Advertentie

Ik had een eerste opzet van het boek al gelezen als proeflezer. Het was geen straf het nog een keer te lezen. Sterker nog, het is een boek dat ik graag nog eens zal herlezen. Niets is wat het is en het verhaal kent veel lagen en wendingen, waardoor het spannend blijft.

Je hebt literatuur en pulp. Je hebt goede literatuur en slechte, goede pulp en slechte. Dit boek is beslist pulp van de bovenste plank: het pretendeert niets anders te zijn dan een spannend avonturenverhaal, het is geen literatuur maar wel zo geschreven dat het boven de slechte literatuur uitsteekt voor wat betreft de manier van vertellen. Want dat is zeker de kracht van dit boek (of van Brad Winning in het algemeen): de stijl van vertellen is die van een verteller bij een kampvuur; geen spreektaal, maar toch een heel persoonlijke manier van vertellen waarin je de schrijver hoort met diens eigen woordenschat en manier van zinsvorming. Winning gebruikt een brede, eigen waaier aan woorden om sfeer te scheppen in zijn verhaal en om de personages neer te zetten. Daar zijn ook "moeilijke woorden" in "lange zinnen" bij, wat vermoedelijk niet bij iedereen wordt gewaardeerd, want dat is tamelijk zeldzaam in Fantasyland.

Het verhaal is er een van intriges, politiek spel, fraude en dat soort dingen. Het verhaal speelt zich op één plaats af, Capri Sorrento, een stad in een trog (een kloof, want het oceaanwater is blijkbaar verdwenen). Deze stad hangt aan de berghelling, maar heeft in elk ander opzicht de smerige sfeer van een mijnwerkersstad in het oude Wilde Westen (de naam Deadwood komt bij me op, Boot Hill ook, en een stukje Ronson Inc.). Bijzonder is dat de locatie van het verhaal, de setting, belangrijk is in het verhaal en hoewel het redelijk vergezocht lijkt, zo'n stad aan de wand van de kloof, is het nog logisch opgebouwd ook.
In de stad wonen veel ruige figuren, allemaal met hun geheimen, met hun maniertjes. Het zijn niet allemaal aangename personen, maar dat verwacht je ook niet in zo'n stad.

Het verhaal is geschreven als een steampunk verhaal, er komen inderdaad steampunkelementen in voor, hoewel er weinig stoomtechniek aan te pas komt. Wel is er een nadruk op de punk-achtergrond, met allerlei controversiële en subversieve elementen in de samenleving. Daarnaast is er sprake van duivels en draken, en hoewel er geen sprake is van magie (wel van een alchimist) kan het verhaal daarom misschien eerder als fantasy gezien worden. Steamfantasy, een ondergeschoven kindje wat "het genre" betreft.

Opvallend in dit boek is dat de personages over het algemeen oudere personen zijn. Echte volwassenen. Het zijn mensen die hun plek in de maatschappij al hebben gevonden en nu hun best doen om die plek te behouden. Wat best lastig is als je voelt dat de maatschappij onder je voeten wegzakt. Dat is herkenbaarheid, niet dat ik in Capri Sorrento woon of in een kloof met duivels, maar dat gevoel dat je gewoon je leven wilt leven, waar je al een tijdje mee bezig bent en veel energie in hebt gestoken om zover te komen, maar dat er externe factoren zijn die je het leven zuur en onzeker maken. Of dat nu "Het Kartel" is, of "De Chinezen", of een buitenlandse investeerder die het bedrijf waar je werkt opkoopt maakt dan niet zo heel veel uit.
Geen gezanik dus over opbloeiende kalverliefdes, weinig romantiek (wel harde seks), geen onzekere jongelingen en dergelijke, wat weer eens wat anders is binnen het genre.
Daarbinnen lijkt nog iets literairs te gloeien, zonder dat het op de voorgrond staat: de omgang met de gehandicapte medemens. Niet alleen in dat personage, maar ook bij andere personages toont Winning barmhartigheid in het observeren zonder te oordelen, hoe vreemd of onaangenaam de personages ook zijn. Daardoor kun je als lezer een eigen oordeel vormen, zonder het goed versus kwaad opgelegd te krijgen.

Reacties op: Steamfantasy in Dystopia