Rose Leighton Hebban Recensent

mager plot ,Sommige hoofdpersonen van thrillers zijn zo plat dat je letterlijk dwars door ze heen kijkt. En soms maakt dat helemaal niet uit, omdat het plot gewoon zo spannend is dat de diepere gedachten van de blauwogige, gebruinde held je geen klap kunnen schelen. In Leugens van Julie Compton gebeurt helaas precies het tegenovergestelde.
We maken meer dan uitgebreid kennis met hoofdpersoon Jack Hilliard. Jack is een succesvol advocaat voor het openbaar ministerie en is op alle fronten een geslaagd man. Goed in zijn werk, geliefd door zijn collega’s, mooi huis, schat van een vrouw, leuke kinderen… Wanneer zijn baas Earl, de officier van justitie, onverwacht ontslag neemt, piekert Jack er dan ook niet over om te solliciteren naar diens functie. Waarom zou hij, hij heeft het toch al prima voor elkaar?
De mensen om hem heen zijn het niet met hem eens. Zijn collega’s, zijn goede vriendin Jenny en met name Earl vinden hem juist de perfecte kandidaat. Het feit dat Jack principieel tegen de doodstraf is, terwijl hij die als officier misschien zal moeten eisen, zien ze ook niet als onoverkomelijk probleem. Beetje bij beetje begint Jack zich voor te stellen hoe het zou zijn, om op die belangrijke stoel te zitten, en hij vraagt zich af in hoeverre zijn idealen en principes hem dit toestaan.
Op zich zijn de afwegingen die Jack moet maken uitstekend beschreven. Dit keer geen platte held die zich hals over kop ergens instort, nee, we krijgen echt een uitgebalanceerd kijkje in Jacks hoofd. Jammer is alleen dat de rest van het plot daardoor maar niet op gang komt. Tweehonderdvijftig pagina’s karakterschets waarin verder weinig lijkt te gebeuren, die slechts opbouw naar het plot zijn, is wel erg veel.
Natuurlijk gebeurt er heus wel wat: Jack krijgt uiteindelijk de baan, zijn leven verandert drastisch, en zijn vriendschap met Jenny wordt misschien wel te innig. Voordat Jack het weet ontspoort zijn perfecte leven, en moet hij alle mogelijke moeite doen om het weer terug op de rails te krijgen. Opnieuw wordt hij voor een dilemma geplaatst: is zijn relatie met Jenny het waard om zijn carrière en zijn huwelijk om zeep te helpen?
Helaas is het plot niet ijzersterk. De gegevens zijn goed, maar doordat het verhaal zo traag op gang komt, grijpt het je niet erg. Dat gevoel wordt nog versterkt wanneer aan het eind een opvallende twist blijkt te zitten, die eigenlijk helemaal niet ondersteund wordt door de feiten zoals die het hele verhaal door zijn neergezet. Dat is jammer, want op zich schrijft Compton heel aardig. En, dat moet je haar meegeven, ze weet een personage absoluut van binnen en buiten neer te zetten.

Reacties op: Goed personage