Advertentie
    Selene VIP Club


Hockenberry, een classicus uit het eind van de 20e eeuw, is door de Griekse goden naar het oude Troje gehaald om daar het verloop van de Trojaanse oorlog te documenteren en te kijken of Homeros gelijk had. Alleen Zeus kent echter het verhaal uit de Ilias en Odyssee, de andere goden niet.
De gebeurtenissen in Troje dienen echter als entertainment voor de mensen op aarde in een verre toekomst, met twee kunstmatige ringen, waarbij de wereld is vervallen in een soort "post-geletterde" samenleving, waarbij mensen alleen nog maar feestvieren en eigenlijk geen ellende meer kennen. Als ze gewond raken, worden ze zo weer opgelapt in het "hospitium". Ook leeft iedereen standaard exact 120 jaar, zonder er echt ouder uit te gaan zien. Dit is allemaal zo gewoon, dat er maar een paar mensen zijn die zich hier vragen bij stellen.
Ondertussen nemen de moravecs, een soort half-biologische robots die eeuwen geleden door de mensen de ruimte in zijn gestuurd, vreemde activiteit waar op de planeet Mars en gaan die op onderzoek uit.

De tekening op de kaft loopt door op de achterkant, maar het belangrijkste deel staat op de voorkant. Daar staat namelijjk een eenzame, menselijke figuur die uitkijkt over een kaal, roodbruin Marslandschap met grote rotsen waarin beeltenissen van de Griekse helden gehouwen zijn, met op de achtergrond in de lucht een vreemdgevormde, half-open bol, waarvan niet duidelijk is wat het precies is. Deze kaft geeft wel aan dat het een science-fiction-verhaal is, waarin het oude Griekse verhaal van Homeros ook een rol speelt. Mars ziet er echter niet meer zo roodbruin uit en de Griekse helden zijn ook geen beeltenissen in gesteente, maar echte mensen.

Het lijkt gedurende de eerste helft van het boek alsof de Trojaanse oorlog, het leven op aarde en de ruimtewezens niets met elkaar te maken hebben. Het is niet eens duidelijk of alles zich wel in dezelfde tijd afspeelt. In de tweede helft komt dit echter bij elkaar en worden al dit soort vragen beantwoord - niet door letterlijk een antwoord te geven, maar door de personages dingen mee te laten maken waardoor het voor de lezer duidelijk wordt.

Aan het begin worden ook farcasters en faseverschuivingen genoemd, die een belangrijke rol spelen in de Hyperion-serie, maar voor de rest worden de Hyperion-wereld en de wereld uit dit boek niet aan elkaar verbonden. Op aarde wordt vooral gebruik gemaakt van "faxportalen", waarmee je alleen van de ene locatie op aarde naar de andere kan gaan. Wat wel overeenkomt tussen beide series, is dat de auteur grote literaire figuren een belangrijke rol laat spelen. In Hyperion was dat John Keats, in Ilium zijn dat o.a. Proust, Shakespeare en Homeros (en nog iemand die ik hier niet ga verraden).

De personages zijn heel verschillend. Naast natuurlijk de bekende Griekse goden en helden, heb je ook nieuwe personages zoals de classicus Hockenberry, een groepje mensen van de toekomstige aarde, en de ruimtewezens (de moravecs), waarvan Orphu (een krabachtige) en Mahnmat (een kleine mensachtige) de belangrijkste zijn. Hun karakters zijn ook verschillend - Orphu lijkt overal heel relaxed onder te blijven, zelfs als gebeuren er hele erge dingen, terwijl Mahnmut zich juist veel meer zorgen maakt.
De Griekse goden en helden zijn precies zoals je zou verwachten uit de verhalen van Homeros, al maakt de auteur het dagelijks leven van de vechtende Grieken en Trojanen iets realistischer (of Homeros heeft het mooier gemaakt dan het in werkelijk geweest zou zijn). De Grieken en Trojanen komen in ieder geval over als echte mensen en de goden zijn zoals je van de Griekse goden kan verwachten, met net wat extra's waardoor het een science-fiction-verhaal wordt...
De bekende Griekse held Odysseus komt zowel voor in de Trojaanse oorlog als op aarde, waar hij juist normaal lijkt tussen de andere mensen, omdat hij zo praktisch is en wel weet hoe hij voor zijn eigen eten moet zorgen. Eigenlijk is Savi natuurlijk de "20/21e eeuwse mens", want zij doet de meeste dingen zoals wij ze ook zouden doen, maar ook zij is niet meer precies zoals de mensen in onze tijd, de tijd dat dit boek is geschreven.
De echte 20e-eeuwse persoon is Thomas Hockenberry, een classicus die heel veel over de Trojaanse oorlog weet, maar daardoor soms juist overmoedig wordt omdat hij meer weet over de "toekomst" dan de meeste goden, terwijl hij aan de andere kant ontzettend weinig weet over hoe en waarom hij op deze plaats terecht is gekomen. Het eerste hoofdstuk wordt verteld door Hockenberry, die bij wijze van grap op dezelfde manier begint als Homeros de Ilias begint. Al snel vervalt hij echter in zijn cynische commentaar over wat hij aan het doen is.
Het is ook knap dat de auteur alle personages zo consistent aan hun eigen vooroordelen vast laat blijven houden. Het is namelijk logisch dat mensen vooroordelen hebben vanuit de wereld waarin ze zijn opgegroeid en ze komen niet zomaar op andere gedachten, totdat ze ergens tegenaan lopen. Er zit niet één personage in dat "de lezer uit de 20e/21e eeuw" voorstelt, maar de verschillende opvattingen de moderne lezers komen in de meningen van verschillende personages terug.

Door de verschillende vertellers kan de auteur makkelijk wisselen naar een andere locatie op het moment dat het spannend wordt, een bekende tactiek om ervoor te zorgen dat de lezer door wil blijven lezen. In dit geval werkt het ook prima, omdat alle settings door de verschillende locaties en personages makkelijk uit elkaar te houden zijn.

Tegen het einde van "Ilium" zijn de meeste vragen die bovenkomen tijdens het lezen, wel beantwoord. Het einde van dit boek is echter de stilte voor de storm.
Geen bevredigend einde als je de conclusie van het verhaal al in dit eerste deel verwacht, maar wel een einde vol verwachtingen voor het tweede deel.

Er wordt afgewisseld tussen de drie (groepen) vertellers. Alleen Hockenberry vertelt echt vanuit de eerste persoon enkelvoud, bij de andere groepen mensen gebruikt de auteur de derde persoon enkelvoud. Van deze hoofdpersonen kom je ook wel de gedachten en gevoelens te weten, maar veel meer via hun conversaties en interacties met de omgeving. Hockenberry praat meer tegen de lezer en als de lezer de verhalen van Homeros een beetje kent, weet hij of zij ook precies waar Hockenberry het over heeft. Het is niet nodig om de verhalen van Homeros zelf gelezen te hebben - daar heeft Dan Simmons wel voor gezorgd - maar het geeft wel iets extra's als je die kennis wel hebt. Op het moment dat hij van het gewone verhaal van Homeros afwijkt, maakt hij dat ook duidelijk in het verhaal zelf - omdat Hockenberry, de kenner van de Ilias, dat natuurlijk opmerkt (of zelf veroorzaakt).

In de eerste plaats is "Ilium" een science-fiction verhaal, over de aarde en de mensen in de toekomst, inclusief ruimtewezens en zelfs met een soort groene marsmannetjes. Op een geniale manier combineert de auteur het verhaal van Homeros met terravorming van Mars, robots, de toekomst van de aarde en andere literaire werken.

Reacties op: Geniale combinatie van de Ilias met ruimtewezens, de toekomst van de aarde, terravorming op Mars en andere literaire werken

15
Ilium - Dan Simmons
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie E-book prijsvergelijker