Advertentie
    Marjan van Druenen Hebban Recensent

‘En dan op een middag roept Henri mijn naam: “Rian!” Verbaasd kijk ik op, want hij kan alle handelingen zelfstandig uitvoeren en heeft me eigenlijk nooit nodig. Maar nu wel. Henri staat over de versnippermachine gebogen en bukt steeds verder voorover, terwijl hij met zijn handen beide zijden vast klauwt. Zijn stropdas is door de tanden van het versnipperapparaat gegrepen en trekt Henri langzaam maar vastberaden de machine in.’

Opsluiten en platspuiten zou de titel kunnen zijn van Rian Meulenbroeks’ debuut. Na het lezen is het evident waarom de titel anders is. Het is 1988 als Meulenbroeks carrière begint als stagiaire op de PAAZ, Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis, waar zorg wordt geboden aan psychiatrische patiënten. Uiteindelijk heeft zij 30 jaar als activiteitenbegeleidster, creatief therapeut en groepsbegeleider op diverse afdelingen binnen GGZ-organisaties gewerkt. Omdat er nog steeds te veel stereotype ideeën en oordelen over de mensen in de psychiatrie bestaan heeft zij dit boek geschreven.

Op een zeer gevatte manier, en bijzonder integer, schrijft zij over de meest schrijnende gevallen. Marco met een zeer kort lontje, verlaten door zijn vrouw en zoontje, omdat hij onbeheersbaar agressief gedrag vertoonde en bedreigingen uitte. Teun, als kind veel geslagen, hoort stemmen. Barry, verslaafd en psychotisch. Jannie, manisch depressief en suïcidaal. Psychoses, bipolaire stoornissen, angststoornissen, depressies, Korsakov, schizofrenie en alters (dissociatieve identiteitsstoornis), we lezen het allemaal in Goed Gek.

Het is lastig uitleggen waar het in de psychiatrie over gaat. De korte verhalen geschreven vanuit het perspectief van de auteur geven een bijzonder goed inkijkje in de wereld van de psychiatrisch patiënt. Wanhoop, schaamte, destructiviteit, je kunt het bijna zelf voelen. De beschrijvingen van de personen en de gênante situaties die ontstaan, je ziet het zo voor je. Het zijn veelal hartverscheurende verhalen, en deze zijn zo goed geschetst dat je de tranen achter je ogen voelt prikken. En dan zijn sommige stukjes weer zo hilarisch dat je dezelfde tranen voelt opkomen, maar dan van het lachen. Dát is de kunst van schrijven die Meulenbroeks verstaat.

In het voorwoord van psychiater van Fenema uit het LUMC lezen we: ‘voor mij een gewone werkdag maar voor mijn patiënten soms een dag die de rest van zijn of haar leven (ver)kleurt.’ De crisis die leven heet.

Reacties op: Alle gekheid op een stokje

3
Goed Gek - Rian Meulenbroeks
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie E-book prijsvergelijker