Advertentie
    Selene Genreclub

(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: M'n liefje, m'n duifje (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel: Someone like you
Auteur: Roald Dahl
Vertaler: Hans Edinga
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: nee
Recensies van andere boeken van deze auteur (tot nu toe): De prinses en de stroper - twee fabels
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 253
Uitgever: Meulenhoff (Pockethuis)
Jaar van publicatie: origineel Engels 1961, Nederlands 1e druk 1962, mijn editie 38e druk 2003
ISBN-nummer: 9029072989
Trefwoorden: korte verhalen, weddenschappen, vreemde onopgeloste moordzaken, nieuwe uitvindingen
Waarom ging ik het lezen: Het is dit jaar (2016) Roald Dahl jaar, dus ik ga ook zoveel mogelijk Roald Dahl boeken (her)lezen! Deze stond vooraan in mijn kast.
Aanrader: Als je nog geen volwassenenverhalen van Roald Dahl hebt gelezen, maar enkel zijn kinderboeken, is deze bundel een mooie kennismaking: korte verhalen die de slechte kanten van de mens belichten, maar wel met humor (soms ook wat luguber).
Als je al vaker korte verhalen van Roald Dahl hebt gelezen, weet je eigenlijk ook wel wat je van deze bundel kunt verwachten.

Korte samenvatting:
De verhalen in dit boek zijn: "De fijnproever", "Lam ter slachtbank", "De man uit het zuiden", "Gedemobiliseerd", "M'n liefje, m'n duifje", "Een frisse duik", "Foxley", "Huid", "Vergif", "De wens", "Klem", "Het kermen der bomen", "Nunc dimittis", "De verhalenmachine", "De rattenvanger", "Rummins", "Mr Hoddy", "Mr Feasey".

Het zijn allemaal losstaande verhalen, behalve de laatste vier: die vormen een geheel over windhondenwedstrijden.
De onderwerpen van de andere verhalen lopen uiteen van een moord die op een vreemde manier is gepleegd tot een machine die bestsellers kan schrijven, en in veel van de verhalen komen weddenschappen voor. Wel laten alle verhalen de slechte kanten van de mens zien en waar de mens eigenlijk toe in staat is, vaak ook zonder het zelf echt bewust door te hebben.

Achterkanttekst:
De bundel "M'n liefje, m'n duifje" heeft veel furore gemaakt: van de Nederlandse vertaling (1962) verscheen herdruk op herdruk. Zoals we van hem gewend zijn is Roald Dahl in deze verhalen van een schokkende, zelfs zenuwschokkende originaliteit. Zijn scheppingen amuseren in hoge mate, ook al lopen ons de rillingen over de rug.

Eerste alinea van "De fijnproever":
We zaten die avond bij Mike Schofield met z'n zessen aan tafel: Mike en zijn vrouw en dochter, mijn vrouw en ik, en een zekere Richard Pratt.
Richard Pratt was een beroemde fijnproever. Hij was voorzitter van een kleine vereniging, die bekend stond onder de naam 'De Epicuristen' - en maandelijks liet hij een brochure over gerechten en dranken onder de leden circuleren. Hij organiseerde diners, waar kostbare spijzen en zeldzame wijnen werden geserveerd. Hij wilde niet roken, uit vrees zijn smaak te zullen bederven - en hij had de wonderlijke en nogal grappige gewoonte, als hij over een bepaalde wijn sprak, dit te doen alsof hij het over een levend wezen had. 'Een voorzichtige wijn,' zei hij dan, 'tamelijk schroomvallig en ontwijkend, maar heel voorzichtig.' Of: 'Een goedgehumeurde wijn, welwillend en opgewekt - misschien wel wat obsceen, maar niettemin goedgehumeurd.'

Recensie:
Inhoud:
Elk verhaal laat wel een aspect zien van de slechtheid van de mens, in meer of mindere mate. Vaak gaat het over eigen gewin: hoe kun je andere mensen manipuleren en overhalen om iets voor jou te doen (in deze bundel gebeurt dat regelmatig door middel van een weddenschap), of hoe kun je ze bedriegen? De verhalen laten je als lezer ook nadenken over wat jij in die situaties gedaan zou hebben - als lezer krijg je hints van de auteur, maar dat gebeurt in het echte leven natuurlijk niet...

