Advertentie

Het is jammer dat iemand die niet eens zo slecht schrijft (Indridason's schrijfwijze is erg prettig om te lezen) zo ontsettend slecht is in het verzinnen van een spannend en inhoudelijk verhaal. In Maandagskinderen wordt weinig verteld, en wat er word verteld wordt al tientallen bladzijden van tevoren verklapt. Nooit zijn de hoofdpersonen (twee rechercheurs en een betrokken man) op een dwaalspoor, zij komen niet bijzonder shockerende dingen te weten van derden waarna het elke keer enkele bladzijden later word geverifiëerd. Het eind is een bizariteit die naast simpel, cliché en wederom ver van tevoren te voorspellen, volledig buiten de rest van het verhaal lijkt te staan zonder er verband mee te houden. Ook is dit verhaal doordrenkt van een arrogante moraal. Ik zou dit boek aan niemand aanraden maar misschien is het wel iets voor streng gelovigen.

Reacties op: