2018 in emoties

op 27 december 2018 door

Het belangrijkste voor mij aan boeken lezen is dat het emoties oproept. Een verhaal dat nog even nasiddert en dat je graag deelt met anderen. Dat krijg je natuurlijk niet altijd, dus besteed ik geen aandacht aan elk gelezen boek of opgewekte emotie. Al kan saaaaaai ook een emotie zijn.

Mijn jaaroverzicht bestaat dit jaar uit een overzicht van emoties die vrijkwamen bij boeken die ik las voor de challenge. Laat vooral ook weten of je gelijke gevoelens ontdekte tijdens het lezen.

Dwarsheid

Soms voel ik me een beetje rebels. Dan wil ik FY roepen naar de hele wereld en medesoldaten opsporen om er vooral tegenin te gaan! Doe eens lekker niet wat er gevraagd wordt! Mm ja in de praktijk is dat natuurlijk lastig, aangezien ik van twee kanten een voorbeeldfunctie heb. Rebellie vindt dus plaats op microniveau, misschien wel op macroniveau. En de show is vaak voor mij alleen. Zoals ik wel eens stiekem naar het herentoilet ga, zo ervaar ik ook kleine leesrevoluties. In boeken is dat het lezen van Verboden/Verbannen boeken. Je weet immers dat er ergens iemand op de wereld er tegen is dat jij dit boek op dit moment leest. Ik organiseerde zelfs en plein public een leesclub rondom een verboden boek ( De man in het hoge kasteel). Niet dat er zoveel reden voor dwarsheid was in dit boek, maar toch. “It’s a small step for man, one giant leap for mankind”. Nog een dwarsheid van mij: het lezen van underdogs en punkboeken. Niet de mainstream en wat iedereen leest, maar boeken die ik alleen lees en waarin ik de expeditie leidt. Lekker tegen de stroom in, net als de schrijvers die dit soort boeken schrijven.

Verdriet

Een emotie die ik niet altijd graag wil of bewust opzoek in boeken, maar die me overkomen. Soms in een vertederend verhaal, soms in een confronterend verhaal en soms omdat het verhaal zo mooi samenkomt. Wat verdriet betreft ben ik een rare. Ik huil niet op de geijkte momenten, als er al sprake is van huilen. Tranen komen er wel eens, maar niet vanwege verdriet. Ik stel dit soort emoties wel eens uit en dan komen ze op vreemde momenten, bijvoorbeeld als ik reclame kijk. Ik huil ook soms voor anderen. Tranen van vertedering had ik bij 25 gram geluk, vanwege de herinneringen die ik aan de prikkelige tuingenoten had. Er kwam droog verdriet bij het lezen van de gruwels in Mischling. Een Schitterend Gebrek kwam heel dicht bij mijn diepste pijnpunten. Deze rauwe emoties betekenen dat ze me diep geraakt hebben, tot in mijn kern en tot in mijn ziel. 

Verwondering

Een emotie die voorkomt als ik ergens iets heb geleerd wat ik nog niet eerder wist. Als er mooie beschrijvingen in een boek staan. Maar ook als ik een verhaal prachtig verwoven vond. Of als alles samenvalt. Vergeet ook niet als er prachtige plaatjes of structuren zijn te bewonderen. Mijn maatstaf hiervoor dat ben ik zelf. Als ik het niet zou kunnen of niet of zou zijn gekomen, dan ben ik al gauw verwonderd. Shaun Tan maakte prachtige illustraties op een niet-conventionele manier. De aankomst en De rode boom  las ik in 10 minuten uit, maar wel vol respect en bewondering. Een ondergewaarde illustrator naar mijn idee. Prachtige illustraties vond ik ook in Eiland van Mark Janssen, een verhaal zonder woorden, maar wel met kracht en fantasie. Een verhaal met een laag die je zelf moet zoeken.

Ik leerde over de geschiedenis van de natuurbescherming via wolven in De wolven van Currumpaw en over de verschillende natuurgoden en mythes in Het meisje in de toren en Fabeldieren. Ik kan nu minstens vijf schapenrassen opnoemen dankzij Het Herdersleven en ik weet wat een rasphuis/spinhuis is dankzij Een schitterend gebrek.

Jaloezie

Ik ben geen jaloers type, ik ben tevreden met wat ik heb. Ik heb geen venijn als iemand anders iets beter kan. Good for him/her denk ik dan. Nu heb ik natuurlijk wel wensen of had ik dingen graag anders gezien, maar dan moet ik er ook iets voor doen (of laten zoals eten), dus wijt ik dat aan mezelf. Wat ik wel aan dit gevoel kan koppelen is als ik het echt knap vind wat mensen bedenken. Nu heb ik zelf heel veel fantasie, dus als ik iets niet zie aankomen of kan bedenken, vind ik het knap van die persoon. Een boek dat staat als een dijk, verwoven, vloeiend en een goed plot dat vind ik knap. Ik denk bijv. aan De oceaan aan het einde van het pad van Neil Gaiman of  Een sprookje van Jonas T. Bengttson. Niet perse boeken waar ik heel veel mee heb of waar ik mee kan ontspannen, maar toch knap hoe het geschreven is. Een van de redenen waarom zij schrijvers zijn en ik niet. Nee hoor groen wordt ik niet, behalve als mijn Hulk kant bovenkomt

Onmacht

Aan sommige zaken kun je weinig doen, alleen maar toekijken. Dat gevoel van onmacht is verschrikkelijk. Ik ervaar het helaas soms in het dagelijks leven, dus erover lezen hoeft van mij niet. Toch ontkwam ik er niet aan. Ik las over kinderen die verwaarloosd worden door hun alcoholische moeder (Moeders van anderen), je eenzaam en alleen voelt als immigrant in een ander land ( De aankomst), je gediscrimineerd wordt omdat je een andere religie hebt (Maus) of als je als tiener uit huis gegooid wordt en in de problemen komt (Krimp). Ik las nog over huiselijk geweld ( A color purple) en kinderen die betrokken worden in het criminele leven van hun vader (Een sprookje). Bij onmacht is er vaak ook sprake van macht. Dat is een woord waar ik niet zo goed tegenkan (zie emotie 1).

Geluk

Eerder schreef ik al over geluksmomentjes. Zo krijg ik een fijn gevoel als ik mooie covers zie (Cover-Lover), als ik petrichormomenten heb (Na regen komt..), snertboeken lees (Snertboeken) of als ik mij bevindt in het Jonge Leuke Nu . Het meeste geluk kreeg ik toen ik 25 gram geluk las. Op dat moment begon ook mijn blogidee en daarmee weer een geluksmomentje.

De cirkel is nu rond en dat is tevens een mooie afsluiter van dit artikel en van mijn jaar. Hopelijk brengt 2019 mij weer nieuwe en hernieuwde emoties! Tot in het nieuwe jaar!

En nu jullie! Hadden jullie soortgelijke ervaringen dit jaar?

Ik doe mee aan Hebban Open Podium!



Reacties op: 2018 in emoties

Gerelateerd