Dorien van der Klauw Genreclub

NOTE: Ik heb dit boek in het Engels gelezen.

We beginnen onze reis naar de hoge bergen van Portugal met Thomás die in het begin van de twintigste eeuw met één van de eerste auto's de bergen in trekt om zoek naar een bijzonder crucifix. Vijfendertig jaar later ontmoeten we Eusibio, een patholoog in een ziekenhuis in de buurt van de hoge bergen, die op een avond een bijzondere autopsie krijgt. Als laatste leren we Peter Tovy kennen. Een Canadese senator die na het adopteren van een aap in Amerika besluit te verhuizen naar zijn land van herkomst en zo in de hoge bergen van Portugal terecht komt. Alle drie de mannen hebben te maken met verdriet en alle drie de mannen hebben iets te verwerken.

Na lang wikken en wegen ben ik er nog steeds niet geheel uit wat ik van dit boek vond. Mijn twijfel is dan ook nog steeds groot of hij een twee of drie sterren waardering verdient.

Het eerste probleem wat ik met dit boek had was de opbouw. Alle drie de verhalen besloegen elke een eigen hoofdstuk in het boek wat betekend dat er in totaal 3 hoofdstukken in dit boek zitten die elk ongeveer 100 pagina's beslaat. Persoonlijk lees ik altijd graag van hoofdstuk naar hoofdstuk en neem ik tussendoor graag pauzes in het lezen maar dat maakte deze opbouw wel erg lastig.

Ik verwachtte van dit boek dat de drie verhalen van de drie mannen op een gegeven punt samen zouden komen en er een duidelijk verband zou zijn wat tot een uiteindelijke clou zou komen. Dit was niet het geval. Hoewel alle drie de verhalen met verdriet en rouw als rode draad aan elkaar verbonden waren en er bepaalde gebeurtenissen uit de eerdere verhalen terugkwamen in het tweede en derde verhaal waren het meer drie op zichzelf staande verhalen dan dat er één duidelijk samenkomend verhaal was. Daarom zal ik de drie verhalen hier verder apart van elkaar bespreken.

In het eerste verhaal volgen we Thomás op zijn reis naar de hoge bergen in een voor die tijd erg moderne auto. Hoewel het verhaal vlot geschreven is en de schrijfstijl redelijk makkelijk weg leest, heeft het mij niet echt gegrepen. Misschien was het de tijd waarin het zich afspeelde of de traagheid van het verhaal maar het wilde niet echt op gang komen. De verhaallijn van Thomás die op zoek ging naar een bijzonder crucifix werd weinig aandacht aan besteed en het verhaal ging eigenlijk de hele tijd over de auto, hoe bijzonder deze voor zijn tijd was en hoe de mensen die hij op zijn reis tegenkwam deze bewonderden.

Het tweede verhaal sprak mij meer aan, veelal omdat dit over een patholoog ging die zelf ook erg van het lezen van boeken hield. Dit verhaal was echter best kort en erg vaag, waardoor de karakteropbouw niet heel sterk was en het plot van dit verhaal nogal snel kwam. Op zich was dit een goed op zichzelf staand verhaal waarvan ik graag had gewild dat hij wat meer pagina's in het boek zou beslaan.

Als laatste reizen we met senator Peter Tovy en zijn chimpansee terug naar zijn geboorte plaats in de hoge bergen van Portugal. Dit verhaal sprak mij van de drie het meeste aan. Het was luchtig geschreven, er zijn wat leuke glimlach-momenten in en het lukt goed om mee te leven met de hoofdpersoon. Ook dit verhaal was echt vrij plots afgelopen. Waar er lang niet naar een plot gewerkt werd, werd het verhaal in de laatste 40 pagina's nog even tot een einde afgerond.

Samenvattend kan gezegd worden dat dit boek bestaat uit drie redelijk op zichzelf staande verhalen die variëren van matig tot redelijk goed, die helaas niet erg samenkomen. In ieder geval niet naar mijn verwachtingen. Hoewel je dit boek waarschijnlijk leuk vind als je van verhalenbundels en korte verhalen houdt, bevatte het, naar mijn smaak, te weinig karakter opbouw en verdieping in omdat het om losse, korte verhalen ging.

Reacties op: Drie verhalen die min of meer samen komen.