Advertentie

Een volksgezegde beweert: Stille wateren, diepe gronden …
Is dit waar ‘Stille wateren’ om draait?
In 33 hoofdstukken (318 pagina’s, dankwoord inbegrepen) neemt Eva Nagelkerke, pseudoniem voor de schrijvende zusjes Alexandra en Victoria Nagelkerke ons mee in het verhaal van Sophie Verkerk.

Al van bij de eerste bladzijden is één ding duidelijk: er is wat aan de hand met Sophie. Wat is er tien jaar eerder gebeurd dat een jonge volwassen vrouw van 29 geen minuut alleen kan gelaten worden en voortdurend rekenschap moet geven aan haar omgeving?
De opdracht die het het verhaal van Sophie voorafgaat zet al onmiddellijk aan het denken.
Twee verhaallijnen lopen parallel: de ene in 2018, de andere start in november 2008. Nagenoeg elk hoofdstuk begint in het heden om dan na enkele bladzijden een sprong terug in de tijd te maken naar 2008 – 2009.
Het plot verraadt zich niet te snel en wordt minutieus opgebouwd: de schrijfsters geven de lezer de tijd om mee te gaan in het verhaal en besteden heel wat aandacht aan de uitwerking van de psychologie van de hoofdpersonages.
Het kan niet anders of al lezende raak je in het hoofd van Sophie. Zo beleef je uit de eerste hand haar onmacht, haar strijd om te weten te komen wat er nu eigenlijk al die jaren geleden is gebeurd en wat haar precieze rol daarin was. Klopt het dat ze gedaan heeft wat haar omgeving beweert? Als ze dan een lijntje krijgt toegeworpen en het lijkt of ze enigszins haar leven in eigen handen kan nemen, supporter je als lezer voor haar en moedig je haar aan om niet bij de pakken te blijven zitten, om iets te doen aan haar benauwende situatie.
Ook andere personages zijn zo goed uitgewerkt dat ze er in slagen de lezer te raken, hem of haar positief stemmen of ronduit mateloos ergeren. Weer andere personages lijken een beetje onder de radar te blijven, wat dan weer perfect matcht met de titel. Stille wateren, diepe gronden, inderdaad!
Sophie en de haar omringende wereld evolueren in de loop van het verhaal: sommige karaktertrekken worden meer uitgesproken, personages eisen meer aandacht op, bepaalde thema’s keren steeds weer terug en binden heden en verleden. De psychologische spanning loopt op. Uiteindelijk komen de twee levensfasen samen en is duidelijk wat er toen is gebeurd … Of toch niet? Wat een einde!! Het is even bekomen vooraleer je het boek kan opzijleggen. Door die extra twist blijf je tot op het einde geboeid door het verhaal.
‘Stille wateren’ is vlot en beeldend geschreven.
De parallellopende verhalen zijn echt een goede vondst en geven nog meer diepgang aan het personage van Sophie.
Kleine kanttekening: Waar vinden de problemen van Sophie hun oorsprong? De pesterijen in haar jeugd? Het dominante en labiele gedrag van haar moeder? De verafgoding door haar ouders wat Oscar betreft? Het incident op de camping toen Sophietje nog een klein meisje was? De feiten die we kennen door het lezen van het boek kunnen dergelijke zware gevolgen hebben voor de psyche van een kind en jongvolwassene?

De zusjes Nagelkerke schreven met ‘Stille wateren’ een beklijvende psychologisch thriller. Het boek is spannend in die zin dat we worden meegenomen in de psyche van een personage en dat we beetje bij beetje ontdekken welk verwerpelijk spel er wordt gespeeld met het hoofd van Sophie, wat, op het moment dat je denkt te weten hoe het zit, leidt tot een ontstellende finale.
Ik geef het boek 4 sterren.
4 ****

Reacties op: Stille wateren, diepe gronden

64
Stille wateren - Eva Nagelkerke
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker