Advertentie
    Kees van Duyn Hebban Recensent

Meer dan tien jaar geleden verhuisde Stina Jackson van Zweden naar Denver, Colorado in de Verenigde Staten. Hier schreef ze haar debuut, het in 2019 verschenen De zilverweg, dat zich trouwens wel in Zweden afspeelt. Deze thriller, die een verkoopsucces is, werd al meteen uitgeroepen tot beste Scandinavische thriller van 2018 en ze heeft er inmiddels verschillende prijzen mee gewonnen. Ze wordt gezien als de nieuwe rijzende ster van het Scandinavische thrillergenre.

Drie jaar geleden verdween Lelle’s zeventienjarige dochter Lina nadat hij haar bij de bushalte aan de Zilverweg had afgezet. Sindsdien zoekt hij onafgebroken naar zijn dochter. Omdat het een nogal verlaten gebied in het noorden van Zweden is, kan het nog jaren duren voor hij de hele omgeving afgespeurd heeft. Door deze desolate ligging is het ook een perfecte plek om je voor de maatschappij verborgen te houden. Bij de politie staat het vinden van het meisje op een laag pitje, maar Lelle gaat onverdroten door. Wanneer er opnieuw een meisje wordt vermist, wordt de politie weer alert. Maar zullen ze ook gevonden worden?

De zilverweg bestaat uit twee delen, dat is niet zo bijzonder. Wat echter wel uitzonderlijk is, is dat het boek geen hoofdstukken heeft. Het is daardoor in feite één lang verhaal, dat overigens wel vanuit het perspectief van verschillende personages wordt verteld en worden gescheiden door een asterisk. Hierdoor heeft het twee verhaallijnen, de ene vanuit het oogpunt van Lelle en gaat vooral over zijn enigszins obsessieve zoektocht naar zijn dochter Lina. De andere is dat van Silje en vooral haar dochter Meja, die vanuit het zuiden van Zweden naar het afgezonderde noorden verhuizen. Uit niets valt op te maken dat beide verhalen met elkaar te maken hebben of zelfs samen zullen vloeien. Toch gebeurt dat, maar dat duurt wel even. Dat samenvallen heeft Jackson op een subtiele wijze voor elkaar gekregen, maar erg verrassend is dit in feite niet.

In het begin moet het verhaal op gang komen, het is aanvankelijk een korte introductie van de personages, een beschrijving van wat er gebeurd is, maar ook een heldere situatieschets, ook op het persoonlijke vlak van de hoofdrolspelers. Toch blinkt het nergens uit in snelheid, wat dat betreft is het een typische Scandithriller. Wel zal de lezer aanvoelen dat er iets staat te gebeuren, iets onheilspellends. Het is alleen de vraag wat en wanneer. Zonder dat het verhaal doorspekt is van een zinderende spanning zorgt dit wel voor een heel lichte spanningsboog. Desondanks is het vanaf het moment dat Meja en haar moeder zijn verhuisd vrij snel duidelijk wie er vooral verantwoordelijk is voor de verdwijning van de meisjes, ondanks dat Jackson nog wel pogingen doet anderen verdacht te maken.

De auteur weet de sfeer van het verlaten Noord-Zweedse gebied goed en beeldend over te brengen en kan de lezer de wanhoop van Lelle eveneens aanvoelen. Toch kun je je ook weleens afvragen of zijn gedragingen niet wat overdreven zijn, ondanks het schuldgevoel waar hij mee te kampen heeft. Verder wordt hij nogal stereotiep en clichématig neergezet, hij is wanhopig, dat kan, maar daarbij rookt hij als een ketter, drinkt dat het een lieve lust is en gaat zich steeds meer verwaarlozen. Ondanks dit kun je wel de nodige sympathie voor hem opbrengen, wat niet voor een aantal andere personages geldt.

Jackson heeft met De zilverweg een vlot lezend en soms met mooie zinnen doorspekt verhaal geschreven. Dat het in 2018 tot beste Scandinavische thriller is uitgeroepen doet de wenkbrauwen echter fronsen. Want zo heel bijzonder is het in feite niet. Het is niet overdreven slecht, maar daarentegen is het ook niet onthutsend goed. Het komt er dus eigenlijk op neer dat het een grijze middenmoter is.

Reacties op: Grijze middenmoter

74
De zilverweg - Stina Jackson
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker