Deze reactie bevat spoilers, selecteer de tekst om de spoilers te lezen.    'Eerst was het alleen Kerstin. Of eigenlijk: de afwezigheid van Kerstin.'

De openingszin van J. Bernlefs novelle Sneeuw doet vermoeden dat verderop in het verhaal sprake is van meer dan alleen Kerstin (of haar afwezigheid). Dat is niet het geval.

Kerstin is om het leven gekomen bij een auto-ongeval. Haar man heeft het ongeluk overleefd. Het herstel van deze Jan Razelius, daarover gaat het in Sneeuw. En met dat herstel schiet het niet echt op.

Niet alleen Kerstin is weg, ook de herinneringen van Razelius aan het ongeval. In een poging de leemte in zijn geheugen (en de afwezigheid van Kerstin) te vullen, gaat hij op zoek naar een verklaring. Hij wandelt wat rond op het besneeuwde eiland waar hij woont, rommelt wat in het huis dat hij deelt met zijn dochter An en verpleegster Margaretha, gaat met beide vrouwen naar bed (niet tegelijk) en zo voort. Een verklaring vindt hij uiteraard niet, ondanks An blijft Kerstin afwezig, en Razelius besluit een einde te maken aan zijn leven.

Sneeuw is misschien geen meesterwerk, het is wel bijzonder aangenaam leesvoer. Fijn is Bernlefs droge stijl: zelfs Razelius' nogal idiote dromen/visioenen/herinneringen aan het ongeluk worden in gortdroog proza aan de lezer getoond. Mooi is ook hoofdpersoon Jan Razelius: een echte slappe zak, een type om van te houden dus. Enkel de symboliek is hier en daar wat geforceerd. De beklemmende situering op een eiland bijvoorbeeld (u zult aan uw verleden niet ontsnappen enz.). Op het eiland staat bovendien een kerkje waar een oude muurschildering wordt blootgelegd, net zoals de Razelius zijn herinneringen tracht bloot te leggen. En de sneeuw? Ach, sneeuw symboliseert natuurlijk alles.

Reacties op: Recensie Sneeuw