Advertentie

Ik was eigenlijk van plan pas een recensie te schrijven als ik het boek uit zou hebben, maar ik denk niet dat je dit boek ooit uit zult hebben. Daarvoor zitten er teveel ideeën in, te veel puzzels om op te lossen, te veel verbanden en dwarsverbanden om te doorgronden.
Veel zinnen, soms terloopse opmerkingen, maar bijvoorbeeld ook de lay-out en het kleurgebruik, werpen steeds weer een andere perspectief op het verhaal. Het lezen is daardoor een voortdurend heen en weer schakelen tussen het verhaal, de opgeroepen gedachten en de toepassing van de filosofie op het verhaal zelf.
Zo wordt ergens in het midden veel gesproken over Esau en Jakob, waarbij makkelijk Tom en Will gezien kunnen worden (zoals ook uitgebreid is besproken), maar misschien is Johnny ook deel van een tweeling? Heeft dat misschien te maken met Johnnie? En als je het over Jakob hebt, denk je dan ook niet aan de Jakobsladder met zijn Engelen, die niet zo heel erg anders is dan de trap in het huis?
Zulke aanzetten tot denken staan er veel meer in het verhaal.
Steeds als je denkt te weten hoe het in elkaar zit (het verhaal, het huis), wordt je weer aan het twijfelen gebracht.

De vertaling lijkt mij adequaat, behalve de titel. De oorspronkelijke titel is House of Leaves. Het gaat dan om boombladeren (het huis staat in Ash Tree Lane, bladeren zijn vaak een symbool voor vergankelijkheid) of vellen papier (bestaat het huis alleen op het papier?), maar volgens mij kan het ook slaan op een huis van vertrek (to leave), hoewel ik dat niet zeker weet. De Nederlandse titel is minder dubbelzinnig.

Reacties op: Een huis zonder einde