Het boek begint met een papegaai, die eindeloos "Allez-vous-en" (ga weg) en "Sapristi" ( goeie god / mijn hemel) riep, en eindigt met een gewonde vogel die tegen de wind vocht en wankelend en fladderend in de richting van het water cirkelde. Zij dekken al meteen de lading.

Dat "The awakening" wordt vertaald met "De ontnuchtering" vind ik niet verkeerd als je weet dat ontnuchtering staat voor desillusie, teleurstelling. In haar laatste momenten op het strand wist Edna "dat er een dag zou komen waarop ook hij en de gedachte aan hem uit haar leven zouden verdwijnen, en zij weer alleen zou zijn."
En vlak daarnaast natuurlijk het feit niet uit dat ze haar hele leven een teleurstelling vond.

Op de achterflap staat: Ze kan namelijk ook van seksualiteit genieten zonder dat er liefde of trouw bij komt kijken, maar daar ben ik het niet mee eens. Als ze nou op de invitaties van Arobin was ingegaan, dan was bovenstaande wáár geweest, maar ze moest eigenlijk niets van die man hebben. Haar hart lag bij Robert, op hém was ze verliefd.

Mevrouw Chopin had zelf zes kinderen gekregen, ik kan me wel voorstellen dat ze het gevoel had geleefd te worden in plaats van zelf een leven te hebben. Dat ze tussen de luiers verschonen door de tijd vond om dit boek te schrijven en dat óók nog eens in een tijd waarin dat niet erg gewaardeerd werd, vind ik bijzonder.

Reacties op: Recensie De ontnuchtering