Hypes zijn als een steen die in een vijver wordt gegooid. Wanneer het water wordt geraakt breiden de rimpelingen zich uit. Zo ook met de hype. Iets is een succes op de markt en het volgende ogenblik staan de copycats in de rij om er een graantje van mee te pikken. Het thrillergenre is na het succes van De Da Vinci Code overspoeld met boeken die lijken op het werk van Dan Brown. Maar zelden is het zo duidelijk dat er leentjebuur wordt gespeeld als bij Het geheim van de alchemist van Scott Mariani.
De hoofdrol is in handen van voormalig SAS-agent Ben Hope die zich heeft gespecialiseerd in het opsporen en terugvinden van ontvoerde kinderen. Zijn nieuwste cliënt heeft echter een apart verzoek. Zijn kleindochter is stervende aan een vorm van kanker en haar enige redding is een levenselixer dat de alchemist Fulcanelli heeft ontwikkeld. De koene held moet Europa afreizen om via historische symbolen bij het elixer te komen. Daarin krijgt hij hulp van de aantrekkelijke wetenschapster Roberta Ryder, die haar expertise van de alchemie inzet om hem bij te staan. Maar zij zijn niet de enigen die achter het elixer aanzitten, want er blijkt ook een katholieke sekte te bestaan met interesse voor het heilige goedje. In de vorm van de pijnlijk volhardende Bocca, bijnaam de inquisiteur, worden de helden achternagezeten in hun avontuurlijke reis door Europa.
Van de zoektocht door historische symbolen tot de geloofswaanzinnige huurmoordenaar in de schurkenrol, alles in deze roman lijkt te zijn gekopieerd van De Da Vinci Code. Op een bepaald moment worden de hoofdrolspelers geconfronteerd met hun eigen geloofstwijfel en kiezen zij ook het geloof in God boven het geloof in de kerk. Het is exact wat Robert Langdon ook al eens doormaakte in het boek van Dan Brown. Natuurlijk worden de hoofdrollen vertolkt door een stoere man en een knappe vrouw en zal er gaandeweg een chemie tussen de twee ontstaan. Ook weer een element dat inmiddels bekend voorkomt uit die eerdere thriller. Het maakt Het geheim van de alchemist een zielloze commerciële poging om in te haken op eerder succes.
Er is te weinig aan de roman dat eigen en origineel is en het kleurt dan ook veilig binnen de lijntjes van wat men van het genre verwacht. Voorspelbaar en weinig verrassend. Deze inwisselbare thriller is alleen geschikt voor mensen die nog meer Dan Brown willen maar zijn echte werk al hebben gelezen.

Reacties op: In de schaduw van de Da Vinci Code