In bezit

op 10 februari 2019 door

Eind 2018 begon ik als een bezetene mijn boekenkast en leeslijst op te schonen. Er was een onderliggende oorzaak voor mijn gedrag, ik werd niet op een dag geestesziek wakker. Het was een sluipend gevoel waar ik korte mette mee wilde maken.

Ik ben geen boekenverzamelaar, maar een lezer en het aantal exemplaren was niet meer te overzien: voor mij in elk geval toch niet meer. Ik voelde angst opkomen bij de gedachte dat ik de boeken in mijn eigen kast nooit echt zou gaan lezen. Mijn map met e-boeken, aiai, die was gigantisch geworden. Ik wist niet eens meer welke boeken erin stonden.  

Weken was ik ermee bezig geweest. Ik ging echt radicaal te werk. Strijdlustig doodde ik al mijn boeken op mijn leesplank. Wat een enge ervaring was me dat, zo’n lege leesplank geeft trauma’s hoor. Daarna haalde ik al mijn boeken uit mijn boekenkast en bekeek ze één voor één. Het gehuil van de achtergebleven boeken was verschrikkelijk om aan te horen, maar ik gaf geen millimeter toe en was vastberaden. Ik beloofde hen een nieuw mooi thuis en keerde hen de rug toe. Ik begon met het herindelen van mijn boekenkast. Het eindresultaat daarvan maakte mij alweer gedeeltelijk zen. Wat ik met de boekenkast had gedaan was een makkie tegenover wat mij te doen stond met een e-boekbestand. Na veel twijfelen en vloeken kwam ik toch tot een minimum waar ik tevreden over was.

Nu werd het tijd om die lege leesplank opnieuw te vullen. Alleen de boeken die ik in mijn bezit had, mochten erop. Ik had het klusje in een handomdraai geklaard. Toch had ik nog steeds geen volledige rust gevonden. Het kon volgens mij nog verfijnder worden ingedeeld. Ik bouwde een paar onzichtbare boekenplanken en deelde al mijn boeken in categoriën in: spannende boeken, romantische boeken, historische romans, literaire non-fictie … Deze indeling was mij van nut geweest tot ik in de bibliotheek een boek uit het rek trok - ik bezat het boek als e-boek, maar wilde het liever lezen als paperback - en schrok van de dikte van het boek. Nee, dit kon niet waar zijn. Zo’n dikkerd, dat wist ik niet en daar had ik me dan toch liever op voorberieid. Teleurstelling sijpelde langzaam mijn hoofd binnen, toch bleef ik dapper en nam het dikke boek, samen met nog een stel dunnere titels, mee naar huis.

Eenmaal thuis kroop ik meteen achter mijn computer en begon ijverig van al mijn boeken het aantal pagina’s op te zoeken. Na een uurtje zoekwerk was ik in bezit van een duidelijk overzicht. Dat maakte ik voor mij en andere Hebbaners visueel door het op mijn profielpagina aan te geven in vier verschillende lijsten: 0-200 pag., 201-400 pag., 401-600 pag en 601 -+800 pag. Zo zal een volgend biebbezoek mij geen verrassingen meer opleveren.

Inmiddels heb ik al een paar boeken uit eigen kast gelezen. Het gevoel van voldoening dat mij dit achteraf gaf, maakte dat ermee stoppen niet langer een optie is.

PS: dit stuk tekst hierboven zijn allemaal mooie woorden, maar laten we eerlijk zijn. Zolang uitgevers niet even stoppen met het uitgeven van al die pareltjes gaat mijn plan toch nooit lukken. 

PS II: aan al die geweldige uitgevers. Is het misschien mogelijk dat jullie even een tijdje geen nieuwe boeken uitgeven? Met een tijdje bedoel ik een kleine twee jaar. Misschein wil je al een poosje op vakantie? Goh, zie je jezelf al liggen op dat wit strand, turend naar die azuurblauwe zee, genietend onder hoge prachtige palmbonen met een cocktail in de ene hand en een boekje in de ander hand. Terwijl je daar bent, vergeet je gegarandeerd de tijd, dus je leest het; die twee jaar gaan zo voorbij zijn.

Redactiewerk: Theo van Rijn

5056316659248036cbb5133548a7cb1e.jpeg

 



Reacties op: In bezit