het gras eromheen was groener dan elders, en de zee strekte zich uit tot het einde van de wereld. Onder aan de kliffen klauterden de golven tegen de rotsen, en het zonlicht kleurde het water afwisselend in groen- en blauwtinten die geen verfspecialist ooit zou kunnen evenaren. Ik ademde de lucht in, die door mijn longen wervelde en weer ontsnapte via mijn mond. Als op dat moment de tijd was gestopt, was ik voor altijd en eeuwig ultiem gelukkig geweest.

Vanuit de baai dreven bootjes de zee op. Ik zag de catamaran met de grijze zeebonk.

Blauwoog volgde mijn blik. ‘Ah. Nic. Dolfijnen- en walvissenzoeker.’

‘Ik kwam hem gisteren tegen.’

‘Dat zag ik.’

‘Hij schrok van me.’

‘Hij is bijgelovig, zoals veel mensen hier.’

‘Ik geloof niet dat ik begrijp wat je daarmee bedoelt.’

Hij zweeg en maakte een hoofdbeweging naar een stuk land verderop. ‘Kijk, dat is Sherkin Island. En als je die kant op kijkt zie je Ringarogy Island, met het witte huis van Josie.’

Hij zei Josie. Niet ‘je tante’.

‘Waarom zei je dat ik wel op een andere manier achter het geheim van mijn tante kon komen? Weet jij wat het is?’ Ik sloeg hem gade. De zon haalde de rode gloed in zijn haardos naar boven. Opnieuw moest ik mezelf beheersen om hem niet aan te raken. Een aantrekkingskracht als deze had ik nooit eerder ervaren. Het was bijna... magisch. En raadselachtig vertrouwd.

Hij keek me aan. Ravenzwarte pupillen, omgeven door hemelsblauw. In het blauw schitterden minuscule lichtpuntjes, als sterren in een donkere hemel. Ik dacht op dat moment dat het echt waar was: dat je kon verdrinken in iemands ogen. Hij sloot zijn ogen, en keek toen op naar de helblauwe lucht. Weg was de betovering.

‘Ken je ene James? Jamie?’

Geen reactie.

‘Hij is... wás een vriend van mijn tante, zegt hij.’

‘Dat zou kunnen.’

‘Dus je kent hem.’

‘Ik weet wie hij is.’

‘Je bent niet echt mededeelzaam van nature, hè?’

‘Ik weet niet zeker of hij te vertrouwen is.’

‘Tja, wie wel?’ Ik kende in elk geval één idioot in Nederland die dat absoluut niet was.

‘Gaan jullie verder onderzoek doen, of is het klaar zo?’ vroeg ik toen hij verder niks zei.

‘Hoe bedoel je?’

‘Jullie gaan ervan uit dat tante Josies dood een ongeval was, geen opzet?’

‘Opzet? Als in: moord?’

‘Ja. Dat kan toch?’

Hij friemelde met zijn vingers en ging verzitten. ‘Ik denk niet dat ze dat doen.’

‘Ze?’

‘De politie.’

‘Hoezo weet je dat niet? Jij hoort toch bij “ze”?’

Wederom het grote zwijgen. Hij stond op en liep naar de rand van het klif. Op het uiterste puntje bleef hij staan. De wind rukte als grijpgrage kindervingers aan de randen. Wat deed hij nou? Straks verloor hij zijn evenwicht! Ik schoot overeind. Achter me hoorde ik stemmen. Ik keek om. Een jong koppel liep gearmd op me af. Dolverliefd. Dat geluk zien deed verrekte pijn. Zíj wel... Ik draaide mijn hoofd terug, naar Blauwoog. Hij was nergens meer te bekennen. Hij was toch niet... Ik schoof op mijn buik naar de rand – staan durfde ik niet – en blikte eroverheen. Golven beukten onder aan de rotsen, grepen gretig vast en lieten onwelwillend weer los. Niets te zien.

In het dorp dook ik de eerste de beste pub in: Jacob’s Bar. Drie stevige, kleine mannen hingen aan de bar. Kort keken ze op toen ik binnenkwam en vervolgens begonnen ze met elkaar te smoezen. Ik proefde zout op mijn lippen. Bier, dat had ik nodig. Ik schoof op een kruk naast de mannen, die zichtbaar schrokken. ‘Half a pint of Guinness, please.’ De barman wisselde een blik van verstandhouding met het drietal en knikte. Ik sloeg het glas in één keer achterover. Onmiddellijk steeg de alcohol naar mijn hoofd. Mooi. Ik stak een vinger op. Nog eentje. De barman grijnsde een paar absurd witte tanden bloot die totaal niet overeenkwamen met de rest van zijn groezelige uiterlijk.

