Vriend of vijand?
Beelden op schermen of realiteit?
Aangenaam persoon of geesteszieke moordenaar?
Niets is wat het lijkt.

Beschrijving : Ira Levin was een Amerikaanse schrijver die op 78-jarige leeftijd is gestorven. Hij schreef toneelstukken en thrillers die vaak zo succesvol waren dat ze, sommigen meermaals, werden verfilmd. Zijn eerste en meest gekende roman is een kus voor je sterft. Verder zijn de jongens uit Brazilië en Rosemary’s baby zijn bekendste werken. Ook Sliver, het boek waarover deze recensie zal gaan, was zijn voorlaatste boek dat terecht in de categorie “thriller” thuishoort. Sliver gaat over Kay Norris, een prachtige vrouw van middelbare leeftijd, die verhuist naar een luxueus appartement aan 1300 Maddison Avenue, ook wel de Verticale Doodskist genoemd. Er zijn namelijk de laatste drie jaar een paar verdachte sterfgevallen gebeurd in het gebouw waarvan de eigenaar onbekend blijft. Kay maakt er zich echter niet zo veel zorgen over en is gelukkig in haar nieuwe appartement samen met haar kat Felice. Op een dag leert ze de dertien jaar jongere Pete Henderson kennen, waarmee ze een hartstochtelijke relatie aangaat. Hoe hechter deze twee geraken, hoe meer geheimen er boven water komen. Pete blijkt namelijk de mysterieuze eigenaar van het gebouw te zijn en houdt er een eigenaardige hobby op na. Hij is schatrijk, waardoor hij de middelen bezit om alle huurders te bekijken en af te luisteren. Nadat hij Kay heeft ingepalmd, maakt hij haar dan ook verslaafd om naar deze realistische soap te gluren. Kay ontdekt echter dat dit alles enorm uit de hand is gelopen, aangezien ze cassettes vindt met de moorden op de overleden huurders van de Verticale Doodskist.
Interpretatie : Sliver gaat vooral over de privacy van Pete Henderson. Niemand mag weten dat hij de eigenaar van het gebouw is of dat hij de vele verborgen camera’s en microfoons hanteert die er hangen. Ook de relatie van Kay en Pete geeft een leuke wending aan deze thriller. Er zijn enkele belangrijke personages in het boek aan bod gekomen zoals de befaamde Pete Henderson. Hij is een knappe man en de eigenaar van het gebouw. Hij is schatrijk en heeft een installatie met computers, videobeelden, camera’s en microfoons gebouwd om zijn hobby als voyeur te realiseren. In het begin is hij een aangenaam persoon, maar naargelang het einde toe laat hij zijn ware aard zien als krankzinnige moordenaar. Kay Norris is een aantrekkelijke en slimme vrouw van middelbare leeftijd die als redactrice werkt. Hierdoor leest ze dan ook erg graag en is ze nieuwsgierig. Sam Yale is eveneens een redacteur geweest. Wanneer het boek zijn einde nadert, merken we dat hij eigenlijk het doelwit is van Pete. Sam heeft namelijk een affaire gehad met Pete’s moeder Thea Marshall. Zij was een bekende actrice en is vermoord door haar man, Pete’s vader. Ze was dan ook geen al te beste moeder en echtgenote. Naomi Singer was een van de sterfgevallen van de Verticale Doodskist en dus een vermoord persoon door Pete. Ze was zijn ex-vriendin die leek zelfmoord gepleegd te hebben. Het verhaal is geheel verteld door de ogen van de auteur, hij weet alles maar speelt zelf niet mee. Het is een auctoriale vertelsituatie, maar daardoor vond ik de structuur onoverzichtelijk. Soms werden er twee situaties tegelijkertijd verteld en kon ik niet zo goed volgde wat het niet gemakkelijk maakte om vlot te lezen. Ira Levin heeft een enorm gedetailleerde schrijfstijl die me niet erg bevalt. In mijn evaluatie is dit dan ook een minpunt. De auteur heeft dit boek geschreven als een waarschuwing voor iedereen. Zijn verhaal was geloofwaardig en heeft me aan het denken gezet over het vertrouwen van mensen. We mogen niet iedereen zomaar vertrouwen en dit zal ik dan ook nooit doen. Er zijn ook actuele voorbeelden van mensen die er een tweede persoonlijkheid op na houden, bijvoorbeeld Ronald Janssen. We moeten dus oppassen voor de ware aard van degenen die dit soms goed kunnen verbergen. Ik denk dat dit boek bedoeld is voor een jong publiek die zelf nog niet de levenservaring bezit om deze feiten in te zien. Ira Levin helpt hen daarbij met dit spannend verhaal.
Evaluatie : Ik vond het een redelijk goed boek. De verhaallijn interesseerde me enorm, maar de schrijfstijl stond me niet erg aan. In het begin sloeg het boek me een beetje tegen, omdat er vele personages in voor kwamen die me verwarde en het echte verhaal kwam maar niet op gang. Wanneer de relatie tussen Pete en Kay begon, kon ik echter niet meer stoppen met lezen. Vanaf dan begon het boek me pas echt aan te spreken. De auteur gebruikte echter door heel het boek heen enorm veel details die me soms stoorde. Hierdoor werd het moeilijk om sommige dialogen te volgen, aangezien hij allerlei andere dingen over de mensen of de ruimte er rondom aan het vertellen was. Wanneer Pete zijn idee uitvoerde om Kay en Sam te vermoorden, krabde Felice hem de ogen uit. Aangezien ik dit nooit had verwacht van deze brave kat, vond ik dit stuk een beetje extreem. Wanneer alles is opgelost en Pete onder politiebewaking is, gaan Kay en Sam “eventjes” kijken op de beelden wat iedereen zegt over de hele zaak. Dit vond ik een doordacht en passend einde van een bloedstollend boek!

Kijk uit,
want je kan op elk moment bekeken worden.

Reacties op: