Advertentie
    Helma Koot Hebban Recensent

Stina Jackson is er uitermate goed in geslaagd om de troosteloosheid van het leven van haar hoofdpersonen Lelle en Meja te beschrijven in de thriller De Zilverweg. Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven. Aan de ene kant is dat Lelle, die al drie jaar op zoek is naar zijn dochter Lina, nadat zij spoorloos verdween bij een bushalte aan De Zilverweg. Aan de andere kant is dat de zeventienjarige Meja, die samen met haar instabiele moeder Silje, intrekt bij de zonderlinge Torbrjörn. De beide verhaallijnen blijven lange tijd naast elkaar bestaan en het is onduidelijk wat de connectie is. Pas als deel 2 van het boek begint en er een derde perspectief bijkomt, begint het allemaal iets duidelijker te worden.

Het is geen zinderend spannend boek maar, maar het desolate leven van de personages zorgen voor een beklemmend gevoel en onderhuidse spanning. Lelle lijkt steeds minder grip op de werkelijkheid te krijgen als hij zijn zoektocht naar Lina onverminderd doorzet. Hij verwaarloost zichzelf en hoort en ziet bij alles wat hij doet zijn dochter. Hij werkt als docent, maar doet zijn werk op de automatische piloot. Meja, die al jaren voor haar geestelijk instabiele moeder zorgt is op zoek naar geborgenheid, liefde en een stabiele woonomgeving. Iets wat zij met haar moeder nooit heeft gehad en ook nooit zal krijgen. Als zij stapelverliefd wordt op Carl-Johan Birger en met hem gaat samenwonen bij zijn familie denkt ze dat gevonden te hebben. Maar de familie Birger mag dan wel liefde en stabiliteit uitstralen, maar het kan ook beklemmend werken. De Birgers zijn zgn. preppers die alles en iedereen wantrouwen en een teruggetrokken en nogal bijzonder leven leiden. Tegen de wil van de Birgers in, besluit Meja haar school af te maken. Als ze bij Lelle in de klas komt, beginnen de verhaallijnen bij elkaar te komen.

Door de perspectiefwisselingen blijft het verhaal boeiend. Je begint je steeds meer af te vragen wat er gebeurd is met Lina en of zij misschien toch nog ergens in leven is zoals Lelle lijkt te denken, of beter gezegd te hopen. Stina Jackson weet overtuigend te beschrijven wat een gebeurtenis als een vermissing van je kind en het niet weten wat er mee gebeurd is voor impact heeft op het leven voor de achterblijvers. Het niet kunnen en willen afsluiten, het altijd hoop blijven houden dat je kind levend en wel terugkomt, om elke dag te leven in een nachtmerrie en nooit rust kunnen vinden. Dat gun je je ergste vijand niet.

Ook de troosteloosheid van het leven van Meja is schokkend. Alle instanties hebben haar uiteindelijk in de steek gelaten, maar de vraag blijft of haar leven gelukkiger zou zijn geweest als zij wel de helpende hand hadden geboden. Dit is een terugkerend thema. Want ook vader en moeder Birger hebben in hun jeugd aan den lijve ondervonden dat de hulp van instanties niet heeft geleid tot een gelukkige kindertijd. Eerder het tegenovergestelde. Dat is de reden dat ze ervoor gekozen hebben om in afzondering te leven en hun kinderen koste wat kost te beschermen tegen de buitenwereld.

Misschien gaan de ontwikkelingen en de ontknoping op het eind iets te snel, maar alles bij elkaar mag dit debuut van Stina Jackson er zijn. De lat voor haar volgende boek heeft ze hiermee in ieder geval erg hoog gelegd.

Reacties op: Beklemmend en vol onderhuidse spanning

70
De zilverweg - Stina Jackson
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker