Advertentie

Zoals je hieronder aan mijn voorgangers kan zien móet Meneer Chartwell toch wel een prachtig boek zijn. Daarnaast zijn er vele andere en méér dan positieve reacties te vinden op het wereldwijde web, zelfs de Washington Post juicht het boek toe.

Hoewel ik zie dat het boek vernuftig in elkaar zit en het als origineel te bestempelen is voelde ik niets beklemmends tijdens het lezen van het verhaal, ik had toch verwacht dat ik dat op zijn minst zou ervaren als lezer van een boek over depressie. Ik ‘fietste’ zowat fluitend door het verhaal heen, terwijl dat volgens mij toch niet Hunt’s bedoeling moet zijn geweest. Waar het wellicht bijzonder is te noemen dat een sprekende hond deelneemt aan het verhaal, vermoed ik dat juist dát mij tegenhield om me helemaal in het verhaal te laten onderdompelen en ik het dus als een afstandelijk verhaal heb ervaren. De humor, die er volgens vele is te vinden, heb ik totaal gemist of ik vond het simpelweg niet grappig genoeg.

Het is duidelijk: het betreft hier om smaak en mijn smaak was het dus blijkbaar niet. Helaas, ik zie het niet. Ik hoop dat andere lezers er meer voldoening uit kunnen halen dan dat ik heb gedaan.

Reacties op: Recensie Meneer Chartwell