Het waargebeurde verhaal van Amanda en Gina. Twee meisjes die in Cleveland zijn ontvoerd en daarna zijn verkracht, mishandeld en mensonterend zijn behandeld. Dit is hun verhaal, wat met behulp van twee journalisten is opgeschreven.
Dat verdient op zich al diep respect want hoe kun je 10 jaar van diepe, mensonterende behandeling nog een keer beleven. Hoe kun je daarna verder leven zonder iedere dag om je heen te moeten kijken en na moet denken wat wel en niet mag. Hoe kun je van je dochtertje houden zonder de vader te zien, die al dit leed veroorzaakt heeft.
De meisjes wilden dat de waarheid wordt verteld, wilden dat iedereen het moest weten wat hun is overkomen. Maar kunnen onze kinderen tegen zoiets beschermd worden? Iedere ouder zal ongetwijfeld aan zijn kinderen hebben verteld om niet met vreemde mee te gaan. Maar deze man was toch geen vreemde, wat doe je dan?
Hoe maak je van dit gruwelijke verhaal een goede recensie? Dit boek hoeft toch geen kroon, geen lauwerkrans?

Het verhaal wordt door beide meisjes verteld, die dagboekfragmenten en herinneringen worden afgewisseld door het politieonderzoek en wordt er een tipje van de sluier opgelicht van de jeugd van Ariel.
Je kijkt over de schouders van het onderzoeksteam mee, tips die binnen komen, worden onderzocht, maar ook hoe de ontvoerder Ariel voor verwarring zorgt bij de meisjes. In de proloog staat de schuinsgedrukte teksten letterlijk zijn overgenomen uit het dagboekje die Amanda bijhield.

Toch vraag ik mij af of de boodschap, dat Ariel dit op zijn geweten heeft, doorkomt. Voor veel lezers zal het een opsomming van gruwelijkheden zijn. Als het boek ten einde is vraag ik mij al of het indruk heeft achter gelaten. Of wij ons echt hebben kunnen inleven in de gruwelijkheden van de meisjes. Persoonlijk denk ik van niet. Dit kun je niet inleven want wij als lezers waren er niet bij. Toch wordt ons een kijkje gegund achter deze tragedie. Laten we met zijn allen er voor zorgen dat deze dingen niet kunnen gebeuren door goede voorlichting te bieden. Misschien…. Ooit…

De schrijfstijl is in ieder geval prettig, het lettertype goed zodat het voor een breed publiek toegankelijk is. Want dat is de bedoeling. Ook wordt via een plattegrond aan het begin van het boek de situatie geschetst, waar zich de verschillende locaties bevinden waar de meisjes zijn ontvoerd, woonde en werkte.
Tevens staan er bijna aan het einde van het verhaal allemaal foto’s van de meisjes, zoals ze op de flyers waren afgebeeld. Een gruwelijk verhaal, maar waar wel heel duidelijk de overlevingsdrang van de meisjes in naar voren komt.
Een verhaal waarin geloof, hoop en liefde heel goed tot zijn recht komen.

Reacties op: nachtmerrie