Harland Awards 2020

De winnende verhalen

korte verhalen van Jeroen de Leeuw (winnaar), Michael Kaptein, Isabelle Plomteux, Jaap Boekestein en Margriet du Maine

Colofon

Vijf korte verhalen van Jeroen de Leeuw, Michael Kaptein, Isabelle Plomteux, Jaap Boekestein en Margriet du Maine.

Dit is een uitgave van Hebban.nl. De verhalen zijn geschreven als inzendingen voor de Harland Awards 2020-schrijfwedstrijd.

Jeroen de Leeuw is winnaar van de wedstrijd, Michael Kaptein, Isabelle Plomteux, Jaap Boekestein en Margriet du Maine zijn de vier runners-up.

Copyright 2020: Hebban.nl en Jeroen de Leeuw, Michael Kaptein, Isabelle Plomteux, Jaap Boekestein en Margriet du Maine.

Omslagontwerp: Twelph.com

www.hebban.nl

Inleiding

De Harland Awards verhalenwedstrijd is de langst lopende, grootste en meest prestigieuze schrijfwedstrijd voor speculatieve verhalen in de Lage Landen. Deze prijs heeft veel verschillende namen gehad: de King Kong Award (1976-1995), de Millenniumprijs (1996-2002), de Paul Harland Prijs (2003-2014) en de Harland Awards (2015-heden).

Een keur van auteurs, enkele duizenden, heeft hun verhaal ingestuurd om mee te dingen naar de hoofdprijs en – vooral – de eeuwige roem. Winnaars, zoals Erik Betten, Thomas Olde Heuvelt, Paul Evanby, Christien Boomsma en Bo Balder, zijn in binnen- en zelfs buitenland doorgebroken met hun verhalen en boeken.

De editie van 2020 werd georganiseerd door Hebban.nl in samenwerking met de Stichting Fantastisch Genre. Dit jaar waren er 178 inzendingen, waarvan er 4 gediskwalificeerd zijn. De overgebleven 174 verhalen zijn beoordeeld door 48 voorselecteurs, samengesteld uit enthousiaste lezers en kenners van de fantastische genres. De top 10 die uit de voorselectie kwam is beoordeeld door een deskundige eindjury, bestaande uit auteur en Paul Harland Prijs-winnaar Erik Betten, recensent en Millenniumprijs-winnaar Anne-Claire Verham, Harland Awards 2018-winnaar Mascha Schoonakker, acquirerend redacteur Maarten Basjes van uitgeverij Luitingh-Sijthoff, auteur Rochita Loenen-Ruiz en Hebban Crewlid Anouk van der Zee.

De Harland Awards 2020-schrijfwedstrijd is gewonnen door Jeroen de Leeuw met het verhaal ‘Meestal weet ik het meteen’. De jury schreef over dit verhaal:

“Een intrigerend perspectief gekoppeld aan een originele verhaalnavigatie, die toch niet verwarrend werkt.”

“De benodigde informatie is zeer vernuftig over de dagen verdeeld, ook al verspringen deze door de tijd. Ook verder valt er veel goeds te zeggen over deze bijdrage: vlot geschreven, een duidelijk thema met filosofische diepgang, verrassende plotwendingen, oplopende spanning en een goed neergezette, onbetrouwbare ik-figuur.”

“Dit zou ik een bijna perfect sciencefictionverhaal noemen. De vragen die het stelt en de reis van het personage is overtuigend en goed verteld.”

“Goed gekozen vorm, intrigerend vanaf de eerste bladzijde en met leuke sprongen in de tijd (die ook nog eens vooraf zichtbaar zijn als een soort hoofdstuknummers). De schrijver heeft een stijl en vorm gekozen die vraagt om door te lezen.”

De vier runners-up zijn:

2. Michael Kaptein met ‘Het zwarte vierkant van Lesley White’

3. Isabelle Plomteux met ‘Vuurvlieg’

4. Jaap Boekestein met ‘Regatta van Duizend Glinsterende Kathedralen’

5. Margriet du Maine met ‘Maan en Oceaan’

Gefeliciteerd allemaal!

De verhalen zijn niet geredigeerd, daarom zit er ook verschil in de opmaak, zoals met al dan niet inspringen bij alinea’s, nieuwe hoofdstukken op nieuwe pagina’s beginnen en dergelijke. We hebben de visie van de deelnemers daarin zoveel mogelijk aangehouden.

Achterin dit e-book is het wedstrijdverloop nader toegelicht.

In het voorjaar van 2021 volgt de volgende grote schrijfwedstrijd op Hebban: De Zilveren Strop voor spannende verhalen. Ook bij deze schrijfwedstrijd zijn speculatieve verhalen toegestaan, als er maar een spannend element aanwezig is. In het najaar van 2021 wordt de volgende editie van de Harland Awards georganiseerd, ga weer uit van een deadline rond 1 oktober.

Veel leesplezier met de beste vijf verhalen van de Harland Awards 2020!

Hebban Crew en de Stichting Fantastisch Genre

Meestal weet ik het meteen

Jeroen de Leeuw

Dag 3

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Alles lijkt in elkaar over te lopen: de vloer, de muren, het plafond, alsof het allemaal uit één stuk is gemaakt. Het appartement bestaat uit drie ruimtes. Ik zit nu in de laatste op een rechthoekig blok die ik kan gebruiken om op te slapen. Het lijkt van hetzelfde materiaal te zijn gemaakt. Als ik erop lig is het zacht en dan lijkt het me te omarmen, maar als ik ga zitten voelt het wat harder, alsof het materiaal rekening houdt met waar het voor bedoeld is.

Uit heel het plafond schijnt licht, alsof het plafond geen plafond is, maar meer een raam waardoor je net niet de buitenlucht kunt zien. De vloer voelt koel en glad aan, alsof er nooit vuil of een korreltje zand op zal liggen.

Dit wordt mijn wereld voor het komende jaar, het zal beter zijn dan daarbuiten.

De ruimtes worden gescheiden door wanden waar je doorheen kunt kijken. In de ruimte hiernaast staat in het midden een bank en in de daar aangrenzende ruimte staan twee stoelen tegenover elkaar. Daar worden de interviews gehouden. Het gaat me goed af, tot nu toe heb ik iedereen kunnen afwijzen.

Na de gesprekken ga ik meestal op de bank liggen en probeer ik wat te slapen totdat het eten verschijnt. Het is moeilijk om te bepalen hoe laat het is, omdat dat alleen kan aan de hand van het licht; als het plafond donkerder wordt verschijnt het eten en neem ik aan dat het avond is. Na wat voelt als een paar uur, wordt het helemaal donker en ga ik naar bed.

Dag 5

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Terwijl ik gisteravond wakker op bed lag - denkend aan vroeger, toen ik met mijn vader door de bossen liep - gebeurde het. Mijn kamer veranderde opeens van een kille witte ruimte in een waar boslandschap. Niet een willekeurig bos, maar precies die plek waar ik met mijn vader vroeger ben geweest en die we pas na vijf dagen door het bos trekken gevonden hadden. Het voelde magisch om daar weer terug te zijn.

Eerst dacht ik dat ik misschien echt terug was; mijn bed was verdwenen en ik lag op de grond tussen de takjes en bladeren, ik voelde de zonnestralen op mijn huid en ik hoorde de wind ruisen door de bladeren. De tussenwanden waren verdwenen en in het midden van de ruimte lag een boomstam die er al jaren leek te liggen. Het voelde echt, maar toen ik de omgeving wilde verkennen stuitte ik op de daadwerkelijke muren van het appartement.

Ik had niet gelijk door dat het door mijn gedachten kwam, maar na een tijdje in het bos gezeten te hebben leek dat de enige verklaring. Ik probeerde daarna terug te denken aan het strand, de plek waar we elk jaar met de vakantie naartoe gingen. De omgeving veranderde weer en ik stond met mijn voeten in het rulle zand. Ik hoopte eigenlijk dat door te denken aan die momenten van vroeger er ook tastbaarheden of misschien zelfs personen te zien waren, maar dat was niet zo. Alleen de plek zelf werd zichtbaar.

Ik dacht daarna aan een plek waar ik nog nooit zelf was geweest, maar die ik wel kende uit de verhalen: een woestijn. Alles veranderde in een oase met daaromheen niks dan goudgele heuvels en zinderend zand. Door mijn hoofd leeg te maken, door nergens aan te denken, keerde de witte ruimte weer terug. Het is fijn dat ik de kans heb om even te ontsnappen uit deze helwitte ruimte.

De volgende ochtend dronk ik mijn ochtenddrank aan het strand en genoot ik van de zilte zeelucht terwijl ik mij voorbereidde op het interview. Ik had me voorgenomen om tijdens de interviews de ruimte zo neutraal mogelijk te houden, dus veranderde alles weer naar het witte normaal en liep ik alvast naar de achterste ruimte.

Daar nam ik plaats op de eerste stoel terwijl op dat moment een vrouw op de tegenovergelegen stoel verscheen. Er was iets met haar, ze had nog niks gezegd, maar ik zag het aan de blik in haar ogen. Ze keek mij radeloos aan en er rolde een traan over haar wang.

Zodra ze zich kon bewegen stormde ze hysterisch op me af. Ik werd er door overdonderd en ik kon niet voorkomen dat ze met haar hand mijn keel dichtkneep, maar gelukkig kon ik net op tijd op de knop drukken zodat ze werd afgewezen en weer verdween.

Ik vind het fijn als ze zo duidelijk hun emoties tonen, dat scheelt mij weer tijd. De volgende keer moet Ik er op bedacht zijn dat ze zich aan mij kunnen vergrijpen.

Dag 8

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Vannacht werd ik wakker van een nachtmerrie. Ik droomde dat ik me in een kamer bevond waarvan alle muren in brand stonden, het vuur greep om zich heen en het kwam steeds dichterbij. Op een gegeven moment kwam het zo dichtbij dat ik de hitte niet meer aankon en dat ik mijn wimpers voelde opkrullen. Dat was het moment dat ik dacht dat ik wakker schrok.

Ik lag alleen nog steeds in een kamer waarvan alle muren in lichterlaaie stonden en ik kon alleen maar naar het midden van de kamer vluchten. De ruimte had de vorm van de droom aangenomen. Ik moest mezelf ertoe dwingen om kalm te worden voordat de ruimte weer zijn neutrale vorm aannam.

Ik heb mijn appartement veranderd in een loft. Vanuit een oude wolkenkrabber kijk ik nu uit over de stad zoals ik me die nog herinner uit de films van vroeger. In de tijd dat er nog geen robots bestonden, of in ieder geval niet zoals we ze nu kennen.

Ik blijf ze robots noemen, maar zo heten ze allang niet meer. Ze hebben door de tijd allerlei namen gehad, maar het meest gangbare is nu androïde. Een kunstmatig wezen dat gevormd is naar de mens. Voor mij blijven ze gemaakt van draden en staal en zijn ze nu niks meer dan een veredelde versie van wat ze vroeger waren: domme machines die maar één ding goed kunnen doen.

Ik ben erachter gekomen dat ik heel precies aan iets kan denken. Vervolgens verschijnt dat in het appartement. Zo heb ik nu schilderijen van badende mensen opgehangen van Monet en Renoir toen ze beiden op dezelfde plek op vakantie waren. Ze doen me denken aan onze vroegere zomers. Op de achtergrond klinkt Rêverie van Debussy.

Dag -987

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

De dag die ik nooit zal vergeten. Het is bijna drie jaar geleden dat een robot voor de eerste keer een mens aanviel. Iedereen dacht dat het onmogelijk was, dat ze mensen niks aan konden doen, maar dat was niet zo.

Nadat het bekend werd braken er rellen uit. Mensen gingen de straat op, op zoek naar vergelding. Robots die in huishoudens werkten werden uitgeschakeld en sommigen gelijk vernietigd.

Mijn vader ging die dag naar buiten, maar kwam niet meer terug. Ik ben hem gaan zoeken en uiteindelijk vond ik hem in een rode donkere plas bloed. Ernaast lag het verschroeide doffe omhulsel van een robot.

Later hoorde ik dat hij een groep mensen tegen wilde houden die het gemunt hadden op een robot. De robot lag al op straat en de mensen schopten en stompten erop in. Mijn vader probeerde ze weg te duwen, maar werd door de woedende menigte vermoord. Daarna werd de robot overgoten met een vloeistof en in brand gestoken, de huid schroeide weg waardoor alleen nog het metalen omhulsel van de robot overbleef.

In de maanden na zijn dood werden er allebei wetten en regels aangenomen om robots te registeren en te controleren, maar het was al te laat. Als samenleving waren we verzwakt doordat we teveel op ze hadden vertrouwd. Daarnaast leken ze al teveel op ons, langzaam aan werden we vervangen door robots zonder dat we het door hadden.

In alles waren ze bijna superieur aan ons, het enige waar je een robot nog aan kon herkennen waren zijn emoties, of beter gezegd, het gebrek daaraan. Daarom werd het de fabrikanten opgelegd om elke robot om het jaar te testen op emoties. Mocht hij ze hebben, dan moest de robot uitgeschakeld en vernietigd worden. Dat is mijn werk nu, het ondervragen van robots en testen of ze geen emoties hebben.

Dag 34

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Er verscheen een iets jongere man voor me. Hij gaf welwillend antwoord op mijn vragen en ik bespeurde in eerste instantie geen emoties bij hem. Na een uur interviewen had ik het gevoel dat hij die wel had, maar dat hij zijn best deed om ze mij niet te laten zien.

Door te praten kwam ik er niet en ik wilde het zeker weten voordat ik een onomkeerbare beslissing nam. Op een gegeven moment boog ik mij iets naar voren terwijl ik nog aan het praten was. Hij spiegelde zich automatisch aan mij, zou dat ook één van de eigenschappen van een robot kunnen zijn?

Ik boog nog iets verder naar voren, hij glimlachte. ‘Nu heb ik hem’, dacht ik. Ik glimlachte terug, hij boog naar me toe en gaf me een kus. Ik beantwoordde zijn kus niet en zocht op de tast naar de knop en drukte hem in. Soms was het zo makkelijk, als je maar weet hoe je tot iemand door moet dringen.

Dag 55

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Er zat vandaag een kind tegenover me, hij was nog jong. Ik vroeg me af voor wie zo’n robot bedoeld is. Zouden zijn eigenaren geen kinderen kunnen krijgen, zou je een leven lang voor een kind willen zorgen dat altijd hetzelfde zal blijven, altijd jong? Dat was misschien vroeger het ideaal maar tegenwoordig al lang niet meer.

Het eeuwige kind. Als het al zover komt, ook hij mag geen emoties ontwikkelen. Hoe lang zou het duren voordat hij dat wel gaat doen, vijf jaar, misschien tien? Ik kan me niet voorstellen dat je zolang bij dezelfde mensen kan blijven zonder dat je iets van ze gaat overnemen.

Hij begon over buiten te vertellen, het leven, over zijn school. ‘Gaat hij naar school dan’, dacht ik bij mezelf, hij weet in principe toch alles al en zo niet, dan downloadt hij wat hij nodig heeft. Hij hoeft toch niet te leren zoals mensen doen. Doorloopt hij het reguliere schooltraject, zit hij dadelijk op de universiteit of blijft hij heel zijn leven in de dezelfde klas zitten?

Hij vertelde ook uitgebreid over zijn vrienden en vriendinnen. Zou hij ook menselijke vrienden hebben en zouden ze weten dat hij er eentje is? Op een gegeven moment had ik er genoeg van en schreeuwde ik wat tegen hem. Hij keek me aan en er liep een traan over zijn wang. Hij kan ook niet beseffen hoe zwaar het voor mij is om zijn verhalen te moeten aanhoren.

Ik stond op en liep naar hem toe, gaf hem een knuffel en aaide even zijn hoofd. Ik liep terug en drukte op de knop: dat was nummer drieënvijftig.

Dag -610

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Twee jaar geleden liep ik mee met een groep demonstranten om te protesteren tegen de robotisering van onze samenleving. We werden door veel mensen toegejuicht, maar toen ik naar huis ging, had ik het gevoel dat ik achtervolgd werd.

Toen ik omkeek zag ik een aantal mensen met een nietszeggende blik naar me kijken. Ik sloeg linksaf een straatje in en even later deden zij dat ook. Ik zocht ergens om naar binnen te gaan, maar alles was al gesloten.

Ik probeerde wat harder te lopen zonder het op een rennen te zetten, maar het was te laat. Ik voelde een zware hand op mijn schouder rusten. Hij vroeg me waarom ik zo’n haast had. Voordat ik hem kon antwoorden, stonden er nog meer mensen om me heen. Op het eerste gezicht leken ze op mensen, maar ze waren het niet.

Opeens stapte er één naar voren, pakte me bij mijn nek en drukte me tegen de muur. Hij tilde me iets op zodat ik loskwam van de grond. Ik probeerde me los te wrikken, maar ik was tot niets in staat, er zat geen beweging in. Hij kwam nog dichterbij, kantelde zijn hoofd en keek mij onderzoekend aan, het voelde bijna dierlijk zoals hij mij aanstaarde, als een wolf die nog even wacht met toeslaan, omdat hij nieuwsgierig is naar wat zijn prooi zal gaan doen. Toen liet hij me los. Hij keek om en zei iets tegen de anderen en liep weg.

Ik stond perplex, maar rende er toen achteraan. Ik pakte een steen op van de grond en gooide die naar hem toe. Ik raakte hem op zijn achterhoofd en er liep een straaltje bloed langs zijn nek naar beneden, maar ze stopten niet, ze keken niet om en ze liepen stug door.

Een steen raakt alleen de huid van de robot die over hem heen gelegd lijkt te zijn, maar het deert hem verder niet. Dat wist ik, maar ik voelde me in mijn waardigheid aangetast en ik wilde iets doen.

Als je een robot echt wilt vernietigen moet je hem bijvoorbeeld van een gebouw gooien. Je moet er dan voor zorgen dat hij een klap te verduren krijgt waar het systeem niet meer van bij kan komen. Ik heb ook eens een robot gezien die was overgoten met zuur, dat werkt misschien nog het beste. Dan brandt het een gat in het omhulsel waarna het naar binnen sijpelt en daar pas echt ravage kan aanrichten.

Dag 89

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Steeds zie ik die plek voor me, elke dag weer, dat donkere rood, dat lichaam, zo onschuldig.

De dagen lijken hier oneindig te duren. Alsof ik me in een vacuüm begeef waarin tijd niet bestaat. Het is moeilijk om het bij te houden omdat ik alleen kan kijken naar het langzaam vervagende licht van het plafond.

In het begin kwam het wel eens voor dat ik nog op een strand van de laatste zonnestralen aan het genieten was, terwijl het in werkelijkheid al nacht was. De volgende ochtend merkte ik dat gelijk doordat ik me niet uitgeslapen voelde. Nu probeer ik een ritme aan te houden en niet al te veel te dwalen door mijn gedachten.

Een hele nacht wakker blijven is me tot nu toe nog niet gelukt. Op de een of andere manier dommel ik toch altijd in slaap.

Het enige waar ik zeker van ben is dat er een geïnterviewde komt met de nieuwe dag. Dat zijn er tot nu toe zesentachtig geweest. Over zesentachtig levens heb ik beslist. Ik hoop dat de afgekeurde niet allemaal vernietigd zijn.

Dag -21

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Hij werd meegesleurd: twee mannen bij zijn armen, twee bij zijn benen en weer twee tilden hem bij zijn middel, omdat het anders te zwaar was. Hij stribbelde tegen en sloeg en trapte om zich heen, maar het mocht niet baten.

Ik liep achter de groep aan die hem meesleepte naar het midden van het plein, daar werd hij op de grond gegooid en aan alle uiteinden stevig vastgehouden. Een paar mannen bogen zich over hem heen en overgoten hem met zuur. De man schreeuwde het uit terwijl de menigte zwijgend toekeek hoe het zuur langzaam zijn weg naar binnen vrat. Met een sissend geluid beet het zich door zijn huid heen en werd langzaam het metalen omhulsel zichtbaar.

Ik stond op mijn tenen om het beter te kunnen zien en ik dacht alleen maar aan mijn vader, eindelijk was daar mijn wraak.

De man beefde even en bleef toen doodstil liggen. Iedereen boog zich nog verder naar voren, totdat iemand opeens een kreet slaakte. Mensen begonnen te juichen, terwijl ik alleen maar dacht dat de man er veel te gemakkelijk van afgekomen was.

Na enkele minuten begonnen de mensen zich weer te verspreiden en liep het plein langzaam leeg. Het enige wat nog restte van de samenkomst was de aangevreten man. Ik voelde me leeg.

Dag 144

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Voor me verscheen vandaag een man van in de zestig, waarom maken ze robots die er zo oud uit zien? In zijn beschrijving stond dat hij al tien jaar mee ging. Zou zijn huid ook ouder worden, zou hij rimpels krijgen? Wat is zijn houdbaarheidsdatum?

Ik had geen zin om hem te ondervragen, in plaats daarvan zette ik het schaakbord op. Hij keek me aan en gaf een begripvolle knik. Ik schoof mijn pion voor de linker toren twee plaatsen vooruit.

We hebben drie potjes gespeeld, de eerste verloor hij door een slechte openingszet, de tweede eindige in remise en in de derde zette ik hem schaakmat. Ik had verwacht dat ze me altijd zouden verslaan.

Op het einde drukte ik de knop in om hem door te laten. Alhoewel ik hem niet gesproken had zag ik dat hij weinig emotie toonde. Soms kun je het ook alleen op uiterlijk beoordelen.

Ik merk dat ik me de laatste tijd eenzamer voel en dat ik na het interview afgenomen heb alweer uitkijk naar de volgende morgen. Ik probeer ze ook zo lang mogelijk te rekken, zodat ik zo min mogelijk alleen ben. In één geval liep het zelfs uit tot ver in de avond.

Dag -13

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Ik zie haar gezicht iedere dag voor me. Ze was nog jong, maar er was iets met haar. De manier waarop ze bewoog, naar de wereld keek, het was robotachtig, niet menselijk. Ik volgde haar, ze keek af en toe naar me om en begon sneller te lopen.

Ik haalde haar in en stopte haar door haar schouder beet te pakken, ze keek verschrikt achterom. Direct daarna legde ik met mijn hand op haar mond en trok ik haar hoofd aan haar haren naar achteren. Ze probeerde te schreeuwen, ze worstelde en beet in mijn vingers zodat mijn bloed in haar mond sijpelde. Ik sleepte haar mee naar de dichtstbijzijnde lift en gooide haar er in en ik zette mijn voet op haar hoofd zodat ze zich niet zou bewegen. Ik ramde op de bovenste knop en de lift kwam in beweging. De zesenvijftigste verdieping, dat moest genoeg zijn. De lift kwam tot stilstand, er was niemand, ik sleurde haar mee door de gang de trap op naar het dak.

Daar aangekomen duwde ik haar voor me uit richting de rand. Ze smeekte me, ik schreeuwde tegen haar en ik begon te huilen. Ik duwde haar verder totdat ze niet meer verder kon, ze viel, ze probeerde op te staan maar ik gaf haar met mijn vlakke hand een klap in haar gezicht, ze wankelde, verloor haar evenwicht en viel naar beneden.

De hele val volgde ik haar met mijn ogen. Ik hoorde niet de luide klap die ik verwachtte te horen, maar ik hoorde een doffe smak. Beneden gilden mensen en keken geschrokken naar boven, om haar heen werd het rood, net zoals bij mijn vader. Toen pas drong het tot me door dat ze een mens was geweest.

Ik schrok en vluchtte. De daaropvolgende dagen dook ik onder en besloot ik me aan te melden bij een programma waarbij ik in ieder geval voor een jaar niet buiten kwam; het beoordelen van robots op het vertonen van emoties.

Dag 233

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Ik heb vanavond met een robot geslapen, misschien kan ik beter zeggen, met een androïde. Ik voelde me alleen en het voelt fijn om weer dicht bij iemand te kunnen zijn.

Het voelde echt, ik had gedacht dat het lichaam hard of zwaar aan zou voelen, maar het voelde menselijk. Ik voelde de warmte, rook het zweet en ik hoorde een hartslag. Er is volgens mij niks meer wat ze van ons scheidt. Wat maakt een androïde nog anders dan een mens zoals ik?

Wat als deze androïden niet meer van draadjes en staal gemaakt worden, dat werden ze natuurlijk allang niet meer, maar wat als ze ook van cellen gemaakt kunnen worden, wat zijn wij zelf dan nog?

Als al het leven op aarde van biologische oorsprong is, waarom zou je dan zo je best doen om iets te maken wat dat niet is? Waarom bouw je ze dan van draden en staal als je ze ook van cellen kan bouwen? Het voelt als het maken van een zandkasteel, terwijl je eigenlijk droomt van het bouwen van een wolkenkrabber. Je probeert iets na te bouwen met materialen die het onmogelijk maken om ooit hetzelfde te doen. Natuurlijk, het glas in een toren is gemaakt van silicium, van zand, maar dat kun je net zo goed vergelijken met het ijzer wat wij in ons lichaam dragen.

Wat als ze mensen kunnen maken zoals ze nu ook robots maken? Als ze de kennis hebben is het logischer om robots van organisch materiaal te maken, om ze te kweken, te laten groeien dan om ze in elkaar te zetten.

De eerste kinderen met blond haar en blauwe ogen, waren dat dan al robots? Het selecteren van embryo’s, mensen die immuun gemaakt werden voor een dodelijk virus, de eerste gekloonde mens. Wanneer is iemand gemaakt en wanneer is iemand nog echt? Kunnen we nog spreken van echte mensen?

Bestaat er daarna nog een scheidslijn tussen mensen en androïden? Of zijn we dan verworden tot mensen en übermenschen?

Dag 377

-987 -610 -21 -13 3 5 8 34 55 89 144 233 377

Er is een jaar voorbij. Vanochtend kreeg ik bericht dat ik morgen verwacht wordt voor een interview. In plaats van de interviewer wordt ik de geïnterviewde. Moet ik bang zijn voor morgen, zal ik afgekeurd worden of zullen ze mild voor me zijn?

Elke nacht schrik ik nog wakker van haar en zie ik de plek waar ze gelegen heeft naast mijn bed. Ik heb geprobeerd om wakker te blijven maar het lukt me niet, ik val altijd in slaap. Er is altijd een moment in de dag dat ik niet bij bewustzijn ben en ik niet weet wat er zich dan afspeelt. Ben ik hier wel alleen?

Ik kan er niet zo goed meer tegen. Ik snij mezelf om de pijn en de eenzaamheid niet meer te hoeven voelen. Daarna word ik duizelig, licht in mijn hoofd en val ik bewusteloos neer. De volgende morgen word ik weer wakker en zie ik nergens meer iets van het bloed of van de snee. Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik ben.

Ben ik wel een mens of kan ik ook een androïde zijn? Is het een androïde geweest die een mens vermoord heeft? Ben ik dan gekweekt of ben ik geactiveerd zoals die oudere man? Ik heb nog herinneringen aan vroeger, hoe kan dat?

Als ik snij in mijn eigen lichaam voel ik niks hards, ik raak alleen bot, geen staal. Als ik mij mens voel en toch een androïde ben, hoeveel andere androïden zijn er dan die het ook niet van zichzelf weten? Zijn we ze dan echt langzaam aan het vervangen?

Als het waar is, laten we dan met elkaar proberen te leven en elkaar niet uitroeien zoals met de Neanderthalers is gebeurd. We zijn tenslotte allemaal mensen. Wij zijn dan misschien de eerste echte homo universalis, de mens die alles kan waar hij zijn zinnen op zet, maar laat daar de gewone mens, niet de dupe van worden. Ik begrijp eindelijk mijn vader, ik begrijp waarom hij toen de straat op ging. Er is geen zij meer, alleen nog maar wij.

Transcripties van persoonlijke logs van subject 7778742049. Subject is gedeactiveerd. Deze gegevens zullen nog 1597 dagen bewaard worden.

Het zwarte vierkant van Lesley White

Michael Kaptein

Sinds die ene nacht hoorde ik niets meer van Maarten. Misschien dat hij zich net als ik schaamde, dat hij het ook allemaal het liefst wilde vergeten of de herinneringen diep verborgen wilde houden. Maar gisteravond belde hij me onverwachts. Hij klonk opgewonden, boos zelfs, en het eerste wat hij zei was: ‘Simon, heb je het artikel gelezen?’

‘Maarten, hoe gaat het met je?’ vroeg ik, maar hij wilde niets van smalltalk weten.

‘Het artikel, heb je het gezien? Vandaag in de krant!’

Ik wist niet waar hij het over had.

