Advertentie

De hoofdpersoon Collie (vernoemd naar een hondenras, net als zijn broertje Bingo) sluit je in je hart omdat hij probeert de normaalste van het chaotische gezien Flanagan te zijn (moeder extreem hondenliefhebster, vader een drankorgel, een oom die in huis woont en het huishouden doet en ondertussen met vader lekker aan de drank is en een broertje waar iedereen dol op is), wat hem goed lukt totdat er een tragische gebeurtenis volgt. Het eerste deel van het verhaal is lekker chaotisch geschreven wat goed overeenkomt met het chaotische gezin. Het tweede deel wordt iets serieuzer. Het is, zoals hierboven in de flaptekst al geschreven, een verhaal over acceptatie en vergeving, met humor en verdriet beschreven.

Reacties op: Recensie Het spijt me zo