Op de hoek van de bar lag een stapel tijdschriften. Half geïnteresseerd bladerde ik erdoorheen, terwijl ik ondertussen het gesprek van de drie stamgasten probeerde op te vangen. Ik verstond er geen klap van. Mijn oog viel op een tijdschrift over Home Decorating. Zoiets lag ook bij tante Josie. Zou ze plannen hebben gehad om haar cottage te renoveren? Zou dat het belangrijke ding zijn geweest? Nee... Dat was onzin. Je zou je nichtje, na haar bijna dertig jaar niet gezien te hebben, niet laten overkomen om te vertellen dat je je huis opnieuw wilde inrichten. In het tijdschrift zat een flyer van een bed and breakfast. Op de achterzijde ervan stond een foto van een lieftallig huisje, en daarnaast de lachende gastvrije verhuurder. Grappig: dezelfde smetteloze witte tanden als de barman. Ik stak de flyer in mijn zak. Als ik onverhoopt uit mijn tantes huis moest vertrekken, kon ik daar misschien heen.

Ongemerkt waren de drie mannen spoorloos verdwenen. Was dat lokale folklore of zo, mensen die om de haverklap in het niets oplosten? Ik trok een scheve lach naar de barman. Die drukte een vaatdoek in een omgespoeld glas en keek om zich heen alsof hij verwachtte dat er cia rondliep. Traag boog hij zich naar me toe en fluisterde met een zwaar accent: ‘Vertrouw James niet.’

Met een dik vest uit mijn tantes kast – ik had me schromelijk vergist in het idee ‘zomer in Ierland’ en had veel te weinig warme kleding meegenomen – zat ik buiten voor het witte huis. De geur van de whiskey in mijn glas vermengde zich met zeelucht. De zon zakte. De laatste lichtstralen weerkaatsten op het donkere water. Aan de horizon zag ik een wolkendek aan komen drijven dat weinig goeds beloofde. Ik dacht aan Blauwoog. Aan rode James. Aan eikel Mark.

Vertrouw James niet. Waarom niet? Op die vraag had de barman niet meer gereageerd. Had James iets te maken met tante Josies geheim? Hoe wist die barman trouwens dat ik James kende? Kom op, Maud, doe je best. De puzzelstukjes moesten passen. Ik sloeg de laatste slokjes whiskey achterover, die brandend mijn maag in zakten, en ging het huis in. De deur deed ik op slot.

Zucht.

Ik spitste mijn oren. Wat was dat? Zuchtte daar iemand?

Zucht.

Schraap.

Wat gebeurde er? Het was de wind. Het moest de wind zijn. Daar was het weer. Een schrapend geluid, alsof er iemand met een tak langs de buitenmuren ging. Buiten zag ik niets dan schemer. Heel af en toe lichtte het wat op, als de wolken een fractie maanlicht vrijgaven.

‘James?’ riep ik hoopvol.

Zucht. Schraap.

‘James?’

Niets.

Minutenlang bleef ik achter de deur staan. Het enige wat ik hoorde was de wind en mijn hart dat als een schichtig hert in mijn borstkas tekeerging. En regen. Uiteraard regende het weer.

De advocaat

‘Blauwe ogen. Donkere haren. Ongeveer zo lang.’ Ik hield mijn hand een centimeter of dertig boven me. En sexy as hell, maar dat zei ik niet hardop. De politieagente achter de balie keek me verdwaasd aan. ‘Ik weet niet wie u bedoelt, miss.’

‘U kent uw eigen collega’s toch wel?’

‘Jazeker, en daarom weet ik dat uw beschrijving me niet bekend voorkomt. Mijn collega’s zijn... niet zo lang. Sorry.’ Ze dook met haar neus in papieren. Einde conversatie.

Bij de haven was het rustig. Het motregende zacht, de grijzige lucht vormde een neerslachtig decor. Grillige wolken rustten ogenschijnlijk op de kliffen in de verte, alsof ze even pauze hadden.

‘Weertje, hè?’

Een bekende stem.

‘James. Goedemorgen. Wat goed om jou hier te zien.’

Hij trok een wenkbrauw op.

‘In tegenstelling tot je onaangekondigde huisbezoeken, bedoel ik.’

Hij glimlachte. ‘Ja, ik dacht, ik laat mezelf eens van de goede kant zien.’

‘Waarom kan ik jou niet vertrouwen?’

De vraag sloeg de glimlach van zijn gezicht. Fijne druppeltjes liepen langs zijn slapen. Zijn woelige haardos krulde op door de regen. ‘Wat is dat nou voor een rare vraag?’

‘Iemand waarschuwde me voor jou.’

‘Iemand?’

‘De barman van een pub.’

‘En daar hecht jij waarde aan?’

