Sander Verheijen Hebban Crew

Geheime documenten, occulte rituelen, een nietsontziende psychopathische moordenaar, geheime genootschappen. Het zouden zomaar eens de elementen kunnen zijn van een nieuwe thriller van Dan Brown of een schaamteloze kloon ervan. Maar voeg hierbij stevige bondage, sadomasochistische afwijkingen en platte hardcore porno en je hebt de basisingrediënten van het derde boek van seksuologe Berthilde Vanroy, getiteld De tempel van de 9 kamers.

Het staat er gelukkig ook op, de aanduiding "erotische thriller", maar mijn god, wat een ranzigheid krijg je voorgeschoteld in bijna 280 volgeschreven pagina's. Niet alleen de zeer gedetailleerd beschreven seksscènes doen de wenkbrauwen fronsen. Nee, al in de proloog trekt Vanroy alles uit de kast om de lezer te laten walgen. We beginnen met het zogenoemde "vierde wijfje", het vierde slachtoffer waarop lustmoordenaar Gehelvanuw zijn meest zieke gedachtekronkels heeft botgevierd. Het lichaam is zowel aan de binnen- als buitenkant zwaar door hem toegetakeld. Na het lezen alleen hiervan kun je je al niet meer voorstellen dat dit boek enige erotische lusten zal gaan opwekken. En geloof me, als BDSM en groepsseks niet je 'ding' is, dan gaat het met De tempel van de 9 kamers niet gebeuren.

Schrijfster en seksuologe Berthilde Vanroy deelde zelf het bed met 350 mannen en heeft in verschillende interviews verklaard daar geen spijt van te hebben. Om zich van haar exorbitante leven te verlossen, schreef ze in 2010 haar eerste (autobiografische) erotische roman, Verstrikt en verlost. Daarvoor schreef de 52-jarige Vlaamse al eens een spiritueel non-fictie boek: De formule van geluk.
In haar thrillerdebuut volgen we een aantal personages. De welgestelde David werkt in het succesvolle familiebedrijf en staat op het punt 'zijn' Christine ten huwelijk te vragen. Maar Christine, die tot over haar oren verliefd is op deze kerel, moet zich wel even aansluiten bij het geheime genootschap, de Orde van Hieros Gamos, van haar toekomstig echtgenoot. Dat detail was hij alleen even vergeten te vertellen in de voorbije zes jaren. De titel verklapt al dat deze ceremoniële toelating negen 'stappen' vereist, waarin Vanroy haar seksuele fantasieën de vrije loop heeft gelaten. Tussen alle geilheid door loopt Christine gevaar omdat de BDSM-bisschop, die haar 'Johannes de Doper' zal zijn in de laatste fase van de seksuele ontgroening, dezelfde is als de lustmoordenaar waarmee we al eerder kennis mochten maken, en er dus hele nare ideeën op nahoudt voor deze klus… Ook Christines moeder, een afvallige, speelt een rol van betekenis. Want zij heeft een geheim document in handen waar veel partijen belang bij hebben om dat te hebben of te vernietigen. Het Vaticaan, Opus Dei, maar ook de 'sekssekte' van de familie van David.

Het thrillerdraadje is niet heel sterk en al met al behoorlijk onzinnig, maar toch niet eens slecht uitgewerkt. Het gespring in tijd zorgt voor wat verwarrende momenten, maar zo'n dertig pagina's voor het einde verandert het boek bijna nog in een echte thriller. Het wordt zelfs nog even echt spannend, maar die spanning wordt helaas vrij snel tenietgedaan door een alles behalve 'bevredigende' ontknoping. Het maakt het er allemaal niet veel beter op.

Reacties op: Wat een ranzigheid