Advertentie

Laat je niet afschrikken door het pistool op de cover en de foto van de auteur op de achterflap van het boek. Het lijkt namelijk alsof hij de lezer kwaad en misprijzend aankijkt. Deze foto is vermoedelijk een stoere poze. Ook in het verhaal kreeg ik dat gevoel. De hoofdfiguur Max Eugène Venckenray bekijkt de wereld en zijn medemensen met veel onbegrip en vaak minachtend, maar tegelijkertijd voel je een heel grote kwetsbaarheid. Max brengt zijn leven door in een hotelkamer, waar hij de erfenis van zijn rijke grootvader in sneltempo ziet slinken. Bij het verder lezen krijg je al snel in de gaten dat Max zijn familie ontvlucht is die bestaat uit een moeder-therapeute en een gefrustreerde vader die als ‘linkse’ journalist zijn idealen al lang onderweg verloren is. Met zijn oudere broer Gertjan, een wel heel experimentele kunstenaar, kan hij ook niet overweg. Warmte straalt er niet af van deze familie, tot het uiten van gevoelens zijn ze niet echt in staat. De figuur die het hele boek domineert is zijn vroeg gestorven broer Roy. Dit lijkt misschien allemaal zwaarwichtige kost, nee dus. Het boek leest als een trein en is bij momenten dolkomisch, hetzelfde gevoel dat ik had bij het lezen van Tirza en de Joodse Messias van Arnon Grunberg. Zwarte humor, waarin tegelijk veel kwaadheid en pijn zit. Het is wel nog iets meer dan de boeken van Grunberg een ‘jongensboek’. Dit uit zich vooral in de scenes met zijn vriend Jimbo, een passionele heavymetal freak. Ik vermoed daarom dat lezers die genoten hebben van bijvoorbeeld Ben je ervaren van William Sutcliffe of een jongen van Nick Hornby ook dit debuut van Paul Baeten Gronda zullen kunnen smaken.

Dit was in 2008 de allereerste recensie op mij blog karlaleest.blogspot.be.

Reacties op: Een oud debuut dat er nog altijd staat!

4
Nemen wij dan samen afscheid van de liefde - Paul Baeten Gronda
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Bestel dit boek bij Libris.nl Bestel het e-book € 9,99
E-book prijsvergelijker