Vreemd filosofisch, over the top, enigszins maf en niet al te geloofwaardig....en toch is het een boeiend verhaal. Ik geloof er geen bal van dat het autobiografisch is...hooguit kan de schrijfster haar interpretatie hebben gegeven aan het feit dat je je voor je 2e uberhaupt niets herinnert en alleen hele sterke herinneringen tussen 2-4 jaar je bij blijven. Toch wordt het verhaal aannemelijk gemaakt, door de stijl en de toon. Ik moest erg lachen toen ik las dat ze uit haar vegetatieve toestand kwam door haar oma, die chocola uit België had meegenomen (ik heb een vriend die alles doet voor chocola, dus dat is zeker wel geloofwaardig en aannemelijk).
Je leest het verhaal vanuit het perspectief van een 2,5-3 jarige, die echter spreekt als een wereldwijze volwassene. Toch stoort dat nergens, vooral door de luchtige toon en de humor.
Wel moet ik nog een beetje research doen: ik ben erg benieuwd of een aantal dingen die worden geschreven over de Japanse cultuur echt zo zijn, o.a. dat het oneervol is voor een slachtoffer van iets om die persoon te redden, omdat die dan altijd in het krijt staat bij de redder. En dat je, tot de leeftijd van 3 jaar, als Japans kind kunt doen wat je wil: de goddelijke jaren, zoals dat in het boek genoemd wordt.
Ik heb weer eens de Franse editie gelezen en dat is zeer goed te doen. De zinnen zijn niet al te lang en het taalgebruik is niet bijzonder moeilijk. Een aanrader.

Reacties op: Recensie Gods ingewanden