Advertentie

Herinneringen

op 19 maart 2015 door

De inspiratie van een schrijver

Het klinkt cliché, maar echt van alles kan mij inspireren om te schrijven. Een gesprek dat ik opvang in de supermarkt, de geuren die mijn neus prikkelen op een boswandeling, het woordeloze samenspel tussen de muzikanten van een band. Alles wordt opgeslagen in mijn hoofd om ooit eens uit het laatje 'moeite waard om iets mee te doen' tevoorschijn gehaald te kunnen worden.

Met de herinneringen uit de middeleeuwen gaat het niet veel anders. Ze komen binnen via de achterdeur, als oude bekenden. Voor hen is het niet nodig om aan te bellen of zich voor te stellen. Ze zijn vertrouwd, weten de weg, ook al hebben we elkaar soms eeuwen niet gezien. Ze roepen: Volluk!, ploffen op de bank en vragen of er nog koffie is. Die zwarte drank, die je met terugwerkende kracht nog kunt missen in de tijd voor de ontdekking van de nieuwe wereld.
Vaak ga ik gewoon door met waar ik mee bezig ben, het is geen visite die je perse hoeft bezig te houden. Ze zijn thuis. Soms ga ik naast ze op de bank zitten en praten we bij. Over 'O ja, dat was ook zo...' ' Meen je dat? Dat was ik compleet vergeten...' of 'Slik... dit had best in de diepe krochten van mijn geheugen mogen blijven zitten...'

Het is lente. Zojuist landde er een prachtige vlinder op mijn blote voet. Haar fluwelen vleugels dwarrelden als een herinnering naar een herinnering. Terug naar de afgelopen herfst, toen een ander gevleugeld wezentje mij kwam opzoeken...

Het perkamentachtige geknisper van de libellenvleugels trekt mijn ogen naar het dorre takje. In volmaakte stilte baadt het diertje daar in de zonnewarmte, onwetend van de gure winden die binnen niet al te lange tijd over de duingronden zullen blazen.
Met een indringende kreet eist buizerd mijn aandacht op. Hoog in de lucht maakt hij voor mij de verbinding; niet alleen tussen aarde en hemel, maar hij brengt me ook terug naar weleer.
Zijn wieken voeren mij mee naar weidse vlakten, groen van gras, stof en vrijheid. Naar berghellingen bevolkt met eiken en kastanjes, kleurend in de schakeringen van Gods herfst pallet. Ik voel de levenslust door mijn bloed zinderen, aangescherpt door zoete heimwee.

Plotseling landt de libelle op mijn vinger. Zijn ragfijne feeënveren glinsteren in de zon. Zijn lange bruine lijf hijgt en klopt. Zijn kopje draait vliegensvlug heen en weer. Heel zacht kriebelen zijn pootjes op mijn huid. Lange tijd staren we naar elkaar...

Dan vliegt hij met teer gezoem op.

Vlieg vrij, mijn vriend.
Leef, want tijd bestaat niet...


Reacties op: Herinneringen

Gesponsorde boeken