Advertentie

“Hoe kan zo’n goed boek, zo in mineur eindigen?” dat is wat veel lezers zich waarschijnlijk afvroegen nadat ze ‘de perfecte leugen’ van Emily Barr hadden gelezen. Emily Barr blinkt uit in het eerste deel van het boek, maar op het einde verliest ze toch haar waardigheid als een van de beste schrijfsters van het moment.
“I worked as a journalist for a few years, but I always knew it was not the right career for me and hankered after a quiet room and a book to write”, aldus Emily Barr.
Nadat ze een paar jaar bij ‘the Guardian’ werkte besefte Emily Barr dat het tijd was voor een carrièreswitch. Door haar gebrek aan journalistieke ambitie zou ze toch niets bereiken. Hals over kop besloot ze rond te trekken voor een jaar. Tijdens haar reis schreef ze columns over haar ervaringen en avonturen in het buitenland. Ze kwam terug met vele ideeën voor een roman. Die ideeën zouden later de bouwstenen worden voor haar eerste boek, backpack, dat de WH Smith New Talent award won. Door haar ervaringen, weet ze dan ook perfect een rondtrekkend personage te beschrijven. De lezer wordt helemaal opgezogen in de gebeurtenissen omdat ze zo levendig beschreven staan. Elke plaats waar het personage komt ademt een andere sfeer uit, waardoor het boek interessant blijft om te lezen. Je herkent de gezelligheid van Parijs. Je voelt de rust en gemoedelijkheid van Cornwell. Je ruikt Venetië en geniet mee van het uitzicht over deze mooie stad met al z’n grachtjes. Je wordt zelfs een beetje zenuwachtig van de drukte in Londen.
Emily Barr heeft al twaalf thrillers geschreven en is bezig aan haar dertiende boek. Ze heeft drie kinderen. De personages uit haar boek “de perfecte leugen” zijn dan ook grote kindervrienden: lieve en gevoelige moeders, suikertantes en –nonkels, een bezorgde huisbaas… . Van sommigen is de liefde voor de kinderen zelfs iets te groot, later meer hierover.
Aanvankelijk lijkt het alsof Lucy een heel normaal leventje heeft. Ze woont in een gezellig huisje met de man van haar leven, die heel aantrekkelijk en zorgzaam is. Met haar beste vriendin, tevens schoonzus, maakt ze leuke uitstappen en praat ze over alledaagse dingen. Toch merk je bij alle dingen die ze doet dat er een schaduw van angst over haar leven hangt. Haar schijnbaar rustig leventje, blijkt hoe langer hoe meer niet te zijn wat het lijkt.
Tijdens een gezellige uitstap naar het strand, ziet ze dat de dochter van haar beste vriendin op een klif geklommen is. Zonder na te denken klimt ze het meisje achterna en zet haar weer veilig op de grond. Een jongen had de hele reddingsactie gefilmd. Lucy werd de held van de stad en was in elke regionale en nationale nieuwsuitzending te zien. Een normale vrouw, zoals men dacht dat Lucy was, zou blij en gevleid moeten zijn, maar Lucy keerde zich nog meer in zichzelf en werd nog angstiger. Ze wist dat haar verleden haar zou inhalen, nu haar grote nachtmerrie haar gezien heeft op de video en haar woonplaats publiek was gemaakt. Toen ze het donkere gestalte van een man voor haar deur zag staan, besloot ze de zwarte rugzak, die ze onder haar bed verstopt had voor noodgevallen, eindelijk te gebruiken. Ze vluchtte naar Venetië, zonder een woord te zeggen tegen haar geliefden en zonder een spoor achter te laten. Dat hoopte ze althans.