‘Waarom niet? Je komt en verdwijnt, ik weet niet meer dan dat je James heet en naar eigen zeggen mijn tante kende. Niet echt een solide basis voor vertrouwen.’

Even staarde hij langs me heen de baai in, waar slechts één dapper bootje het weer trotseerde.

‘Zit wat in. Kom mee. Ik ga je wat vertellen.’

‘Advocaat?’

Hij knikte. ‘Afgelopen jaar zocht je tante contact met mij voor advies. Iemand van Murphy’s Real Estate, een makelaar en vastgoedhandelaar in Skibbereen, had haar benaderd. Hij wilde het witte huis kopen en herinrichten, om er een bed and breakfast van te maken.’

‘Dat kan ik me wel voorstellen. De locatie is subliem.’

‘Precies. Maar Josie wilde er uiteindelijk niets van weten. In eerste instantie stond ze ervoor open, vandaar dat ze mij inschakelde. Maar ergens gaandeweg veranderde ze van mening, tot grote frustratie van de geïnteresseerde persoon. Nu ze dood is ligt alles weer open.’

‘Waarom veranderde ze van mening?’

‘Dat weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat jij daar opeens stond. En nu begrijp ik misschien waarom.’

‘Ik niet.’

James legde zijn handen in zijn nek. Ik zag hem denken. Kleine vage sproetjes stonden als een minizonnestelsel om zijn neus. ‘Ik denk dat Josie... vermoord is.’ Hij zei het zonder met zijn ogen te knipperen. Voordat ik kon antwoorden, zag ik vanuit mijn ooghoeken buiten iemand voorbijlopen. Blauwoog. Ik schoot overeind, struikelde over de tafelpoot, belandde op schoot bij James, liep rood aan en mompelde iets van sorry. Toen rende ik naar buiten, de regen in.

‘Hé!’

Blauwoog reageerde niet. Een groepje toeristen keek me verbaasd aan terwijl ik voorbijrende. De regen was intenser dan daarstraks, binnen een meter of tien was mijn kleding doorweekt. De wolken waren versmolten tot een grote donkergrijze waas over het dorp. Ik riep nogmaals. Blauwoog bleef staan. Ik moest weten hoe hij heette, ik kon hem niet Blauwoog blijven noemen.

Kuchend en puffend stond ik naast hem.

‘Je moet binnen blijven, straks word je nog ziek,’ zei hij.

Ik keek hem aan. De sterretjes in zijn ogen waren weg. Ik wilde vragen waar ze waren gebleven, maar dat zou vast heel raar zijn. ‘Ik ben nu toch al nat.’

In een traag tempo liep hij verder.

Ik volgde in zijn kielzog. ‘Wie ben jij?’

‘Hoezo?’

‘Ik heb een collega-agent naar je gevraagd, maar zij wist niet wie je was.’

‘Dat kan.’

‘Dat kan? Dat is toch raar?’

Hij hield zijn pas in en boorde zijn blauwe ogen in de mijne. Het voelde ineens alsof ik hem kende. Al veel langer. Maar waarvan dan? Hoe dan? Mijn slapen bonkten. Alles werd wazig en een weeïg gevoel maakte zich van me meester. Het werd me te veel. De wind, de regen, die vage mensen hier. Ik zakte door mijn knieën en sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Een lichte aanraking. Heel licht. Ik keek op. Blauwoog keek zorgelijk. ‘Ik kan je niets vertellen. Dat is niet aan mij. Alleen dat je móét ontdekken waarom Josie je hierheen haalde. Dat is de sleutel.’

‘Maud!’ riep iemand. ‘Maud!’ Ik richtte me op, een windvlaag sloeg me onderuit, en ik belandde op mijn achterste op straat. Twee handen pakten mijn armen en trokken me overeind.

‘Gaat het? Waarom rende je weg?’ James hield me vast. Ik draaide mijn hoofd. Waar was Blauwoog gebleven? Dit kon niet waar zijn. Werd ik gek? Zoute tranen vermengden zich met regendruppels, en ik weet tot op de dag van vandaag niet waarom, maar ik trok James stevig tegen me aan en snotterde zijn tweedjas vol.

De warme chocolademelk gleed door mijn keel. James stond tegen de schouw geleund, in de ochtendjas van tante Josie. Ik onderdrukte een lach. Zijn doorweekte kleding hing over een rek voor de haard. Het vuur knetterde en verwarmde de kamer. Een rozige gloed viel over zijn gezicht. Ik deed hard mijn best om niet naar de lichaamsdelen te kijken die onvoldoende bedekt werden. Ik was in de war, erg in de war. James had Blauwoog niet gezien. Volgens hem had ik in mijn eentje op de grond gezeten, een meter of honderd van de pub verwijderd.

‘Ik ben niet gek.’

‘Dat beweer ik niet.’

