Ian Hamilton was niet onbekend met het literaire wereldje toen hij zich na een acute opname in het ziekenhuis achter de computer zette om in enkele weken zijn eerste thriller rond het hoofdpersonage Ava Li te schrijven, Dans van de tijger. Hij werkte al eerder als journalist voor diverse Canadese en Amerikaanse kranten en tijdschriften en schreef in 1968 een non-fictie boek, The Children’s Crusade. Na het eerste deel ging Ian meteen door. De eerste vier delen in de reeks waren binnen acht maanden af en inmiddels heeft hij ook delen vijf en zes al klaar.

In Dans van de tijger maken we kennis met het personage om wie alles draait: Ava Li, een half Chinese, half Canadese forensische accountant. Ze reist de wereld rond om gestolen of achtergehouden geld terug te bezorgen aan de rechtmatige eigenaars, daarbij gebruikmakend van een goed verstand en de vechtsport Bak Mei, een bijzondere vorm van kungfu. Haar opdrachten krijgt ze via haar zakenpartner Oom, die haar aan het begin van dit verhaal opbelt met een opdracht van een oude vriend. De neef van deze vriend heeft nog vijf miljoen te goed van een visverwerkingsbedrijf, maar de eigenaar van dat bedrijf is op miraculeuze wijze verdwenen. Ava Li onderneemt meteen actie en reist over diverse werelddelen om de eigenaar te vinden en het geld terug te krijgen. Zal het haar lukken?

Het boek begint vrij abrupt en kent geen introductie van de personages of hun functies, maar valt meteen met de deur in huis met een telefoontje van de wanhopige ‘klant’. Daarna is meeslepend beschreven hoe Ava Li te werk gaat, maar zonder dat het einde voorspelbaar wordt. Als alles van een leien dakje lijkt te lopen, duikt er weer een of ander probleem op dat Ava Li toch weer op een onverwachte manier creatief weet op te lossen. Ava Li, met haar typische eigenschappen zoals haar liefde voor oploskoffie en dure tassen, grijpt je als lezer direct aan en zorgt er voor dat je meer en meer wil lezen om haar beter te leren kennen. Van Ian Hamilton kreeg ze een typisch staaltje girlpower mee, waardoor het een opvallend, maar daarom niet minder sterk personage is geworden. Dit betekent echter niet dat Dans van de Tijger een typisch vrouwenboek is, want er zijn genoeg scènes met actie om ook de mannelijke lezers geïnteresseerd te houden.

Een klein minpunt is de overdosis aan personages, waardoor het soms lastig kan zijn het verhaal goed te volgen en je af en toe even goed moet nadenken wie die of die ook alweer was, wat het lezen enigszins belemmert. Ook kan het lastig zijn om in vervolgdelen nog net zo vernieuwend te werken, omdat Ava Li in dit eerste deel al heel typisch wordt neergezet. Ian Hamilton zal in de volgende delen moeten oppassen dat zijn hoofdpersonage de lezers niet gaat vervelen.

Reacties op: Meeslepend en onvoorspelbaar