Advertentie
    Ellen IJzerman (prowisorio) Hebban Recensent

Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen. Stel je voor dat er uit onderzoek blijkt dat mensen (mannen), bij wie er iets ontbreekt in de hersenen, significant vaker geweldsmisdrijven plegen. Stel je dan voor dat er in 2013 een grootschalige proef (codenaam LOMBROSO) wordt georganiseerd om mannen bij wie dat geconstateerd is, te identificeren met als doel om therapie aan te bieden of raad te geven. Natuurlijk moet de identiteit van die mannen voldoende beschermd worden en één van de gebruikte maatregelen is om deze mannen onder een schuilnaam in een centrale computer op te slaan. Een van de proefpersonen, schuilnaam Wittgenstein is nogal ontdaan over de ontdekking dat hij tot de risicogroep behoort en besluit, nadat hij per toeval achter een inlogcode is gekomen, in te breken in de LOMBROSO-computer.
Terwijl hij aan het inbreken is, ontstaat bij hem een idee... hij wist niet alleen zijn eigen gegevens, maar kopieert de lijst met namen van de mannen die, net als hij, potentieel misdadig zijn. Die lijst gebruikt hij vervolgens om de mensheid een plezier te doen door deze mannen één voor één te elimineren.

Jacowitz, een vrouwelijke hoofdinspecteur, die graag pleit voor het meer en vaker gebruiken van de (vrouwelijke) intuïtie bij het opsporen van seriemoordenaars, wordt gevraagd de opsporing van Wittgenstein op zich te nemen, nadat er al acht mannen zijn vermoord en er nog geen spoor is van de dader. De acht dode mannen beschikken allen toevalligerwijze (of niet?) over schuilnamen van filosofen. Natuurlijk moet het LOMBROSO-project zelf beschermd worden en willen de mensen die daarbij betrokken zijn maar zeer ten dele meewerken. Jacowitz zit daarnaast ook nog achter een andere seriemoordenaar aan en wil daar ook graag aandacht aan blijven besteden. Omdat Jacowitz het gevoel heeft dat het geen toeval is dat er 'filosofen' worden vermoord en de moordenaar wellicht de naam van een filosoof heeft toegekend gekregen waar hij zich mee geïdentificeerd heeft, roept ze de hulp in van een professor in de filosofie om haar te helpen zodra ze contact met de moordenaar heeft gerealiseerd. Haar intuïtie blijkt juist en de moordenaar neemt inderdaad contact op met haar en haar professor ...

Eén van de meest aardige ogenblikken in het hele verhaal is het moment waarop Wittgenstein vraagt wat nou het verschil eigenlijk is tussen misdadigers die tot een levenslange strafcoma - de doodstraf bestaat niet meer - worden veroordeeld en de mannen die hij veroordeeld tot de dood. Dat mensen met zo'n hersenfoutje gevaarlijk zijn, blijkt toch uit het feit dat hij, Wittgenstein, mensen vermoord... uit de weg geruimd staat netjes, zou je zeggen. Zijn 'gelijk' wordt, terwijl hij dat niet eens weet, nog benadrukt, als blijkt dat één van de mannen op de lijst ook een seriemoordenaar is.

Het boek is geschreven in 1992 en speelt zich af in 2013. Kerr moest zich dus voorstellen wat er allemaal in die twintig jaar zou veranderen en verdwijnen in Engeland en in de wereld. Dit gegeven maakt het aan de ene kant leuker, maar op het gebied van bijvoorbeeld het computergebruik zit Kerr toch wel heel erg op het niveau van 1992 en helemaal niet op dat van nu. Dat werkt zo nu en dan wat storend. Hoofdinspecteur Jacowitz's therapeutische sessies hadden wat mij betreft overgeslagen kunnen worden, omdat ze niets toevoegen aan het verhaal. Het is genoeg om te weten dat ze een rothekel heeft aan mannen en waarom dat is. Eigenlijk heeft Kerr een beetje teveel willen in deze thriller willen stoppen.. een toekomstbeeld, filosofische gedachtenuitwisselingen, man-vrouw thematiek en dan ook nog de jacht op twee seriemoordenaars. Het is eigenlijk een beetje teveel van het goede en daarom komen noch Jacowitz, noch Wittgenstein echt uit de verf. Vooral de inzinking van Wittgenstein komt uit het niets.. het gesprek dat de professor in de filosofie met hem heeft dat tot Wittgensteins zelfmoord moet lijden is gekunsteld en overtuigt niet. Al die overeenkomsten van de dader met de echte Wittgenstein zijn ook een beetje te toevallig.

Ondanks en soms zelfs dankzij die minpunten blijft het verhaal wel boeien en blijf je daarom doorlezen. Een concept voor een moord is dan wel geen hoogtepunt, maar verdient ook zeker geen onvoldoende.

Reacties op: Recensie Een concept voor moord