Anne Terwisscha Hebban Recensent

Apostel is Gibbins’ derde boek met de archeoloog Jack Howard in de hoofdrol. Ditmaal beleeft hij zijn avonturen in en nabij de Middellandse Zee. Voor de kust van Sicilië is hij, naar eigen zeggen, op zoek naar het beroemdste wrak uit de scheepvaartgeschiedenis: de boot waarmee Paulus naar Italië voer. Hoeveel lezers zouden deze schipbreuk, genoemd in het bijbelboek Handelingen, ook nomineren als beroemdste wrak vraag ik me af.
Daarnaast wordt Jack ook betrokken bij een ontdekking in Herculaneum, een plaats die in 79 na Chr. werd bedolven na een uitbarsting van de Vesuvius. Daar ligt het begin van een puzzeltocht langs diverse plaatsen op de wereld om tenslotte te leiden tot een eeuwenoud geheim dat de kerk op haar fundamenten zal doen trillen.
Het komt daarbij goed uit dat Jack een fantastische man is die alles kan. Schiet een machinegeweer af en hij kan je vertellen welke munitie je gebruikt. Zet hem in Londen neer en hij loopt regelrecht naar het nog nooit ontdekte graf van Boudica.
De vorige boeken van Gibbins kregen geen goede beoordelingen bij Crimezone. Aangezien hij in Apostel de geconstateerde tekortkomingen gewoon weer herhaalt, zal ik ze ook maar herhalen in deze recensie.
Gibbins heeft maar één manier om de lezer op de hoogte te stellen van allerlei achtergrondinformatie en dat is deze door zijn personages te laten uitspreken. Het resultaat is werkelijk een lawine aan dialogen waarin diverse figuren hun kennis spuien alsof het wandelende encyclopedieën zijn. Een dominee zou bijvoorbeeld jaloers worden op hun bijbelkennis. Te pas en te onpas trekken de personages hun mond open om een spraakwaterval van kennis uit te braken. Dit heeft beurtelings een vermoeiende, lachwekkende en irritante uitwerking op de lezer.
Het is begrijpelijk dat in een boek dat zo barstensvol uitleg staat, weinig plaats is voor actie. Na 1/3 van het boek bedacht Gibbins waarschijnlijk dat er nog een tegenstander nodig was om het enigszins interessant te maken, dus haalde hij het concilium maar van stal die hij ook in Menora gebruikte. Ondanks dat dit een schatrijke, eeuwenoude groepering is die alles op alles zet om eeuwenoude geheimen te bewaren, komen ze verder amper voor in dit boek. Halverwege komt één afgezant wat niet noemenswaardige tegenstand bieden en op het eind van het boek komen ze nog even voor, maar dat maakt allemaal evenveel indruk als de boeven uit Bassie & Adriaan.
Het eerste boek van Gibbins heb ik destijds twee sterren gegeven omdat hij zoveel moeite had gedaan om zich te documenteren. Je kunt merken dat hij dat ditmaal weer heeft gedaan, maar dat is bij lange na niet voldoende om een spannende thriller te kunnen schrijven. Dat zou iemand Gibbins na drie boeken toch eens moeten vertellen.

Reacties op: Een lawine aan dialogen