Nee, dat was waar. Maar ik had zijn blik gezien. Tenzij... Tenzij het geen spot was geweest die ik erin meende te zien, maar herkenning. Hij roerde in zijn chocolademelk. Wie was hij? Was hij echt wie hij zei dat hij was? Verdorie, Maud, vertrouw mensen. Niet iedereen is zoals Mark. Ja, ja, zei een hardnekkig stemmetje vanbinnen. Ja, ja.

‘Waarom zijn de mensen hier zo... raar?’

‘Je bent een vreemdeling. Dit is een kleine gemeenschap. Je komt hier binnenvallen op het moment dat Josie sterft.’ Hij zette zijn mok op de salontafel en ging tegenover me zitten. De ochtendjas viel iets open. ‘En je lijkt bijzonder veel op haar. Ik denk dat mensen je als een soort geestverschijning zien.’

Ik lachte. ‘Geestverschijning? Doe niet zo maf!’

Bloedserieus keek hij me aan. De ochtendjas bleef openhangen. Had hij het niet door? Of deed hij dit expres? ‘Dit is Ierland, miss. De mensen hier vinden helemaal niets grappig aan geestverschijningen.’

Ik huiverde. De geluiden van afgelopen nacht. Het zuchten en schrapen. De wind. Stel dat... Ik sloeg mijn armen over elkaar.

‘Ik dacht dat jij een geest was,’ zei ik zachtjes.

Nu was het aan hem om te lachen. ‘Ik? Waarom dat?’

‘De eerste avond hier... Je was plotseling verdwenen toen ik een handdoek op ging halen.’

‘O, dat. Ik had niet verwacht dat er iemand hier zou zijn. De deur was op slot, Josie sloot nooit af, ik probeerde die te openen, en als bij toverslag stond daar een jonge versie van haar. Geloof me, ik dacht dat jíj de geest was.’

‘Echt?’

‘Damn sure. Totdat het tot me doordrong dat je een mens van vlees en bloed was, en ik geen idee had hoe ik mijn aanwezigheid moest verklaren. Of die van jou. Dus ging ik er weer vandoor.’ Hij keek me vreemd aan.

Dacht hij echt... Ik dronk mijn chocolademelk op. Rillend sloeg ik een wollen plaid om me heen.

‘Josie... Er klopt gewoonweg iets niet.’ Hij aarzelde, haalde diep adem en zweeg.

Ik pakte mijn tas en haalde de kaart eruit die tante Josie me gestuurd had. Ik moet je iets belangrijks vertellen. ‘Weet jij wat dit betekent? Waar gaat dit over?’

James bestudeerde de kaart. Buiten loste de wereld op in de schemering. ‘Ik weet het niet,’ zei hij schor. ‘Maar dit’ – hij ging met zijn wijsvinger langs de woorden op de voorzijde van de kaart – ‘is Gaelic. Er staat: “De waarheid zal bovenkomen.”’ Hij zakte terug in de kussens van de bank. ‘Nu begrijp ik het.’

‘Wat?’ Ik durfde nauwelijks te ademen.

‘De laatste keer dat ik Josie zag huilde ze. De woorden die ze toen sprak waren een raadsel voor me. Ze zei: “Er is één ding in mijn leven waarover ik niets hardop kan zeggen. Als ik dat wel doe, breekt mijn hart als een gevallen glas in miljoenen splinters uiteen.”’

‘Er is écht een geheim,’ fluisterde ik. De vlammen in de haard sisten en wierpen schaduwen. Ergens in die schaduwen verborg zich het antwoord.

Midden in de nacht schrok ik wakker van een geluid. Een kort moment hielden flarden van bizarre dromen me gevangen tussen de slapende en de wakkere wereld. Blauwe ogen. Rode haren. Witte tanden. Zelfgenoegzame en vreemdgaande Mark. Geesten. Wie was de geest? Was het James? Blauwoog? Ik? Tante Josie? Of waren we allemaal geesten, in een vacuüm tussen realiteit en droom?

Toen opnieuw de geluiden. Hetzelfde als de nacht ervoor. Ik stopte mijn hoofd onder de dekens en duwde mijn handen tegen mijn oren. Ga weg, herhaalde ik als een mantra tegen mezelf. Ga weg. Ga allemaal weg.

Een geheim. Er zijn vele soorten geheimen. Ik heb er verschillende gehad. Ik heb als puber een blikje cola gestolen bijvoorbeeld, en dat nooit aan mijn ouders durven vertellen. Ik heb geheimpjes gehad met vriendinnen, die – het zal je niet verbazen – over de liefde gingen. Grote overweldigende liefde die je onherroepelijk geestelijk de vernieling in helpt als die niet beantwoord wordt. Want dat geloof je écht, als je twaalf bent. Maar het geheim van Josie, dat was anders. Verborgen in de schaduwen, zei ik. En dat bleek ook zo te zijn. Een donker en groot geheim dat jarenlang geen daglicht had gezien, en mij een volledig nieuwe versie van het begrip ‘geheim’ openbaarde.

Verwarring

Ik voelde me verrassend fit na de beroerde nacht. In de ochtend hing er een dikke mist rondom het huis. Geesten, ammehoela. De mensen hier lieten zich veel te veel door die wisselende en spookachtige weersomstandigheden gijzelen. Vandaag was de dag. Ik ging de man opzoeken die tante Josies huis tot een B&B wilde omtoveren. Hij kon misschien meer licht op de zaak werpen. Het was gek. Ik was alleen in een vreemde wereld, ver van thuis, van Mark, van de diepe put waar ik maandenlang in vertoefd had, maar een ongekende kracht borrelde in me op. In de spiegel bekeek ik mezelf. Leek ik op Josie? Voor het eerst was ik me sterk bewust van mijn Ierse roots. Ik zag het krachtige rood van mijn haren en de lichte sproeten rondom mijn neus. Ik dacht aan de sproeten van James. En ik verschoot van kleur, reflecteerde de spiegel ongenadig.

De tinten van de huisjes in Skibbereen waren fenomenaal. Maïsgeel, lavendelblauw, vaalrood. Liefelijk en kronkelend strekten de klinkers zich uit in het bescheiden centrum. Wat een prachtig stadje. Smalle pandjes met fleurige zomerkleding in de rekken, diepe donkere pubs waar gasten vrolijk toostten op het goede leven. Ierland op z’n best.

Ik vond snel wat ik zocht. Murphy’s Real Estate. Een schel gerinkel klonk toen ik de deur opende en binnenstapte in een bedompte ruimte.

‘Yes hi?’ Een hoogblonde dame, twee centimeter uitgroei, een decolleté vanjewelste en behangen met goudkleurige sieraden, begroette me.

‘Goedendag. Ik zou graag met iemand spreken over mijn onlangs overleden tante, Josie Sweeney.’

De dame kromp ineen en ze verdween bijna volledig achter de balie. ‘Sorry, wie bent u?’

‘Ik ben Maud, ik ben een nichtje van Josie. Ik begreep van...’ Ergens schoot door mijn hoofd dat het wijs was om de naam van James niet te noemen. ‘... iemand dat er gesprekken gevoerd zijn met mijn tante over haar woning.’

De dame herstelde zich en groeide weer een paar centimeter. Armen werden over elkaar geslagen. ‘Ik weet niet waar u het over hebt, miss. Als u mij wilt verontschuldigen, ik moet naar een afspraak. Voor informatie over onze woningen verwijs ik u naar onze website en de flyer.’ Dezelfde flyer als in de pub lag werd in mijn handen gedrukt. ‘En als u uw tanden wilt laten bleken, verwijs ik u met plezier naar onze laserkliniek in Cork.’ Ze schoof een stapel flyers naar voren waarop stralend witte tanden afgebeeld stonden. Aha. Vandaar.

‘Kan ik anders een afspraak voor een ander moment maken?’ zei ik in een laatste poging.

‘Nee, nee, we zijn erg druk. Later. Later.’ Ze glimlachte haar blinkende tanden bloot, maar het maskeerde allerminst het ongemak en de angst in haar zwaar opgemaakte ogen. ‘Good day, miss.’ Ze duwde me letterlijk naar buiten, knikte naar me terwijl ze de deur afsloot en beende met tikkende hakken weg. Een walm goedkoop parfum was alles wat resteerde.

Terwijl ik binnensmonds vloekend in mijn auto stapte, zag ik de mij welbekende agent aan de overzijde staan. Hij begluurde me. Was hij me gevolgd? Geïrriteerd reed ik weg zonder eerst goed te kijken. Een langsrijdende auto wist me ternauwernood te ontwijken. En ook in Ierland kenden ze het gebruik van het fuck-offgebaar, zag ik.

In Baltimore aangekomen – ik was nog niet minder opgefokt – liep ik James tegen het lijf. Wat een toeval. Hij bezag mijn onweersblik, aarzelde kort, en zei: ‘Tijd voor iets anders, my lady.’ Hij nam mijn hand en we liepen naar de haven. De catamaran glinsterde in het zonlicht, de zachte bries leek in niets op de wind van de dag ervoor. Wat een wonderlijk land was dit, qua weer.

De zeebonk, Nic, schrok terug toen hij me in het vizier kreeg. James fluisterde iets in zijn oor. Ik wist niet wat, maar het hielp. Nic knikte vriendelijk en stapte opzij. Welkom aan boord.

