Advertentie

Maandagskinderen is het eerste boek dat ik van Indridason heb gelezen. Erlendur met zijn gezonde maatschappijkritiek komt op mij sympathiek over en hij maakt mij nieuwsgierig naar zijn volgende zaken. De wat melancholieke schrijfstijl is beeldend van sfeer en leest prettig. Palmi wordt ontroerend mooi neergezet. Wat de spanning betreft: je bent helaas niet snel op een dwaalspoor en, afgezien van het inderdaad ongeloofwaardige slot, bevat het verhaal maar een onverwachte wending. Voor mij heeft het boek nog een andere "rode draad" en wel de wijze waarop de diverse personages met hun gewetensnood omgaan. Ik heb het boek ook gekocht omdat ik een vakantie op IJsland heb doorgebracht: afgezien van het deprimerende klimaat, is het een heerlijk rustig en fris land. Wellicht dat ik het teveel idealiseer, want op dat punt bezorgt Indridason mij een teleurstelling. De plot is duidelijk fictie maar het sociaal realisme met betrekking tot de kansarme onderlaag van de bevolking is dat waarschijnlijk niet.

Reacties op: