... mag men niet in de bek (mond!) kijken. Dus heb ik 130 pagina's lang mezelf voortgesleurd in dit - hier - gewonnen boek. En toen heb ik het opgegeven. Wat jammer, wat jammer. Ik had me er zo op verheugd; een voor mij geheel nieuwe schrijver, een verhaal dat zich afspeelt op een continent waarover ik nog niet veel gelezen heb en ook nog eens een cadeautje. Had ik teveel verwacht? Nee, dat kan eigenlijk niet, want ik heb niets gelezen over Etienne van Heerden en zijn boeken, dus een verwachtingspatroon heb ik niet kunnen ontwikkelen. Ik kan dus niets anders concluderen dan dat het me gewoon niet aanspreekt. Het is niet anders.

Maar ik sluit wel af met een mooie zin die ik tegenkwam op pagina 101: Het is nog nauwelijks licht als hij met scheef geslapen haar op zijn kleine veranda staat uit te kijken over de grijze kromming van de baai.

Reacties op: Een gegeven paard...