Advertentie
    Janneke Bouwman Hebban Recensent

Donia Fisher, een rijke weduwe – haar man was bankier van de onderwereld en is geliquideerd – gaat de kerstdagen en de jaarwisseling doorbrengen bij haar dochter Julia en kleindochter Maxime die in India wonen. Julia is verloofd met Deepak Vinashkuram, een Indiase zakenman en woont met hem samen in het luxueuze familiehuis in Goa.
Deepak en zijn vader, Senior, waren zakenpartners van Donia’s echtgenoot en zitten ook tot hun nek in de drugshandel. Donia verdenkt ze ervan betrokken te zijn geweest bij de dood van haar echtgenoot en gaat vragen stellen. Eén van de vele dingen die zij wil weten, is wie toch de Kraanvogel is. Hij is de hoogste baas in de bende, en haar dochter heeft een tatoeage van een kraanvogel op haar rug, maar ze komt er niet achter wie het is. Ook haar dochter weigert haar meer te vertellen. De familie Vinashkuram wil haar uit de weg hebben en zorgt ervoor dat zij vanwege vermeend drugsbezit wordt gearresteerd. In de gevangenis komt Donia in dezelfde cel terecht als Nicole, een Nederlands meisje dat daar al twee jaar vastzit. Nicole en haar vader, Thomas, helpen Donia door haar periode in de gevangenis heen. Nadat Donia met hulp van de Nederlandse ambassade vrij is gekomen, gaat ze met verdubbelde energie op zoek naar de moordenaar van haar man: de Kraanvogel.

Dit boek is het tweede in een serie over Donia Fisher. Ik vond het wat langzaam op gang komen, en ergerde me in eerste instantie alleen maar aan Donia. Egoïstisch, krengerig en blijkbaar is het nodig om veelvuldig scheldwoorden te gebruiken.
Pas op het moment dat Donia in de gevangenis komt, komt er vaart in het verhaal en wordt het echt spannend om, helaas, op het eind toch weer in elkaar te zakken. De beschrijving van haar verblijf in de Indiase gevangenis is schrijnend en levensecht; en daar kreeg ik waardering voor de figuur Donia. Het laatste deel van het boek is naar mijn idee te veel afgeraffeld; er moest nog heel wat gebeuren in weinig bladzijden en daardoor miste ik logische overgangen. Ook de in het middendeel opgewekte verwachting van uitdieping van de karakters vond niet plaats, helaas.
Al met al vond ik het wel een aardig boek, maar met wat meer diepgang zou het een echte thriller zijn geworden met geloofwaardige karakters. Nu legde ik het boek met een katterig gevoel weg: was dit het nou?

Reacties op: Recensie Wit goud