Advertentie

De strijd met de Fomorianen is gestreden en het volk is weer bezig hun levens op te pakken en de schade van de oorlog te herstellen. Tijdens een uitje gebeurd er iets raars en voordat Shannon beseft dat hetgeen wat gebeurd iets helemaal verkeerd is, is het te laat. Wanneer ze bij komt kijkt ze recht in de vertrouwde ogen van ClanFintan, of niet? Nee hij is hem helemaal niet! Hij blijkt zijn evenbeeld te zijn! Tot groot verdriet van Shannon blijkt ze weer terug in haar eigen wereld te zijn beland. Maar waarom en hoe?

Terwijl ze wanhopig een weg terug naar haar nieuwe thuis in Partholon te vinden leert ze Clint, het evenbeeld van haar man, beter kennen. Ze vind het steeds moeilijker niets voor hem te voelen, hij is namelijk sprekend ClanFintan. Hij is net zo teder en zorgzaam en ziet er net zo fantastisch uit ondanks dat hij het paardenlijf mist.

Ondanks dat ze iedereen in Oklahoma heeft gemist wilt ze kostte wat kost terug, maar wordt ondertussen verhinderd door Rhiannon. Zij leeft nu al een tijdje als haar in Oklahoma en schijnt er erg actief bezig te zijn geweest. Ze heeft dan ook al een flinke reputatie opgebouwd wat het voor Shannon nog eens allemaal moeilijker maakt. Als klap op de vuurpijl blijkt Nuada, die ze dacht verslagen te hebben, te zijn teruggekeerd. En hij wordt geholpen door Rhiannon!

Shannon heeft hier geen leger die kan helpen vechten en zal alleen de strijd tegen Nuada aan moeten gaan om te zorgen dat hij de mensen van wie ze houdt met rust laat. Lukt het haar om Nuada voor eens en voor altijd te verslaan en terug te keren naar huis?

Ik vond dit een bijzonder deel. Doordat er in het eerste deel wordt aangegeven dat Shannon nooit meer terug kan naar Oklahoma door met Rhiannon van plaats te wisselen aangezien ze hierdoor zou sterven, had ik niet verwacht dat ze nog terug zou keren naar haar eigen wereld. Ik vond de draai aan het verhaal dan ook erg leuk gevonden. Hoewel de John wayne grapjes nog voorbij komen lijkt het een stuk minder vaak dan in deel 1. Dat is prettig, omdat ik ze niet altijd begreep omdat ik niet echt bekend ben met John Wayne.

Je merkt hoe Shannon worstelt met haar gevoelens voor Clint omdat hij sprekend haar man is. Ik vind dat die worstelingen erg goed zijn beschreven, ik kan mij de frustratie, de verwarring maar ook de vlinders zo goed voorstellen die Shannon moet voelen dat ik echt met haar meeleefde.

Een heerlijk boek waar ik een traantje bij moest wegpinken!

Reacties op: Een einde om een traantje bij weg te pinken