Wat het boek zo anders en zo goed maakt is dat er heel vaak wordt gewisseld van vertelstandpunt. Meestal heeft dit als effect dat er een grotere afstand is tussen het personage en de lezer. Maar dat is hier niet het geval. Het verhaal gaat over Lucy en over de angst die ze heeft. Je weet echter niet vanwaar die angst komt. Tussen de hoofdstukken over Lucy’s leven wordt er ook een verhaallijn over Marianne bij gegooid. Zij is een tienermeisje dat samen met haar broer opgevoed wordt door hun alleenstaande moeder en een armzalig huisje. Ze ontdekken dat hun moeder doodziek is, maar ze mogen de buitenwereld niet laten weten dat ze zal sterven. Haar moeder wil niet dat ze in een pleeggezin terecht komen. Wanneer de moeder gestorven is, helpt de huisbaas het lichaam te doen verdwijnen. Marianne wordt verliefd op hem en hoewel hij dubbel zo oud is,trouwen ze. Later ontdekt ze dat hij nog meer ‘vriendinnen’ van haar leeftijd heeft.
Je hebt al snel door dat Lucy en Marianne één en dezelfde persoon zijn. Bij elke gebeurtenis uit haar kindertijd merk je hoe groot de angst is die Lucy met zich meedraagt. Het verhaal past steeds beter in elkaar, maar er stijgen ook steeds nieuwe vragen op, die spijtig genoeg niet allemaal beantwoord worden in het boek.
Nadat Lucy gevlucht is, lees je het verhaal ook vanuit het standpunt van de achterblijvers: haar beste vrienden, haar verloofde en haar broer. Op deze manier wordt het leven van Lucy/ Marianne nog verder verduidelijkt voor de lezer. Zo creëert Barr ook extra spanning en houdt ze vaart in het boek. Je bent geneigd om verder te lezen, omdat je steeds weer het verhaal vanuit een ander verstelstandpunt wilt lezen.
Het boek heeft een duidelijk psychologisch kantje. Lucy moet omgaan met veel psychische ongemakken zoals verraad, de dood, misbruik en bedrog. Je merkt ook duidelijk het contrast met hoe ze vroeger over dingen dacht en hoe ze er over denkt nu ze ouder is. Toch wordt er niet veel over haar emotionele toestand gesproken en rekent de schrijfster vooral op het inlevingsvermogen van de lezer. Wat ervoor zorgt dat het boek niet te langdradig wordt.
De schrijfstijl van Emily Barr is heel verfijnd. Ze weet precies de goede woorden te vinden om een gebeurtenis zo levendig mogelijk voor te stellen. Ze geeft ook telkens juist genoeg informatie, zo blijf je niet onnodig op je honger zitten, maar blijft het verhaal wel spannend. Haar verhaal en haar plot zijn goed uitgebalanceerd. Ze laat de lezers in het hoofd van het personage kruipen, zodat deze het gevoel hebben, dat ze zelf aan het vluchten zijn.
Zoals Robert Van Der Meiren schreef in zijn recensie: “De perfecte leugen is een van haar bekendste boeken en met recht: het is een goed leesbaar, plotgedreven roman met psychologische kantjes en een goed oplopende spanningsboog.”
Het boek leest vlot en heeft een geweldig plot. De psychologische kantjes zijn inderdaad een meerwaarde aan dit boek. Spanning opbouwen kan ze als de besten. In het eerste hoofdstuk is er al een ongelofelijke spanning voelbaar, maar die wordt alleen maar groter en groter.
Toch heb ik twee puntjes van kritiek: hoe goed de spanning wordt opgebouwd, zo slecht wordt ze terug afgebouwd. Het lijkt wel of Barr geen zin meer had om het verhaal af te maken en gewoon het plot letterlijk heeft neergeschreven. Degene waar Lucy heel haar leven voor vlucht komt ze tegen en na twee korte hoofdstukken is ze weer van hem af.
De ontknoping is weliswaar onverwacht, maar ook absurd en bijgevolg ongeloofwaardig. Barr heeft er zich deze keer te snel van afgemaakt. Wat heel jammer is, want zo eindigt het boek op een negatieve noot.
Laat ik dat niet doen. Dit boek is zeker een aanrader voor wie van goed uitgewerkte thrillers houdt. Emily Barr is en blijft de koning van de spanningsopbouw en de goede verhaallijnen.

Reacties op: goed begonnen, half gewonnen?