Verdwenen aan het meer

Mijn verdict? Ik was op vakantie in Wales en echt élk vrij moment zat ik met mijn neus in dit boek. In de tent met een kopje thee, aan een meer, ’s ochtends, ’s avonds… zelfs in de auto terwijl mijn vriend aan het rijden was (wat ik normaal dus écht niet kan, want: hallo migraine). Maar bij dit boek? Niks. Ik moest verder lezen alsof mijn leven ervan afhing.

Dochter vermist van Anna Johnson is er zo eentje dat je oppakt voor “een paar pagina’s” en waarbij je plots doorhebt dat slapen eigenlijk geen optie meer is. Ik ging zogezegd maar één hoofdstuk lezen… maar ik kon het boek gewoon niet meer wegleggen. Elk hoofdstuk eindigde met zo’n cliffhanger dat stoppen geen optie was.

Het verhaal draait rond politie-rechercheur Kristoffer Bark, die vijf jaar geleden zijn dochter Vera “kwijtspeelde”. Al is kwijt misschien niet het juiste woord… verdwenen is beter. Op de nacht van haar vrijgezellenfeest rent ze samen met haar vriendin Mathilde weg richting het Hjälmarmeer en stapt ze in een boot. Mathilde wordt dood teruggevonden, maar van Vera ontbreekt elk spoor.

Drie jaar later verdwijnt opnieuw een jonge vrouw in exact dezelfde omgeving. Camilla. Twee jaar daarna wordt zij dood aangetroffen. En dan is er Denise, die aan datzelfde meer woont en opvallend veel lijkt op de twee eerdere slachtoffers. Toeval? Dat voelt het allesbehalve.

De spanning bouwt zich traag maar genadeloos op en je blijft constant twijfelen: wie kan je vertrouwen? Wat is er écht gebeurd met Vera? En dat einde? Dat had ik totaal niet zien aankomen.

Hou je van intriges en mysterieuze verdwijningen? Dan moet je je absoluut verdiepen in Dochter vermist. Maar wees gewaarschuwd: je nachtrust is niet gegarandeerd.