‘Lesley verdomme, dat rotwijf! Ze heeft gewoon... wacht, ik stuur het je door.’

Twintig seconden nadat hij opgehangen had – abrupt, zonder me verdere vragen te stellen – kreeg ik een appje met een foto van krantenartikel. Remains of Hate; game en kunstwerk ineen, luidde de kop. Mijn adem stokte terwijl mijn blik langs de inleiding gleed: jonge kunstenares...angstaanjagende game...belofte in de kunstwereld...nu overal te downloaden.

Ik las de rest van het artikel en staarde daarna een poosje voor me uit.

Het was allemaal met een grap begonnen – niet eens een goede grap. Een puberale opmerking, zoals ik die destijds voortdurend maakte. Tenslotte was ik nog een idioot, anderhalf jaar geleden. In mijn ogen glom een vertrouwen in de wereld en in het leven zoals alleen een zeventienjarige dat kan hebben. Ik had het kwaad nog niet gezien en ik meende dat ik het verschil wist tussen leugens en waarheid.

En als ik in het duister van de nacht keek, dan zag ik niets.

*

6 VWO was net begonnen en ik zat naast Maarten in de studieruimte. Hij bewoog zijn smartphone heen en weer; op zijn scherm zag je de stoelen en de tafels van de ruimte, maar nu hopte er een Pikachu tussendoor.

‘Jemig man, ben je dat nou nog niet zat, dat stomme Pokémon?’ zei ik.

De Pikachu verdween in een pokébal. Maarten draaide zijn gezicht naar me toe. Op de glazen van zijn bril zaten vette vegen. ‘Jij snapt niet hoe baanbrekend dit spel is’, zei hij, terwijl in zijn voorhoofd een plooi van frustratie trok. ‘Jij snapt niet hoe geniaal degene is die dit geprogrammeerd heeft. Een game die in interactie met de echte wereld...’

‘Ja ja ja, übernerd, het zal allemaal wel hè,’ onderbrak ik hem, ‘maar het blijven wel Pokémon die je vangt. Het is niet alsof je poedelnaakte vrouwen door de school ziet banjeren, of wel soms?’

Maarten keek me zuur aan. Meestal kon hij wel wat van me hebben, maar nu had mijn grapje hem beledigd.

‘In theorie, beste Simon,’ zei hij op een belerend toontje, ‘maakt dat niet uit. Een goede programmeur kan net zo goed die poedelnaakte vrouwen van jou in het spel programmeren, of iets heel anders. En dan kun je die gaan vangen. Het gáát erom dat je de echte wereld door je scherm ziet, met een toevoeg...’

‘Kan het ook met geesten?’ klonk het achter ons.

We keken om. Een meisje in een witte jurk – meer een nachtjapon. Daaronder droeg ze zwarte balletschoentjes; een kleur die terugkwam in haar lange haar, dat in samengeklitte strengen over haar schouders hing. Tussen die twee gordijnen van zeewier prijkte een lijkbleek gezicht waar alleen twee grauwe wallen nog een beetje kleur boden. Sleep is for the weak – Maarten had ooit een post-it met die tekst op haar rug geplakt. Haar naam was Lesley White, hoewel wij haar ‘Het Spook’ noemden.

Normaal negeerde Lesley anderen. Toen ze net op school kwam, in 5 VWO, wilde ik nog wel eens ‘Your mother sucks cocks in hell’ met grommende stem naar haar fluisteren. Ik dacht dat iemand die zich zo kleedde The Exorcist gezien moest hebben, maar ze trok nooit een wenkbrauw op, ik was minder dan lucht voor haar. Ik was ervan overtuigd dat het allemaal een act was, die hooghartige houding en dat uiterlijk, hoewel ze nooit uit haar rol viel. Inmiddels was iedereen eraan gewend dat ze als een fantoom door de school waarde, zoals we ook aan de rioollucht gewend waren die regelmatig in de gangen hing. Dit was een oud gebouw, hier hadden kinderen nog lijfstraffen gehad. Iemand met meer fantasie dan ik zou Lesley voor een geest uit lang vervlogen tijden kunnen houden – een verknipte ziel die nog altijd wraak zoekt voor het onrecht dat haar aangedaan is. Ik vond haar gewoon een sociaal gehandicapt wicht dat waarschijnlijk iedere avond zat te janken omdat niemand van haar hield en ‘s ochtends uitgebreid haar make-up bijwerkte, zodat ze er weer uitzag alsof ze heel de nacht over het kerkhof had gedwaald. Zo hadden we er meer: jongeren die hun haar zwart verfden, een piercing door hun neus of lip joegen en met shirts gingen rondlopen waar lamme teksten als ‘I Eat Children’ op stonden. Het Spook draafde alleen wat door. De brugklassers waren als de dood voor haar, maar mij maakte je niks wijs. Lesley was nep; een horror lolita met een uitgedacht imago. Er ging wel iets door de school, iets met een sterfgeval dat ze had meegemaakt of zo, maar ach, iedereen had wel wat meegemaakt. Waarschijnlijk hoorde dat gewoon bij dat imago – een zielige poging zichzelf voor anderen interessant te maken.

Kan het ook met geesten? – ze keek ons indringend aan met die donkere rattenoogjes van haar. Zo indringend dat Maarten verbluft begon te stamelen: ‘Ja nou ja, in principe...waarom niet, als het met Pokémon en naakte vrouwen kan...je hoeft het alleen maar te animeren...een goede programmeur doet de rest.’

‘Ik kan animeren’, zei Lesley plompverloren. ‘Hier’ – en ze trok de A3-map open die ze altijd onder haar arm droeg – ‘dit soort dingen.’ Haar vinger ging figuren op een schetsblad langs. Een onschuldig ogend meisje dat haar eigen ooglid dichtnaaide; een vrouw die op haar eigen darmen kauwde; iemand met een mensenlijf en de poten van een sprinkhaan; hopen armen en benen die uit een massieve berg vlees groeiden. Het was allemaal zo nauwkeurig getekend, zo ziekelijk en levensecht, dat ik het niet kon laten met ontzag naar Lesley op te kijken.

‘Jouw werk?’

Ze knikte.

Ik floot bewonderend.

‘Dat is leuk hoor, knap getekend,’ begon Maarten, ‘maar dat is wel wat anders dan bewegende beelden maken hè. Heb je überhaupt wel eens iets geprogra-’

‘Mijn vader is animator bij Guerilla!’ – ze leek het eruit te flappen als een troefkaart die ze niet had willen spelen. Naast me zag ik Maarten verstijven.

‘Wat is Guerilla?’ vroeg ik.

Maarten draaide zijn gezicht naar me toe. Zijn bril was naar het puntje van zijn neus geschoven en zijn tong stak een stukje uit zijn mond. Eerbiedig fluisterde hij: ‘Guerilla, de grootste gamestudio van Nederland. Killzone, Horizon Zero Dawn – groter wordt het niet man.’

‘Hij heeft het me geleerd, ik kan dit maken, geen probleem’, zei Lesley.

Maarten keek nu kwijlerig naar Lesley, die eindelijk eens uit haar rol gevallen was en ongemakkelijk op ons leek te wachten. Twee talentvolle wereldvreemden die iets nodig hadden om de boel in goede banen te leiden. Iemand met andere talenten; een visionair die de lijm van een vooruitstrevend project kon zijn.

‘Dus als Maarten dit kan programmeren’, begon ik voorzichtig’, en jij kunt dat’ – ik wees naar de tekeningen in haar hand – ‘erin animeren, dan kunnen we straks door de straat lopen en op geesten jagen, zoals dat nu met Pokémon gaat – am I right?’

Lesley knikte, maar Maarten begon te sputteren. ‘Ik weet het niet man...dat is wel echt...ik heb zoiets nog nooit gedaan en het is wel het examenjaar hè.’

Ik draaide me naar hem toe en keek hem strak aan. ‘Serieus man! Wil je straks braaf ICT gaan studeren en eindigen op de software-afdeling van de belastingdienst? Of wil je je kans pakken, een Zuckerbergje doen en op je twintigste CEO worden van je eigen media-bedrijf? Zie je het eens voor je man, dit is wat mensen willen. In real life op geesten jagen! Ghostbusters op je smartphone!’

‘Ja, misschien’, hakkelde hij, ‘maar dit is groot Simon, echt veel werk. Ik bedoel: véél’ – hij trok zijn handen uit elkaar en spreidde zijn armen zo ver hij kon – ‘over de hele wereld spelen ze Pokémon. Het moet op iedere straathoek werken.’

‘Maak het dan eerst kleiner, een testcase in een beperkt gebied.’ Maarten en ik keken weer naar Lesley. Ze stond nog steeds met de tekening in haar handen. Ik had haar nog nooit zo veel achter elkaar horen zeggen. ‘Het bos of zo, dat is toch niet veel werk?’

Maartens hand schoof over zijn mond, hij fronste met zijn wenkbrauwen. De neuronen in zijn hoofd vuurden nullen en enen terwijl hij Lesleys voorstel probeerde te berekenen. Na een minuut zei hij: ‘Het bos moet kunnen. Een paar vierkante kilometer, misschien een paar structuren, huizen of zo. Maar dan heb ik het hele jaar nodig, mijn examens mogen er niet onder lijden!’

‘Geen probleem, het kost mij ook wel wat tijd’, antwoordde Lesley.

Ik spreidde mijn armen naar ze uit en zei plechtig: ‘Dat wordt een mooie samenwerking mensen. Maarten de technische kant, Lesley de animaties en ik regel dan de overige zaken wel. Geweldig!’

Zo begon ons avontuur. Het begin van iets groots, van mijn ticket naar rijkdom, dat dacht ik toen. Achteraf was het een glijbaan naar de hel, maar goed. Wat wist ik nou helemaal destijds? Ik was zeventien en nog een idioot.

In de eerste maand zette Maarten een digitale omgeving neer waarin we alle drie konden werken. We kozen een gebied uit: het Wylerbos, zo’n vijfhonderd hectare bossen, woeste zandgronden en heidevelden. Het grensde aan een industrieterrein dat al jaren in afwachting van sloop was. Het werd een tijd als drugspand gebruikt, maar op den duur bleek het zelfs voor de junks te afgelegen. Nu waren er alleen nog maar vervallen loodsen waarop de graffiti langzaam vervaagde en de klimop steeds hoger klom.

Ons idee van onze geestenjaaggame werd langzaam concreter: de app zou alléén na zonsondergang werken en wanneer je haar opstartte, deed ze alle andere apps op je smartphone automatisch op slot. Op die manier kon je niet tussentijds Google Maps checken of je moeder bellen. Om de boel weer te unlocken moest je het spel doorlopen, beginnend bij de ingang van het Wylerbos en eindigend bij de finale op het industrieterrein. In de tussentijd kwam je geesten tegen, die je alleen kon vangen door ze in beeld te houden en je vinger over je scherm te vegen, zodat je ze uiteindelijk in je smartphone opzoog. Na iedere geest opende zich een stukje van een routekaart en kon je verder. Natuurlijk bewogen die krengen en werd het steeds moeilijker. De geesten doken op en verdwenen weer. Sommigen zweefden van je af, zodat je achter ze aan moest rennen, anderen kwamen gillend op je af – een geluid dat het maximale van je boxen vroeg.

Na een halfjaar zou ik een testronde lopen met Lesley. Ik zag er niet tegen op om met haar het spel te testen, sterker nog, ik had er best een beetje zin in. Ik had mijn beeld van haar de maanden ervoor bij moeten stellen. Ze had verdomd goeie ideeën en maakte soms zelfs een grap – betere grappen dan ik maakte. Meestal vergaderden we online, een enkele keer in het tuinhuisje bij Maarten, waar hij zijn eigen gamestudio had ingericht, door mij liefkozend Silicon Cabin genoemd. Wanneer we Lesley op school zagen, schoot ze meteen weer in haar rol van ijskoude Blair Witch Bitch, maar ik vond haar passie en creativiteit steeds bewonderenswaardiger. Ook leek het alsof haar wallen wat minder grauw werden en haar huid wat meer kleur kreeg. Misschien was het mijn beeld van haar dat langzaam wat meer bijkleurde – misschien begon ik gewoon meer het mens te zien achter haar imago.

We hadden afgesproken op de parkeerplaats aan het begin van het Wylerbos. Het was twee uur ‘s middags; de app stond nog niet ingesteld op ‘alleen na zonsondergang’. Toen ik aan kwam fietsen zag ik haar staan naast de picknicktafel. Het was februari, een koude dag, en grijze nevel hing als een sluier over de grond. Lesleys benen waren onzichtbaar – ze leek te zweven boven de mist. Ik zwaaide en zowaar ging haar arm ook een stukje omhoog. Terwijl ik mijn fiets tegen de picknicktafel zette, zei ik: ‘Jezus, heb jij het niet koud in dat jurkje.’

Ze haalde haar schouders op en zei droog: ‘Kou is gezond. Jij stelt je gewoon aan met je muts.’

Ik negeerde haar plaagstoot en zei: ‘Oké, let’s do this’, terwijl ik met mijn vuisten in de lucht bokste.

Lesley trok haar wenkbrauwen op en haalde een smartphone tevoorschijn uit een klein handtasje. ‘Oké Mike Tyson, let’s do this’, zei ze uitgestreken.

We gingen op pad en zagen op het beeldscherm het poppetje over een eenvoudige routekaart bewegen. Af en toe trilde de smartphone, als er paranormal activity in de buurt was. Het was een wandeling van drie uur. De schrikeffecten waren zorgvuldig over de route verspreid. Soms zaten er een paar vlak bij elkaar en soms, om de spanning op te bouwen, gebeurde er twee kilometer niets. De geesten zagen er nu nog uit als constructies van puntjes in de lucht. Lesley zou er later de animaties overheen plakken.

‘ShadowQuest,’ zei ik na een tijdje, ‘is dat niet wat?’

‘Valt af, al een metalband.’

‘Oké, kut. Nou ja.’

Een puntjesmonster zette met luid gegil de aanval in. Lesley swipete vijfmaal met haar vinger over het scherm. Het zuigende geluid van een espressoapparaat klonk; de geest verdween in de smartphone.

‘GhostHunter dan?’

‘Neuh. Is al een game. Best een matige trouwens.’

Ik zweeg. We wandelden over een zandpad met aan onze linkerhand heide en rechts een bos van zilveren berken. Een geest zweefde tussen de stammetjes. Ik trok de smartphone uit Lesleys handen en ploeterde minutenlang over de bosgrond om het kreng te vangen.

‘Heel ridderlijk’, was haar droge commentaar bij terugkomst.

‘Dus,’ zei ik terwijl ik uit hijgde, ‘wat vind je van PhantomChase?’

Twee opgetrokken wenkbrauwen: ‘Weer een van je slechte grappen?’

Ik besloot het even niet meer te proberen en concentreerde me op de route. Het Wylerbos was groter dan ik me herinnerde. Ondanks dat het drie uur `s middags was, kwamen we vrijwel niemand tegen.

‘Die tekeningen die je ons liet zien,’ zei ik na een tijdje, ‘daar zit echt ziek spul tussen. Hoe kom je daar op?’

Lesley bleef strak voor zich uit kijken, terwijl ze zei: ‘Verloren zielen. Mensen van wie het meest gestoorde deel overblijft na het overlijden. Daarom zien ze er zo uit – als de belichaming van hun trauma.’

‘Oké, ik snap het. Maar wat ik bedoel is: hoe verzin je die dingen, hoe kóm je er op?’

Lesley draaide haar hoofd naar me toe en keek me drie seconden uitdrukkingsloos aan. Het leek alsof het plots nog kouder werd. Kleine beestjes renden razendsnel langs mijn ruggengraat. ‘Ja dááág, echt niet hè’, fluisterde ik.

‘Wat kan ik zeggen Simon? I see dead people.’

Ik zweeg weer. Ieder ander had ik uitgelachen, maar om de een of andere reden klonk het uit haar mond geloofwaardig. De dingen die ze tekende, het was echt krankzinnig. Ik kon me niet voorstellen dat iemand dat zomaar zou verzinnen.

De smartphone trilde; achter ons hing een geest. Tien seconden later dook hij voor ons op.

‘Zie je nu dan ook iets?’

Lesley swipete over het scherm. ‘Absoluut’, zei ze.

‘Nu? Je ziet nu een geest waar de puntjes zijn?’

Haar mond krulde in een spottend lachje. ‘Ik zie een idioot die alles gelooft wat ik zeg.’

Het geluid van het esprosso-apparaat klonk weer; mijn eigenwaarde werd tegelijk met het spook opgezogen. ‘Ah verdomme, je hád me gewoon!’ riep ik. ‘Ik geloofde dus gewoon echt dat je...ah verdomme!’

Toen ik mezelf herpakt had, zei ze: ‘Dat is wat ik leuk vind Simon, mensen dingen laten geloven. Ik bedenk iets, ik teken het en dan animeer ik het. Helaas is dat niet genoeg.’

‘Hoezo “niet genoeg!” Je kunt supergoed tekenen!’

‘Ik kan ook goed animeren. Maar het is niet genoeg voor de kunstacademie. Daar willen ze dat je werk ook iets betekent. Maatschappelijke relevantie, weet je wel.’

‘Ach, maatschappelijke relevantie – die kunstenaars doen gewoon maar wat. Dat zwarte vierkant waar we het laatst in de les over hadden, van die Rus, Malevich of zo, daar zag ik ook niks in. Als je een zwarte pixel uitvergroot zie je hetzelfde, terwijl dat vierkant van hem wereldberoemd is!’

‘Het gaat om het verhaal dat je erbij hebt. Je moet mensen laten geloven dat wat je maakt betekenis heeft. Dan ga je vanzelf iets zien, zelfs in een zwart vierkant. Maar maak je geen zorgen: deze app is mijn toegangsticket tot de kunstwereld.’

‘Wat? Onze game?’

Lesley stopte. We stonden midden in het bos. De zon stond inmiddels laag en projecteerde de kale takken van de eiken als schaduwen op de grond. Kronkelende slangen leken rond Lesleys voeten te kruipen. Het was alsof ze oprees uit het kwaad. Een jong meisje, een beetje vreemd, maar toch vol zelfvertrouwen.

‘Denk je wel eens na over je smartphone, wat die met je doet?’ vroeg Lesley. Ze wachtte niet op antwoord. ‘We kijken heel de dag naar dat rare schermpje. Facebook, Instagram, nieuwsberichten. Mensen met perfecte lijven en perfecte levens, of nieuws dat speciaal op jouw bubbel wordt getarget. Mensen gaan denken dat ze ook zo’n perfect leven moeten leiden. Of ze gaan geloven in bizarre complottheorieën: de aarde is plat, van 5G krijg je Corona, weet ik veel. Of ze denken dat het leven om het kijken van kattenfilmpjes draait. Je smartphone vervormt hoe je de wereld ziet. Het projecteert monsters in de wereld die er helemaal niet zijn. Het fuckt met je hoofd.’

‘Wat!’ riep ik. ‘Dus daar gaat onze game over?’

Lesley knikte. ‘Daar gaat onze game over. De geesten zitten in je hoofd en je ziet ze alleen door het rechthoekje van je beeldscherm.’

‘Jemig, ik wist helemaal niet dat ik onderdeel van een kunstproject was.’

‘Het mag ook gewoon een game zijn. Dit is in ieder geval een verhaal waar ik bij de kunstacademie mee aan kan komen zetten. Mijn ticket naar binnen.’

Lesley begon weer te lopen. Ik bleef achter tussen de kronkelende slangen op de grond en dacht na. Een game die op het eerste gezicht om het vangen van geesten ging, maar die tegelijkertijd een metafoor was: mensen die de hele dag naar hun smartphone keken gingen dingen zien die er niet waren. Hoe ironisch dat er juist een game voor nodig was om dat duidelijk te maken – een game die je op je smartphone speelde.

‘Maar wacht,’ riep ik naar Lesley, terwijl ik achter haar begon te rennen, ‘willen mensen het nog wel spelen als het tegelijkertijd... als het ze tegelijkertijd een spiegel voorhoudt?’

Lesley grijnsde. ‘Wacht maar af, ik heb daar nog wel een paar ideeën voor.’

‘Zoals?’

‘Denk jij nou maar na over een goede naam, dan doe ik de rest wel’ – dat was het enige wat ze erover losliet.

Even later bereikten we het industrieterrein, waarvoor Maarten nog niets geprogrammeerd had. Erachter, bij de weg, wachtte mijn vader ons in zijn auto op. Twintig minuten later zette hij ons af bij het parkeerterrein. Toen ik mijn fiets van het slot haalde moest ik denken aan de verloren zielen waar Lesley over had verteld – de overblijfselen van mensen die nog als onverwerkte trauma’s rondzweefden. Lesley stond nog in mijn buurt en rommelde aan haar eigen fietsketting. ‘Wat vind je van Human Residue?’ vroeg ik.

‘Al een film’, zei ze zonder op te kijken.

‘Verdomme zeg, het wordt niks met die naam’, mompelde ik, terwijl ik met geweld mijn fietssleutel om probeerde draaien. Ik moest het slot nodig eens smeren. Iedere keer dat ik het kolereding niet open kreeg, ging ik het meer haten.

‘Wacht, wacht even!’ riep ik naar Lesley. Ze stond al over haar fiets, klaar om weg te rijden. ‘Remains of Hate?’

Ze knikte kort. Heel even leek het alsof ze glimlachte. Daarna stapte ze op haar fiets en reed ze de weg op. Ik keek haar na en zag hoe haar jurkje langs haar witte benen wapperde. Tijdens de wandeling was mijn respect voor Lesley nog meer gegroeid. Ik had er spijt van dat ik in het verleden lullig tegen haar gedaan had. Your mother sucks cocks in hell; het was bij nader inzien toch wel lomp om zomaar tegen iemand te zeggen.

In de maanden die volgden, concentreerde ik me op mijn examens. Maarten deed het programmeerwerk en Lesley de animaties. In feite had ik weinig meer toe te voegen en er gingen weken voorbij waarin ik amper over de app nadacht. Remains of Hate was inmiddels van werktitel tot officiële titel uitgegroeid. Op het laatste moment sleutelde Lesley de animaties erin, vlak voor de examens begonnen. Maarten en ik waren te druk om het meteen te proberen. Na het laatste examen zouden we een proefronde maken op de manier zoals het spel bedoeld was. Lesley, Maarten en ik, met één smartphone waarop de app alle andere functies op slot zette tot we het spel hadden uitgespeeld. Aangezien het inmiddels begin juni was en de zon laat onderging, spraken we om half elf af op het parkeerterrein.

Toen Maarten en ik aangefietst kwamen, stond Lesley er al. Haar witte nachtjapon lichtte op in het donker en deed haar weer even een horrormeisje lijken – de Lesley die ik van vroeger kende. Achter haar begon het bos; een zwart massief waar je geen hand voor ogen zag. Ik besefte dat de nacht het meeste werk zou doen. Onze game zou een angst zichtbaar maken die al in het duister lag besloten.

Maarten trok zijn smartphone tevoorschijn. ‘Jullie hebben niks bij je toch?’ checkte hij nog een keer.

Lesley en ik schudden ons hoofd.

‘Oké, daar gaat ‘ie dan’, en hij tikte het icoontje van Remains of Hate aan. Na een korte tutorial verscheen een kaartje in grijstinten. Een eenzame avatar stond aan het begin. Ik had het beeld al vaak gezien, maar op de een of andere manier leek het nu allemaal fris.

De eerste tweehonderd meter door het bos gebeurde er niets. We waren stil, vooral omdat we af hadden gesproken ons best te doen niet te veel te zeggen en de game zoveel mogelijk als nieuwelingen te spelen. En ook al wisten ik wat er komen ging, toch ging er een schok door me toen de smartphone plotseling begon te trillen. De camera ging aan; het bos verscheen op het scherm. Maarten bewoog met zijn arm om de geest in beeld te krijgen. ‘Ja, daar is...’ – hij stopte midden in zijn zin. Allebei staarden we ademloos naar het scherm. Een meter of tien van ons vandaan liep iets gigantisch. Een wezen gemaakt van rottende organen en etterend spierweefsel, deels bedekt door willekeurig aangebrachte lappen huid. Alsof al het afval uit het slachthuis aaneengegroeid was en zich had opgericht om in de wereld een geur van ontbinding en ziekte te verspreiden.

Maarten richtte de smartphone hoger. Het hoofd was een vervormde klomp waar vliegen omheen zwermden. Onder het vel bolden aders op en trilden pezen. Vanuit deze vleesmassa staarden twee kogelronde ogen recht naar ons. Ergens onder het midden scheurde alles open; uit een asymmetrisch gevormde mond klonk een laag, verbaasd gegorgel.

Het stopte vlak voor ons en boog zich over ons heen. Maarten had zijn scherm inmiddels helemaal omhoog gericht en keek het aan. Maden, wormen en andere smerige beesten krioelden rond zijn ogen.

‘Swipen man, kom op, swipen!’ riep ik. Als een bezetene begon Maarten met zijn vinger over zijn beeldscherm te wrijven.

Het wezen bleef ons in de tussentijd bestuderen alsof wij hier de vreemde verschijning waren. We waren gedwongen hem recht aan te kijken. Deden we dat niet dan konden we hem niet vangen – en ik werd me pijnlijk bewust van de kracht van dit mechanisme. Vijf minuten nadat de geest in de smartphone verdwenen was, klopte mijn hart nog in mijn keel. Ik had blij moeten zijn omdat ons spel zelfs op mij als maker zo’n verpletterende indruk maakte, maar ik kon alleen maar ‘Jezus...Jezus wat echt zeg’ fluisteren, terwijl naast me Maarten in alle toonaarden zweeg. Lesley, die ons van een afstandje bekeken had, zei ook niets, hoewel haar mond verried dat ze haar best moest doen om niet te lachen.

Nog amper van de schrik bekomen knalde een ijselijk gegil uit de boxjes. Tussen de berken flitste iets voorbij. Even later verscheen het achter ons, te kort om goed in beeld te krijgen. Maarten draaide om zijn as en was steeds te laat.

‘Geef mij dat ding’, zei ik en ik griste de smartphone uit zijn handen. Een moment later kreeg ik een jonge vrouw in beeld. Ze stond doodstil voor ons, een bosnimf met een ivoorwitte huid, donker, glanzend haar en een vriendelijke uitdrukking. ‘Dit kan haar toch niet?’ – haar fijne glimlachje barstte open en werd een enorme muil vol blikkerende tanden. Het gegil klonk weer en ik zou zweren dat ik haar hete adem op mijn gezicht voelde. Ik swipete tweemaal – te weinig om haar te vangen. Ze verdween weer tussen de bomen. Het enige wat ik kon doen was wachten tot ze weer bij ons in de buurt verscheen. Een kat-en muisspel waardoor ik voortdurend op scherp stond. Je wist nooit wanneer ze voor je opdook en haar kaken open sperde. Het duurde vijf minuten voordat ik haar te pakken had. Al die tijd keek Maarten over mijn schouder mee, met hese stem aanwijzingen fluisterend als ‘kijk uit’ en ‘daar is ze!’

We liepen verder langs een heideveld, Maarten en ik steeds afwisselend met de smartphone in de hand en Lesley een meter of twee achter ons. Ze had nog niets gezegd sinds we de eerste geest tegengekomen waren en alleen geknikt toen Maarten met trillende stem een compliment voor de animaties had gegeven. Op haar gezicht lag echter steeds een mysterieus glimlachje.

In de verte fonkelde iets boven het veld. Lichtblauwe lichtjes die als vuurvliegjes door de lucht gingen. We wachtten en zagen een gestalte dichterbij komen in een aura van hetzelfde, buitenaards aandoende licht. De spanning zat hem dit keer in de traagheid van het wezen. Langzaam kregen we zicht op een jongen van onze leeftijd, overgroeid met paddenstoelen en zwammen die lichtgevende sporen in de lucht verspreidden. Hij lette nauwelijks op ons, liep alleen traag voorbij en hulde ons in een nevel van zijn sporen. Al snel zagen we geen hand voor ogen meer en moesten we hem vangen terwijl we door het blauwe licht waadden. Even later keken Maarten en ik elkaar knipperend aan. Onze ogen waren overbelicht; de nacht om ons heen was nu echt aardedonker.

We gingen verder en vergaapten ons steeds aan de bizarre wezens die uit de duisternis tevoorschijn kwamen. Aan een dikke boomtak hingen twee jongetjes aan stroppen. Degene die het laagste hing hield zichzelf in leven door zich aan het been van degene vlak boven hem vast te houden, wat tot resultaat had dat zijn lotgenoot alleen maar sneller werd gewurgd. De onderste overleed even later alsnog – waarna ze beiden hun ogen weer openden en hun doodsstrijd opnieuw begon. We staarden naar het proces met een morbide fascinatie. Ik vroeg me af tot in welke lugubere dimensies Lesley met haar fantasie kon reiken.

