Samenvatting:

Moss woont als 39-jarige alleenstaande man, na een mislukt huwelijk van 11 jaar, in Sycamore. Op een dag in november gaat hij op pad om naar de begrafenis van zijn oud leraar literatuur Coleman Kane te gaan in Merton, zo’n twee uur rijden van zijn woonplaats. Op de begrafenis komt hij Dani tegen, zijn jeugdliefde. In eerste instantie kan Moss niet helemaal thuisbrengen waar hij haar van kent. Ze lijkt in het niets meer op de mooie jonge vrouw van vroeger, het was net alsof de werkelijkheid bedrog leek, een nachtmerrie veroorzaakt door zijn pillen. Ze praten wat maar gaan ieder hun eigen weg. Op het moment dat Moss aanstalten maakt om op tijd naar huis te gaan blijkt het buiten te sneeuwen en wel zo heftig dat het onverantwoordelijk is om de reis naar huis aan te gaan. Moss besluit een motelkamer te zoeken.



Moss hoorde het zachte brommen van de frisdrankautomaat en de tl-buis boven zijn hoofd en de televisie achter de receptionist. Zelfs zesduizend voet hoog in de Sierra Nevada ontbrak het aan echte stilte.



Later gaat hij eten in een diner en daar komt hij ‘toevallig’ Dani weer tegen. Ze besluiten een tafeltje te delen en zo raken ze wederom aan de praat. Ze vertellen elkaar hun levensverhaal vanaf het moment dat ze uit elkaar zijn gegaan en ze halen herinneringen op aan de tijd die zij samen deelden.



‘Het verleden is drijfzand. Zodra ik mezelf toesta daaraan te denken, zak ik steeds verder weg. Ik kan mijn gedachten niet tegenhouden. Ik slik pillen die een soort dam moeten vormen…’



Dani blijft op de motelkamer bij Moss slapen. Vroeg in de morgen vertrekt Moss stilletjes, niet naar huis maar hij besluit dieper de bergen in te gaan en op zoek te gaan naar de hut van Coleman. Hij is echter helemaal niet gekleed op het winterse weer en uiteindelijk is het Dani die hem verkleumd van de kou vindt.


Mijn volledige recensie lees je hier:
http://christinabrouwers.wordpress.com/2014/11/03/het-ruisen-van-de-wereld-deniz-kuypers/

Reacties op: Het bloed dat in zijn oren bonsde en de hartslag uit zijn herinneringen werden één....