Advertentie

Net als in zijn twee andere thrillers heeft Tremayne ook hier veel aandacht voor het prachtige, woeste, magische Engelse landschap, dit keer van het uiterst puntje van Cornwall. De beschrijvingen van de oeroude mijnen zijn eveneens erg uitgebreid, voor de achtergond van het verhaal is deze informatie ook nodig om te weten, te voelen, te ervaren hoe het leven daar is geweest. Maar soms is het wel wat véél.

Tremayne treft de verlaten sfeer van het grote landhuis heel goed, in het desolate landschap met de vreemde jongen als bijna het enige gezelschap voor Rachel. Het groeiende wantrouwen van haar en David naar elkaar toe, het onvoorspelbare gedrag van het kind, de gewelddadige man die zijn materieel bezit vóór alles stelt, Rachels beladen verleden; ik kan me voorstellen dat het leven op zo’n plek onder die omstandigheden angstaanjagend moet zijn.

‘Vuurkind’ wordt verteld vanuit wisselend perspectief, waardoor er via David af en toe tipjes van een sluier opgetild worden, tipjes die geen antwoorden zijn, maar de raadselen en geheimen juist nog groter maken. De hoofdstukken tellen af naar kerstmis en pas als ik eenderde van het boek gelezen heb, wordt duidelijk waarom dat is. (Eigenlijk jammer dat dit wel al in de beschrijving op de achterflap verklapt wordt.)

‘De mijngangen lopen door tot ver onder de zee’ …. Een mantra dat verschillenden malen terugkeert in het verhaal en dat de erbarmelijke werkomstandigheden van de mijnwerkers, hun lot, en het gevaar dat altijd op de loer ligt op een indringende manier benadrukt. Een geweldig boek, zinderend van suspense, het kluistert me aan de stoel tot de laatste pagina ….

Reacties op: Zinderend

231
Vuurkind - S.K. Tremayne
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie E-book prijsvergelijker