Tien minuten later kwamen we een Engelse soldaat uit de Tweede Wereldoorlog tegen. Hij hield zijn darmen in zijn handen en mompelde iets onverstaanbaars. Toen hij dichterbij kwam zagen we dat de achterkant van zijn hoofd was weggeslagen, zodat zijn brein als een enorme, aangevreten braam naar buiten puilde. ‘Can you kill me please?’ vroeg hij ons. ‘I’m so sick of being dead, can you please kill me?’ Met een knoop in onze maag gaven we gehoor aan zijn verzoek.

Het gekrijs van een uil deed Maarten en mij verstijven. Beiden twijfelden we aan de echtheid – of het uit het bos of uit de wereld van Remains of Hate kwam. Tijd om erover na te denken was er niet, want een groepje peuters begon kriskras door ons heen te rennen. Ze speelden tikkertje en van het ziekelijke gegiechel dat ze daarbij lieten horen kreeg ik overal kippenvel. Hun gezichten waren mismaakt: scheve, samengeperste hoofden waar de ogen als ijsbolletjes uitpuilden. Ik probeerde ze zo snel mogelijk in de smartphone te vangen, maar toen ik mijn arm opzij slingerde om er eentje in beeld te houden, sloeg ik ergens tegenaan.

‘Au, godver!’ riep Maarten. Hij greep met zijn hand naar zijn neus. Bloed drupte over zijn lip en op zijn shirt.

‘Oh shit, sorry man!’ riep ik, terwijl de giechelende peuters nog steeds om ons heen renden. ‘Lesley, heb jij een zakdoek?’

Maarten zakte op zijn knieën en jammerde zachtjes.

‘Lesley?’ riep ik nog een keer.

Het bospad achter ons was leeg. Ik keek om me heen, maar Lesley was nergens te bekennen.

We waren een eind teruggelopen om Lesley te zoeken. Misschien dat ze achter was gebleven en een verkeerde afslag had genomen of ergens was gaan zitten. Inmiddels strompelden we over een pad dat niet op onze kaart stond. De beuken om ons heen schermden ieder spoortje licht af. Ik vroeg me al een tijdje af of het überhaupt wel een pad was. De lucht was vergeven van de geur van rottend blad en onze voeten zakten steeds dieper in de bosgrond weg.

‘Heb je dan geen idee waar we zijn?’ vroeg ik aan Maarten. ‘Jij hebt die kaarten toch gemaakt? Je moet toch een beeld van het gebied hebben?’

‘Ik ben hier nooit geweest eigenlijk’, zei Maarten zacht. ‘Alles wat ik nodig had stond op Google Maps. Het ziet er allemaal anders uit als je hier echt staat.’

Ik stopte met lopen. ‘Luister, dit zit me helemaal niet lekker man. We weten niet waar we zijn, Lesley is kwijt en het is midden in de nacht. Kun jij de game niet hacken of zo?’

In plaats van antwoord te geven op mijn vraag riep Maarten: ‘Shit, hij trilt! Er is een geest hier!’

‘Vang hem dan, snel!’ riep ik. ‘Dan krijgen we een stukje kaart!’

Maarten begon te rennen in de richting van de geest. Ik kon hem amper zien, maar probeerde het schijnsel van de smartphone door het bos te volgen. Al snel was ieder gevoel van een pad verdwenen. Ik struikelde over een tak, viel en toen ik opkrabbelde was het licht al tientallen meters van me vandaan. Als een dwaallicht danste het tussen de bomen door, tot ik het nauwelijks meer zag. Ik begon weer te rennen en deed mijn mond open om te roepen dat Maarten moest wachten, dat hij me hier niet alleen moest laten.

Of ik ook geroepen heb weet ik niet meer. Ik weet alleen dat ik later mijn ogen opendeed in een pikdonker bos en hoofdpijn had. Mijn voeten lagen verstrikt in de wortels van een boom. Maarten was nergens te bekennen.

Op mijn voorhoofd had ik een bult.

Wat volgde herinner ik me als een waas. Zo’n nare droom die van waanzin aan elkaar hangt en waaruit je normaal gesproken opgelucht wakker wordt – alleen was dit geen droom. Een tocht op de tast tussen de bomen door, hopend dat ik de goede kant opging, dat ik niet in kringetjes liep en bij het aanbreken van de morgen nog steeds verdwaald zou zijn. Een groep everzwijnen die ik in hun bezigheden verstoorde en die gillend langs me renden, terwijl ik in paniek mijn zakken afzocht naar de smartphone die Maarten meegenomen had en tegelijkertijd besefte dat je everzwijnen niet weg kon swipen. Ze renden door en lieten mij achter in een lijf waarin alles slap geworden was – op mijn zenuwen na. Die waren de strakgespannen snaren geworden die mijn lichaam omhoog hielden; ik was een marionet die door zijn eigen angsten werd bestuurd. Bij iedere ritseling in de struiken, iedere vogel die riep of ieder takje dat brak, begon mijn lichaam als vanzelf te rennen. Aan het begin van de nacht had onze game het grootste deel van mijn koelbloedigheid opgebruikt. Nu was ik vrijwel niets meer; een willoos wezentje in een bos vol bedreigingen.

Ik bereikte een pad en besloot maar een richting te kiezen. Op een open plek in het bos bestudeerde ik een ogenblik de sterrenlucht in de hoop me daarop te kunnen oriënteren. De sterren die ik tussen de wolken door kon zien, dansten voor mijn ogen. Ik besefte dat ik te veel pijn had om helder na te denken. Lopen dan maar, doorploeteren tot ik iets tegen zou komen wat ik kende. Mijn hoofd bonsde en ik had het gevoel dat er iets in mijn schedel groeide dat er niet hoorde. Een van de sporen die de jongen met de paddenstoelen in de lucht verspreid had; een splijtzwam die nu parasiteerde op mijn hersenen en langzaam mijn schedeldak zou lichten, tot de boel er net als bij de Engelse soldaat uit zou bulken en ik de stukken bot met mijn handen op hun plek moest houden.

Ik vroeg me af waar Maarten was, maar vooral Lesleys verdwijning was een raadsel. We hadden eerst gedacht dat ze ergens was gaan zitten en in slaap gevallen was, maar inmiddels had het idee dat Lesley een spel met ons speelde de overhand genomen. Ik realiseerde me dat ik na driekwart jaar samenwerken bitter weinig van haar wist. Was het verhaal over de kunstacademie waar? Had ze een sterfgeval van dichtbij meegemaakt? Kwamen de geesten uit haar fantasie – of zag ze echt meer dan wij zagen? Lesley had het vermogen waarheden en leugens door elkaar te smijten en je steeds op het verkeerde been te zetten. Toch kon ik niet doorgronden waarom ze ons dit aan zou doen.

Soms moest ik stoppen omdat ik wazig zag. Dan wachtte ik een paar minuten met gespitste oren, hopend dat mijn zicht snel terug zou keren. Tijdens die momenten maakten mijn gedachten overuren. Ik zag mezelf al dwalen door het Wylerbos, half blind en half krankzinnig, tot ik van uitputting in zou storten en de zwijnen zich aan mijn ingewanden tegoed zouden doen. Vervolgens zou ik, de geest van Simon, uit mijn stoffelijke resten opstaan en als de energetische afdruk van mijn doodsstrijd door het Wylerbos ronddolen, op de voet gevolgd door een horde everzwijnen met zwart glimmende ogen die ik een feestmaal serveerde van dunne darm, lever en alvleesklier; een banket dat eindeloos uit mijn buikholte bleef bruisen en tussen mijn benen door over de grond sleepte.

Zulke gedachten vervaagden weer naarmate mijn zicht scherper werd. Steeds zette ik opnieuw de pas erin, tot ik een poos later het oude spoor vond. Ook al had ik me weinig met de kaartjes en de route bemoeid, dit kon ik me nog herinneren. Het had gediend om een van de fabrieken te bevoorraden en werd sinds lang niet meer gebruikt. Opnieuw moest ik voor een kant kiezen, maar omdat ik wist dat we het niet eerder gekruist waren, kon het alleen maar links zijn. Een tijdlang liep ik over de begroeide bielzen en hoopte ik dat ik het bij het juiste eind had. Ik twijfelde tot het moment dat ik de ijzeren poort bereikte. Het was zo donker dat ik het pas herkende toen ik eronder stond. Voor me lag het industrieterrein. Pikzwarte, vierkante structuren tekenden zich tegen de nachtlucht af. Een plek waar geen mens zich na zonsondergang nog wilde wagen.

Glas knerpte onder mijn schoenzolen terwijl ik tussen de oude loodsen liep. Achter het terrein liep een bosweg. Mogelijk kon ik daar een lift krijgen, maar misschien zou er urenlang niemand rijden. Het moest inmiddels diep in de nacht zijn. Om me heen hoorde ik gescharrel en soms een hoog, ijl geroep. Ratten, vogels – geesten? Soms meende ik bewegingen te zien; schimmen die om me heen draaiden en plots onzichtbaar werden. Het was alsof ik afdaalde in de wereld van Lesley. Wanneer ik stopte met lopen en me focuste verdween alles, dan was de nacht weer stil, bewoog er niets en was dit alleen een verlaten industrieterrein. Wanneer ik een paar stappen deed begon het weer. Iemand floot een onheilspellend deuntje dat weerkaatste tussen de loodsen; een van de mismaakte peuters rende giechelend achter me langs; de bosnimf blies plagerig in mijn oor; achter een raam zag ik blauwe sporen twinkelen. Alles was ongrijpbaar, zoals Lesley ongrijpbaar was gebleken. Een mysterie waar ik steeds dieper in verdwaalde.

Achter het lege venster van een loods bleven de blauwe twinkelingen hangen. In de gevel hing een zware deur scheef in het kozijn. Ik zag nu steeds duidelijker een schijnsel van binnen komen. De twinkelingen waren van dichtbij gewoon witblauw licht dat tegen de muren flakkerde. Met ingehouden adem ging ik door de deuropening. Een smerig matras lag op de grond, omringd door lege bierblikjes. Midden op het matras, met zijn rug tegen de muur, zat Maarten. Op zijn shirt zaten strepen bloed. Hij zag me niet, maar staarde naar de smartphone, die hij met snelle rukjes van zijn hand door de lucht bewoog en volgde met zijn hoofd.

‘Maarten?’

Hij reageerde niet en bleef geconcentreerd de smartphone bestuderen, koortsig op zoek naar een bedreiging.

‘Maarten!’

Hij schrok, draaide zijn hoofd bij en keek me recht aan. Zijn ogen waren groot als schoteltjes.

‘Simon...’ zei hij met verkrampte stem. ‘Simon ze is in de buurt!’

Ik hurkte naast hem en vroeg: ‘Wie is in de buurt? Heb je Lesley gezien?’

Hij gaf geen antwoord, maar begon het scherm weer obsessief heen en weer te bewegen. Ik trok de smartphone uit zijn handen en riep: ‘Rustig Maarten! Het zit allemaal in ons hoofd man! Het zit allemaal’ – op dat moment begon de smartphone weer te trillen.

*

In de loop van de ochtend werden we door twee agenten gevonden. Ze sloegen dekens om ons heen, zetten ons achter in de auto en reden ons terug naar huis. We zwegen toen ze ons vroegen wat er was gebeurd.

Thuis wiste Maarten alle bestanden van Remains of Hate. Van Lesley hoorden we niets meer. Ze was zelfs niet op de diploma-uitreiking, een paar weken later. En niemand wist precies waar ze woonde. In de lucht opgelost, als het spook dat ze was.

Maarten en ik spraken af elkaar te bellen. We gingen beiden in een andere stad studeren, hij ICT en ik Nederlands. Gek genoeg pakte hij noch ik de telefoon op – tot gisteren, een halfjaar nadat alles was gebeurd. Ik zat inmiddels op kamers, waar ik mijn best deed me te concentreren op mijn studie. Echt lukken wilde dat niet – sinds gisteren al helemaal niet meer. Het artikel speelt steeds door mijn hoofd. Het was een interview met een jonge kunstenares, ene Lesley White.

Toen ik zes was zag ik mijn moeder overlijden na een ernstig ongeluk. Sindsdien zie ik geesten om me heen. Als ik `s nachts in bed lig en naar de muur van mijn slaapkamer kijk verschijnen ze. Ze druipen een voor een uit dat zwarte vierkant en bestoken me de hele nacht. Remains of Hate gaat over het bestrijden van dat soort demonen. Je richt je smartphone op de duisternis en daar zie je de dingen die je liever niet wilt zien – de dingen die ik iedere nacht zie. Maar goede kunst heeft meerdere gezichten. Je kunt Remains of Hate ook gewoon als een horrorgame spelen – of er iets anders in zien. Misschien zijn de geesten wel onderdelen van je slechte eigenschappen, trauma’s of angsten. Misschien zijn het de fouten uit je verleden die je achtervolgen. De speler mag zelf op zoek gaan naar de diepere lagen in Remains of Hate. Probeer ook in de duisternis te kijken en maak een verhaal van wat je ziet. Ik nodig iedereen uit het te spelen. De game is gratis; je krijgt voor niets toegang tot mijn wereld.

Lesley moet de game in het geniep hebben opgeslagen. Al die tijd waren Maarten en ik slechts knechtjes die haar hielpen bij het bespannen van haar weefgetouw. Nu heeft ze schaduw over schaduw geweven, tot ze zelf een kunstwerk heeft gemaakt dat zijn duistere armen naar de kijker uitstrekt. Iedereen kan in het zwart zijn angsten vinden – maar wie wil daarnaar op zoek? En zijn de verhalen die ze rondom Remains of Hate spint niet allemaal leugens, zoals ze ons al die tijd heeft voorgelogen?

Lesley White, het spook van de school, is nu ijler dan ooit. Iemand op wie je nooit grip gaat krijgen, die je altijd in het niets van leugens en bedrog laat grijpen.

Er staat maar één ding in het artikel waarvan ik geneigd ben het te geloven. Eén ding waarvan ik denk: Simon, je had destijds beter moeten weten. Je kunt zulke dingen niet zomaar tegen iemand zeggen. Misschien dat ik dan nu niet iedere nacht in de duisternis zou staren en...

Toen de smartphone begon te trillen heb ik hem van me af gegooid. Hij stuiterde tegen de muur en kwam op de grond terecht. Het scherm brak in stukken op het beton. Maarten en ik keken toe hoe er iets uit die barsten droop. Was het echt, was het onze waanzin – ik weet het nog steeds niet. Misschien was het een overblijfsel van Lesleys haat voor ons. Maar we zagen het allebei, dat is een ding dat zeker is. Uit dat schermpje werd iets geboren in deze wereld, of in ieder geval in onze hoofden.

Zelfs nu, terwijl ik op mijn studentenkamer zit en dit achter mijn bureau op papier probeer te zetten, kan ik het zien. Ze verschijnt altijd pas als de zon is ondergegaan en alles donker is. Een vrouw van rond de dertig met lang, zwart haar en een bleke huid. Ze zit tegen de muur van mijn studentenkamer en kijkt me verbitterd aan. Haar gezicht lijkt op dat van Lesley – maar ze is het niet. Wel draagt ze eenzelfde soort witte jurk, hoewel op deze enorme bloedvlekken zitten. Haar linkerarm hangt als een levenloos ding aan haar lijf, alsof een reus er een enorme ruk aan heeft gegeven. Onder haar knie steekt een botpunt door de huid – dezelfde reus die haar been als een luciferhoutje gebroken heeft. Een opgezwollen tong steekt over haar scheefgezakte onderkaak, in het vlees hangen twee gebroken voortanden.

Toch is de vrouw in staat om tegen me te fluisteren: ‘Weet jij hoe het in de hel is Simon? Nee? Nou, we hebben de hele nacht. Laat ik het je uitleggen...’

Vuurvlieg

Isabelle Plomteux

Zoals zo vaak hier op de kliffen regende het. Het was niet meer dan wat gedruppel, dat plagerig tegen je helm tikte en je mantel deed ruiken naar het dier waarvan je de vacht geleend had. Maar als je er maar lang genoeg in rond reed, werd je alsnog even kletsnat als de pijnbomen rondom je.

En dat was precies wat Cole was. Nat en moe. Het zag er niet naar uit dat het gemiezer snel zou ophouden. Boven de oceaan hingen dik opeengepakte wolken.

Hij likte het zout van zijn lippen en glimlachte. Ondanks alles was hij blij weer hier te zijn, in deze natte uithoek van het rijk. Nergens anders waren de bomen zo hoog, het gras zo weelderig diepgroen en de magie zo sterk als hier, op het schiereiland dat de westelijke oceaan van de kalmere wateren van de binnenzee scheidde. Alleen dat niet aflatende geplens…Hij zuchtte. De wolf in hem zuchtte mee. Rennen, gaf hij door.

Straks, broeder. Er was dan wel niemand in de buurt die hen kon betrappen als Witt Coles lichaam verliet, Cole had geen zin om plat op zijn rug in de modder te eindigen.

Mira, de voskleurige merrie die hem al dertien jaar op haar rug verdroeg, was niet meteen dol op zijn wolvenkant. De kans was groot dat ze Cole afwierp en alleen op huis aankoerste als ze merkte wat hij in het zadel uitspookte. Gelukkig was dat schijnbaar niet het geval.

Traag maar zeker klom ze verder naar boven, slalommend door de plassen op de bosweg.

In de verte doemde hun eindbestemming uit de mist op: de burcht van de Verzoenersorde. Als een gebalde vuist torenden de zwarte muren boven het woud, het water en de rotsen uit.

Vijf jaar was het nu zijn thuis. Hun thuis. Van mens, verboden wolf en paard. De eerste keer dat hij de hoog oprijzende torens van hieruit had gezien, was hij even nat geweest en bitter gestemd. Bitter dat de hoofdkapitein van de koninklijke wacht voortaan als boodschappenjongen van de teruggetrokken Verzoenersorde verder moest. Maar het was het enige wat erop had gezeten.

Toen zijn slagzwaard steeds zwaarder doorwoog en zijn speer steeds minder ver reikte, had de koning Cole het pensioen aangeboden waar iedere Rinkapitein recht op had: een functie in de legeradministratie.

Maar hoe fijn zijn gewrichten het vooruitzicht ook vonden, hij had het risico niet durven nemen. Als hij permanent in de barakken verbleef, was het een kwestie van tijd voor iemand achter het bestaan van zijn wolf kwam.

Dan werd hij alsnog zonder twijfel overgedragen aan de Crest. Wat die rabiate magiehaters hem en zijn witte wolf zouden aandoen, daar wilde hij niet eens aan denken. Want Cole geloofde niet alleen, hij was.

Als samensmelter was zijn wezen doortrokken van magie. Het bloed van de Eerste zelf stroomde door zijn aderen. Een geschenk had zijn grootmoeder het genoemd. Tegenwoordig was het eerder een vloek.

In een sombere stemming had Cole de lange reis hierheen gemaakt. Tot hij het schiereiland was opgereden. Met een ruk was hij rechtop in het zadel komen zitten. De grond onder Mira’s hoeven gonsde van de magie. Net als de donkere muren die boven de laatste klif uitrezen.

Hij was spontaan beginnen lachen. Zijn wolf had het uitgeschreeuwd van vreugde. Ternauwernood had Cole kunnen beletten dat Mira steigerde.

Broeders. Mijn broeders. Ze zijn hier. Roep ze Cole, roep de troep.

Nog steeds lachend was hij afgestegen. Op veilige afstand van Mira had hij zijn mond opengesperd.

Witts lokroep, hun lokroep had zich om de wuivende dennen geplooid. Wij zijn hier. Wij zijn thuis.

In het woud hadden een tiental wolvenstemmen zich verheven. Vragend, maar ook verheugd.

Deze nacht zou zijn wolf hem net als toen verlaten en met zijn broeders rennen. Pas tegen het ochtendgloren zou hij terugkeren.

Cole had nog steeds geen idee of de Verzoeners die de oude burcht bewoonden werkelijk niet wisten wat zich onder hun neus afspeelde, of dat ze vakkundig deden alsof hun neus bloedde. Het was zijn zorg ook niet. Hij was heel tevreden met zijn huidige leventje. En zijn wolf ook.

Met een klakje van zijn tong spoorde hij Mira aan. Zo langzamerhand zeurde elke spier die hij kende en ook een paar waarvan hij vergeten was dat hij ze had. Hij rolde met zijn natte, naar schaap ruikende schouders en schudde zijn armen los.

De zon was net niet onder toen hij met rammelende maag het binnenplein opreed. Achter hem, in het bos, steeg een tevreden gehuil op. Hij draaide zich om in het zadel en ving nog net een glimp op van een witte pluimstaart die tussen de bomen verdween. Glimlachend steeg Cole af.

Nog voor hij Mira naar de stallen kon leiden, kwam de ordeprefect op hem afgestapt. ‘Colenius. Kom je naar me toe zodra je merrie afgezadeld is? Ik heb een nieuwe opdracht voor je.’

Cole onderdrukte een vloek. Hij had gehoopt op een paar dagen rust terwijl Witt in het woud ronddartelde, rust die hij grotendeels in de warmwaterbronnen in de kelders van de burcht had willen doorbrengen. De Eerste wist dat zijn lijf dat meer dan nodig had.

Nadat hij Mira met een welverdiende portie hooi achtergelaten had, liep hij de grote hal van de burcht binnen. Onopvallend controleerde hij of zijn brede, leren polsbanden nog wel goed zaten. Zijn wolf mocht dan op dit moment door het bos rennen, Cole droeg nog steeds zijn merktekens. Twee witte bontstrepen omsloten zijn armen, iets boven de pols.

‘Deze kant op.’ De prefect hield de deur van de ontvangstkamer voor hem open.

Verbaasd stapte Cole naar binnen. Wat was er zo dringend dat hij niet eerst langs de keuken kon? Hij stierf zo langzamerhand.

Net als de rest van de Verzoenersburcht was de ontvangstkamer sober ingericht. Een stevige tafel, een paar stoelen, meer stond er niet. Bij de knetterende haard in de muur achter de tafel zat een tengere gestalte in een rafelige vissersmantel op een kruk. Met zijn rug naar Cole staarde de bezoeker in de vlammen.

Vragend keek Cole de ordeprefect aan.

De oude man kuchte beleefd. ‘Uwe hoogheid? Dit is de man waar u naar vroeg. Colenius Derin, voormalig Rin-hoofdkapitein.’

Hoogheid? Cole verstarde.

Hun gast draaide zich om. Met zijde bedekte vingertoppen schoven de vochtige kap van de vissersmantel terug. Het was alsof Cole een stomp in zijn hongerige maag kreeg.

Het was vijf jaar geleden dat hij die paarse handschoenen nog gezien had. Maar hij wist precies van wie ze waren. Voor hem op het ruwe krukje zat de enige vrouw in het rijk die paars mocht dragen: de troonsopvolgster, Aneirin van Rimmerselde. Het stille meisje dat hij meermaals samen met zijn mannen had bewaakt.

In die paar jaar dat hij haar niet meer had gezien, was ze verandert in een jonge vrouw. Een bleke vrouw, met donkere kringen onder haar ogen. Wat deed ze hier? Hij zou moeten wachten tot ze het hem zelf vertelde. Het hofprotocol verbood hem erachter te vragen. Onbeholpen maakte hij een buiging. ‘Prinses.’

Ze kwam overeind. ‘Kapitein Derin. U kent me nog.’

De kap van haar vissersmantel gleed verder weg. Donkere haren, even zwart en golvend als die van haar in het kraambed overleden moeder, buitelden over haar rug. Hoe oud zou ze nu zijn? Zestien? Zeventien?

‘Mijn vader heeft het nog vaak over u gehad na uw vertrek. Hij had niets dan lof voor u.’ Een schaduw van een glimlach gleed over haar witte gezicht.

‘Blij dat te horen.’ Inwendig fronste hij. Er was iets helemaal mis, maar wat? Het speet hem dat hij zijn wolf aan het woud had overgedragen. Zonder zijn dierlijke zintuigen was hij een heel eind blinder en stommer.

Dommer, spotte een stem in zijn hoofd.

Witt? Hij was nog niet ver als hij Coles gedachten kon opvangen. Kom terug. Nu.

Wat? Waarom?

‘Ik wil dat u me leert vechten, hoofdkapitein. Dat u een Rin van me maakt.’

Hij kon niet meer dan de prinses aanstaren. Hij had het vast verkeerd verstaan.

Nu meteen.

Al goed.

‘Als u er nog was geweest, was mijn vader vast niet…niet…’ Haar stem brak.

Dat vervloekte protocol kon de maan kussen. ‘Wat is er gebeurd?’

De prefect keek hem geschokt aan. ‘Twee dagen geleden is onze koning helaas…’

‘Mijn vader is dood, kapitein. Vermoord.’

Woede vlamde in hem op. ‘Wie?’

‘Leden van de paleisgarde.’ Ze spuwde de woorden uit. ‘De troon is nu in handen van mijn oom, Valerin.’

Dat verbaasde hem niet zo erg als had gemoeten. De jongere broer van de koning was altijd al een slang geweest. Dit was een ramp voor het rijk. Valerin dacht maar aan een ding: zichzelf. Een leger, er moest zo snel mogelijk een leger op been gebracht worden. Maar wie kon hij nog vertrouwen? Hij zou dit heel voorz….

‘Kapitein? Hoorde u wat ik zei?’

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Valerin. Valerin heeft de troon.’

‘Toch voor de komende drie maanden.’

Drie maanden? Hij wist niet of hij op die tijd voldoende manschappen bij elkaar kon krijgen. Bovendien kwam de winter eraan. Rimmerselde was het meest noordelijke van de twaalf rijkseilanden. De stormen waren er meedogenloos. Valerin zou niet eens hoeven vechten om de troon te behouden, dat zou de zee wel voor hem doen. Die smeerlap had het slim gespeeld. ‘Zes maanden. Minstens. Het spijt me.’

Tot zijn verrassing knikte ze. ‘Tot die conclusie waren mijn adviseurs en ik ook gekomen. Daarom hebben we wat anders bedacht: Eerwraak.’

‘Eerwraak?!’ Als haar raadgevers met niets beters op de proppen konden komen, waren ze geen stuiver waard. Om wettig te zijn, moest de eer van het slachtoffer gewroken worden in de zaal van de wraak op Rimmerselde. Enkel rechtstreekse verwanten mochten de moordenaar of moordenaars in een duel confronteren. En Aneirin was enig kind.

‘Drie maanden van nu.’

Vandaar haar vraag om een Rin van haar te maken. ‘U bent gek.’

De prefect hapte naar adem.

Cole wist dat hij te ver ging. Maar dit was waanzin en hoe sneller ze dat inzag, hoe beter. Al was hij klein en niet uitgesproken gespierd, Valerin was een geoefend militair. ‘Hij zal u met de grond gelijk maken.’

Het vuur in haar ogen kon zich meten met dat in de haard. ‘De eilandenraad heeft het wraakcontract al bekrachtigd, kapitein. Op midwinter sta ik tegenover de moordenaar van mijn vader en eis ik zijn eer en zijn leven op. De vraag is alleen hoe ik dat doe. Niet of ik het doe.’

Achter zijn slapen kwam een meedogenloze hoofdpijn opzetten. ‘U bent niet bepaald dom, u moet toch weten dat u…’

Bijna daar.

De prinses draaide zich van hem af. ‘U bent even duidelijk als bruut. Vader prefect, staat uw aanbod nog om hier de nacht door te brengen?’

‘Na… natuurlijk, uwe hoogheid.’ Hij liep met haar mee naar de deur.

Allemachtig. ‘Waarom ik?’

Met kaarsrechte rug draaide ze zich om. ‘Omdat ik iemand nodig heb die me zegt waar het op staat.’ Een flauwe glimlach verscheen om haar mond. ‘U hebt net bewezen dat u dat heel goed kunt, kapitein. En zoals ik al zei: niemand kon vechten zoals u. Maar ik ga u niet dwingen.’

Het begon hem te dagen. ‘Er zijn helemaal geen raadgevers meer, is het wel? U staat alleen.’

Ze aarzelde even, knikte toen. ‘Ze vertrappelden elkaar bijna, zo gehaast waren ze om voor de nieuwe heerser te buigen. Ik moest iets bedenken om het rijk te redden en mijn vaders dood te wreken. Iets wat geen leger of steun vereiste.’

Cole bracht zijn armen samen. ‘Wel, dat wilde plan van u heeft ons drie maanden opgeleverd. Ik stel voor dat we die zo goed mogelijk gebruiken.’

Haar stijve schouders zakten in. ‘U…u doet het?’

Hij knikte. Hij zou het zichzelf nooit vergeven als hij er niet alles aan deed om haar in leven te houden. En niets verbood hem om tegelijkertijd troepen samen te brengen, toch? ‘Welke wapens zijn er uitgeloot?’

‘Bijl en stok.’

Geen zwaard, dank de Eerste. ‘Prima, rekruut.’ Zijn luide stem verraste ook hem. ‘We beginnen bij zonsopgang. Binnenplein. Zorg dat u er bent.’

Haar mond ging open en toen weer dicht. ‘Verder nog iets…kapitein?’

Ben er.

Ik kom.

Zijn ogen gleden over de met oesterparels afgezette jurk die onder haar vissersmantel uitstak. ‘Doe een broek aan. En vlecht uw haar.’

Ze klemde haar lippen op elkaar en knikte.

Iets voor zonsopgang liepen mens en wolf samen het binnenplein op.

Ze is er.

Met haar rug naar hen toe stond ze naast de overdekte waterput in de rechterhoek van het plein, onder de enige loofboom op het eiland. De hoge tarisk strooide zijn vallende bladeren over haar tengere gestalte uit.

‘Morgen, rekruut.’

Ze veegde een geelrood blad van haar schouder en draaide zich naar hen om. ‘Morgen, kapitein.’

Cole knipperde met zijn ogen. Haar lange haar was verdwenen. Ze had nu een kort kapsel, dat alle kanten uit piekte. Haar ogen waren roodomrand, maar stonden vastberaden.

Ach meisje. Ze had een broek aangetrokken, zoals hij gevraagd had, al was ze nog iets te wijd naar zijn zin. Verder droeg ze een stevig, warm jak en…haar zijden handschoenen. Hij had haar eigenlijk nooit zonder gezien, maar nu zou ze toch een uitzondering moeten maken. ‘Dat gaat niet werken, hoogheid.’ Hij wees naar haar vingers. ‘Die dingen moeten uit.’

Haar koninklijke kin ging de lucht in. ‘Waarom?’

Hij weerstond de neiging om te zeggen ‘omdat ik het wil’ zoals zijn leermeester zou hebben gedaan. ‘Wel, om te beginnen, als iemand hun kleur ziet, zal hij meteen weten dat u…u bent. Verder, die dingen glijden. Zo kan u geen stok hanteren, laat staan een bijl. In het begin zal u uw handen bovendien vaak met krijt moeten insmeren, voor een betere grip. U bent toch niet bang voor een paar blaren?’

Ze beet op haar lip. ‘Nee.’

‘Wat is dan het probleem?’

‘Ik heb mijn handen verbrand, kapitein.’ Ze keek strak voor zich uit. ‘Toen ik een jaar of vier was. Ik…mijn huid is…’

Dat had hij niet geweten. ‘Ik begrijp het.’

Ze liegt.

Hij fronste. Weet je dat zeker?

Natuurlijk.

Wat voor reden kon ze in hemelsnaam hebben om over een paar handschoenen te liegen? Hij liet het zo, voorlopig. Ze zou al genoeg op haar bord krijgen vandaag. Hij reikte in de zak van zijn oude kapiteinsvest en stak haar zijn eigen handschoenen toe. ‘Hier. Tot ik een paar vind dat u beter past.’

Ze liet haar handen in het verweerde leer glijden. Zonder haar eigen handschoenen uit te trekken.

Witt gromde zachtjes.

We zoeken het later wel uit. ‘We beginnen met de stok, prinses. En daarna gaan we rennen.’ Beter gezegd, zij ging rennen en Witt en hij gingen toekijken. Cole was nog steeds stijf van gisteren.

‘Rennen?’

‘Les één als u wilt leren vechten als een Rin. De energie om weg te dansen van een gevecht dat u niet kan winnen zal u in leven houden.’

‘Tot ik wel kan winnen.’ Ze knikte. ‘Stok. Wat moet ik doen?’

Hij liep naar de muur, waar hij een uurtje geleden vier van zijn vechtstokken klaargezet had, van kort naar lang. ‘Kies er maar een uit.’

Ze koos voor de langste.

Hij grinnikte. Hij had net hetzelfde gedaan, jaren geleden. Hij wipte de stok ernaast met zijn voet omhoog en greep hem vast. ‘Goed, om te beginnen…’

Aan het eind van de dag kon Aneirin – net als hij trouwens – nog nauwelijks lopen, maar ze liet zich niet kennen. Met opgeheven hoofd sloeg ze de gang in naar haar kamer. De prefect had haar in een afgelegen deel van de burcht ondergebracht, ver van de andere Verzoeners. Cole had zijn spullen naar het vertrek ernaast verhuisd. ‘Zonsopgang,’ riep hij haar na.

‘Jawel, kapitein.’

Zelf zou hij zo meteen ook zijn bed moeten induiken, wilde hij dit volhouden. Maar eerst had hij nog wat te doen. Hij dwong zijn vermoeide lijf de andere kant op. Hij kon best wat van Witts tijdloze energie lenen, en dat zou hij in de toekomst misschien wel moeten doen, maar hij had er altijd over gewaakt om zijn eigen lichaam zo fit mogelijk te houden. Bovendien was zijn wolvenbroeder op dit moment in het bos.

Met tien beschreven perkamentrolletjes in zijn grote hand beklom hij even later de wenteltrap naar de valkentoren van de burcht. De boodschap die erop stond was kort: Kom zo snel mogelijk. Zijn handtekening stond eronder, bekrachtigd met het oude waszegel van Rin-Hoofdkapitein Derin.

Hij had geen idee hoeveel leden van zijn oude compagnie er nog in dienst waren en of ze wisten waar hij was – dat had hij er uit veiligheidsoverwegingen niet bij durven zetten – maar hij moest ergens beginnen. En deze mannen vertrouwde hij voor de volle honderd percent, ook al had hij ze vijf lange jaren niet gezien. Als ze kwamen, zouden ze de basis van Aneirins nieuwe leger vormen.

In de herfstschemering keek hij de wegvliegende valken na. Ga met de Eerste, dacht hij, en breng mijn vrienden bij me terug.

‘Hoe kom je daaraan?’ vroeg hij de volgende morgen stomverbaasd. De prinses droeg nagelnieuwe leren handschoenen. Ze zaten haar als gegoten.

Voor het eerst sinds ze hier was, glimlachte ze. ‘Prinsessen zijn niet helemaal hopeloos, kapitein. Ik heb een lap leer van vader prefect geleend. Ook al was het materiaal stugger dan ik gewend ben, het is me gelukt.’ Ze liep op de muur met de stokken af. ‘Zullen we beginnen?’

‘We stoppen voor vandaag,’ zei hij een paar weken later. Aneirin lag op het zandstrand aan de zeezijde van het schiereiland, plat op haar rug in de miezerregen. Uitgeteld.

Na de vaste oefensessie met de stok, in de grote zandcirkel die ze samen op het binnenplein hadden aangelegd, had hij haar laten rennen met een zak vol basaltstenen. Op het harde stuk bij het water was het haar nog redelijk gelukt, maar het rulle deel hogerop bij de bomen had haar genekt.

‘Nee.’Aneirin draaide zich op haar buik. Moeizaam tilde ze een arm onder haar, toen de tweede. ‘Het… gaat…wel.’ Ze hees zich op haar knieën en werkte zich zo verder overeind. Met vermoeide maar vastberaden ogen keek ze hem aan. ‘Wat nu?’

‘Bijlwerpen.’ Hij wees naar een werpschijf die hij een paar meter verder aan de stam van een grote den had vastgemaakt.

Ze raapte haar zak stenen op en liep ernaartoe.

Hoofdschuddend maar ook onder de indruk ging hij haar achterna. Vanuit het bos klonk een gedempt gehuil.

Weer een vijand minder, broeder.

Goed. Cole glimlachte even, al viel er eigenlijk niet veel te lachen. Hij had geweten dat die valse rat van een Valerin naar Aneirin op zoek zou gaan, maar dat hij het zo intensief zou doen…binnenkort moest de wolvenpatrouille die de toegang naar het eiland bewaakte nog op dieet. Dit was al de vierde verkenner die ze onderschepten.

Hij kon alleen maar hopen dat het nog even duurde voor Valerin doorkreeg dat iedereen die hij deze kant uitstuurde, verdween.

Zodra ze het rennen enigszins onder de knie had, ontwikkelde hij Aneirins spieren verder door haar te laten springen en klimmen. Ze begonnen met de overal aanwezige basaltrotsen en eindigden met de muren van de burcht.

Op een van de laatste dagen van de herfst hingen ze samen halverwege de duizelingwekkende toren die het binnenplein domineerde. Heen en weer wiegend in de koude wind deed hij haar voor hoe ze zich aan het touw waar ze net was ingeklommen weer moest laten zakken toen uit het woud een triomfantelijk gehuil opsteeg. Je broeders. Ze zijn er.

‘Zo terug,’ zei hij tegen Aneirin. Met een ongelovige grijns liet hij zich naar beneden glijden. Nog voor zijn voeten de grond raakten, reden twee mannen in volle gevechtsuitrusting het binnenplein op. Etrik! Bran! Broeder portier kwam hen met grote ogen achterna.

Cole bevrijde zijn benen uit de touwen en liep op de twee afstijgende mannen af. Afgezien van wat grijze haren aan hun slapen waren ze geen spat veranderd. Hij sloeg zijn armen om Bran heen en gaf Etrik een dreun op de schouder. Achter hem tuimelde de prinses met een plof en een vloek op de grond.

‘Pijn?’ vroeg hij zonder zich om te draaien.

Grommend werkte ze zich overeind. ‘Nee.’

‘Doe het dan nog maar een keer.’

Hijgend hees ze zichzelf weer omhoog.

Bran fronste. ‘Ik wist niet dat Verzoeners vrouwen in hun midden toelieten?’

‘Of dat ze getraind werden in gevechtstechnieken.’ Etrik keek bedachtzaam naar de gespleten houtblokken die tussen de afgevallen bladeren van de tarisk verspreid lagen.

Eerder vandaag hadden ze voor de zoveelste keer met de bijl geoefend. Zijn jonge rekruut had een formidabele worp. Een grote, dubbele oorlogsbijl was niets voor haar, maar een kleine werpbijl…Grijnzend keek hij naar het slagveld rond hen. ‘Hout voor het vuur. Dat heeft iedereen nodig, ook een Verzoener.’

De mannen lachten. Bij de torenmuur werkte de prinses zich steeds verder naar boven.

‘Ze doet het lang niet slecht,’ zei Etrik.

Dat deed ze inderdaad niet.

‘En nu, kapitein?’ riep de koningsdochter hijgend toen ze weer bij de getraliede opening was waar ze het leidtouw aan hadden vastgemaakt. Ze wierp een blik op de bossen om hen heen en schrok merkbaar.

‘Wat?’ Hij greep naar zijn zwaard. ‘Wat is er?’

‘Er komen nog ruiters aan! Een stuk of twintig.’

Hij vloekte. ‘Kom naar beneden.’

‘Geen zorgen,’ zei Bran. ‘Ze horen bij ons. Je briefje was niet erg duidelijk, maar we dachten dat je wel wat hulp kon gebruiken.’

‘Rins?’ vroeg hij ongelovig. ‘Hebben jullie Rins meegebracht?’

Etrik knikte. ‘Er volgen er nog.’

‘Open de grote poort,’ zei Cole tegen broeder portier.

De kerel rende weg.

‘Ga je ons nog vertellen wat er aan de hand is?’ vroeg Etrik. ‘Of moeten we het uit je trekken?’

‘Hij traint me,’ zei een zachte, maar dwingende vrouwenstem achter Coles rug.

‘Alle goden!’ Etrik viel net als Bran op een knie. ‘Uwe hoogheid!’

‘De anderen van onze ploeg?’ Samen met prinses Aneirin en zijn twee voormalige onderaanvoerders zat Cole in de ontvangstruimte rond de tafel. Achter hen knetterde de haard.

‘Faldir komt.’ Bran nam een slok van zijn bier. ‘Net als Rundo, Vorin en Sigu. Van Kadan weet ik niet waar hij uit hangt.’

‘Mar is dood.’ Er klonk spijt door in Etriks stem. ‘Windir en Dorik ook.’ Hij greep Coles onderarm vast. ‘Maar jij bent er nog. Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven.’

‘Wat zijn de plannen, kapitein?’ vroeg Bran.

‘Jullie weten van de eerwraak?’

‘Het hele rijk weet ervan.’ Bran keek de prinses aan. ‘Valerin keert de eilanden ondersteboven, op zoek naar u, hoogheid.’

Etrik zocht Coles blik. ‘Dat is niet het enige wat hij doet. Het gerucht gaat dat hij mannen rond zich verzamelt die op hem lijken. Mannen die…’

‘Sterker zijn.’ Aneirin trok bleek weg.

‘Of beter met bijl en stok,’ zei Bran.

Cole wreef over zijn voorhoofd.

Als zij het niet eerlijk spelen, hoeven wij dat ook niet, broeder.

Wat stel je voor? Dat ik een dubbelganger van Aneirin opsnor? Eentje die toevallig drie keer sterker is dan zij?

Jullie mensen maken het toch altijd zo ingewikkeld. Versterk haar. Met magie.

Cole kwam met een ruk rechtop zitten.

‘Alles in orde, kapitein?’ vroeg Bran.

‘Jawel.’ Je bedoelt zoals jij mij…

Inderdaad.

Allemaal goed en wel, zei Cole die avond tegen Witt. Maar hoe pak je zoiets aan? Je weet dat ik me niet herinner hoe jij mij…Uit de buurt van de anderen maakten ze samen een ommetje door het bos.

Witt draafde naast Cole tussen de hoge dennen, zijn neus dicht tegen de koude bosgrond. Je wilt het je niet herinneren.

Ik was vijf, Witt en bang. Ik dacht dat je me op ging eten.

Dat heb ik overwogen. De wolf klonk geamuseerd. Maar zoveel vlees hing er nu ook weer niet aan je botten. Ongeveer evenveel als aan deze…hebbes! Hij slingerde een bosmuis de lucht in en hapte ze in een keer weg.

Ha ha. Waarom heb je het eigenlijk gedaan, Witt? Je aan mij verbonden?

Witt draaide zijn hoofd naar hem toe. Je weet het echt niet meer, he? Je was niet alleen maar bang, broeder, toen ik je vond. Je was razend. Toen ik naar je grauwde, daar onder die rots, grauwde je terug. Het was lang geleden dat ik een wezen met zoveel moed had gezien.

Cole wist alleen nog dat hij te ver van het pachthutje van zijn ouders was afgedwaald en de weg naar huis niet meer had gevonden. In het begin was hij niet zo bang geweest, maar toen barstte er een vreselijk onweer los. Rillend was hij onder een lage, overhangende rots gekropen. Tussen de bliksemschichten door was er een witte wolf tussen de bomen opgedoken.

De volgende morgen vonden zijn doodongeruste ouders hem terug. Met twee bontbanden rond zijn onderarmen. En een wolvengrom in zijn stem.

Er was nog een probleem: hij had geen flauw idee hoe Aneirin tegenover de oude magie stond. Wat als ze er niet van wil weten? Wat als ze ons aan de Crest overdraagt?

Je piekert te veel. Breng haar naar ons toe, broeder, dan doen wij de rest.

Er kwam een idee bij hem op.

‘Kan ik een van je Rins lenen?’ vroeg hij de volgend dag aan Etrik. ‘Om met de prinses te oefenen? Ik heb zo langzamerhand slaag genoeg gehad.’

Etrik lachte. ‘Natuurlijk.’

Aneirin deed precies wat Cole gehoopt had. ‘Je houdt je in!’ Op blote voeten stond ze in de zandcirkel op het binnenplein. ‘Denk je dat die troonrovende smeerlap dat ook zal doen?’ Ze wervelde rond haar as en verkocht de Rin tegenover haar een harde klap met haar stok. ‘Vecht terug!’

Vragend keek de man Cole aan.

Hij knikte.

Met zijn lange stok voor zich stormde de vechtmachine op Aneirin af. Een paar keer wist ze te pareren maar de vierde keer brak de jonge krijger haar iets kortere wapen met een daverende slag in twee. Hij keerde zich om en wilde weglopen.

‘Ik sta nog steeds overeind, soldaat,’ riep Aneirin hijgend.

Een tweede blik voor Cole, een tweede knik.

De krijger gooide zijn stok weg en liep op de prinses af. Aneirin vocht met alles wat ze in zich had, schopte, draaide, sprong en trapte, maar hij was gewoon te sterk voor haar. Ze eindigde op de grond, onder hem.

‘Genoeg!’ riep Cole.

De Rin stopte abrupt en krabbelde overeind. ‘Het…het spijt me, uwe hoogheid.’ Hij veegde een straaltje bloed van zijn kin. Na een onhandige buiging liep hij voor de tweede keer weg.

Cole en Witt stapten de vechtcirkel in. Als een kreunend hoopje ellende lag Aneirin in het zand. ‘Hoogheid?’ Voorzichtig rolde Cole haar om. Haar ene oog zat dicht en uit haar opzwellende neus lekte bloederig vocht. ‘Morgen opnieuw,’ fluisterde ze. ‘En de dag erna, en de dag daarna, tot ik…’

‘Nee, prinses. Ik wilde dat het anders was, geloof me, maar al oefent u tot u erbij neervalt, u zal fysiek nooit in staat zijn om Valerin te verslaan. Niet als hij vals speelt.’

Je bent even sluw als een wolf, broeder.

‘Het moet.’ Aneirin spuwde bloed uit. ‘Ik moet…’ Ze probeerde overeind te komen, maar haar benen weigerde dienst. Hij zag de tranen in haar ooghoeken voor ze haar hoofd afwendde.

Een echte schoft, dat ben ik. ‘Laat me u naar uw vertrekken brengen, hoogheid.’

Je doet wat nodig is.

‘Prinses? U kan hier niet zo blijven…’

Aneirin haalde een bloedbevlekte hand over haar wangen en knikte houterig.

Behoedzaam tilde Cole haar op. Met de rechtmatige troonsopvolgster in zijn armen liep hij de burcht binnen.

Al snel kreeg ze door dat ze geen trappen op werd gedragen, maar af. ‘Waar gaan we naartoe, kapitein?’

‘Warmwaterbronnen. In de kelder. Beste medicijn tegen lamgeslagen spieren.’

Ze lachte vreugdeloos.

Met nat haar kwam ze weer tevoorschijn. Haar linkeroog zat nog steeds grotendeels dicht.

Hij maakte zich los van de muur. ‘Kunt u zelf de trap op?’

‘Ik denk het wel.’ Voetje voor voetje, tree voor tree werkte ze zich met hem naast zich naar boven.

Halverwege bleef ze staan. ‘Hoe kan ik hem verslaan, kapitein?’ Ze sloeg met haar gehandschoende vuist tegen de rotsmuur. ‘Hoe?’

‘U bent een goede vechter. Echt.’

‘Voor een vrouw.’ Een nieuwe slag tegen de muur. Haar vingers kraakten onder het leer dat ze beschermde. ‘Waarom, vervloek de Eerste, zit ik in dit lichaam waar ik niks mee kan?’

‘Er is misschien een oplossing.’

Ze tilde haar natte hoofd naar hem op.

‘Kom deze nacht naar buiten. Naar de open plek in het bos waar we soms oefenen. We zullen daar op u wachten.’ Met die boodschap beende hij haar voorbij, de trap op.

In haar winterse soldatenkleren liep ze naar hem toe. Haar stap was stram, maar haar hoofd was geheven. De blauwe plek rond haar linkeroog vormde een donkere schaduw in het maanlicht. Rond haar middel hingen de werpbijlen die ze sinds kort bij zich droeg. ‘En nu kapitein?’

Klaar, broeder?

Jawel.

Cole hief zijn gezicht naar de maan en sperde zijn mond open. Een langgerekte, huilende kreet baande zich een weg naar de winterhemel.

Met haar handen op haar bijlen deinsde de prinses achteruit.

Hij liet zijn kin zakken. ‘U loopt geen gevaar, prinses.’

‘Wat…wat doet u?’

Het bos antwoordde, tot het hele woud vibreerde van de wolvenkreten. Een voor een verschenen de dieren tussen de pijnbomen.

Verstijfd keek Aneirin toe.

De wolven kwamen steeds dichterbij.

‘Ze zullen u niets doen.’

‘Hoe…hoe weet u dat?’

Hij haalde diep adem en liet zijn ogen van grijs naar geel verschuiven. ‘Omdat ik een van hen bij me draag.’ Hij stroopte de mouwen van zijn kapiteinsjak op en haalde zijn polsbanden weg.

Ze staarde naar het witte bont. ‘U bent een samensmelter.’

Met zijn wolvenbroeders rond hem knikte Cole. ‘Ik dacht zo…wij dachten zo…als Valerin vals speelt, mag u dat ook. Laat de Eerste u bijstaan bij uw wraak.’ Hij wees naar de wolven. ‘Verbindt u met een van hen. U zal sterker worden, sneller, sluwer.’ Afwachtend keek hij haar aan.

‘Nee. Nee, kapitein.’ Ze schuifelde achteruit. ‘Ik waardeer het dat u me dit laat zien, meer dan u kunt vermoeden zelfs, maar…. ‘

‘Maar wat?’

‘Dit is...’ Ze draaide zich om. Hoofdschuddend liep ze van hen weg.

Verdomme. ‘Prima, prinses! Draag ons dan maar over aan die pilaarbijters van de Crest.’ Woest klikte hij zijn polsbanden weer vast.

‘Wat? Denkt u dat het daarover gaat?’

‘Waarover anders? U hoeft er niet dol op te zijn, maar de magie kan u helpen.’

Ze zuchtte. ‘Nee, dat kan ze niet.’ Ze aarzelde even. ‘Beloof me dat u dit nooit aan iemand anders verteld, kapitein. Of de Crest is nog het minste van uw problemen.’

Waar heeft ze het over?

Geen idee.

Ze liep weer naar hen toe. ‘Ik kan geen wolf in me opnemen want ik draag al een dier in me,’ zei ze zacht.

Het schiereiland tolde om hem heen. ‘Wat? Welk dan?’

Ze boog het hoofd. ‘Een groenstaartrat.’

Witt lachte blaffend. Daar heb ik nog nooit van gehoord. Jij?

Nee.

Ze maakt ons wat wijs. Ze spot met ons!

Dat denk ik niet.

Aneirin trok haar leren handschoenen uit. In het midden van haar handruggen zaten kleine, groene schubben. Ze gloeiden zwakjes.

Man en wolf staarden er verbijsterd naar.

Wat is dat?

Geen idee, broeder. Ga eens wat dichterbij.

Aneirin tilde haar handen naar hen op. ‘Ironisch niet, de eerste vrouw van het rijk die het schurftigste dier van allemaal in zich draagt?’

Neem haar vingers eens vast.

‘Mag ik?’ Cole trok zijn handschoenen uit.

Niks rat, zei Witt zodra Cole Aneirins smalle vingers vasthield.

‘Geen rat.’

‘Hoe weet u…?’

Hij liet zijn ogen weer van kleur veranderen.

‘O.’ En toen, op heel andere toon: O!’ Ze haalde haar handen uit de zijne en balde haar vuisten. ‘Gelogen! De Crestors hebben tegen me gelogen!

‘De Crestors?!’

Haar blik gleed over de wolven. ‘Mijn vader was des duivels toen hij de schubben ontdekte. Hij riep de hoofdcrestor erbij en gelastte hem om het ding in me te verjagen. Dat…dat heeft hij geprobeerd, maar…hoe vaak zijn subcresti de schubben ook wegsneden, ze kwamen steeds terug.’

‘Ze sneden ze uit u?’ Goden. Geen wonder dat ze een stil kind was geweest. ‘Hoe oud was u toen?’

‘Vier? Vijf? Ik weet niet waar ze vandaan komen, kapitein! Ik kan het me niet herinneren, wat ik ook doe. Die smerige Crest! Ik had het moeten zijn, die doodging, die nacht dat mijn vader…weet u dat? Ze kwamen voor mij, Valerins mannen.’

Andermaal tolde de wereld. ‘Hij wéét het?’

Ze knikte. ‘De Crestors hebben het hem verteld. Het is ondenkbaar voor hen dat ik ooit de troon zou bestijgen. Maar hoe erg mijn vader mijn besmetting ook vond, mijn dood ging hem een stap te ver. Toen hij me hoorde schreeuwen, stormde hij mijn kamer binnen en verdedigde hij me. Zijn laatste woorden waren woorden van spijt.’ Ze was even stil. ‘Als ik geen rat in me heb, wat dan wel?’ Haar blik dwaalde naar de wolven. ‘Wat zeggen zij ervan?’

Al enig idee, Witt?

Misschien. Maar…nee, dat kan niet. Dat is…onmogelijk.

Witt?

Laat me even. Ik moet nadenken.

‘Heeft het ooit tegen u gesproken, het wezen in uw lich…?’

Een indringend, toeterend geluid verscheurde de nachtelijke stilte. Het strijdalarm van de Rins! Vanop de hoge burchtkantelen galmde de zware hoorn galmde door het bos. En nog eens. En nog eens.

Cole greep zijn zwaard, de prinses haar scherpgeslepen bijlen. ‘Valerin,’ zei ze, Coles gedachten verwoordend. ‘Hij heeft me gevonden.’

Waar, Witt?

Ik voel ze niet. Ze moeten op zee zijn.

Opnieuw klonk de zware strijdhoorn. Met Aneirin op zijn hielen rende hij naar de burcht. De wolven draafden met hen mee.

Ze stormden op de kleine zijdeur af langs waar ze de burcht verlaten hadden. Bran wachtte hen op, tot de tanden gewapend. ‘Drie schepen.’ Zijn gepantserde arm wees in de richting van de Varingzee.

‘Paleisgaljoenen?’

Bran schudde zijn hoofd. ‘Rifbrekers.’

‘De Crest.’ Aneirin balde haar vuisten.

‘Kom mee, prinses. Bran, klim naar de kantelen en hou die ratten daarbuiten in de gaten.’ Bran rende weg. Voor hij met Aneirin de burcht inliep, keek Cole even om. Aan de rand van het bos, verborgen in de schaduw van de hoge dennen, stonden zijn wolvenbroeders.

Doe wat nodig is.

Altijd. De leider van de roedel, een grote, grijze wolf boog even het hoofd voor hij zich omdraaide.

Etrik verscheen in de deuropening. De prefect was bij hem. ‘Ze komen aan land, kapitein.’

Cole wilde naar binnen benen.

‘De Eerste zij geloofd!’ Tot Coles stomme verbazing stapte de prefect op Aneirin af. Hij viel voor haar op zijn knieën. ‘U draagt zijn teken nog. Dan is alles nog niet verloren. Kom mee, hoogheid.’

‘U weet hiervan?’ zeiden Cole en Aneirin tegelijkertijd. Ongemakkelijk haalde Aneirin haar handen naar zich toe.

De prefect hees zich overeind. ‘Jawel, prinses. Tenminste, ik vermoedde het. Daarom heb ik u hierheen gehaald zodra ik het nieuws van de eerwraak vernam.’

‘Jij hebt…? Jij ouwe intrigant,’ zei Cole.

‘Waarom heeft u niet eerder iets gezegd?’ vroeg Aneirin.

‘Omdat u niet sterk genoeg was om hem te ontmoeten.’

‘Wie? Waar heeft u het over?’

Met een ongeduldig gebaar draaide de prefect zich naar Cole. ‘Waar zijn je wolvenbroeders, kapitein?’

Dat ook? Hij had de brave man behoorlijk onderschat.

Wij hebben hem onderschat.

‘Wolvenbroeders?’ Etriks verbijsterde blik gleed van Aneirins zwakgloeiende schubben naar Cole. ‘Waar heeft hij het over?’

Natuurlijk. Hij is de bewaarder.

‘Bewaarder?’ Het woord verliet Coles mond voor hij het kon tegenhouden.

De prefect knikte gejaagd. ‘Waar zijn de anderen van de troep, Colenius?’

‘In het bos.’

‘Haal ze hierheen. Snel.’

Cole strekte zijn hals en liet Witts roep naar buiten.

Rinkelend trok Etrik zijn zwaard.

‘Het is in orde.’ Haastig stapte Aneirin op de grote Rin af.

Vanop de kantelen klonk opnieuw de strijdhoorn. Andere hoorns, in de verte, antwoordden.

‘Naar binnen, iedereen.’ De prefect keek naar de wolven die hijgend tussen de bomen verschenen. ‘Jullie ook, broeders.’ Hij rende de gang in.

‘Barricadeer de deur als iedereen binnen is, Etrik,’ riep Cole.

Zijn onderaanvoerder knikte verdwaasd.

Samen met Cole en de wolven haastte Aneirin zich achter de prefect aan. ‘Wat is hij van plan?’

‘Geen idee, prinses.’

Deze plaats is onze plaats, broeder. Als de bewaarder hem roept, zal hij komen.

Wie, Witt?

Toen ze het binnenplein opliepen, kwam de prefect net aan de andere kant het plein op. Hij droeg een manslange houten buis met zich mee. Achter hem aan liepen een dozijn broeders. Met gelijkaardige, maar kortere buizen stelden ze zich langs de hoge zijmuren op. De prefect zelf liep naar het midden.

Met Cole op haar hielen beende Aneirin op hem af. ‘Wilt u de vijand wegblazen?’

De oude man glimlachte. ‘Voor een dienaar van de Eerste bent u behoorlijk onwetend, hoogheid.’ Hij zuchtte. ‘Maar dat kan ik u moeilijk kwalijk nemen, is het wel?’

‘Kapitein!’ riep Bran vanop de muren.

‘Wat?’ bulderde hij terug.

‘Er komen steeds meer schepen bij.’

Hij vloekte. ‘Wat je ook van plan bent,’ zei hij tegen de prefect, ‘schiet op.’

‘Kom bij mij staan, prinses Aneirin.’ De toon van de prefect was eerbiedig maar ook dwingend. ‘Colenius, ga bij de anderen van je troep staan en bedek je oren.’ De roedel hield zich bij een van de zijmuren op. ‘Je geest is niet sterk genoeg om hem te weerstaan. Zelfs niet met je wolf in je.’

Doe wat hij zegt. Hij heeft gelijk.

‘Wie te weerstaan?’ vroeg Aneirin met haar handen in haar zij.

De prefect wees naar haar zachtgloeiende schubben. ‘Diegene die u gemerkt heeft. De Eerste.’

Wat? Voor een verbijsterde Cole meer kon vragen, stopten de broeders was in hun oren en brachten ze hun eigenaardige blaasinstrumenten naar hun mond. Een diep, sonoor geluid dat zacht begon maar al snel tot oorverdovende sterkte aanzwol, vulde het plein. Het weerkaatste langs de oude muren en slingerde zich de nacht in.

Kon dit waar zijn? Konden ze de Eerste echt naar zich toeroepen? Het geluid daverde door Coles botten, wervelde langs zijn ribben en stuiterde door zijn hart. Noodgedwongen moest hij zijn handen naar zijn oren brengen.

Ren naar onze broeders. Nu.

Haastig liep Cole naar de andere wolven toe. De oude man naast Aneirin maakte een diepe buiging, tilde zijn grote buis op en bracht hem naar zijn mond. Het diepe, uniforme geluid dat het binnenplein vulde kreeg het gezelschap van een nog zwaardere toon. De donder. De donder was hier. Hij beukte tegen de oude muren, bliksemde zich langs de grote tarisk en claimde de maanverlichte hemel.

Hij komt.

Op Coles huid verscheen kippenvel. Onbedwingbare rillingen liepen over zijn rug. Hij had al zijn zelfbeheersing nodig om het niet op een lopen te zetten.

Aneirin leek er niet zoveel last van te hebben. Ze keek naar de groene schubben op haar handen. Ze gloeiden steeds harder.

Hoog in de hemel, tussen de donder, gleed een grote schaduw langs de maan. Net als Aneirin tilde Cole met een ruk zijn hoofd op.

Met brandende ogen keek hij naar de nachtelijke, nu weer lege hemel.

De wolven rond hem tilden hun kop op. Hun gehuil voegde zich bij de oorverdovende oproep die het plein uitzond.

WIE ROEPT MIJ?

De stem daverde door Coles hart en sneed door zijn ziel. Zijn geest werd in duizend stukjes versnipperd en uiteen geblazen als paardenbloempluis.

Voor de tweede keer schoof er een schaduw voor de maan. Een zoute wind stak op. Hij rukte aan haren en kleren en deed de zware tarisk trillen. De schaduw werd steeds groter, tot het hele binnenplein zich in een wervelende, diepe duisternis hulde. Twee gloeiendpaarse ogen, zo groot als havenlichten, keken op hen neer.

WIE ROEPT MIJ? JIJ, WITT? Een aanwezigheid die Cole nauwelijks kon bevatten, laat staan verdragen boorde zich zijn ziel binnen en fileerde het diepste van zijn wezen. NIET LANGER ALLEEN, ZIE IK.

Wij waren het niet. Ga uit ons hoofd.

‘De broeders hebben u voor mij geroepen, Eerste.’ Aneirin was niet meer dan een regendruppel in de storm die Coles bewustzijn teisterde. Met een ruk verdween de onmogelijke aanwezigheid uit zijn geest. Zwakjes hapte Cole naar adem.

VUURVLIEGJE. De stem van de Eerste klonk nu verder weg, maar was nog steeds luid genoeg om Coles gedachten tot rafels uiteen te blazen. DAAR BEN JE.

Worstelend tegen de wind stak de prinses haar handen naar de reusachtige draak uit. Haar groene schubben gloeiden nu even hard als de onmogelijke ogen die haar aankeken. Tranen stroomden over haar wangen. ‘U was het die bij me kwam als kind. Die met me langs de hemel vloog.’ Ze boog het hoofd. ‘Ik was u vergeten.’

VERGETEN? De wind op het binnenplein nam nog toe.

Cole greep naar zijn zwaard, al zag hij niet in wat hij daarmee zou kunnen uitrichten.

‘Vergeef me, Eerste.’

JE SLECHTE GEHEUGEN HEEFT EEN PRIJS, VUURVLIEGJE.

Aneirin tilde haar kin op. ‘Die zal ik betalen.’

Moeizaam zette Cole een stap vooruit. Nee. Het was haar fout niet.

Voor de tweede keer wervelde de onmogelijke aanwezigheid Coles geest binnen.

Hij bleef ternauwernood overeind. Als u een vergoeding wenst voor wat anderen haar hebben aangedaan, reken die dan aan mij aan.

Aan ons.

Aan ons allen. Alle wolven zetten een stap naar voren.

WERKELIJK? De donderende stem klonk geamuseerd. HET ZIJ ZO. WAT WIL JE VAN ME, VUURVLIEGJE?

‘Mijn vader, de koning, is dood. Ik vraag, ik smeek u om hulp bij zijn wraak. Help me zijn moordenaar te verslaan. Leen me een stukje van uw macht.’

LENEN, VUURVLIEGJE? JE HOEFT MIJN KRACHT NIET TE LENEN, JE HEBT ZE AL. WEET JE ZELFS DAT NIET MEER?

‘Ik…’ Aneirin keek verbijsterd. ‘Ik ben alles…vergeten, Eerste. Ze…ze dwongen me.’

WIE?

‘De mannen op de schepen daarbuiten, Eerste.’ Waakzaam stond de prefect naast Aneirin. ‘De mannen die ook de koning vermoord hebben.’

DAN ZAL MIJN WRAAK ZICH BIJ DE JOUWE VOEGEN, VUURVLIEG.

Voor Cole ook maar besefte wat er gebeurde, sperde de draak zijn reusachtige muil open. Paars vuur stormde op Aneirin en de prefect af.

Cole wilde naar hen toe rennen, maar Witt hield hem tegen.

Het is niet wat je denkt.

Aneirin bleef net als de prefect rustig staan. Om haar mond lag een glimlach. ‘Ik…ik herinner me dit. Zo vlogen we samen!’

GOED ZO, VUURVLIEGJE.

Een kleine meter boven haar hield de paarse bal halt. De wervelende massa bestond niet uit vuur, zag Cole nu, maar uit dik opeengepakt licht. De prinses tilde haar handen op en liet haar vingertoppen langs het licht glijden.

Fijne stralen splitste zich af en wikkelde zich om haar handen. Haar twee groene schubben werden er vier, vier werden er tien. Als een zomerstorm waaierden ze samen met het paarse licht steeds verder over haar lichaam uit. Ze omhelsden haar polsen en onderarmen en verdwenen onder haar kleren. Even omgaf het licht haar helemaal, voor het net als de lichtbal verdween. Maar haar schubben bleven.

LEER MIJN ERFGENAME WIE ZE IS, BEWAARDER. WAT ZE KAN.

De prefect boog diep. ‘Jawel, Eerste.’

COLENIUS DERIN. JE HEBT ME ZONET EEN PRIJS BELOOFD.

Cole rechtte zijn rug. Dat heb ik inderdaad.

IK EIS JE TIEN BESTE MANNEN OP.

Nee, dat niet.

Wees niet bang, broeder. Roep ze. Nu.

Cole bracht zijn vingers naar zijn mond en floot het signaal dat hij vroeger op het slagveld had gebruikt. Een uniek geluid, half mens, half wolf voegde zich bij de wind.

Zijn mannen waren er vrijwel meteen. Ze stormden het plein op, bereid om de overweldigende kracht boven hun hoofden aan te vallen.

Coles borst zwol van trots.

MIJN ERFGENAME ZAL EEN WACHT NODIG HEBBEN, DERIN.

Hij herademde.

EEN WACHT HAAR WAARDIG.

De grote, grijze wolf die de roedel aanvoerde, trippelde naar Bran en ging voor hem zitten.

De negen andere leden volgden zijn voorbeeld. Een voor een kozen de wolven een van Coles mannen uit.

Nee.

Onze troep, broeder, onze troep.

‘Wat gebeurt er, kapitein?’ Brans ogen kleefden aan de wolf voor hem.

‘Het spijt me. Ik wilde jullie hier niet bij betrekken.’

‘De zijne zit al in hem,’ zei Etrik. ‘Als ik deze toelaat, kapitein, word ik dan even snel als u?’

Hij knikte verstomd.

‘Even goed met een zwaard?’ vroeg Faldir.

‘Even vaardig met de boog?’ Dat was Vorin.

‘Even sluw?’ Sigu grijnsde.

De wolf die voor Sigu zat grijnsde terug. Dat alles en nog veel meer, broeder.

‘Hoe…hoe doen we het?’ vroeg Ranimon.

Wij doen het.

De wolven kwamen overeind. Met elke pas die ze zetten, werd hun stevige gestalte doorschijnender, tot er slechts een paarse schim overbleef. Een voor een stapten de schimmen Coles mannen binnen.

Zijn mannen grijnsden ongelovig naar elkaar. Rond hun polsen verschenen de bontbanden die Cole ook droeg.

Aneirin liep naar hen toe. Haar groene schubben glinsterden. ‘Het zal me een eer zijn om jullie als mijn garde te hebben.’ In haar glimlach zat een echo van de donder. ‘Jullie allemaal.’ Ze greep naar haar bijlen. ‘Kom.’

TIJD OM ONZE WRAAK TE HALEN.

Regatta van Duizend Glinsterende Kathedralen

Jaap Boekestein

De meszuivere toon uit de staartkelen van de kighaâdesh anderlingen steeg hoger en hoger, gevolgd door de evenwichtige echo’s van het Immer Heilige Dal. Het Filigreinen Woud begon te zoemen, ten teken dat de Toon klaar en oprecht was. De gruis- en sneeuwmassa’s op de top van de omringende Vigilante Bergtoppen, bleven onberoerd.

Ambassadeur Brehiminië Saegewhalen stak als mens iets uit boven de schorpioenachtige kighaâdesh. Zij droeg het officiële zwart-met-purperen uniform van het Eindeloze Rijk. Aan haar rechterhand had zij de groene handschoen van Pax Galactica. Op haar rug, gebonden en verzegeld met rode laklinten, was haar linkerhand gehuld in de traditionele roestige stekelvuist van Rechtvaardige Retributie.

Tweehonderd jaar van onderhandelingen hadden tot dit moment geleid. Eindelijk zouden de tienduizend werelden van de Yaons sterrengordel toegankelijk worden voor het Eindeloze Rijk. Avonturiers, handelshuizen en ontginners stonden te popelen dit nieuwe gebied te betreden.

De Hoogste Beslisser, een kighaâdeshe titel vergelijkbaar met die van keizer, zette zijn hoofdstem in. De sonore klanken voegden zich perfect bij de harmonie van het Immer Heilige Dal en deden het Filigreinen Woud harder zoemen. De Vigilante Bergtoppen zwegen, ten teken dat zij instemden met de woorden van de Hoogste Beslisser.

Nu was het de beurt van de keizerlijke ambassadeur Brehiminië Saegewhalen om haar stem bij de Toon te voegen. Zij opende haar mond en activeerde de schalstem die de avond daarvoor aan boord van het ambassadeschip was geïnstalleerd.

In de reconstructie later, werden termen als “Grove nalatigheid”, “Schandelijke plichtsverzuim” en “Onfortuinlijke vergissing” gebezigd. Een feit was, dat de ambassadeur een liefhebber van de Keizerlijke Hymne was, het galactische volkslied van het Eindeloze Rijk. Getuigen verklaarden dat de ambassadeur na haar operatie de Keizerlijke Hymne in haar schalstem had geladen en meermalen het opbeurende, patriottische lied vol geschutgebulder en denderende aria’s, ten gehore had gebracht op het ambassadeschip.

Daar in het Immer Heilige Dal, tussen de Vigilante Bergtoppen, en omgeven door het Filigreinen Woud, zette de keizerlijke ambassadeur Brehiminië Saegewhalen niet de zorgvuldig geconstrueerde timbre-van-galactische-vriendschap-en-voorspoed in.

Nee, uit haar keel schalde, tot haar eigen schrik en verbijstering, in alle bombastische schoonheid, de Keizerlijke Hymne.

De Toon werd verbrijzeld in duizend fragmenten.

Het Filigreinen Woud beefde en kreunde.

Het Immer Heilige Dal werd gevuld met dis-harmonieuze klanken.

En de Vigilante Bergtoppen reageerden.

De massa’s sneeuw en steengruis donderden als antwoord op de Keizerlijke Hymne naar beneden, en verpletterden de gehele kighaâdeshe regering, de keizerlijke delegatie, de Hoogste Beslisser en ambassadeur Brehiminië Saegewhalen.

Tegen de tijd dat de stilte in het Immer Heilige Dal was teruggekeerd, had het keizerlijke ambassadeursschip al de eerste maximaal urgente weerwort-waarschuwingen naar het Ministerie van Diplomatieke Betrekkingen verzonden.

#

‘Weet je zeker dat dit een verstandig plan is, liefste?’ vroeg Julande Cohnwander terwijl zij zich loom in het roze bellenbad van het ruimtejacht uitstrekte. Haar elf-achtige gezicht en torenhoge blonde krullenkapsel kwamen nog net boven het schuim uit. De wanden van het jacht waren op doorzichtig ingesteld en de sterren en melkwegstelsels trokken vurige sporen in de inktzwarte duisternis.

Cengio Mandre Ying d’Almantgarden zat op een benen kruk, gesneden uit het dijbeen van een Qissintisch moerasbeest. Hij staakte zijn vioolspel om de vraag van zijn geliefde, rechterhand en partner in gedurfde ondernemingen, te beantwoorden: ‘Het is een kans die we niet mogen laten lopen! Het absoluut schandaleuze debacle van ambassadeur Brehiminië Saegewhalen heeft haar gediskwalificeerd voor deze prestigieuze race. Het heeft mij veel moeite, bergen met gunsten en het nodige gekonkel gekost, maar ik heb haar inschrijving over weten te nemen. Julande, de gemiddelde wachttijd voor deelname aan de regatta bedraagt twaalfhonderd jaar. Ik kon deze kans niet laten lopen! Denk je eens in, de victorieuze kathedraal wordt gestald in de Keizerlijke Tuinen en de winnaar heeft een audiëntie bij de Keizer zelf!’

Julande knikte en blies een bergketen van roze bellen weg. Het was een van Cengio’s oudste ambities om eens de Keizer van het Eindeloze Rijk in den vleze te ontmoeten. In dat opzicht was deze race zeker een buitenkans.

‘Dat is zeker zo, mijn beste planeetvertegenwoordiger, maar je mededingers hebben tien jaar de tijd gehad om zich voor te bereiden. Wij hebben slechts drie maanden, en in die tijd is het onmogelijk een geschikte kathedraal te bemachtigen! Vernedering en hoongelacht kan toch niet je bedoeling zijn?’

Ten teken van ontkenning bespeelde Cengio zijn viool in de stijl van legatto. ‘Nee, nee! Er is gemakkelijk een kathedraal te vinden, als je weet waar je moet zoeken. Momenteel zijn wij op weg naar een witte dwerg die Demeters Lok is geheten, alwaar dat deel van onze problemen opgelost zal worden.’

Haar eigen geheugen, noch de algemene informatiesfeer, leverden nuttige informatie op, en Julande trok vragend een rechterwenkbrauw omhoog.

Cengio tapte op de vloer van de kajuit. ‘Dit ruimtejacht is gebouwd uit calban, het taaiste materiaal in het universum. Net als talloze gebouwen, fortificaties, andere voertuigen et cetera. Schiet een calban ruimteschip in een zwart gat, en het wordt samengeperst tot een daalder, maar zodra het in een ander universum weer naar buiten wordt gespuwd, vouwt een calban constructie zich weer uit tot de oorspronkelijke vorm. Calban is zo goed als onverwoestbaar. Maar heb je wel eens bedacht wat er gebeurt met alle bouwwerken, voertuigen en andere constructies die hun nut hebben overleefd? De smaak van de eigenaar verandert, een bouwwerk heeft een beladen symbolische of emotionele betekenis gekregen, of voldoet niet meer aan de gangbare eisen?’

‘Hm, slopen is niet mogelijk. Ik neem aan dat men zulke bouwsels in een oceaan kiepert, of in de zon of de lege ruimte schiet?’

‘Dat kan, en is in de loop van de geschiedenis ook talloze malen gebeurd, maar de kans is dan altijd aanwezig dat op een dag, de doorn in het oog weer opduikt. Bovendien vormt zulk soort onverwoestbaar afval een mogelijk gevaar voor zaken als vervoer en bewoning.

Een ondernemend persoon, zijnde Mógh Dhy Jasnz, besloot ooit een oplossing voor dit probleem te bieden. Sindsdien haalt hij tegen vergoeding calban bouwsels op, of bergt ze waar hij ze kan vinden. Hij parkeert ze vervolgens rond zijn ster.’

‘Demeters Lok,’ concludeerde Julande. ‘En je hoopt daar ook een geschikte kathedraal voor de regatta te vinden.’

Een vlugge allegro notenreeks van de viool was het bevestigende antwoord.

#

Mógh Dhy Jasnz was een van die humanoïden die hun lichaam in de loop van de meta-millennia zo hadden aangepast dat hun oorspronkelijke ras met geen mogelijkheid meer viel vast te stellen. De calban-ophaler had een centraal metalen lijf waaruit een tiental armen en tentakels ontsproten, sommige voorzien van herkenbare zintuigen en gereedschappen, andere misschien louter decoratief of anders met een obscure functie.

‘Een kathedraal die voldoet aan uw specificaties? Daarvan heb ik één komma twee miljoen exemplaren, planeetvertegenwoordiger Cengio Mandre Ying d’Almantgarden.’

Samen met Julande stond Cengio in het kantoor van de intergalactische schroothandelaar: een leefbol die voor de helft met gifblauw water was gevuld. Roestige looppaden en ladders verbonden diverse platforms met elkaar. Rimpelingen in het water duidden op leven of andersoortige activiteit onder de oppervlakte. Buiten de leefbol was een glinsterende hemelring zichtbaar, die in de oneindige verte verdween achter de kromming van de zon. Het was de onmetelijke verzameling van afgedankte calban bouwwerken, voertuigen, standbeelden en andere voorwerpen die Mógh Dhy Jasnz bijeen had gegaard.

‘Kunt u ons toegang geven tot de desbetreffende gegevens? Mijn metgezel en ik zullen onze eisen verder specificeren en de lijst reduceren tot een hanteerbaar aantal opties.’

‘Het is geschied,’ sprak Mógh Dhy Jasnz. ‘Laat mij weten wat uw finale keuze wordt.’

#

‘Is het geen schoonheid?’ sprak Cengio met het vuur van iemand die op slag verliefd was geworden op de fraaie lijnen van een racezwever, en deze tot elke prijs moest bezitten. Samen zweefden zij door de weidse gangen van de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase.

Julande kon haar geliefde echter geen ongelijk geven, het bouwwerk wás een schoonheid. In de vrije ruimte, omgeven door een eenvoudige luchtzak, hing een exquis uitgebalanceerde trappiramide met op elke terrashoek een ranke minaret. Het geheel werd bekroond met een fijn, abstract-figuratief rasterwerk in de vorm van een gigantische uivormige koepel.

Het interieur was met hetzelfde meesterlijke oog voor smaak en verhouding aangelegd. Hoge koepelgewelfde gangen met subtiele lichtval en ranke zuilen, kwamen uit in een ruime vijfkantige arena die zich helemaal tot aan de rasterkoepel strekte. Balkons in de vorm van uitgestoken handen gaven zicht op het centrale altaar, subtiele kronkelgangen leidden naar reeksen van aangename bolvormige zijkamers met diverse lagen van comfortabele muurbanken.

‘Het heeft zeker potentie, mijn planeetvertegenwoordiger. De diverse uitgangen kunnen gemakkelijke genoeg verzegeld worden zodat de kathedraal zeewaardig wordt. Er is ruimte voor zeilen, en de gargouilles en plastieken zijn van uitmuntende kwaliteit.’

Julande koesterde zich in de warme gloed van vertrouwen, maar ergens in haar innerlijk bespeurde zij nog iets anders. Normaliter doordacht Cengio zijn wilde ondernemingen, maar zij had bemerkt dat de kans op het ontmoeten van de Keizer hem met een roekeloze, haast hebberige koorts had bevangen. Met zijn intellect en vermogen was er weinig wat niet binnen het bereik van haar geliefde lag, en dat maakte het onbereikbare des te begeerlijker. Er waren lieden die duizenden jaren trachtten om een audiëntie met de Keizer te verkrijgen, en daarin jammerlijk faalden. Cengio kon en mocht deze kans gewoonweg niet laten lopen.

‘Zekers!’ sprak Cengio. ‘Wij keren terug naar Mógh Dhy Jasnz en kopen dit bouwwerk. Ik laat het naar Breekles IX slepen, alwaar de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub is gevestigd. Daar zullen wij het verder optuigen opdat het de regatta waardig zal zijn.’

Het vuur van enthousiasme spatte van Cengio’s stem en Julande kneep bemoedigend in zijn hand.

Ik heb hem nog nooit zó betrokken gezien bij een onderneming. Maar wat gebeurt er als hij de regatta niet wint en zijn droom om de Keizer te ontmoeten, aan duigen valt? Voor het eerst sinds haar samenzijn met Cengio voelde Julande ook een zweem van bezorgdheid.

#

De Keizerlijke Kathedralen Zeilclub was gevestigd aan de rand van de Ringoceaan van het Breekles IX ruimtestation. Het gigantische roterende calban wiel had een omtrek van duizend keizerlijke mijlen en de binnenkant bestond uit louter water, met een keur aan riffen, ijsvelden en mega-ventilatoren die voor windstromen in diverse richtingen zorgden. In het enige woongedeelte waren de haven, droogdokken en andere faciliteiten te vinden.

Breekles IX had haar faam volledig te danken aan de tienjaarlijkse kathedralen regatta. Wat zevenduizend jaar geleden was begonnen als een grap van het Vrolijke Vrijbuiters Genootschap, was inmiddels uitgegroeid tot een groots spektakel met vele tradities en gebruiken.

De regels waren simpel: de race was tussen authentieke kathedralen, tempels of anderszins religieuze bouwwerken met een bepaalde minimale omvang en inhoud. De voortstuwing mocht alleen geschieden door zeilen. En van de duizend deelnemers werd uit de snelste twintig de fraaiste kathedraal gekozen tot winnaar. De uitverkoren kathedraal had vervolgens de eer de Keizerlijke Tuinen te verfraaien en de winnaar mocht rekenen op een audiëntie bij de Keizer van het Eindeloze Rijk.

Cengio en Julande betraden het lage, houten clubgebouw in eenvoudige katoenen zeemansplunjes. Er waren duizend en één dingen te doen aan hun kathedraal, maar minstens even belangrijk was het inschatten van de concurrentie, het horen van roddels en speculaties, en het opdoen van tips en wijsheden.

De menigte bestond uit een gevarieerde sortering van rijkdom, ras, en verschijningsvorm. De humanoïde vorm domineerde, maar zelfs daarin was een rijke schakering aanwezig. Daar stond Bolhem Doerf, de winnaar van de afgelopen twee races. Aan zijn torso ontsproten vier amen, en een vuurrode haarkam liep van zijn kruin tot aan de punt van zijn gevorkte staart. Wic’Wac de befaamde wapenhandelaar was gehuld in een spiegelzwarte japon die zijn zilverkleurige driehoekige hoofd complementeerde. In een hoek vertelde informatiehertog Beghar Dhry Bonbasch een schuine mop aan een tweelingstel mrleeenen, hun gasvormige lichamen veilig gehuld in drukpakken. De muren en de balken van de club hingen vol met vaandels, foto’s en andere memorabilia van voorgaande regatta’s.

Cengio snoof de lucht op. Dit was waarvoor hij was geboren! Hij was letterlijk en figuurlijk van ver gekomen, maar nu bewoog hij in cirkels die een connectie hadden met het Keizerlijke Hof. Zijn droom lag binnen handbereik.

Julande sprak: ‘Zien we elkaar over een uur aan de bar? Ik houd mijn oren open om te leren wie de favorieten zijn, wie de veelbelovende nieuwelingen, welke schandalen er spelen en wat verder nog van belang is.’

Met een minimaal handgebaar stemde Cengio in. Het winnen van de race zou geen eenvoudige taak worden, en alles wat zij hier leerden kon van vitaal belang zijn.

Na een vol uur zocht Cengio Julande op die plaats aan de bar had genomen. Voor haar stond een dampende Brulaap Ondergang, met een glazen roerstaafje en verenparasolletje.

Met een knipoog naar zijn geliefde, nam Cengio plaats aan de bar en bestelde een koffiebier bij de barkeeper, een woest aantrekkelijke man met brede schouders, donkere krullen en diepblauwe ogen. Hij had tegelijkertijd iets mysterieus en weemoedigs over zich, beslist een prikkelende combinatie.

‘De favoriet is de St. Johannes van Ck-32EE2, direct gevolgd door de Vermiljoen Nova Pagode van informatiehertog Beghar Dhry Bonbasch, met Twintigduizend Zielenroerselen van Bolhem Doerf op de derde plaats. De Krijsbloeds Lijden van Wic’Wac wordt als de wilde kaart gezien.’

Cengio kinkte instemmend. Julandes bevindingen strookten met die van hemzelf.

‘Het gerucht gaat dat Wic’Wac een bondgenootschap heeft verworven, met dwang of anderszins, van meerdere mede-kapiteins, wat interessante gevolgen voor het verloop van de regatta kan hebben,’ sprak de donkergekrulde barkeeper.

Zowel Julande als Cengio keken de man aan. Cengio stak zijn hand uit. ‘Ik ben Cengio en dit is de bevallige Julande, wij doen voor het eerst met de regatta mee, met de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase.’

De greep van de barman was stevig en wam. ‘Aangenaam, planeetvertegenwoordiger. Ik ben Maximulas, vagebond, zwerver en sinds zes maanden barkeeper en manusje-van-alles van de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub.’

‘Je schijnt een man te zijn die goed op de hoogte is, beste Maximulas. Ik ben weliswaar een keizerlijke planeetvertegenwoordiger, maar ik heb niet de illusie dat mijn bekendheid groot is.’

Nu glimlachte Maximulas. ‘Het is taak van een barman op de hoogte zijn van zijn clientèle. Ik was benieuwd wie de plaats van de onfortuinlijke ambassadeur Brehiminië Saegewhalen had overgenomen, en raadpleegde de openbare inschrijvingslijst, zodoende.’

‘Wat wil je drinken, Maximulas?’ vroeg Julande. ‘Iemand die zo goed geïnformeerd is, is niet alleen een nuttig, maar ook een interessant persoon. Ik ben benieuwd wat je nog meer te vertellen hebt over de komende regatta en de deelnemende kapiteins en hun kathedralen.’

Later die nacht, veel later, strompelden Cengio, Julande en Maximulas naar boven. De kamer van Maximulas was klein, met als enige bezittingen een gitaar en versleten plunjezak.

Cengio schudde zijn hoofd. ‘Dat bed is te beperkt voor ons allemaal!’

‘Er zijn gastenkamers voor de deelnemende kapiteins,’ offreerde Maximulas. ‘De kapiteins en hun gasten kunnen daar gebruik van maken. De bedden aldaar zijn een stuk groter en comfortabeler…’

‘Dat komt mooi uit, want ik ben een deelnemende kapitein en ik bij deze benoem ik jullie tot mijn gasten!’ sprak Cengio.

‘Een uitstekend idee!’

In een weerboel van armen, benen en lichamen, werden zij drieën de volgende dag wakker in een groot bed. Julande lag tevreden tussen hen in. Cengio glimlachte en veegde een haarlok uit haar ogen, een gebaar dat Maximulas wekte.

‘Goedemorgen, volks… Cengio.’

‘Morgen, Max.’

Ze keken beiden naar Julande die nog steeds doorsliep.

‘Max,’ begon Cengio ‘We zoeken nog een bemanningslid. Heb je zin om de komende race mee te varen op de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase?’

Maximulas rekte zich eerst lui uit. ‘Ik moet zeggen dat ik dat nog nooit heb gedaan. Het is een lange naam voor een zeewaardige kathedraal, maar mijn antwoord is een volmondig “ja”.’

‘Welkom aan boord, Maximulas,’ sprak Cengio met een blije glimlach.

#

‘Wat wordt de strategie tijdens de race, Cengio?’ vroeg Maximulas terwijl hij de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase bekeek. ‘Er zijn duizend deelnemers en elk van hen begeert om bij de eerste twintig te eindigen en verkozen te worden tot winnaar. Met veel zeilen, een lik verf en een licht- en geluidsshow redden wij het niet.’

Ze stonden in het dok waar de kathedraal was gestald. Een zwerm robots had inmiddels de kathedraal waterdicht gemaakt, en was bezig masten met zeilen en andere zaken te installeren.

‘Zoals alles waarbij voor de gunst van de Keizer wordt gedongen, is het een strijd van geslepenheid en vasthoudendheid. De Keizer duldt geen zwakheid en waardeert zelfs slinkse achterbaksheid, zolang er maar resultaten worden behaald. Het Eindeloze Rijk wordt niet bijeengehouden door filantropen en woordenwauwelaars. Dientengevolge is mijn strategie gebaseerd op zulke praktijken.’

Maximulas blies door zijn tanden. ‘Je schijnt heel wat te weten van onze Keizer.’

‘Absoluut. Het is mijn ambitie hem te ontmoeten, en het winnen van deze regatta is het middel daartoe!’

De vagebond-barkeeper sprak: ‘Het is een voorrecht om ambitie te hebben. De mijne zijn een stuk bescheidener, ben ik bang. Maar-’

‘Cengio,’ sprak Julande via de gedachtenspraak, ‘Ik heb hier bezoekers die je te woord moet staan.’

De toon was dringend, en Cengio vertrouwde onvoorwaardelijk op Julandes oordeel.

‘Stuur maar door.’

De vijf gestalten, gehuld in mintgroene pijen, vielen in één vloeiende bewegingen op hun knieën zodra zij het droogdok betraden.

‘Het Heilige der Heiligen! Het is waar! Het is het echt! Junx Zij Geprezen, de Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase is terecht!’

De vijf gestalten hadden spitse schedels waar de oranje huid strak overheen stond gespannen. Geïmplanteerde kralenreeksen op het voorhoofd en de kin, flikkerden in kleurpatronen waarvan Cengio de betekenis niet kon bepalen. Hij keek naar Julande die het vijftal was gevold. Zij haalde haar schouders op, net als Maximulas.

‘Mijn naam is planeetvertegenwoordiger Cengio Mandre Ying d’Almantgarden. Waarmee kan ik van dienst zijn?’

De woordvoerder van het vijftal kwam overeind. ‘Ik ben Paus Lingram XXII, van de Gereformeerde Ferrilmillium Kerk van de Almachtige Junx. En dat is onze heiligste kathedraal die twaalfduizend jaar geleden van ons gestolen is door de verfoeilijke ruimteboekanier Losionol de Buitensporige! U dient direct de verminking van ons Heiligste der Heiligen te staken en het te retourneren aan de Gereformeerde Ferrilmillium Kerk van de Almachtige Junx.’

Cengio raadpleegde de informatiesfeer. Er was niet veel te vinden over de Gereformeerde Ferrilmillium Kerk van de Almachtige Junx. Het geloof had slechts een schamele dertig miljard volgelingen, exclusief op de planeten van de Sarandin-ster, ver weg in de pastorale Hondsmaan Zwerm. Wel stond aangetekend dat de kerk bekend was om haar strenge regime en krijgskunsten.

‘Waarde Paus Lingram XXII, ik heb dit bouwwerk voor een aanzienlijke soms geld gekocht van een erkend handelaar. Volgens de wetten van het Eindeloze Rijk ben ik de huidige rechtmatige bezitter. De claims van voorgaande eigenaars zijn ongeldig, aldus Artikel 234, lid 65A van de Wet op Commerciële Handelingen.’

De heilige vader wuifde bruusk Cengio’s woorden weg. ‘Zulke woordenkloverij doet niet ter zake! Dit is ons heiligdom en het dient terstond aan ons te worden overhandigd! Zo niet, dan zal de wrake van de Almachtige Junx en zijn dertig miljard ware gelovigen op u neerdalen.’

Cengio tuitte zijn lippen. Dertig miljard volgelingen mocht dan wel lachwekkend weinig zijn voor een religie, maar het schiep desondanks een aanzienlijk aantal devote lieden geschoold in de krijgskunsten. Geweld of erger tegen Julande, Maximulas of hemzelf was niet acceptabel, evenmin als pogingen tot sabotage vóór en gedurende de regatta. Het was echter uitgesloten dat hij de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase afstond. De kathedraal was ingeschreven in de regatta en terugtrekking of substitutie leidde tot automatische diskwalificatie. Cengio doorzocht de informatiesfeer nogmaals en sprak toen: ‘Ik hoor uw woorden en begrijp uw standpunt, waarde Paus Lingram XXII. Ik heb vrijblijvend en in strikte neutraliteit, twee gedachtenpunten voor u. Ten eerste, ik ben zeker niet ongenegen dit heiligdom uiteindelijk over te dragen aan de ware aanbidders van de Almachtige Junx. Ik zie echter dat de kerk van de Almachtige Junx negenduizend jaar geleden een schisma heeft ondergaan. Dat plaatst mij in een delicate positie. Moet ik mij wenden tot Pontifex Andraen de Deugdzame van de Orthodox Ferrilmillium Kerk van de Grootste Junx, of tot u? Beide partijen schijnen een claim te hebben op de kathedraal.

Het tweede gedachtenpunt is kans om de Keizer van het Eindeloze Rijk te bekeren tot de aanbidding van Junx. Wanneer uw heiligdom de regatta wint, zal het worden geplaatst in de Keizerlijke Tuinen, en ongetwijfeld zal Zijne Keizerlijkheid onder de indruk zijn van niet alleen het bouwwerk, maar ook de eredienst die de ene of andere stroming binnen uw geloof daar zal houden.’

De woordenstroom van Cengio was zeker wat veel om te verwerken voor Paus Lingram XXII. Hij knipperde met zijn ogen. ‘Pontifex Andraen de Deugdzame is een ontaarde duivelsaanbidder en de orthodoxen een stelletje ketters die hun die hun karnemelkse pap zonder ijsklonten eten! En wat is dat verhaal van de Keizer bekeren?’

Cengio maakte een uitnodigend gebaar. ‘Laten we dit gesprek voortzetten als beschaafde lieden onder het genot van enige versnaperingen. Ik denk dat wij veel te bespreken hebben.’

‘Granaatappelthee en krentenbrood komen eraan,’ zei Julande die inmiddels de voedingsgeboden van de Gereformeerde Ferrilmillium Kerk van de Almachtige Junx had opgezocht.

De onderhandelingen waren lang, maar verliepen geleidelijk aan soepeler naarmate de tijd en de consumptie van diverse dranken volgden. Tegen het eind zaten Cengio, Maximulas, Julande en de pauselijke delegatie zingend als oude strijdmakkers aan tafel.

‘Het is geregeld!’ sprak Paus Lingram XXII met enigszins dubbele tong. ‘Wij krijgen de Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase na de regatta terug, waarbij jij, beste Cengio, het transport naar Sarandin regelt. En mocht je de regatta winnen... dan... dan komt de kathedraal in de Keizerlijke Tuinen te staan, alwaar Zijne Keizerlijk onder de indruk zal zijn van het ware pad! Dagelijks zullen miljoenen bezoekers baden in de schoonheid van ons heiligdom.’

‘Gezegend zij deze afspraak,’ stemde Cengio in. ‘En als waarborg van onze goede bedoelingen, laat je Broeder Ciqn hier als adviseur van ons heilige project achter.’

Broeder Ciqn, het jongste lid van de delegatie, fungeerde als secretaris en assistent van de kerkvaders. Hij was de enige wiens aanwezigheid gemist kon worden. Cengio had de acoliet liever niet gehad, maar hij kwam er niet onderuit. Paus Lingram XXII was een extreem achterdochtig persoon die zich met moeite liet overtuigen.

Die avond, na het vertrek van de delegatie, zei Maximulas tegen Cengio: ‘Ik heb zelden zo’n staaltje van geslepen onderhandelen meegemaakt. Ik neem mijn denkbeeldige hoed voor je af! Ik dacht niet dat je dat zou lukken.’

Cengio haalde enkel zijn schouders op, niet gewoon aan lof voor zijn daden. ‘Ik heb liever dertig miljard vrienden dan vijanden. Met negenhonderd negenennegentig andere ambitieuze kapiteins heb ik al tegenstanders genoeg.’

‘Ik heb er alle vertrouwen in dat je de meerderheid, zo niet allen, te slim af zal zijn.’ antwoordde Maximulas.

#

In de loop der maanden bezocht een bonte stoet sujetten van de vreemdste pluimage het dok waar Cengio’s kathedraal werd opgetuigd. Maximulas zag het geheel aan met een gevoel van wat op Julande overkwam als geamuseerdheid, misschien in combinatie met een lichte ondertoon van bewondering.

‘Cengio is een vindingrijk man, met uitgebreide contacten,’ sprak Maximulas, nadat de laatste bezoeker van die dag weer was vertrokken – een ruimtevaarder bol als een wijnvat, met vuistgrote facetogen. ‘Begrijp ik goed dat hij van die kapitein Colshem de Remande een hele planeet heeft gewonnen met een potje dhran, maar dat Cengio erop stond dat hij zijn ruimteschip behield?’

Julande knikte. ‘Cengio is iemand die slinksheid en sluwheid niet zal schuwen om zijn doelen te bereiken, maar hij ambieert geen macht over, of ontzag van anderen. En alhoewel hij meedogenloos kan zijn, is hij wars van wreedheid en geweld. Hij had bijvoorbeeld Paus Lingram XXII zonder problemen kunnen laten verdwijnen, maar in plaats daarvan transformeerde hij hem tot potentieel nuttige bondgenoot. Dat is wat mij in hem aantrekt. Het universum is gevuld met ambitieuze en slimme, maar tegelijkertijd meedogenloze, nare of pompeuze lieden. Cengio is een uniek persoon, die ik het waard vind om te koesteren.’

‘Dan is hij een gelukkig man,’ meende Maximulas. ‘Velen smachten naar zulks, maar falen heel hun leven dat te vinden.’

‘Maar wat wil je kwijt over jouw verleden, Max?’ vroeg Julande. ‘Wat was je voordat je glazen volschonk in de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub?’

De donkergekrulde man haalde zijn schouders op. ‘Zoals zovelen, worstel ik geregeld met verplichtingen. Leven zoals dit, zonder zorgen en met wilde avonturen, is bekoorlijk, maar vroeg of laat word ik weer teruggetrokken naar mijn bestemming. Ik klaag niet, het is een feit, en ik heb er vrede mee.’

Julande wachtte of er meer zou volgen, maar een verdere verklaring bleef uit. Ze pakte de had van de vagebond beet. ‘Je bent een mysterieuze man, Max. Maar daar houd ik wel van.’

‘Dat komt mooi uit, want ik mag Cengio en jou ook wel,’ grijnsde hij.

Cengio kwam met Broeder Ciqn aangelopen. De jonge Gereformeerde Ferrilmilliaan bleek onvermoede technische inzichten en creativiteit te bezitten, en Cengio had de eerst wat achterdochtige en terughoudende acoliet binnen enkele dagen omgevormd tot een enthousiast lid van het team. Bovendien speelde Broeder Ciqn niet onverdienstelijk op het bromorgel. Samen met Cengio op viool, Maximulas op zijn gitaar en Julande met haar klassieke zangstem, improviseerden zij menig avond er lustig op los op het podium van de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub, tot algemeen genoegen en bijval van de verzamelde gasten.

‘...wat als we de gastanks op de derde verdieping plaatsen? Misschien...’ sprak Cengio.

‘Maar vergeet niet dat wij de...’ viel Broeder Ciqn hem in de rede.

Julande en Maximulas grinnikten tegelijk.

#

De dag van de regatta was aangebroken. Duizend kathedralen lagen in al hun glinsterende glorie in nette rijen van twintig geankerd, de zeilen gehesen, klaar om de duizend-mijl-race rond de gehele ring te beginnen. Er waren ranke gebouwen met torens en spitsen, er waren piramides, tempels met zuilenrijen en binnenhoven, ruimtemoskeeën, openlucht arena’s, platforms met kringen van monolieten en massieve levensbomen. Van bijna elke kathedraal schalde muziek en walmden aromawolken. Gigantische holoprojecties beelden historische, vermakelijke, religieuze of kunstzinnige taferelen uit. De twintig hoogstgeplaatste deelnemers van de vorige regatta, vormden de eerste rij. De startpositie van de rest van de deelnemers werd door loting bepaald.

‘Vierhonderdtwaalf is een gunstige plek,’ meende Julande. Zij droeg een blauw-met-gouden uniform als eerste stuurman en hield het teakhouten stuurwiel vast dat haast even groot was als zijzelf. ‘In de eenentwintigste rij. We hebben geluk gehad.’

‘Zeker,’ sprak Cengio. Dit was het enige deel van de regatta wat buiten zijn macht lag. Hij had niet eens getracht de loting te beïnvloeden. De keizerlijke Inquisiteurs van Eeuwige Balans waren volkomen integer en een trekking door hun handen was zo zuiver als een waterstofatoom.

‘Bemanning, zijn we er klaar voor?’ vroeg Cengio vanaf de brug.

‘Aye, aye, kapitein,’ antwoordde Broeder Ciqn vanuit het vooronder alwaar hij alle machinerie en apparaten van de kathedraal in de gaten hield.

‘Klaar om te gaan!’ antwoordde Maximulas vanaf het kraaiennest. De controlepanelen voor speciale effecten en defensieve middelen waren daar geplaatst. Tot op heden had Cengio echter geen enkele vorm van opsmuk geactiveerd. Zijn kathedraal lag er wat verloren bij, tussen al het zintuigelijke geweld om hem heen.

Klaroengeschal weerklonk, zowel buiten als via de diverse communicatiekanalen. De tonenreeks klom en klom, totdat het eindigde in een enkele donderslag opgewekt door het afschieten van een vroeg-historische donderbus.

Duizend ankerlijnen ontkoppelden zich tegelijkertijd. Duizend kathedralen vingen de wind in de zeilen en zetten zich in beweging. De regatta was begonnen.

De toegestane sabotagepogingen startten direct. Kapiteins lieten kleefnetten met ballastboeien afdrijven om achterliggende kathedralen te hinderen, met rookgordijnen werd getracht het zicht te vertroebelen en de grotere kathedralen schroomden niet om de kleinere exemplaren in het vaarwater te zitten.

Cengio had al vroeg besloten zulke pogingen achterwege te laten, niet alleen zorgde het voor extra ballast, de resultaten waren vaak ook minimaal. Snijslingers aan de reling verwijderden iedere versperring, en droneogen zorgden voor onbelemmerd uitzicht. Bovendien konden de calban vaartuigen niet lek worden gestoken.

Julande stuurde met kwieke hand de kathedraal langs concurrenten en hindernissen. De Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase was relatief klein en lag licht op het water. Cengio had haar zoveel mogelijk aangepast op snelheid, zonder het esthetische aspect echter uit het oog te verliezen. De kathedraal moest bij de eerste twintig eindigen om een kans te maken verkozen te worden als winnaar. Vooraan zien te komen in de regatta was de eerste vereiste, en daarna moest de kathedraal indruk maken.

Snelheidszeilers konden bijna tweehonderd keizerlijke mijlen per uur halen, maar geen van de kathedralen was te vergelijken met dat soort ranke raceboten. Een gemiddelde van vijftig mijl per uur was redelijk, en de regatta kon gemakkelijk twintig uur of langer duren. Het was een wedstrijd van uithoudingsvermogen, strategie, en onverminderde waakzaamheid.

De zeilen stonden echter strak, de wind zong in de masten en Julande voer de kathedraal alsof zij heel haar leven niets anders had gedaan. Langzaam maar zeker rafelde het konvooi van duizend kathedralen uiteen. De vlugste tempels drongen naar voren, terwijl de minder goed ontworpen kathedralen langzaam maar zeker steeds verder terugvielen.

De eerste echte uitdaging voor Cengio’s bemanning kwam in het vijfde uur van de regatta. Julande was net bezig het schip van de mrleeense Eeuwige Bespiegelingen – een constructie die nog het meest weg had van een stel samengeklonterde doornschelpen – in te halen toen de gaswezens met diverse spuiten een watergordijn in de lucht wierpen.

Cengio dacht er de eerste tellen niets van, watergordijnen waren meer een speelse begroeting tijdens de regatta, dan daadwerkelijke sabotage. Zijn gedachten veranderden echter toen Julande riep:

‘De zeilen! Het ultraflin is verstard, ik kan de masten niet meer draaien!’ Ze rukte aan het stuur om een windvlaag te compenseren. Het roer leek gelukkig nog wel te werken.

‘Ultra-ijs!’ riep Broeder Ciqn terwijl hij de analysatoren raadpleegde. ‘De mrleeenen hebben ons bespoten met een waas van ultra-ijs! Het heeft een smeltpunt van tweehonderd graden boven nul. Het komt van nature in hun gasreus voor en het is dus niet illegaal om hier te gebruiken.’

‘We hebben vlammenwerpers nodig om het te verwijderen,’ sprak Maximulas.

‘Wat het ook is, zorg dat het verdwijnt. Ik ben alle flexibiliteit kwijt,’ bracht Julande in. De kathedraal begon inderdaad vaart te verliezen nu de zeilen niet iedere microseconde op de wind werden ingesteld.

Vlammenwerpers... ‘Max, werken de uitlaatkleppen nog?’ vroeg Cengio

‘Volledig vastgevroren. We moeten ze loshakken.’

Terwijl Julande de kathedraal zo goed als kwaad als het ging op koers hield, renden Cengio, Broeder Ciqn en Maximulas in beschermpakken met pikhouwelen rond om de diverse uitlaatkleppen op de kathedraal los te hakken.

Na een half uur was iedereen hijgend en zwetend weer op zijn plek.

‘Ciqn, gooi de gastanks helemaal open. Max, ontsteek de boel op zijn teken!’

Een, twee, drie tellen en toen een gespannen “Ja” van Broeder Ciqn.

Daar gaat de finale, maar niks aan te doen. We moeten eerst in de kopgroep komen. Cengio beet op zijn lip.

Een feloranje steekvlam van een halve keizerlijke mijl hoog omhulde de kathedraal.

Het superijs kraakte en ontplofte in stoomexplosies. De zeilen, masten en andere apparatuur van de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase waren echter van steviger materiaal gebouwd, en weerstonden de vlammenzee zonder problemen.

‘We zijn vrij!’ riep Julande en ze gaf een draai aan het stuurwiel. Direct sprong de kathedraal weer vooruit. Ze waren weer in de race.

Uren schoven voorbij, sommige intens, sommige bedrieglijk kalm. Cengio had net een ronde gedaan langs Broeder Ciqn en Maximulas. Het gas in de tanks was minimaal, dus dat deel van de finale verviel. Ik hoop dat we genoeg in huis hebben om de jury te imponeren.

Het veertiende uur van de regatta was inmiddels een flink stuk onderweg. De Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase had door haar snelheid inmiddels het grootste gedeelte van de deelnemers achter zich gelaten en voer nu bij de eerste honderd kathedralen. Volgens Cengio’s zorgvuldige berekeningen had zijn kathedraal genoeg snelheid om zich de laatste twee uur bij de eerste twintig schepen te voegen.

‘Bij Newtons Gouden Ballen!’ vloekte Julande. Zij had tijdens hun avonden in de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub een gepekeld taalgebruik opgedaan. ‘Kijk dan!’

Ring op- en afwaarts was er geen einder, enkel een eindeloze kromming, maar Julande projecteerde het beeld wat de droneogen haar doorgaven. Dit was het deel van de Ringoceaan waar diverse grote rotseilanden waren gelegen. De vlugste route voerde door een engte die op het smalste punt slechts ruimte bood aan één bredé kathedraal. Er waren alternatieve routes, maar die leverden minimaal een extra uur zeiltijd op.

In de engte, op niet meer dan een kwartier gaans, hadden zich twee massieve kathedralen geperst: een basiliek in de vorm van een gigantische schelp, en een bouwsel van cirkelvormige terrassen die waren afgezet met uitgehakte kikkerhoofden en tentakelarmen. Het geheel was een onwrikbare versperring waar geen enkele kathedraal, of zelfs maar een simpele roeiboot, langs zou komen.

‘Dit stinkt naar kwade opzet. Ik durf te wedden dat dit bondgenoten zijn van Wic’Wac met zijn Krijsbloeds Lijden om de concurrentie uit te dunnen.’ Julande begon aan het stuurwiel te draaien.

‘Houd de koerst aan, wij kunnen ons geen tijdverlies veroorloven,’ zei Cengio. Hij sprak iets in een ouderwetse communicator die geen onderdeel van het officiële netwerk leek te zijn.

Julande zweeg. Cengio zag wat zij zag. Als hij zei dat ze koers moesten aanhouden, dan had hij een oplossing. En anders deed het er ook niet meer toe. Een uur extra uur zeiltijd, viel niet meer in te halen.

Kathedralen voor en achter hen begonnen af te haken, op weg naar de snelste route om de versperring heen.

‘Ik wil alle zeilen bij, en de stormluiken gesloten.’

De rotseilanden maar daartussen de versperde engte kwamen rap dichterbij.

‘He? Wat is dat...?’ vroeg Julande verbaasd. Haar droneogen had iets opmerkelijks waargenomen, een tiental mijlen achter hen. De bodem van de ring leek te rijzen, en daarmee de hele oceaan. Een enorme vloedgolf raasde van achteren op hen af.

Julande schakelde over op het beeld dat de satellieten in de ruimte rond Breekles IX gaven, en spoelde een handvol tellen terug.

Een niet al te groot, maar massief ruimteschip, duidelijk gebouwd om de barre omstandigheden van de Verbrokkelde Leegte te weerstaan, vloog met grote snelheid tegen de buitenkant van het ruimtestation. Beide bouwsels waren echter van calban en het ruimteschip kaatste af de buitenkant van Breekles IX als een tennisbal op een trampoline. Het enige resultaat was even een deuk in de ringboden. En de daarbij behorende tsunami.

Kapitein Colshem de Remande. Hiermee lost hij zijn schuld bij Cengio in!

Veel meer tijd om na te denken had Julande verder niet. De vloedgolf had de kathedraal bereikt en tilde het bouwsel zonder moeite op.

Hoger! Hoger! Hoger! Een reuzenhand tilde hen over de masten van de twee gestrande kathedralen heen.

De klap waarmee zij neerkwamen, deed de tanden klapperen en de theemokken heen en weer kaatsen tegen de muren. Één lang moment verdween de kathedraal onder water, maar luchtdicht afgesloten als het was, dook het weer op als een uitbundige walvis.

‘We hebben de engte geklaard!’ riep Cengio.

Een luid gejuich van de rest van de bemanning was het antwoord.

Julande jodelde van vreugde, het werd tijd voor de eindspurt!

Nu ging de strijd tussen bijna dertig kathedralen, de anderen lagen te ver achter om nog een bedreiging te vormen.

‘Broeder Ciqn, Maximulas, het is tijd om te laten zien wie wij zijn!’ sprak Cengio.

Iedere kathedraal had een duidelijk thema om de jury te overtuigen. Het vaartuig was niet louter een drijvend platform met mooie plaatjes, maar was onlosmakelijk onderdeel van een vertelling, Cengio had niet veel tijd gehad om zijn thema uit te werken, maar tijdens zijn research was hij gestuit op een vroeg-historische opera Elric van Melniboné, de Queeste naar Verlossing, met eeuwige thema’s als doem en waanzin, liefde en verraad, plicht en verlangen. Dát verhaal zou worden getoond, met elke scène op en in de sprookjesachtige kathedraal.

Holoprojectoren kwamen tot leven, muziek zwol aan, mistdampen omhulden de kathedraal en uit de schemer schreed een bleke humanoïde held, met een spitse vleugelhelm en een zoemend duister zwaard tevoorschijn.

De andere kathedralen deden echter ook hun uiterste best om het oog van de jury te vangen. Beghar Dhry Bonbaschs de Vermiljoen Nova Pagode liet een betoverend schouwspel van net-niet willekeurige kleuren en geluiden horen. Spookachtige melodieën evolueerden in woeste tarantella’s of daarna weer over te gaan in feeërieke mijmeringen. De St. Johannes van Ck-32EE2 benaderde het geheel met een mega-opgevoerde bloementuin waar de bontste flora zich binnen enkele minuten ontpopten, om overschaduwd te worden door de volgende kleur- en geurexplosie. Betoverende parfums dreven over de Ringoceaan. De Krijsbloeds Lijden van Wic’Wac had een zwerm dansende clowns die op kolderieke wijze voortdurend het uiterlijk van de tempel aanpasten. Kleine drama’s, grote kluchten, platvloerse grappen en geraffineerde satire... Het was bijna onmogelijk het oog en oor af te wenden van de stortvloed van grappen en grollen. Bolhem Doerfs Twintigduizend Zielenroerselen projecteerde een folterzangeres, die een eindeloos passionele aria ten gehore bracht, terwijl roestige spijkers haar vlees doorboorden en krioelende octomaden zich te goed deden aan opengelegde organen. Zoals bij iedere goede folterzangeres heelde haar lichaam binnen enkele minuten, om daarna opnieuw geschonden te worden voor het volgende deel van de compositie.

Mijl voor mijl liep de Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase in op de concurrentie. De eindstreep was al uren in zicht, maar was nu niet ver meer. De gedoemde Elric van Melniboné verrichte ondertussen zijn helden- en wandaden. Bloed vloeide in koningszalen, prinsessen werden bemind onder met sterren bespikkelde nachthemels en waanzinnige tovenaars riepen slijmerige demonen op uit duistere poelen.

‘Negentwintig. We liggen op de negenentwintigste plaats,’ prevelde Julande. Haar handen leken met het stuurwiel te zijn vergroeid.

Cengio antwoordde niet, dúrfde niet te antwoorden. Broeder Ciqn zorgde met verbeten concentratie dat alle machinerie bleef werken, Maximulas was bedacht op elke mogelijk sabotageactie en Cengio zelf bespeelde de projecties van de kathedraal als een virtuoos. Hier wat meer gedonder tijdens de godenscène, daar een stille zucht wanneer Elric neerkeek op het ontzielde lichaam van zijn trouwe strijdmakker.

Niet veel later: ‘Drieëntwintig.’

En dan: ‘Eenentwintig.’

De eindstreep was zo dichtbij. De eerste schepen – de Vermiljoen Nova Pagode of de Twintigduizend Zielenroerselen, zouden die over enkele minuten passeren. Maar in de achterhoede van de kopgroep was de strijd het felst. Een neuslengte voor hen voer de Zegen van Prinses Quallina, een kapel gebouwd op de gigantische replica van een hoornschildpad. Heilige hymnen stegen ten hemel en er werden non-stop goede werken van de prinses Quallina getoond.

‘Ik weet niet of de Keizer het zal waarderen als wij de kathedraal inhalen die is gewijd aan zijn dochter,’ grapte Maximulas.

‘De Keizer zit niet in de jury!’ riep Cengio terug. ‘Gooi alles wat we niet meer nodig hebben, overboord!’

Voorraden, grondstoffen, alles wat niet vast zat, belandde in het water van de Ringoceaan. Het was niet veel, nog geen duizend kilo, maar elke gram telde nu.

Inmiddels was Elric aan de finale strijd tegen de Goden van Chaos begonnen. Zijn zwaard zoemde, demonen krijsten en scharen gevleugelde krijgsvrouwen worstelden in roerige hellehemel met zwermen reusachtige insecten. De steekvlam, wanneer Elric van Melniboné zich op zijn eigen zwaard zou storten, had de daverende afsluiting moeten zijn, net voordat de kathedraal de finish passeerde, maar dat zat er nu niet meer in.

‘Twintig,’ fluisterde Julande. Ze hadden de Zegen van Prinses Quallina achter zich gelaten.

De Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase passeerde de eindstreep als achttiende kathedraal.

Geen steekvlam met Elrics dood, maar Cengio zette de lichtintensiteit en het geluid op maximum. Hij arriveerde niet met stille trom.

Nummer negentien en twintig, de Zegen van Prinses Quallina, kwamen ook binnen.

Het oordeel van de jury verscheen terstond boven de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub:

1 – St. Johannes, schipper Ck-32EE2

2 – Krijsbloeds Lijden, schipper Wic’Wac

3 – Twintigduizend Zielenroerselen, schipper Bolhem Doerf

…

7 – Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase, schipper Cengio Mandre Ying d’Almantgarden

Aan boord was het doodstil. Julande blies een blonde lok uit haar ogen en keek naar Cengio. De jury had hen de zevende plaats toegekend. Ze hadden niet gewonnen. Voor de allereerste keer had Julande geen idee hoe Cengio zou reageren.

#

‘Wat zijn je plannen nu de regatta voorbij is, Cengio?’ vroeg Maximulas.

Gedrieën zaten Cengio, Julande en Maximulas op het terras van de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub. Het groene water kabbelde rustig onder het verweerde houten dek, schalmeeuwen zweefden loom in de wind, en de rij lege pintglazen, groeide gestaag. De Ferrilmillium Kathedraal van de Ongelooflijk Nederige Extase was samen met Broeder Ciqn onderweg naar Paus Lingram XXII.

Cengio maakte een half berustend, half optimistisch gebaar. ‘De toekomst is oneindig met een veelvoud aan paden en kansen! Wat ik precies ga doen, is niet te zeggen, maar wij zijn bij de eerste twintig geëindigd, dus wij zijn automatisch verzekerd van deelname over tien jaar. Op één van die toekomstpaden zullen wij ons voorbereiden op de volgende regatta.’

‘Daar drink ik op!’ Julande hief het glas. ‘Op wazige toekomstpaden!’

‘Op wazige toekomstpaden!’ echode een tweevoudig antwoord, gevolgd door het getingel van glazen.

‘En jij Maximulas? Wat zijn jouw toekomstplannen?’

De donkergekrulde man haalde zijn schouders op. ‘Het liefst zou ik het zwervende leven zonder zorgen voortzetten, maar er liggen verantwoordelijkheden en besluiten in mijn toekomst. Ik ga ze niet uit de weg, maar nog voor even wil ik genieten van het moment.’

De implicatie was duidelijk en noch Cengio, noch Julande drongen verder aan.

De middag vorderde, de drank vloeide, en langzaam verdween de zon achter de nachtschijf van Breekles IX.

‘Ik snap dat je weer meedoet met de regatta, omdat je als winnaar de Keizer kan ontmoeten,’ vroeg Maximulas met een ietwat slepende stem. ‘Maar waarom wil je dat zo graag?’

Julande lag inmiddels achterover in haar zetel te slapen, met een tevreden glimlach op haar gezicht. Cengio’s brein zwom als een stel wandelzalmen in een bergstroom.

‘Omdat… Omdat ik het onmogelijke mogelijk wil maken!’ antwoordde Cengio. ‘Wat is het leven waard, als het niet bestaat uit het overwinnen van obstakels en het aankomen op bestemmingen die buiten het alledaagse liggen? Daarom vaar ik over tien jaar wederom mee, en op een dag zal ik Zijne Keizerlijkheid in persoon ontmoeten!’

Maximulas knikte en lachte: ‘Ik weet zeker dan zo’n geslepen en passioneel persoon als jij er op dag in zal slagen, beste Cengio!’ Met zware arm hief hij opnieuw het glas.

Cengio beantwoordde zijn toast. ‘Op passie en geslepenheid.’

‘Op passie en geslepenheid.’

Toen Cengio en Julande de volgende ochtend in de gastenkamer van de Keizerlijke Kathedralen Zeilclub wakker werden, was Maximulas al vertrokken. In zijn kamertje waren zijn bed en kast leeg, zijn schamele bezittingen en duffel afwezig. De vagebond was weggegaan om nieuwe paden in het universum te gaan bewandelen.

Cengio knikte en voelde de weemoedige pijn die kwam met het afscheid van een vriend.

Julande, zoals gewoonlijk, begreep zijn stemming. ‘Wie weet komen we hem op een dag weer tegen.’

‘Ik hoop het.’

#

De Keizerlijke Bode was een reusachtige vrouw gehuld in een geelzwart gestreept livrei. Zij droeg de traditionele opengeklapte ruimtehelm en een gouden staf waaraan een stel zwarte castagnetten hing. De verzegelde perkamentrol die zij aan Cengio overhandigde, was zwaar, alsof de betekenis der keizerlijke woorden in fysiek gewicht werden omgezet.

Cengio boog de voorgeschreven drie keer, en met een zichtbaar opgewonden Julande aan zijn zijde, verbrak hij het zegel en begon de boodschap te lezen:

‘Zijne Keizerlijkheid Lasdem Ixhund del Brado mon Cassiuul I … behaagt het Planeetvertegenwoordiger Cengio Mandre Ying d’Almantgarden … te benoemen tot … ambassadeur van het Eindeloze Rijk … tot de kighaâdeshe Natie … Omdat hij het talent heeft het onmogelijke mogelijk te maken … Planeetvertegenwoordiger Cengio Mandre Ying d’Almantgarden wordt verwacht in persoon zijn geloofsbrieven te overhandigen … aan Zijne Keizerlijkheid Lasdem Ixhund del Brado mon Cassiuul I …’

De betekenis van de keizerlijke woorden zonken met statige waardigheid in het bewustzijn van Cengio.

Julande greep hem vast, omhelsde hem. ‘Je bent benoemd tot ambassadeur! En je gaat de Keizer ontmoeten! Het gaat echt gebeuren!’

Woeste vreugde explodeerde in Cengio en in het bijzijn van de Keizerlijke Bode nam hij Julande beet en danste de vrolijke horlepiep. Hij was benoemd tot ambassadeur en hij ging de Keizer ontmoeten!’

Heel even, voor slechts een vlugge hartenklop, vroeg Cengio zich af waar de formulering ‘het onmogelijke mogelijk wil maken’ vandaan kwam. Op de een of andere manier klonken de woorden hem bekend in de oren, maar hij kon ze niet plaatsen.

Cengio vergat het mysterie, het deed er niet toe. Hij ging de Keizer ontmoeten!

###

Maan en Oceaan

Margriet du Maine

“Je zal het wel lastig vinden; elke keer weer een andere plek, nieuwe vrienden,” zegt Stern.

Maan haalt haar schouders op. “Ik ben het gewend. Thuis is waar mijn moeder is.” In werkelijkheid is ze al het gereis behoorlijk zat. Maar dat wil ze niet toegeven aan Stern.

“Ja, ja dat zal wel,” zegt Stern. Hij leunt naar voren over de houten reling. De zeewind blaast in zijn gezicht en hij glimlacht. “Ik ben precies zoals je moeder. Ik kan ook nooit lang op een plek blijven.”

Maan staart naar Sterns brede rug en mompelt: “Dat komt door je naam.”

“Mijn naam?” Stern kijkt fronsend om.

“Een stern is een trekvogel.”

“Dat weet ik,” knikt Stern. “En ook een watervogel. Jouw moeder heet Leeuwerik. Dat is ook een trekvogel. Zij is van de weiden en ik van het water.” Hij lacht. “Perfecte combinatie!”

Maan betwijfelt het, maar houdt haar mond.

“Ik dacht altijd dat mijn naam toevallig zo goed bij mij past.”

Maan zet een stap naar voren en vouwt haar armen over elkaar op de balustrade. Uitkijkend over zee, luistert ze naar de golven die tegen de boeg kapot slaan. Ze voelt de druppels op haar lippen en likt ze in automatisme schoon. Het proeft zout. Met de rug van haar hand wrijft ze langs haar mond. “Wij Graslanders geloven dat je naam en je identiteit verbonden zijn. Daarom geven wij onze kinderen vaak pas een naam wanneer we weten wie ze zijn. Sommige kinderen krijgen hun naam al na een paar dagen, andere pas na één of twee jaar.”

Stern wrijft nadenkend over zijn stoppelbaard “Hoe noemen jullie hen dan vóór die tijd?”

“Lieverd, schatje, kleintje.”

“Tja dat heeft wel wat. Ik wil ons kind Fitis noemen, om in de trekvogelreeks te blijven, maar dat zal dan nog even moeten wachten denk ik.”

Sterns lach is hartelijk. Maan kan het niet helpen om zacht met hem mee te lachen. Van de vele bevliegingen van haar moeder is Stern tot nu toe de aardigste. En dat voor een Witlander. Hij is ook de eerste die het zo lang uithoudt, maar misschien komt dat omdat Leeuwerik zwanger is. Maan heeft nu al medelijden met de baby. Ondanks dat ze van haar moeder houdt, is haar levensstijl niet erg geschikt voor een kind. Alle Graslanders houden van reizen. Ze zijn van oudsher al nomaden, maar de meeste Graslanders reizen in groepen. Dan groei je op tussen de kinderen van je stamgenoten. Leeuwerik is een eenling. Ze blijft nooit langer dan twee dagen op dezelfde plek en reist met Maan heel Grasland door. Soms pikt ze ergens een man op die dan een tijdje met hen meereist, maar dat duurt nooit lang. Behalve nu.

“Ik ga even bij mama kijken,” zegt Maan.

Leeuwerik ligt op het onderste bed van één van de twee stapelbedden in hun kajuit. Vanuit haar positie kan ze door de patrijspoort de zee zien. “Ik dacht dat ik varen heerlijk zou vinden,” zegt ze. “En dat was het de eerste dagen ook toen ik nog op het bovendek kwam. De zeewind in mijn haren en de snelheid waarop we door de golven glijden. Maar nu hier in dit hok vind ik er niets meer aan.”

Daar heb je het al.

Maan zet wankelend een paar passen dichterbij. Ze heeft nog steeds geen zeebenen, zoals Stern dat noemt. Ze kan zich nog net op tijd vastgrijpen aan de blauw geblokte sprei van het bovenste bed, waardoor ze niet valt. Dan gaat ze op het voeteneind zitten. Ze trekt haar benen op en legt haar hoofd op de enorme buik van haar moeder. Het borrelt daarbinnen en ze hoort haar moeders hartslag. Soms voelt ze een bolling tegen haar wang wanneer de baby beweegt. “Het duurt niet lang meer mam, dan kan je weer op het dek staan. Dit is maar tijdelijk.”

Leeuwerik haalt haar hand door Maans donkerbruine haar. “Je hebt gelijk lieverd.”

Maan sluit haar ogen en geniet van het moment.

Dan verbreekt Leeuwerik de stilte. “Hoe zal het zijn in Witland? Ik kan niet wachten om dat land te ontdekken. Stern zegt dat er hoge bergen zijn en diepe wouden. Heel anders dan bij ons in Grasland.”

“Gaat Stern mee?” vraagt Maan.

“Ja, totdat hij weer de zee op moet. Dat is zijn taak. Uhm, zijn werk.”

Maan heeft nog steeds niet helemaal door hoe dat zit met geld en met werk. In Grasland hebben de stamleden een taak, daar krijgen ze niets voor terug. Leeuwerik ziet het als haar taak om verhalen te verzamelen en van de ene stam door te geven aan de andere. Dat vindt Maan best een belangrijke taak, al is Leeuwerik soms meer geïnteresseerd in haar eigen verhaal dan in dat van een ander. “Kan Stern geen andere taak krijgen?”

Leeuwerik kreunt en draait waardoor Maans hoofd van haar buik glijdt. “Dat weet ik niet hoor. Daar hebben we het nog niet over gehad. Misschien ga ik wel met hem mee de zee op.”

Ja vast. En ik? Ooit gevraagd wat ik wil?

Maan gaat rechtop zitten en schraapt haar moed bij elkaar. Ze heeft geen zin om ruzie te maken, maar ze heeft er ook genoeg van om altijd maar mee te gaan in haar moeders grillen. “En als ik dan in Witland wil blijven? Of als ik terug wil naar Grasland?”

Leeuwerik wrijft over haar slapen. “Lieverd, ik kan toch niet zonder mijn Maan? Je bent mijn licht in de duisternis.” Ze kreunt nog een keer en slaat haar handen om haar buik. “Ga Gember halen, het is tijd.”

De zon staat hoog aan de blauwe hemel. Meeuwen schreeuwen uitbundig, de zeilen staan bol en de boot scheert met een vaartje over de golven.

Gember is de kokshulp. Ze is de enige andere vrouw aan boord van het schip en dus degene die is aangesteld om Leeuwerik te helpen met de bevalling. Maan wil ook helpen, maar dat mag niet van Gember. Ze is te jong.

In Grasland zijn alle vrouwen en meisjes vanaf negen jaar aanwezig bij een bevalling. En ik ben al twaalf!

Maan tuurt in het diepe groenblauwe water. Meestal kan ze best goed wachten, maar deze keer valt het haar zwaar. Ze wil haar moeders hand vasthouden, of haar moed in spreken, maar vooral de baby zien. Een tuimelaar steekt zijn kop boven het water uit. Hij piept een keer. Het klinkt vrolijk. Maan vindt de tuimelaars er sowieso altijd opgewekt uitzien. Het dier duikt weer onder, ze kan hem zien onder het wateroppervlak. Het zonlicht breekt in de golven en maakt tekeningen op zijn gladde huid. Hij maakt vaart om de boot bij te houden, zijn staartvin gaat krachtig op en neer en dan springt hij omhoog. Het water spat in het rond en Maan lacht. Het is prachtig om te zien. Drie andere tuimelaars voegen zich bij hem. Maan zou ook wel met hen willen zwemmen. De zee heeft altijd een vreemde aantrekkingskracht op haar gehad. Aan de dagen in de zomer die ze samen met haar moeder aan de kust spendeerde kleven haar dierbaarste herinneringen. Ze zucht en trommelt met haar vingers op de balustrade.

Eindelijk roept Gember vanuit het benedendek naar boven: “Het is een meisje!”

De bemanning van de tweemaster juicht. Ze slaan Stern op zijn schouders en geven Maan een hand die ze onwennig aanneemt.

“Hoe gaan jullie haar noemen?” wordt gevraagd.

“Dat weten we nog niet,” antwoordt Stern met een knipoog naar Maan.

“Mogen we haar nu zien?” vraagt Maan die van ongeduld al drie traptreden naar beneden heeft genomen.

Gember neemt hen mee naar de hut. Er zitten bloedvlekken op haar schort en op haar handen en haar gezicht is rood en bezweet. “Het ging heel goed hoor,” zegt ze als ze Maans ongeruste uitdrukking ziet. “Maar het is voor mij de eerste en de laatste keer dat ik zoiets doe.” Ze opent de deur naar de hut en Maan glipt onder haar arm door naar haar moeder. “Ik moet de baby nog wassen,” roept Gember Maan na.

Leeuwerik ligt op het bed met een bebloed bundeltje tegen haar aan. Ze ziet er moe uit maar glimlacht breed.

Een heel klein gezichtje en een heel klein handje steken boven de lakens uit. “Hallo,” fluistert Maan “Ik ben jouw grote zus.”

Het kindje opent haar ogen. Twee grote zeegroene ogen.

“Oh nee,” stamelt Gember.

Verbaasd kijkt Maan over haar schouder naar de kokshulp die met haar hand voor haar mond geslagen achteruit loopt en bijna tegen het tafeltje met de waskom botst.

Stern zet daarentegen juist een stap dichterbij. Zijn verheugde uitdrukking is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een angstige blik. “Welke kleur heeft haar haar?” fluistert hij.

De kleur van het dunne haar is niet te zien door het bloed. Maan begrijpt niet goed waarom het belangrijk is. Met trillende handen werpt Gember haar een natte doek toe. Maan veegt het bloed weg. Donshaartjes in een diepe zeegroene kleur worden zichtbaar.

“Oh nee,” kermt de kokshulp.

“Een kleurkind!” zegt Maan verheugd.

Stern draait zich om naar Gember die al bij de deur staat. “Geen woord hierover!” snauwt hij haar toe.

De vrouw schudt wild met haar hoofd. “Nee, nee, ik zal niets zeggen meneer. Ik…. ik heb niets gezien.” Meteen daarna haast ze zich de kajuit uit.

Leeuwerik legt haar hand op die van Maan. “Wat is er aan de hand?”

“Ik weet het niet,” zegt Maan. Haar blik schiet van Leeuwerik, naar de baby en dan terug.

Leeuwerik richt zich tot Stern. “Wat is er aan de hand?” herhaalt ze.

“Ze is een kleurkind,” antwoordt hij ernstig. “Die zijn verboden in Witland.”

“Verboden?” vraagt Maan hees en knijpt hard in Leeuweriks hand.

“Ja. Kleurkinderen worden gezien als gevaarlijk. Ze worden na de geboorte overgedragen aan de soldaten van de koning. En daarna…”

“We moeten terug naar Grasland!” roept Maan.

Stern schudt zijn hoofd. “Dat gaat niet, we worden in de haven verwacht.”

“Nou en?” zegt Maan.

Stern maakt een sussend gebaar met zijn hand. “Niet te hard. We kunnen niet terug, dan weet de bemanning dat er iets mis is. Ze zullen het kind afpakken. We moeten het verborgen houden.”

“Hoe dan?”

“Ze kan een mutsje dragen. Zolang ze slaapt zijn haar ogen gesloten, dan is er niets aan de hand. We zullen zeggen dat Leeuwerik te zwak is om bezoek te ontvangen.”

Maan slikt. Ze strijkt met haar wijsvinger over het neusje van de baby. “Ik zal haar wassen.”

Leeuwerik knikt en Maan neemt de baby van haar over. Het kindje is lichter dan ze had verwacht en als ze haar in de waskom laat zakken kan ze bijna niet geloven hoe klein de vingertjes en teentjes zijn. Grote glanzende ogen kijken onwennig rond. Maan vindt ze prachtig.

Gevaarlijk, wat een onzin.

Op de dag dat ze van boord moeten, wikkelt Leeuwerik de baby goed in. Maan helpt haar om een draagdoek om te knopen, een manier waarop alle Graslanders hun baby de eerste maand bij zich dragen. Door de draagdoek is de baby helemaal verstopt. Zolang er niemand iets vraagt komt het goed.

De bemanning is zo druk in de weer met het uitladen van het schip dat maar een enkeling even komt kijken. Als ze vragen om de baby te mogen zien, schudt Leeuwerik steeds nee.

“Rare Graslanders,” mompelt één van hen.

Maan is opgelucht dat ze het gedrag van haar moeder nog kunnen verbloemen als een Graslandsgebruik, maar het voelt heel tegenstrijdig. De geboorte van een kleurkind is in Grasland juist een extra bijzondere gebeurtenis en reden voor feest. Hier is het blijkbaar reden voor paniek. Stern heeft haar nog nauwelijks aangeraakt en lijkt eerder bezorgd dan blij. Toch probeert ook hij de schijn op te houden dat er niets aan de hand is. Hij leidt Maan en Leeuwerik van de loopplank en schudt joviaal de handen van zijn maten als hij afscheid neemt. “Sorry dat ik niet langer kan blijven om te helpen, maar ik kan niet wachten om mijn moeder te vertellen dat ik vader ben geworden!”

De meeste bemanning lijkt dit te begrijpen en wenst hem een fijn verlof.

“Gaan we echt naar je moeder?” vraagt Maan als ze even later door de straten van de haven lopen.

“Nee, naar mijn oma, Aster. Ze woont alleen en in de bergen, dat is beter,” fluistert Stern, terwijl hij zijn plunjezak wat hoger op zijn schouders hijst.

Maan kijkt haar ogen uit. Ze is nog nooit in een stad geweest. Een stenen huis heeft ze al wel eens gezien, in een Witlandse nederzetting, maar nooit zag ze er zoveel bij elkaar. Stern duwt haar in haar rug, ze moet doorlopen, maar ze vertraagt steeds wanneer ze weer iets nieuws ziet. De stadsbewoners houden hun pas ook in als ze haar zien. Ze hebben waarschijnlijk nog niet zo vaak Graslanders gezien en Maan is met haar amandelvormige ogen, hoge jukbeenderen, gladde donkere haar en huid zo bruin als gebrande suiker een toonbeeld van Graslandse vormen. Maan knikt hen verlegen toe en richt haar blik snel op de gebouwen. De stad staat vol witte huizen met blauwe daken die schitteren en glanzen als parelmoer. Er groeien bloemen in bloembakken, er staan karren met heerlijk geurende broden en verse vis. Ze ziet ook een stenen constructie waar water uit omhoog spuit. “Wat is dat?”

Stern draait zijn hoofd vlug in de richting van haar uitgestoken vinger. “Een fontein, kom Maan, beetje doorlopen.”

Maan versnelt haar pas en doet haar best om Stern en Leeuwerik bij te houden tussen de vele mensen. Als een klein kind grijpt ze Leeuweriks rok vast om haar niet kwijt te raken. Ondertussen bestudeert ze haar omgeving. Dan botst ze plotseling tegen haar moeder op die is blijven staan.

“Wie zijn dit?” Een man in wit uniform en wenkbrauwen zo dik als duimen staart met vernauwde ogen op hen neer.

Maan heeft deze uniformen vaker gezien. In de Witlandse nederzetting van Grasland. Het zijn soldaten, een soort krijgers, maar dan anders. Ze herinnert zich meteen de woorden van Stern. Soldaten nemen kleurkinderen mee. Ze voelt haar wangen rood worden en ze verschuilt zich achter haar moeder alsof ze zelf een kleurkind is.

“Mijn vrouw en ons kind en de dochter van mijn vrouw. Ze komen uit Grasland,” antwoordt Stern kalm.

De baby pruttelt. Juist nu.

Leeuwerik wiegt haar net iets sneller dan gewoonlijk op een neer en maakt sussende geluidjes.

“Papieren?” vraagt de soldaat.

“Pa-papieren?” stottert Stern.

“Ja, verblijfsvergunningen!” de man rolt met zijn ogen en houdt ongeduldig zijn hand op.

Stern vist een verfrommeld velletje uit zijn zak. “De papieren van mijn vrouw en de kinderen gaan we morgen halen. Nu gaan we eerst naar mijn moeder.”

“Het lijkt me beter dat u die meteen gaat halen. Het stadsloket is die kant op,” bromt de soldaat en wijst in de richting waar ze vandaan komen.

We kunnen niet terug. We moeten hier weg. Wat als ze de baby willen zien?

“Ik beloof het, morgen maken we de papieren in orde. Mijn moeder wacht op ons. Ze wil haar kleinkind zien,” sputtert Stern tegen.

De baby huilt zachtjes en Leeuwerik wiegt niet alleen, maar hupst nu ook een beetje op een neer. Het lijkt het alleen maar erger te maken.

De soldaat buigt naar voren en tilt zijn grote wenkbrauwen op terwijl hij een glimp van het kindje probeert te vangen.

“De baby is moe meneer, toe laat ons naar moeder gaan,” zegt Leeuwerik op haar liefst.

Maan weet hoe het eruit ziet, zelfs al staat ze achter haar, hoe Leeuwerik blozend haar blik naar beneden zal richten en hem aan zal kijken vanonder haar lange wimpers en dan zacht op haar volle onderlip zal bijten.

De man aarzelt.

Moet ik iets zeggen? Kan ik iets doen?

“Morgenochtend vroeg verwacht ik u op het stadsloket,” zucht hij dan.

Maan zucht met hem mee.

“Maar…”

Leeuwerik had al een stap naar voren gezet en Maan botst opnieuw tegen haar op.

“Ik wil wel het adres van jullie verblijfsplaats.”

Sterns hoofd gaat wild op en neer. “Ja natuurlijk.”

Stern geeft vlug een adres op.

Zodra ze weer wandelen is de baby stil. Het tempo is gehaast, maar net niet te snel dat het opvalt.

“We gaan toch naar je oma? We gingen toch niet naar je moeder?” merkt Maan op.

“Dat klopt,” zegt Stern en geeft haar een zacht duwtje in haar rug.

“Maar heb je wel echt het adres van je moeder gegeven?” vraagt Maan.

“Nee, dat van de bakker. We hebben geluk dat hij het niet door had.”

***

“Wat doe je?” Maan komt slaperig de trap af. Bijna onderaan blijft ze staan, wrijft in haar ogen en krult haar tenen om de rand van traptrede. Ze weet het antwoord, maar is toch benieuwd naar de verklaring.

Leeuwerik knoopt haar reistas dicht. Pas wanneer ze haar mantel heeft omgeslagen en haar handschoenen aangetrokken kijkt ze naar Maan. “Ga je mee?”

“Nee.”

“Toe Maan. Ik kan toch niet zonder je?”

“Als ik niet wakker was geworden, was je ook zonder me gegaan,” bromt Maan.

“Maar liever ga ik samen.” Leeuwerik steekt haar hand uit. Haar hoofd kantelt en ze glimlacht. “Jij en ik, zoals het altijd was, zoals het zou moeten zijn.”

“Het is niet langer alleen jij en ik. Je hebt nu nog een dochter en ze heeft niet nog niet eens een naam.”

Leeuwerik laat haar hand zakken. Haar ogen lijken in het licht van de enkele kaars die ze aan heeft gestoken nog donkerder. “Ik word gek hier! Dat snap je toch wel! We kunnen nergens heen! Ik mag niet eens naar de vallei omdat ik als Graslander teveel opval. Het is alweer bijna zomer Maan, en het enige wat ik dit hele jaar heb gezien zijn de vier muren van onze kamer!”

“Dat was je eigen keuze!” sist Maan. Ze heeft een van haar donkere dagen en ze is vastberaden daar gebruik van te maken. Op een dag als deze zal ze niet smeken, ze zal geen medelijden hebben en al helemaal niet vergeven. “Het was je eigen keuze om alle dagen in bed te blijven liggen. Er is hier van alles buiten het huis van Aster. Er is een moestuin en een bloemenweide, er zijn ezeltjes, er is een meer en een bos en er zijn bergen zo hoog en zo indrukwekkend, maar het is niet genoeg. Het is nooit genoeg. Wij zijn niet genoeg.”

Leeuwerik balt haar vuisten. “Dat is niet eerlijk. Je weet dat ik van jullie hou, maar je kan toch niet van mij verlangen dat ik mijn hele leven verstopt blijf bij een oude vrouw in de bergen? Witland is veel groter en ik wil alles zien,” zegt ze uiterst kalm.

Maan weet hoeveel moeite het Leeuwerik kost om zo kalm te blijven. Hoe ze zichzelf bedwingt om niet met dingen te gaan gooien. Maan strekt zich om nog hoger boven haar moeder uit te torenen.

“Lieverd, ga toch met mij mee. Ik weet zeker dat jij ook meer wil zien.”

“Mijn zusje heeft mij nodig.”

Leeuwerik gooit haar handen kort en krachtig in de lucht. “Laat oma dat doen!”

“Aster is bijna blind, ze kan amper voor zichzelf zorgen. Je moet wachten mama. Op Stern. Hij komt deze zomer weer terug. Dan heeft hij genoeg geld voor een eigen boot en dan…”

Haar lach klinkt hol. “Dacht je dat echt? Misschien komt hij terug, misschien. Maar dan heeft hij bij lange na niet genoeg geld. Hij heeft het me uitgelegd; de zee tussen Witland en Grasland is groot. Te groot voor een roeibootje, te wild voor een zeilbootje. We hebben op zijn minst een klein schip nodig. Die kunnen we zelf niet bouwen, die is te groot om te stelen en te duur om te kopen.”

“Maar,” begint Maan.