Binnen een paar minuten verliet de boot de baai en strekte de zee zich voor me uit. Voor het eerst sinds ik in Ierland beland was, viel Nederland van me af. En Mark. Ik had hem niet nodig. Ik hoefde hem niet terug. Ik had alleen mezelf nodig, en ik was nu hier. Het water sprankelde, Nic hield zijn door zon, zout en wind geschuurde en gebruinde handen aan het roer en grijnsde zowaar naar me. James stond vooraan met zijn handen op de reling. Hij keek over zijn schouder en lachte ontspannen. Licht viel in zijn ogen en leek te flikkeren, alsof hij foto’s van me maakte in zijn gedachten.

‘Wat zei je tegen hem?’ Ik maakte een gebaar naar Nic.

‘Dat je Josies nichtje bent. Meer niet.’

‘Echt? Zo simpel was het?’

‘En misschien iets over voor de zekerheid de geesten goedgezind zijn. Better safe than sorry.’ Hij knipoogde. ‘Bijgeloof moet je nooit ontkrachten.’

Een dolfijn sprong vlak voor ons omhoog uit het water. Een tweede volgde. Een derde. Luttele seconden later werd de boot omgeven door dolfijnen, die links en rechts over elkaar heen buitelden in wat een wedstrijd leek. De zonnestralen op hun huid, elk moment dat ze boven de golven uit kwamen, gaven ze een zilveren gloed. Wie bleef de boot voor? De lol spatte ervanaf. Ik liet me op mijn hurken zakken en liet de dolfijnen me meevoeren in hun wonderlijke speelse waterwereld. James’ hand rustte op mijn schouder. Ik was gelukkig. Honderd procent gelukkig. Tante Josie, het witte huis, het raadselachtige geheim en mensen met akelig witte tanden waren verdwenen onder het wateroppervlak, ver de peilloze diepten in. En gedurende die lange minuten waarin ik, James en de dolfijnen een driehoek van gelukzaligheid vormden, kon ik me zomaar voorstellen dat ik hier een leven zou hebben.

Het was geen verrassing meer dat het weer opnieuw omsloeg, later op de dag. Het regende zo hard dat ik bang was dat de ramen van het huis het zouden begeven. Tomatensoep borrelde op het fornuis; voorzichtig lepelde ik iets naar binnen. Heerlijk. Ik zette een onderzetter op de tafel, en schrok me het apezuur van de schim die tussen de keuken en de woonkamer stond. Blauwoog. Hij wees naar de wand. Een schilderij. Ja? Wat bedoelde hij? Ik wilde het vragen, maar hij liep de keuken in en legde zijn hand op een lade van de buffetkast. ‘Hier ligt de sleutel.’ Zijn stem was zangerig, lief. Hij glimlachte en stapte opzij. Ik opende de lade. Er lag van alles in. Plakband. Een flesopener. Bierviltjes. Elastiekjes. Een wasknijper. En... een sleutel. Niet-begrijpend keek ik hem aan. Hij wees naar het schilderij. ‘Wat... Ik snap het niet. Wat bedoel je?’

Niets. Alleen die glimlach. Ik hoorde mezelf ademen. Buiten klonk geschraap en getik. O god, niet weer. Rillingen beklommen mijn ruggenwervels, en ik wilde Blauwoog vastgrijpen. Maar ik deed het niet. Onverwacht schoot hij naar buiten, zo snel dat ik dacht dat ik het me inbeeldde. Ik rende achter hem aan. De voordeur stond wagenwijd open, regen kletterde naar binnen, de kilte stroomde de gang in. Voorzichtig keek ik langs de deurpost en mijn gezicht was binnen luttele seconden natgeregend. Hij was nergens te zien. Lichtjes aan de overkant van de baai. Een dorp in diepe rust. En hier voelde het bestaan als een oorlog op de vierkante meter. Ik hoorde in de verte een auto starten. Daarna was het stil. Alleen mijn adem en de regen bestonden.

Ik bekeek het schilderij vluchtig. Woeste kliffen en kolkend water in een dreigende donkere omgeving. Voorzichtig tilde ik het van de spijker af en legde het op de tafel. Het kluisje dat erachter verstopt bleek, was ongeveer veertig bij veertig centimeter groot. De sleutel gleed erin als een heet mes in zachte boter.

Ik opende de kluis. Er lag een stapel mapjes in. Hoe wist Blauwoog eigenlijk dat hier een kluis verstopt was? Een harde knal deed de glazen in de buffetkast trillen. Ik kromp ineen. Zag ik wat bewegen voor het raam? Geen spoken gaan zien, Maud. Ik sloeg de whiskey achterover en legde de mapjes op tafel. Een voor een spreidde ik ze uit. Allemaal hadden ze een opschrift. Huis. Verzekeringen. Foto’s. Bij een van de mapjes stokte mijn adem. Waarom had mijn tante dit mapje? Dit kon niet waar zijn. Mijn bloed pompte rond als een razende. De alcohol stroomde enthousiast mee. Het duizelde me. Dit kon niet waar zijn. Het geheim. O god.

Bliksemflitsen zetten de kamer in een overdaad aan licht. En nu zag ik het goed. Er was iemand buiten. Verward stormde ik naar de voordeur. James, laat het James zijn.

Wilder dan bedoeld gooide ik de deur open. Geen James. Een onbekende man, die me uiterst bekend voorkwam, maar ik kon hem niet meteen plaatsen. En hij keek mij aan alsof hij een spook gezien had. Om vervolgens lijkbleek te worden.

‘Sorry, u bent...?’ begon ik. Iemand moest het ijs breken.

De man zweeg, zijn mond hing half open.

Ik deed een tweede poging. ‘Kan ik helpen?’ Ik twijfelde even aan mijn eigen aanwezigheid. Ik stond hier toch echt?

‘Josie...’ stamelde de man. ‘Je bent... weer jong?’

‘Vierendertig, om precies te zijn.’ Echt, ik was er nu van overtuigd: het barstte van de malloten in deze uithoek.

‘Het spijt me ontzettend, het was niet mijn bedoeling, ik...’

‘Het spijt mij,’ onderbrak ik hem, ‘maar ik weet niet waar u het over hebt. Ik vraag het nog maar een keer: kan ik helpen?’

Vluchtig keek hij over zijn schouder, haalde diep adem en vroeg of hij binnen mocht komen.

‘Dat mag, als u zegt wie u bent.’

Bevreemd keek hij me aan. ‘Oké, je wilt een spelletje spelen. Goed.’ Hij kuchte. Ik had geen idee waarover hij raaskalde. ‘Ik ben Donald Murphy, makelaar.’ Hij stak zijn hand uit. Die beefde.

Glimlachend nam ik de hand aan. Hij trok hem razendsnel terug. Ergens begon dit amusant te worden.

In de woonkamer nam hij plaats op de bank en zat me onafgebroken aan te gapen. Ik ging op de leuning van een stoel zitten. ‘Dus u bent Donald Murphy. Ik ben vanmiddag langs geweest in Skibbereen. U was er niet. Zei uw... assistente.’

‘Dat hoorde ik. Daarom kom ik langs.’ Donald Murphy glimlachte. Spierwitte tanden. Het kwartje viel. De man van de flyer zat in levenden lijve voor me. Alsof ik in een commercial voor tandpasta gestapt was. En ineens viel me de gelijkenis op met de barman van de pub. Niet alleen de tanden waren even wit, ook de gelaatstrekken kwamen overeen. Familie. Als een bal in een flipperkast die tegen alle te raken doelen aantikt, werden ineens allerlei details verbonden met elkaar. Zijn waarschuwing om James niet te vertrouwen. Natuurlijk niet: een kritische advocaat die aan Josies zijde had gestaan, dát kwam in hun straatje niet van pas. Mijn blik schoot naar de plek op de tafel waar de twee theekopjes hadden gestaan. En een idee kwam op. Stom? Wellicht. Gevaarlijk? Mogelijk.

‘Zin in thee?’ Ik stond op en liep naar de keuken. ‘Ik ben echt aan thee toe.’ Ik zette de waterkoker aan en nam theekopjes mee de woonkamer in. Dezelfde kopjes die op tafel hadden gestaan op de dag dat Josie stierf. De man werd zo mogelijk nog bleker dan hij al was, en vervolgens vuurrood. ‘Josie...’

‘Ja?’ Hij leek écht te denken dat ik Josie was, of haar geest. Wauw.

‘Je weet dat het een ongeluk was, toch? Dat ik het niet zo bedoelde...’

Verwonderd keek ik hem aan. Zijn blik schoot alle kanten op. Vingers friemelden aan kleding. Het tweede kwartje viel, oorverdovend hard, in mijn hoofd tenminste. Precies op het moment dat het buiten donderde. De bal van de flipperkast schoot door de flippers en stortte in het gat. Game over. Dit was de man die de dag van Josies dood bij haar was. Geen twijfel mogelijk.

In gedachten hoorde ik het James weer fluisteren: ik denk dat Josie vermoord is.

Flits. De kamer lichtte op. Achter Donald Murphy dook Blauwoog op. Hij zag er anders uit; het blauw in zijn ogen leek pikzwart. Zijn gezicht vertrokken in een gruwelijke grimas, overmand door... verdriet? En weg was hij weer. Ik knipperde met mijn ogen. Werd ik nu echt gek? Ik snelde de keuken in om de waterkoker te halen. Ondertussen viste ik mijn mobiel uit mijn zak en zocht naar de opnamefunctie. Donald had Josie vermoord. Ik wist het zeker. Met een beetje geluk ontfutselde ik hem nog een bekentenis, zolang hij in de waan bleef dat ik Josie was. Mijn vingers trilden, de waterkoker in een hand, de mobiel in de andere.