Alle verhalen hebben een onverwachts einde dat je aan de ene kant niet wil weten, omdat het te luguber of te erg is om je voor te stellen, maar aan de andere kant wil je juist wel weten hoe de verhalen eindigen en verwacht je die uitkomst ook wel. Roald Dahl geeft namelijk vaak aanwijzingen, zodat het einde nooit helemaal als een schok komt. En zeker als je al wat meer van zijn verhalen hebt gelezen, weet je een beetje wat je kunt verwachten. Zodra je bijvoorbeeld van het verhaal "Huid" het begin hebt gelezen, waarin een jongen die later een beroemd schilder wordt, een schilderij op de rug van een man heeft getatoeëerd en die man later een expositie binnenloopt, kun je al raden wat er gaat gebeuren... Dahl beschrijft de gevreesde gebeurtenis echter op zo'n manier, dat je niet zeker weet of het nu wel of niet is gebeurd.

De verhalen die er qua onderwerp tussenuit springen, zijn de verhalen waar geen weddenschap of vreemde moordzaak in voorkomt. In "Het kermen der bomen" heeft iemand een uitvinding gedaan waarmee je tonen hoorbaar kan maken die het menselijk oor normaal gesproken niet kan horen, zoals het geschreeuw van planten als je ze pijn doet. Een ander verhaal, "De verhalenmachine", is de nachtmerrie van elke schrijver: wat als een machine betere verhalen kan schrijven, die aan de lopende band bestsellers worden? Roald Dahl laat mooi zien hoe de schrijverswereld hierdoor kan veranderen.
In weer andere verhalen laat hij zien wat een verkeerd geïnterpreteerde gebeurtenis voor invloed het op de gedachten en acties van mensen kan hebben, zoals in het verhaal "Foxley", waarin een man zijn vroegere schoolgenoot denkt te herkennen. Hij is al half bezig zijn wraakactie uit te voeren als de werkelijkheid hem inhaalt!

De vier verhalen aan het eind vallen een beetje buiten de rest van de bundel. Het zijn namelijk geen losse, korte verhalen, maar vier los aan elkaar hangende verhalen over dezelfde personen. De hoofdpersoon probeert een windhondenwedstrijd te winnen door middel van een list, maar de windhondensportwereld blijkt door en door verrot te zijn.
Dit verhaal was de afsluiter van het boek, maar helaas was dit niet het verhaal met het sterkste einde en daardoor wat onbevredigend als laatste in de bundel.

Schrijfstijl:
De verhalen zijn afwisselend in de eerste of derde persoon enkelvoud geschreven, maar altijd is de schrijfstijl net iets afstandelijk. Hierdoor raak je als lezer ook niet te erg betrokken bij de luguberdere verhalen, wat het lezen ervan wel prettiger maakt.

Spelfouten/Typefouten:
- blz 44:
'Dat klopt ja,' had de dokter gezegd.
'Het is uitstekend gegaan. Maar dat was een jaar geleden... =
'Dat klopt ja,' had de dokter gezegd.
'Het is uitstekend gegaan.' Maar dat was een jaar geleden...
- blz 46:
'Ja, dat blijkt nu wel', had ze geantwoord, en... =
'Ja, dat blijkt nu wel,' had ze geantwoord, en...
- blz 67:
'Zo,' zei de purser,' daar gaat ze.' =
'Zo,' zei de purser, 'daar gaat ze.'
...geeft op een gefluisterde vraag =
...geeft op een gefluisterde vraag.
- blz 82:
Nu ik dat alles in gedachten terugzie, lijdt het weinig twijfel dat ik tijdens mijn eerste schooljaar danig geleden hebben onder Bruce Foxley - ... =
Nu ik dat alles in gedachten terugzie, lijdt het weinig twijfel dat ik tijdens mijn eerste schooljaar danig geleden heb onder Bruce Foxley - ...
- blz 116:
'Het beest kan op de gekste plekken zitten of in een van zijn broekspijpen. =
'Het beest kan op de gekste plekken zitten of in een van zijn broekspijpen.'
- blz 130:
'Ik zei: 'ik zou het erg prettig vinden... =
Ik zei: 'Ik zou het erg prettig vinden...
- blz 140:
...binnenkwam Het was Scott O, het was dokter Scott maar.
'Dag, dokter,' zei Klausner =
...binnenkwam. Het was Scott. O, het was dokter Scott maar.
'Dag, dokter,' zei Klausner.
- blz 231:
windhonden kennel =
windhondenkennel
- blz 234:
houden =
honden

Conclusie:
Een bundel korte verhalen waarin Roald Dahl met (wat donkere) humor beschrijft tot wat voor slechte dingen de mens in staat is.

Herleesbaarheid:
De korte verhalen van Roald Dahl zijn het sowieso waard om vaker te lezen, maar je wil wel een tijd wachten met herlezen, juist omdat de eindes van de verhalen zo onverwacht zijn als je ze de eerste keer leest (of na een hele lange tijd weer herleest).

Deze recensie staat hier op mijn weblog.

Reacties op: Lugubere humor over de slechte kanten van de mens