In de memoires van Martin Amis (Experience, 2000)
wordt de moeizame verhouding met zijn vader Kingsley beschreven en
tegelijk een openhartige blik op het literaire werk van de oude
meester geworpen. Vrouw en vijand 'lag
verstikkend dicht tegen het pijnrooster aan. Ik voelde bij Kingsley
dat zijn evenwicht zoek was'. Dat mag een typisch Brits
understatement genoemd worden, want zonder kromme tenen is deze
curieuze roman niet door te komen. In zijn weliswaar prachtig
doorwrochte schrijfstijl worden we in de wereld van Stanley Duke
geplaatst, verkoper van advertentieruimte bij een grote krant en
voor de tweede maal getrouwd: een mannetjesputter met het liefst
doorlopend een borrel in de hand. Als zijn zoon opgenomen wordt in
een psychiatrische kliniek raakt Stanley de greep kwijt op zijn
vooringenomen zekerheden omtrent de vrouwen om hem heen: zijn
echtgenote, zijn eerste vrouw en de behandelend arts. Kingsley Amis
stopt het hoofd van Stanley vol met gedachten die anno 2014 menig
wenkbrauw doen fronsen en voor een overload aan boze kritieken op
internet hebben gezorgd. Misogyn is de
meestgebruikte kwalificatie...

Reacties op: Kromme tenen