Alan Drew is er wat mij betreft goed in geslaagd je te laten meevoelen met de gevoelens en gedachten van een Koerdische vader. Zijn gezin komt na een aardbeving terecht in een Amerikaans opvangkamp, de Amerikanen die mede verantwoordelijk zijn voor doden en vermisten uit zijn dorp en in het kamp het christelijk geloof "aan de man" proberen te brengen. Vader werkt oa als "ezel" om geld voor de treinreis terug naar zijn dorp bij elkaar te sparen en hij heeft regelmatig contact met een Amerikaan die voor tegenstrijdige gevoelens bij hem zorgt. Zijn dochter, wiens gevoelens ook duidelijk tot uitdrukking worden gebracht,raakt ondertussen bevriend met een Amerikaanse jongen uit het kamp, wat al snel tot roddel oa bij de wasplaats van de vrouwen leidt. Moeder trekt zich dat allemaal zeer aan, is woest op haar dochter en in vaders hoofd spelen allerlei gedachten en dilema's, die uiteindelijk leiden tot een beslissing.

Minpunt vind ik dat vader een klompvoet heeft, dus gehandicapt is, dat had van mij in dit verhaal niet gehoeven, het zou daardoor wat eerder kunnen leiden tot medelijden.
Maar het boek is het zeker waard gelezen te worden.

Reacties op: Recensie Watertuinen