Flits. Een schreeuw. Een knal. Ik draaide me om en zag Donald Murphy opspringen. Voor zijn voeten lag een van de theekopjes aan diggelen. In miljoenen splinters, schoot door mijn hoofd, als het hart van Josie.

‘Het... Het viel vanzelf!’ Hij staarde beurtelings naar de scherven en naar mij. Zijn blik ging naar de mobiel in mijn hand. ‘Wat...’ Donald stond op en zette een stap in mijn richting.

Ik deinsde achteruit. De verwarring op zijn gezicht was enorm. Ik zag dat er bij hem nu ook kwartjes vielen, al was het met een omweg. De vraagtekens maakten plaats voor iets anders. Ik wist niet precies wat, maar voelde verrekte goed aan dat ik moest maken dat ik wegkwam.

Flits. Blauwoog bewoog door de gang, en verdween weer. De voordeur klapte open, wind blies regen naar binnen. Voordat Donald zich realiseerde wat er gebeurde, schoot ik langs hem heen, de gang in, naar buiten. Regendruppels sloegen in mijn gezicht. Ik rende naar de weg, tenminste dat hoopte ik, struikelend over stenen en mijn eigen voeten. De kracht van de wind was overweldigend. Ik dacht dat ik van het eiland af zou waaien, de donderwolken tegemoet. Ik strompelde door, over stenen muurtjes, door drassig gras, over lage rotspartijen. En toen stond ik plotseling bij een klein strandje. Slechts enkele meters breed, ingesloten door rotsen. Golven klotsten schuimend over het zand. Het onweer was nu recht boven me. Het was alsof de hemel openbrak en al het licht en water in één worp naar de aarde gooide. Allemaal hier, op deze plek. Ik wierp een snelle blik achterom. In het kortdurende licht van een bliksemschicht zag ik het silhouet van Donald naderen. Ik zweer dat ik zijn gehijg dwars door de gierende wind heen hoorde. Maar er was nog iemand. Blauwoog. Ik zag vrijwel niets in het donker, maar ik voelde zijn aanwezigheid. Help me, dacht ik. Help me.

‘Jij bent Josie niet. Jij bent écht een nichtje!’ bulderde Donalds stem dwars door de storm. Mensen geloven in geesten hier. Dat had James gezegd. Ik had het goed ingeschat: hij dacht daarnet, binnen, dat ik Josies geest was. Die bevestiging maakte iets nieuws in me los. Woede. Immense woede. Híj was er de oorzaak van dat ik Josie nooit meer kon vragen wat ze me had willen vertellen. Ik schreeuwde, tot mijn eigen verbazing, zo hard dat ik dacht dat het van buiten mezelf kwam. Tranen vermengden zich met de regen op mijn gezicht. Alles balde samen tot een kluwen van verdriet en woede. Tante Josies geheim. Mark die me bedroog. En deze man, Donald. Met witte tanden en een zwarte ziel. Ik stoof – verblind en achteraf gezien belachelijk naïef – op hem af.

‘Ik ben haar nichtje niet!’ schreeuwde ik, terwijl ik tegen hem aan knalde. De onverwachte aanval deed hem zijn evenwicht verliezen en hij belandde op zijn achterste. ‘Ik ben haar dochter, idioot! Het huis is nu van mij!’ Hijgend torende ik boven hem uit. ‘Je hebt haar voor niets vermoord!’ Ik dook boven op hem en begon met mijn vuisten op zijn borst te slaan. Hij greep mijn armen en voordat ik wist wat er gebeurde lag ik onder hem. Ik voelde zijn handen om mijn keel.

‘Als jij er ook niet meer bent, is het huis voor mij,’ zei hij op een kille toon die vreemd genoeg perfect paste bij de wind die om me heen raasde. Ik voelde de levenslucht uit me wegstromen. Maud, je bent een sukkel, dacht ik terwijl de bliksem het landschap om me heen oplichtte. Het was hier zo mooi. Te mooi om te sterven. Mijn handen vielen opzij. De regen drupte via Donalds hoofd over mijn gezicht. Ik kon bijna niet geloven dat zijn stomme witte tanden het laatste zouden zijn wat ik zag.

Benieuwd hoe het afloopt?

Koop dan het e-book of boek van Het geheim van Grace

..

..

Kobo Reader - klik hier

..

of kijk op:

..

Bol.com

Bruna.nl

Libris.nl

..

of ga naar uw eigen boekhandel!