“Nee Maan, vergeet het maar. Je zusje zal hier nooit weg kunnen. Maar jij en ik wel.”

Maan zwijgt.

Leeuwerik hijst de tas over haar schouder en blaast de kaars uit. “Tot ziens liefje. Ik kom echt nog wel een keer weer terug.” Dan draait ze zich om, duwt de deur van het huisje open en loopt de nacht in.

Maan rent achter haar aan. In de deuropening blijft ze staan kijken hoe Leeuwerik de capuchon van haar mantel over haar hoofd trekt en het pad afloopt. Het is nieuwe maan, waardoor Leeuwerik al snel in een donkere vlek in de schaduwen verandert. “Ze heeft nog niet eens een naam!” roept Maan haar na.

“Geef jij haar die maar!” roept Leeuwerik terug. Daarna is ze niets meer dan duisternis.

Maan huivert, zet een stap naar binnen en sluit de deur. Even staart ze naar de dichte deur. Dan haalt ze diep adem, geeft er een trap tegenaan en gaat terug naar bed.

***

“Goed zo!” Maan klapt enthousiast in haar handen.

De kleuter glundert en toont haar vingers, die net zo doorzichtig zijn als het water waarin ze staat.

“Het meer is te klein voor haar Maan,” zegt Aster. De oude vrouw zit op een grote steen naast de oever en leunt met haar beide handen op haar wandelstok. “Jullie moeten naar de zee.”

Maan zucht. “Dat is gevaarlijk.”

“Volg de rivier naar beneden tot het moeras. Loop dan verder langs de bergwand naar het zuiden. Daar zal je de zee vinden.”

“Maar wat als…”

“Wees niet bang,” onderbreekt Aster haar. “De route is oud en wordt zelden belopen. Mensen houden niet van het moeras.”

Maan wiebelt van haar ene voet op haar andere. Ze zou willen juichen, even buiten de bekende plek in de bergen, meer van de wereld zien. Onmiddellijk voelt ze het schuldgevoel opborrelen. Ze wil niet op haar moeder lijken.

“Je bent er klaar voor. Echt jullie redden het wel. Als de maan en de zee, verbonden hoewel jullie zo verschillen. Vertrouw op elkaar,” stelt Aster haar gerust.

De lach die ze over haar gezicht voelt glijden doet pijn in haar kaken. Maan rent tot haar knieën het meer in. “Kleintje! We gaan naar de zee!”

“Echt?” de groenblauwe ogen van het kleine meisje worden groot.

“Echt!”

Het meisje gilt van plezier en spat wild rond in het water. Ze is zo uitgelaten dat niet alleen haar handen, maar nu ook haar armen van water zijn. Gladde doorschijnende armen, die als ze doorbroken worden gewoon weer aan elkaar vloeien.

“Redt u het wel zonder ons?” vraagt Maan. Ze laat haar zusje nog even spelen en stapt zelf uit het water. De zoom van haar rok is nat, de veertjes die ze er heeft aangezet zoals ze dat in Grasland doen, plakken aan haar kuiten.

Aster wuift de vraag van Maan weg. “Je hebt vanochtend nog brood gebakken en er is voldoende stoofpot om een paar dagen mee door te komen. Als jullie vandaag vertrekken, dan zijn jullie terug voordat ik de voorraad ingemaakte appeltjes op heb.” Ze knipoogt.

Maan haast zich in haar soppende schoenen naar binnen. Ze propt zo snel ze kan alle spullen die ze denkt nodig te hebben in een zadeltas. In minder dan een half uur zijn de ezeltjes bepakt en klaar om te vertrekken. Ze drukt Aster een kus op haar voorhoofd en belooft haar alleen over de oude paden te reizen. Ze knoopt haar zusje voor de zekerheid toch een mutsje om en dan kunnen ze gaan.

De zee is onstuimig net als de kleuter. Als twee dolle puppy’s die elkaar uitdagen en in de staart willen bijten.

Maan staat met haar voeten in de branding. Haar mondhoeken krullen omhoog bij het zien van haar zusje.

Ze danst door het water, haar lichaam doorzichtig en soms nauwelijks te onderscheiden in de golven. “Mag ik dieper?”

Maan knikt. Hoewel het water en de wind koud zijn, voelt ze zich warm van binnen. Het meisje blijft een uur onder water, maar Maan is niet ongerust. Ze weet zeker dat ze terug zal komen, met zeewier in haar haren en schuim op haar voeten.

Ze blijven de middag en de nacht. Maan heeft en klein kampvuur op het strand gebouwd, haar zusje ligt met haar hoofd op haar bovenbeen. Ze luisteren naar het knappen van het hout en het ruisen van de aanrollende golven.

“Ik wil nog dieper. Kan ik ergens nog dieper Maan? De zee hier is groot, maar ik denk dat hij nog veel groter is. Dat wil ik zien Maan.”

“Nog groter dan de zee? De oceaan is nog groter dan de zee. Al het water staat met elkaar in verbinding. Als je de zee tussen Witland en Grasland verlaat dan kom je bij de oceaan.”

“Daar wil ik heen,” gaapt het meisje.

Dat is wie ze is.

“Ik noem je Oceaan.”

“Oceaan,” mompelt haar zusje en valt dan tevreden in slaap.

Het huisje in de bergen ligt er nog precies zo bij als ze het een aantal dagen geleden achterlieten. Een klein houten huisje met houtsnijwerk versierd. Een pad van grote platte stenen omzoomd door bloemen in alle kleuren leidt naar de voordeur. Het zonlicht schittert over het meer en het huisje baadt in het licht alsof het wil zeggen; wees welkom, hier ben je veilig.

Maan houdt van deze plek. En ze houdt van Aster, die ze oma mag noemen ook al is ze de oma van Stern, die haar heeft leren lezen en schrijven, die haar verhalen vertelt over vroeger. Deze keer neemt Maan zelf een verhaal mee. Ze gaat binnen via de keukendeur. “Oma?” De keuken is leeg.

In de woonkamer in de schommelstoel naast het weefgetouw zit de oude vrouw, haar ogen gesloten. “Oma! We zijn weer thuis.”

Oceaan vliegt langs haar heen. “Oma ik heb een naam! Ik heet Oceaan!”

Aster opent haar ogen niet.

Maan schudt haar zacht aan haar schouder. De mond van de vrouw zakt open. Haar gelaat is grijs. Heel voorzichtig voelt Maan aan haar wang, die voelt koud. Ze sluit de mond en fluistert; “Ze is dood.”

Huilend graven ze een gat in het bos naast het meer. Wanneer dat klaar is, draagt Maan Aster naar het gat. De vrouw is slap, maar weegt amper zwaarder dan een kind. Wanneer het gat gevuld is en Maan en Oceaan hun herinneringen aan Aster hebben gedeeld klinkt er een stem; “Oh daar zijn jullie. Ik heb jullie overal gezocht. Wat doen jullie hier?”

“Papa!” Oceaan draait om en vliegt haar vader in zijn armen.

Hij is terug, zoals iedere zomer en iedere winter. Elke keer blijft hij twee weken en gaat dan weer de zee op.

“Oma is dood,” verklaart Maan.

Sterns glimlach verdwijnt op slag. “Oh lieverd.” Hij spreidt zijn armen en maakt plaats voor Maan.

Samen staan ze een tijdje naar het graf te kijken. Oceaan onder Sterns linkerarm en Maan onder zijn rechter. Stern vertelt met gebroken stem over zijn jeugd. Halverwege zijn verhaal stopt hij, te schor om verder te gaan.

Wanneer de schaduwen in het bos lang en donker zijn verbreekt Stern de stilte. “Is jullie moeder nog geweest?”

“Niet sinds ze vertrok drie zomers geleden,” antwoordt Maan met een spoor van verbittering in haar stem.

“We zijn naar zee geweest,” vertelt Oceaan. “Maan en ik.”

Stern pakt haar vast aan haar kin. “Dat moet je nooit meer doen. Dat is veel te gevaarlijk!” Dan aait hij haar over haar groenblauwe haren die golvend over haar schouders liggen.

Oceaan slaat haar ogen neer. “Ik dacht dat je een boot zou kopen.”

“Ik heb niet genoeg geld voor een schip. Het is te riskant, wat als ze je zien?” Hij klopt haar op haar schouder en kucht. “Maar ik zal een tijdje blijven. Ik kan jullie nu niet achterlaten. Er is hier niemand meer om voor jullie te zorgen.”

“Ik kan voor haar zorgen,” oppert Maan.

Stern schudt zijn hoofd. “Je bent nog een kind.”

Maan duwt zijn arm van haar af. “Ik ben zestien.”

Alsof hij haar voor het eerst ziet, kijkt hij haar van top tot teen aan. “Het spijt me.”

“Als je wat vaker hier was, dan zou je het weten!”

“Ik kom zo vaak als ik kan!” verdedigt hij zich.

Maan snuift. Ze weet dat hij zijn best doet, maar ze is verdrietig. Verdrietig om Aster en boos op haar moeder. Met grote passen beent ze bij hem vandaan.

Stern rent achter haar aan. “Hè lieverd, alsjeblieft.”

Maan blijft staan, haar schouders schokken.

Stern strekt zijn arm naar haar uit die ze ruw van zich afschudt.

Oceaan kruipt ertussen. “Mag ik dan nooit meer naar de zee?”

Met een gepijnigde blik wrijft Stern over zijn nek. “Ik… ik zal een bootje kopen.”

Stern houdt zijn woord. Hij verkoopt de ezels, schraapt al zijn spaargeld bij elkaar en koopt daarvan een kleine zeilboot.

Oceaan vindt het geweldig. Ze hangt constant half overboord om in de diepte te turen of de golven aan te raken.

“We varen naar Grasland,” zegt Stern “Daar kunnen jullie in veiligheid leven.”

“We gingen toch naar de oceaan?” sputtert Oceaan. Ze trekt daarbij een pruillip en knippert met haar lange wimpers zoals Leeuwerik dat zou hebben gedaan.

Ze heeft de innemende lach van Stern en de ogen van mama.

“Dat gaat niet liefje. De boot is daarvoor niet geschikt.”

“In de boeken van Aster staan verhalen over mensen die op een vlot de oceaan overstaken,” fluistert Maan.

Stern opent zijn mond en sluit hem weer, het blijft even stil maar dan komt hij dan toch met een weerwoord: “Die mensen hebben heel veel geluk gehad. De oceaan is verraderlijk.”

“Ik ben niet ver-da, uh, ver-dader-lijk! Ik kan de boot beschermen!” Oceaan zet haar handen in haar zij en rimpelt haar kleine neusje. Het ziet er aandoenlijk uit al is dat waarschijnlijk niet het effect waar Oceaan op hoopt.

“Je bent nog klein. Je kent de oceaan niet.”

“Jawel, ik ben deel van hem.” Om haar woorden kracht bij te zetten springt Oceaan prompt in het water. In een oogopslag is ze verdwenen. Een rimpeling in het water in tegenovergestelde richting van de golven die de boot maakt verraadt de aanwezigheid van Oceaan.

Maan kijkt trots naar het blauwe silhouet in het water. Naar de snelheid waarin Oceaan zich voortbeweegt. Een tuimelaar voegt zich bij haar en Oceaan springt met hem uit de golven. Ze bootst zijn lichaam na en schittert als een glazen dolfijn in het zonlicht. Water spat op en raakt Maan en Stern in het gezicht.

Het gezicht van Stern dat iedere seconde een andere emotie vertoont; verbazing, ontzag, trots, angst, ontroering, blijdschap. “Het is goed, we zullen het proberen!” roept Stern.

Oceaan blijft in het water. Ze scheert door de golven en houdt de snelheid van de boot goed bij. Vier tuimelaars vergezellen haar.

De ondergaande zon kleurt de horizon rood en oranje. Maan geniet van de warmte op haar wangen.

“Opzij!”

Opzij?

Maan knippert met haar ogen en draait om. Op de boeg van een vissersboot staat een man wild te gebaren. Naast hem blinkt een harpoen in een staande kruisboog. Daarachter een andere man, klaar om het ding te gebruiken.

“Wat willen ze?” Maan voelt haar keel dichtknijpen als ze Sterns donkere blik ziet.

“De tuimelaars.”

Maan buigt zich over de reling. “Ga dieper!”

Oceaan duikt dieper, ze is enkel een schim in het water. Maan hoopt dat dat ook is wat de vissers eruit op zullen maken, een schaduw van de boot, een speling van licht en water. De tuimelaars duiken erachteraan.

De harpoen zoeft uit de kruisboog. Het ding suist langs het zeil en plonst in de golven.

“Hè pas op!” schreeuwt Stern, maar de harpoen wordt aan een touw teruggetrokken door de ene visser, terwijl de andere al een nieuwe op de kruisboog legt.

Maan tuurt in de diepte. Ze ziet de tuimelaars. Ze zijn van richting veranderd. Niet langer zwemmen ze met de kleine zeilboot mee, maar naar de vissersboot toe. “Niet doen!” gilt Maan.

Een tweede harpoen verlaat de kruisboog en schiet de diepte in. De vissers juichen. Met zijn tweeën trekken ze aan het touw om hun vangst binnen te halen. Het water kleurt rood.

De bootjes schommelen. Golven slaan tegen de loefzijde van het zeilbootje. Stern hangt aan het touw om het zeil in bedwang te houden. Water spat omhoog tegen het achtersteven en plenst over de reling op het dek.

“Oceaan! Doe rustig!” gilt Maan.

Het water kolkt. De bootjes beginnen te tollen. Stuurloos draaien ze op de golven die steeds hoger worden. Maans voeten glijden over het natte dek en ze grijpt zich vast aan de reling, zo stevig dat haar knokkels wit worden. De vissersboot schommelt hevig op de schuimende golven die tegen de loefzijde beuken.

“Oceaan!” schreeuwt Maan weer, maar haar stem komt niet boven het geluid uit van het watergeweld.

De vissers rollen over het dek als knikkers in een schaal. Op en neer wiegt de vissersboot, steeds een beetje verder naar de lijzijde. En dan kapseist het. De golf die daaruit voortkomt geeft het kleine zeilbootje van Stern en Maan een zwiep waardoor het nog harder rond tolt. Stern verliest zijn grip op het zeil. Het doek klappert en de touwen dansen in de wind. Wankelend zet hij een paar passen achteruit om het zeil te ontwijken, zijn voet zwikt over een losliggend katrol, hij valt, achterover. Zijn hoofd bonst op de reling en dan glijdt hij het water in als een lappenpop.

“Stern!” gilt Maan nu. Speurend gaan haar ogen over het water.

Waar is hij?

Er drijft van alles in de golven, spullen losgekomen van het ondersteboven geslagen vissersbootje en de zee kolkt zo hevig dat Maan amper iets kan onderscheiden. Dan ziet ze een hand. Met haar benen haakt ze zich om de leuning en strekt zich dan zo ver als ze durft naar voren. Haar vingertoppen raken net het oppervlak. De vingers in het blauwe water strekken zich. Ze ziet een gezicht. Het gezicht van een visser. Zijn ogen lijken uit hun kassen te willen ontsnappen en zijn mond lijkt te willen schreeuwen. Een grote luchtbel stijgt op uit zijn opengesperde mond en knapt in kleine bellen uiteen. Met zijn armen maait hij tevergeefs om naar boven te komen. Iets trekt hem naar beneden, een groenblauwe schim.

Maan trekt haar hand terug en kijkt hoe de man steeds verder in de diepte verdwijnt. Vanuit haar ooghoek ziet ze in een flits een ander persoon liggen.

Stern.

Maan zet zich af van de reling en springt in het water. Ze zwemt zo snel als ze kan. Net voordat haar adem haar neus verlaat en haar longen smeken om lucht weet ze Stern bij zijn hemd te grijpen.

Een krachtige stroming duwt hen omhoog en lanceert hen op het dek waar ze proestend naar adem happen.

“Oh nee, het spijt me!” Oceaan zit naast Maan en schudt haar wild heen en weer. “Het spijt me, het is mijn schuld, de tuimelaar, ik dacht niet na en…” Huilend laat ze zich op Maans borst vallen.

“Stil maar,” kreunt Maan. Met een half oog ziet ze Stern liggen, zijn borstkas gaat op en neer terwijl hij hoest.

“Ze is gevaarlijk,” fluistert Stern.

De zon is onder en de zee is rustig. Kleine golfjes klotsen zachtjes tegen de boeg.

Maan leegt een emmer in de zee, haar blik op Oceaan, een klein meisje slapend in een veel te grote trui van Stern. “Ze moet nog veel leren.”

“We moeten haar weghouden van de zee. Ze is een gevaar voor anderen én voor haar zelf.”

“Dat is jouw Witlandse opvoeding die spreekt. Ze is een gift van de natuur.”

Stern schudt zijn hoofd. Hij snijdt met zijn mes een touw door dat om het stuurwiel gewikkeld zit. “Ze zullen haar doden.”

Oceaan zit rechtop. Haar ogen gaan naar Stern en zijn mes. De blauwgroene kleur flitst in het licht van de scheepslantaarn. Oceaan richt zich op, kolkend water duwt haar bovenlichaam omhoog. Haar benen zijn een draaikolk alleen haar bovenlijf is nog menselijk.

“Wat, wat, wat doe je?” stottert Stern.

Oceaan heft haar hand en slaat Stern met een plens water in zijn gezicht.

Stern steekt zijn mes vooruit, het lemmet klieft door Oceaans arm, die opzij vloeit en dan haar oorspronkelijke vorm weer aanneemt.

“Nee, ik…” maar voor Stern zijn zin af kan maken stroomt zijn mond vol met water. Water dat Oceaan uit haar handen spuit recht in zijn mond. Hij proest en hapt, maar krijgt alleen maar meer water binnen.

“Oceaan stop!” krijst Maan.

Oceaan laat haar handen zakken.

Stern valt voorover op het dek.

Gillend rent Maan op hem af. Ze schudt hem heen en weer, slaat op zijn borst. Water gutst uit zijn mond, maar ademen doet hij niet. “Stern!” Nogmaals daalt haar vuist neer op zijn ribben en nog een keer. Tot hij gierend begint te hoesten en met zijn armen om zich heen zwaait.

Woest draait Maan zich om naar Oceaan.

Het meisje zit met haar armen om haar benen geslagen op het dek.

Maan voelt de woede wegvloeien. “Waarom deed je dat?” fluistert ze.

“Hij wilde me doden,” antwoordt Oceaan zacht. “Hij zei; we zullen haar doden.”

Maan schudt haar hoofd. “Hij zei; ze zullen haar doden.”

“Hij stak me met zijn mes!”

“Hij wilde zich verdedigen.”

“Hij wilde me bij de zee weghouden.” Haar groenblauwe ogen glanzen van de tranen. Het water in haar groenblauwe haar glinstert in het maanlicht.

“Niemand zal jou bij de zee weghouden,” zegt Maan waarbij ze kort een boze blik op Stern werpt.

Stern hangt puffend tegen de mast. Hij knijpt zijn ogen even toe ter bevestiging en krijgt dan een nieuwe hoestaanval.

Maan spreidt haar armen waar Oceaan snikkend een plekje in opzoekt. “Maar je moet nog veel leren voordat we naar de oceaan gaan.”

Druipend van het water slepen ze het bootje naar het strand, daarna laten ze zich uitgeput op het zand vallen. De zon staat hoog aan de hemel en verwarmt hun natte lijven. Maan sluit haar ogen. Totdat er een schaduw over haar heen valt. Ze ruikt de geur van zoete vruchten en opent haar ogen.

Een jongen hangt over haar heen en lacht haar toe. Zijn huid is lichtbruin en zijn ogen amandelvormig zoals die van een Graslander, maar zijn haar en ogen zijn zo geel als boterbloemen.

Een kleurkind. Nou ja kind, hij is van mijn leeftijd.

“Hallo,” zegt het kleurkind.

“Hallo,” zegt Maan en krabbelt overeind.

“Kan ik jullie helpen?”

Maan steekt haar hand uit en de jongen helpt haar overeind. “We hebben eten en onderdak nodig. En iemand die mijn zusje kan leren omgaan met haar kracht.”

De jongen loopt naar de boot waar Oceaan zich heeft verstopt achter een krat.

Maan helpt Stern overeind. “Kunnen we hem vertrouwen,” vraagt Stern.

“Hij is een Graslander en een kleurkind, als we hem niet kunnen vertrouwen dan weet ik het ook niet meer.”

De jongen klimt aan boord en strekt zijn hand uit naar Oceaan. “Hallo, ik ben Kamperfoelie. Wie ben jij?”

Oceaan fluistert haar naam.

“We hebben een kampement in de duinen. Lust je pawpaw?” vraagt Kamperfoelie.

“Dat denk ik wel,” antwoordt Maan voor haar zusje. “Al heeft ze dat nog nooit gegeten.”

Warm van het kampvuur en rozig van al het voedsel valt Oceaan al snel in slaap. Maan en Stern vertellen aan Kamperfoelie en de andere Graslanders wat er op zee is gebeurd.

“Ze moet leren om klein te beginnen,” legt Kamperfoelie uit. “Onze krachten zijn overweldigend en moeilijk te controleren. Wanneer ze een draaikolk in een emmer kan maken zonder dat de emmer omvalt, dan is ze klaar.”

“Kan jij dat haar leren?” vraagt Maan.

“Mijn kracht is het versterken van geuren. Iets heel anders, maar ik zal het proberen.”

***

De eerste weken voelde het vreemd om weer in Grasland te zijn. Ze mistte het huisje in de bergen en vroeg zich af of Leeuwerik was teruggekomen na hun vertrek. Maar na een paar jaar vervlogen die gedachten en besloot ze te genieten van het hier en nu.

Maan zit in kleermakerszit op een duin. Het gras kriebelt tegen haar armen, met haar vingers kneedt ze het zand. In het water staat Stern en voor hem Oceaan. Ze verwachtte dat Stern hen snel zou verlaten. Zeker na wat Oceaan had gedaan. Maar hij bleef. Hij vergaf haar en deed zijn best om haar te zijn liefde te tonen.

Hij heeft denk ik altijd al van haar gehouden, maar hij wist niet goed hoe.

“Rustig. Ja, nog een klein stukje!”

Oceaan knijpt haar ogen tot spleetjes, haar tong steekt uit haar mondhoek terwijl ze het water tussen haar en Stern in laat kolken.

“Heel goed!” lacht Stern.

Oceaan kijkt trots naar Maan.

Het is tijd. De emmer valt al lang niet meer om en Oceaan komt nauwelijks nog aan land.

Maan staat op volgt het pad door de duinen naar het kamp aan zee. Op het strand ligt een boot. Hetzelfde bootje waar Maan, Oceaan en Stern zes jaar geleden de kust van Grasland mee bereikten, maar met nieuwe zeilen, een romp die blinkt van het vet en een flinke voorraad proviand in de buik.

“Wanneer vertrekken jullie?” Maan draait zich om naar Kamperfoelie.

“Morgenochtend,” antwoordt Maan. Ze voelt haar maag draaien en weet niet goed of dat is uit spanning voor de reis of vanwege het onvermijdelijke afscheid.

“Je kan altijd terugkomen,” zegt hij.

Maan knikt. “Dat weet ik wel, maar ik wil naar Witland. Ik wil andere kleurkinderen helpen.”

Kamperfoelie komt naast haar staan. Zijn huid ruikt naar de zon en zijn gele haar naar de zeewind. Zacht knijpt hij in haar hand. “Ik zou je zo graag willen helpen.”

“Dat weet ik. En je hebt ons al geholpen. Oceaan heeft zoveel van je geleerd.”

“Ik wou dat ik haar meer kon leren, dan zou je misschien nog wat langer blijven.” Zijn stem ruikt naar honing en ze weet dat hij het expres doet, maar haar besluit staat vast, morgenochtend varen ze uit.

Maan schudt haar hoofd. “Nee het is tijd. Oceaan verlangt naar de diepte.”

De maan schittert op het water, schuim bruist op de golven en de wind proeft zout op Maans lippen.

Stern omhelst Oceaan lang en stevig. “Vaarwel lieverd.”

Dan is Maan aan de beurt. “Ik zal je missen.”

“Dat hoeft niet. We zijn verbonden. Altijd.” Oceaan drukt haar zus een kus op haar wang. Ze houdt Maans hand vast terwijl ze achteruit loopt.

Maan loopt een paar passen met haar mee tot aan de reling. In de verte springt een tuimelaar op uit de golven. Maan tilt Oceaan op de balustrade. Dan glipt Oceaans hand uit de hare. Een hand doorzichtig als het water waarin ze verandert is.

Oceaan laat zich achterover vallen. Een rimpeling in het zoute water is alles wat ze achterlaat.

“Welkom thuis,” fluistert Maan.

Stern slaat zijn arm om Maan heen. Samen kijken ze naar de uitgestrekte oceaan. “En jij? Wat wordt jouw thuis?” vraagt Stern.

“Ik wil terug naar Witland.”

“Je mag het huis van Aster hebben. Ik weet zeker dat ze dat fijn zou hebben gevonden.”

Maan legt haar hoofd tegen zijn schouder. “Dank je wel. En jij?”

“Ik zal de kleurkinderen die jij vindt naar Grasland brengen.”

De zeilen bollen, de golven duwen de boot terug. “En Oceaan zal je helpen,” glimlacht Maan.

Wedstrijdverloop

De Harland Awards 2020-schrijfwedstrijd werd op 9 juni 2020 op Hebban aangekondigd. De zeskoppige finalejury werd op 6 augustus bekendgemaakt. Op 1 september werd de inzendtermijn geopend en de deadline was op 4 oktober. Er waren 178 inzendingen, waarvan er 4 gediskwalificeerd werden wegens niet betalen van het inschrijfgeld of eerdere publicatie elders. De voorselectie van 48 lezers en liefhebbers van het fantastische genre las elk 25 verhalen in wisselende sets. Zo werd bijna elk verhaal door 7 verschillende selecteurs gelezen, beoordeeld en van (kort) commentaar voorzien. De top 10 werd begin november doorgestuurd naar de finalejury, die begin december de winnaar en de top 5 bepaalde.

Winnaars

De winnaar van de Harland Awards 2020 is Jeroen de Leeuw, hij ontvangt de hoofdprijs van 500 euro. De vier runners-up (in volgorde van de uitslag) zijn: Michael Kaptein, Isabelle Plomteux, Jaap Boekestein en Margriet du Maine, zij ontvangen een publicatievergoeding van 50 euro.

De voorselectie

De organisatie én de deelnemers zijn heel veel dank verschuldigd aan deze voorselecteurs: André van Broekhuizen, Angelo Melis, Anne Giesen, Anne Oerlemans, Anneke van den Bulk, Annemie Valckx, Astrid van der Stelt, Auke Miedema, Bianca Rijsdijk, Brigitte van der Sande, Debbie van der Zande, Demi Schoonenberg, Dirk van der Leer, Eline Rego, Elsa Bakker, Eric Peeters, Erwin van Ballegoij, Eveline Tolsma, Femke Dijkman, Geertje Lokhorst, Heidi van der Vloet, Ijnze Kalsbeek, Janneke van Geertruy, Jasper Segers, Jeannie Bertens, Jen Minkman, John van Hal, Jos Lexmond, Karolien Allard, Kimberly Radder, Klara Lammers, Lies van der Wal, Luc Timmers, Maaike Rijntjes, Marc De Kok, Marieke Scheers, Marvin Olbrechts, Merel Plat, Mirte Debats, Petra Ras, Ronny van Erp, Ruud de Bruyn, Ruud Gras, Sanne Hubens, Sarah Thaets, Saskia Imbert, Saskia Jacobs en Tom Koehorst.

De finalejury

De einduitslag werd bepaald door auteur en Paul Harland Prijs-winnaar Erik Betten, recensent en Millenniumprijs-winnaar Anne-Claire Verham, Harland Awards 2018-winnaar Mascha Schoonakker, acquirerend redacteur Maarten Basjes van uitgeverij Luitingh-Sijthoff, auteur Rochita Loenen-Ruiz en Hebban Crewlid Anouk van der Zee.

Uitslag en juryrapport

De complete uitslag wordt gepubliceerd op Hebban.nl en het juryrapport, dat uit meer dan 1.200 beoordelingen bestaat, wordt in december naar alle deelnemers toegezonden.

Deze e-bundel

De vijf winnende verhalen zijn niet geredigeerd en alleen aangepast voor het epub format.

Inhoud

Colofon

Inleiding

Meestal weet ik het meteen

Het zwarte vierkant van Lesley White

Vuurvlieg

Regatta van Duizend Glinsterende Kathedralen

Maan en Oceaan

Wedstrijdverloop