Ik had dit boek al eerder gelezen, maar heb het herlezen, omdat de situatie nu meer herkenbaar voor me is. Veel passages uit het verpleeghuis kwamen me bekend voor: de onrust van de bewoners aan het eind van de middag, het altijd maar "naar huis" willen, niet meer op woorden kunnen komen...
En de dochter uit dit boek die zich schuldig en verdrietig voelt omdat ze haar moeder naar een verpleeghuis moet brengen, smoesjes verzint omdat ze de antwoorden op vragen die haar moeder stelt niet kan geven en er een jaar over doet om het ouderlijk huis op te ruimen.
Ik denk dat iedere dochter die dit heeft meegemaakt hetzelfde denkt: Ik had het zelf kunnen zijn.

Reacties op: Recensie Portret in krijt