Advertentie


Bevie Gravlin wil al jaren een wolf thuis opvoeden. Met haar achtergrond heeft ze de benodigde kennis en ervaring. Ook woont ze op een plaats waar dat goed kan, dus zodra de kans zich voordoet, haalt ze een wolvenpup op en begint een levenslang avontuur.

Ze vertelt haar verhaal grotendeels chronologisch, met af en toe een uitstapje naar een ander moment in de geschiedenis. Vooral aan het begin maakt ze deze uitstapjes: van hoe de wolf zich nu gedraagt, naar waarom en hoe ze hem op ging halen, naar haar eigen geschiedenis met het verzorgen van dieren.
Al snel gaat ze over op een redelijk chronologisch verhaal over hoe Chakka opgroeit, de rare streken die hij uithaalt, de moeilijkheden die ze hebben bij het opvoeden van een wolf in huis (ze wonen gelukkig niet in de stad).

De keus die de auteur maakt heeft ook invloed op de rest van haar gezin en familie, omdat de wolf bij hen in huis komt wonen. Ook de andere familieleden moeten dus leren om met Chakka om te gaan. Dat ze bijna direct met z'n allen met een bus op vakantie gaan, helpt hier gelukkig veel bij. De vakantie geeft alvast een voorproefje van de problemen die komen kijken bij het opvoeden van een wilde wolf.

Uit haar hele verhaal blijkt dat de auteur ontzettend veel van Chakka houdt, maar ze romantiseert het opvoeden van een wolf in huis niet. Ze beschrijft namelijk ook de problemen die ze tegen zijn gekomen en de oplossingen die ze ervoor bedachten (ook de dingen die niet bleken te werken). Meerdere keren benadrukt ze dat iemand die besluit een wolf in huis te halen (en zij is in Amerika en Canada zeker niet de enige), een geschikte manier van leven en omgang met (wilde) dieren moet hebben.
Het doet je zeker nadenken over hoe het zou zijn om een wolf in huis te halen. Eigenlijk moet het huis op de wolf aangepast worden en niet andersom - het is zeker geen hond. Omdat de auteur ook honden in huis heeft, komen de verschillen en overeenkomsten tussen honden en wolven wel naar voren.

De auteur vertelt haar persoonlijke verhaal, vanuit de ik-vorm. Ze heeft het opgeschreven alsof ze tegen de lezer praat en geeft daardoor ook extra achtergrondinformatie over dingen waarvan een lezer de kennis zou kunnen missen, maar het belangrijkste aspect zijn haar ervaringen met opvoeden van en het samenleven met Chakka.

Het enige dat echt jammer is aan deze uitgave, is het gebrek aan foto's. De enige foto is die van een kleine wolf op de omslag, die volgens de beschrijving in het boek op Chakka lijkt. Of het echt een foto van Chakka is, wordt niet duidelijk. De namen van de fotografen komen namelijk niet voor in het verhaal zelf.
Bevie Gravlin schrijft dat ze ontzettend veel foto's heeft gemaakt van Chakka en haar andere dieren, waardoor een uitgave met foto's wel mooi geweest zou zijn.

"Chakka, mijn wolvekind" is een mooi boek om te lezen, zeker omdat de liefde van de auteur voor Chakka er overduidelijk in naar voren komt.

Reacties op: Mooi boek over de interactie tussen wolf en mens

10
Chakka mijn wolvekind - Bevie Gravlin
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners